4o mini

Δεν υπήρχε λογική στην διαμάχη τους αυτή.

Ήταν όλοι πληγωμένοι, τα φυτά, τα ζώα, ο λαός, ήταν όλοι στεναχωρημένοι

Προσπαθούσαν να τους πείσουν και τον πόλεμο να λύσουν. Μα μάταια προσπαθούσαν και ο πόνος και η θλίψη κυριαρχούσαν.

Ώσπου μια μέρα ένα παιδί βρήκε το θάρρος και την πυγμή να τους πει πως μαζί θα είχαν δύναμη πολλή.

Και πως πάντα ενωμένοι θα είχαν χαρά και ευτυχία που τώρα ήταν θαμμένη.

Και όταν ρώτησαν οι βασιλιάδες το όνομα του αυτό απάντησε με δυνατή φωνή:

«Ειρήνη με λένε και αγαπώ τα ζώα, τα φυτά, τον ουρανό, τον άνθρωπο, την ελπίδα, την αγάπη, αυτά που μου στερείτε με τα δικά σας λάθη».

Τους μάλωσε λοιπόν το μικρό παιδί με μια πολύ δυνατή φωνή. Και από τότε οι βασιλιάδες φίλοι έγιναν αχώριστοι και σταματήσαν οι μπελάδες.

Η Σοφία ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, μιλώντας με σοφούς, ζώα και ανθρώπους. Τελικά κατάλαβε: η ειρήνη υπάρχει στην καρδιά κάθε ανθρώπου, όταν αυτός δείχνει αγάπη και σεβασμό στους γύρω του. Γύρισε πίσω στο βασίλειο και μοιράστηκε τη γνώση της. Σύντομα, το χωριό άνθισε ξανά, γεμάτο χρώματα και ωραίες μυροδιές, φέρνοντας την ειρήνη σε όλους.

«Δική μου είναι!» φώναζε ο Μπέλλης, αρπάζοντας την μπάλα με τα δόντια του.

«Δική σου; Έχεις δει πώς την κλωτσάς; Εγώ την τριπλάρω καλύτερα!» απαντούσε η Νταίζη, τραβώντας την μπάλα από την άλλη.

«Μη μου πεις ότι έχεις μπαλοδίπλωμα!»

«Ναι, και μάλιστα με άριστα!» του πέταξε η Νταίζη, σηκώνοντας περήφανα το κεφάλι της.

Εκείνη τη στιγμή, πλησίασε ο σοφός σκύλος Γουίλις, κουνώντας το κεφάλι του. «Παιδιά, παιδιά... Σας παρακολουθώ όλη μέρα. Αλήθεια τώρα; Για μια μπάλα;»

Ο Μπέλλης και η Νταίζη σταμάτησαν και κοίταξαν τον Γουίλις.

«Μπέλλη, Νταίζη,» συνέχισε ο Γουίλις, «αντί να μαλώνετε, γιατί δεν παίζετε μαζί; Έτσι, θα έχετε διπλάσια διασκέδαση!»

«Μαζί;» ρώτησαν και οι δύο ταυτόχρονα, μπερδεμένοι.

«Ναι, το λέει η σοφία ενός παλιού μπαλαδόρου!» απάντησε ο Γουίλις χαμογελώντας.

Ο Μπέλλης και η Νταίζη κοιτάχτηκαν. «Μμμ... ίσως έχει δίκιο. Τι λες;»

«Ε, ας δοκιμάσουμε!» είπε η Νταίζη με ένα πονηρό χαμόγελο. «Αλλά αν χάσεις, εγώ κρατάω την μπάλα!»

Και από τότε, τα δύο αδέρφια έπαιζαν μαζί, γελώντας και μαθαίνοντας πως η ειρήνη φέρνει περισσότερη χαρά – και λιγότερους καβγάδες για μπάλες!

    Δυστυχώς, μία μέρα, κάποιοι άνθρωποι με σκοτεινή ψυχή πήραν την εξουσία και έπεισαν τους κατοίκους πως αυτό ήταν θέλημα του Θεού που τόσο πολύ πίστευαν. Στο όνομα της θρησκείας απαγόρευσαν βιβλία που μιλούσαν για την ελευθερία, περιόρισαν τις γυναίκες στο σπίτι, χωρίς δυνατότητα μόρφωσης, ενώ ταυτόχρονα τις επέβαλαν να φορούν ρούχα που θα άφηναν ακάλυπτα μόνο τα μάτια.  

     Και ενώ τα χρόνια κυλούσαν μέσα στον φόβο και την καταπίεση, ένα μικρό κορίτσι, η Ζάχρα, που είχε μάθει κρυφά να διαβάζει, ψάχνοντας για ένα παλιό της παιχνίδι, βρήκε τυχαία ένα βιβλίο το οποίο είχαν φυλάξει οι γονείς της με την ελπίδα να μπορέσουν να το διαβάσουν κάποτε στις κόρες τους. Το βιβλίο αυτό μιλούσε για τη χώρα τους στα χρόνια της ελευθερίας και ενέπνευσε τόσο πολύ το μικρό κορίτσι που αποφάσισε να παλέψει ώστε να ξαναέρθουν στην πατρίδα της οι μέρες του φωτός.

    Μίλησε στους γονείς της για το όνειρό της και εκείνοι αποφάσισαν να τη βοηθήσουν γιατί  ήθελαν να ζήσουν τα κορίτσια τους ελεύθερα. Ξεκίνησαν δειλά να βρίσκουν υποστηρικτές ώστε να ξεσηκώσουν όλο τον λαό και παρά τις δυσκολίες κατόρθωσαν να διώξουν μακριά τους ανθρώπους με τη σκοτεινή ψυχή και η ζωή να γίνει όπως παλιά.

    Με μοναδικά όπλα τη γνώση των βιβλίων και το όνειρό της για την ελευθερία, η Ζάχρα έζησε ελεύθερη.

Στον κόσμο του Ninjago, ο Λόιντ και οι νίντζα αντιμετώπισαν τον σατανικό πολεμιστή Σαμουκάι, που είχε επιστρέψει με σκοπό να καταστρέψει την ειρήνη και να αναστατώσει τη γη τους. Ξεκινώντας την επίθεσή του με στρατιές σκιών, ο Σαμουκάι προκάλεσε πανικό. Οι νίντζα, όμως, δεν φοβήθηκαν. Στη μεγάλη μάχη που ξέσπασε, ο Κόουλ χρησιμοποίησε τη δύναμη της Γης για να δημιουργήσει προστατευτικά τείχη, ενώ η Νία έριξε κύματα νερού για να αποκρούσει τις επιθέσεις. Ο Ζέιν, με την ψυχρή του λογική, δημιούργησε παγίδες πάγου για να παγιδεύσει τους εχθρούς. Καθώς η μάχη συνεχιζόταν, ο Λόιντ συγκέντρωσε τη δύναμη όλων. Με μια υπερδύναμη φωτός, επιτέθηκε στον Σαμουκάι, εξουδετερώνοντας τις σκιές του. Μετά τη νίκη τους, οι νίντζα προσέφεραν στον Σαμουκάι μια ευκαιρία για ειρηνική συνεργασία, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και οι μεγαλύτεροι εχθροί μπορούν να γίνουν φίλοι.

Στον δρόμο του, συνάντησε ένα λιοντάρι και μια πεταλούδα, που τσακώνονταν. Ο Άρης τους είπε πως η δύναμη της φιλίας είναι πιο σημαντική από τον καβγά. Έπειτα, τους ζήτησε να τον βοηθήσουν στην αποστολή του.

Μαζί, κατάφεραν να φτάσουν στον Κάστρο. Εκεί, ο βασιλιάς της ειρήνης τους χάρισε ένα μαγικό βότανο. Όταν το χρησιμοποίησαν, η χώρα τους γέμισε αγάπη και χαρά. Έτσι, όλοι έζησαν ευτυχισμένοι και ενωμένοι.

Το πρώτο απεικόνιζε μια ήρεμη λίμνη, περιτριγυρισμένη από ολάνθιστα βουνά∙ έναν καταγάλανο ουρανό και μικρά χελιδόνια που πετούσαν ανέμελα σε αυτόν.

Στο δεύτερο, υπήρχαν παντού άχρωμα κι απόκρημνα βουνά, στους πρόποδες των οποίων κατακρημνίζονταν τα ορμητικά νερά ενός απόκοσμου καταρράκτη! Ο ουρανός ήταν σκοτεινός, οργισμένος!

Κι ενώ οι σύμβουλοι του συμφωνούσαν πως το πρώτο έργο ήταν αντιπροσωπευτικότερο της ειρήνης, ο βασιλιάς δεν αποφαινόταν, παρά μόνο τα περιεργαζόταν σιωπηλός. Ξαφνικά, παρατήρησε μια σημαντική λεπτομέρεια στον δεύτερο πίνακα: πίσω από τον καταρράκτη, στην ρωγμή μιας πέτρας, φυόταν ένας καταπράσινος θάμνος. Στα κλαδιά αυτού του θάμνου είχε βρει καταφύγιο ένα κατάλευκο περιστέρι, το οποίο είχε φτιάξει εκεί την φωλιά του και ζούσε γαλήνιο μαζί με τα μικρά του. Ενθουσιασμένος ο βασιλιάς, ανακήρυξε τον ζωγράφο που τον φιλοτέχνησε ως νικητή, υποστηρίζοντας ότι: «η δύναμη της ειρήνης αποκαλύπτεται, όταν όλα γύρω μας καταρρέουν. Μέσα στο χάος και τη δίνη, αντιλαμβάνεται κανείς την πραγματική της αξία και τότε αρκεί μια ρίζα μόνο κι ένα περιστέρι για να τη φέρουν πίσω, αυτήν που θα δώσει στον κόσμο και πάλι χρώμα, ελπίδα, ζωή»!

-Εσύ γκοτζάμ στρατηγός έκανες λάθος ρε;

-Ησυχία, εσύ ήθελες την ιστορία. Σου λέω αλήθειες.

-... Ασχολίαστο.

-ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΣ. Μια μέρα, είχαμε πάει να κάνουμε μια επιδρομή σε μια περιοχή. Όταν έπεσαν οι βόμβες, δίστασα, και άργησα να απομακρυνθώ, με-

-Είσαι ηλίθιος-

-ΗΣΥΧΙΑ ΕΙΠΑ. Αχεμ. -με αποτέλεσμα να τραυματιστώ σοβαρά. Πονούσε, πραγματικά πονούσε, όμως κρατιόμουν απ'τη ζωή απελπισμένα- μην με κοιτάς έτσι.

- Δε σε κοιτάω κάπως, τελείωνε.

-... Κι έτσι καθόμουν, τραυματισμένος, σιχαμένος από το αίμα που έβρεχε τη στολή μου. Τα μάτια μου κάποια στιγμή έκλεισαν, και όταν ξανάνοιξαν, η πληγή μου ήταν καλυμμένη με ένα άσπρο επίδεσμο. Δεν έτρεχε αίμα πια. Αντίκρυ μου βρισκόταν ένα κορίτσι, περίπου στην ηλικία σου.

-Ήταν όμορφη;

-Μαζέψου. Τέλος πάντων, ακολουθώντας το τυπικό, έπρεπε να την είχα σκοτώσει. Είχα το όπλο μου. Το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια κίνηση. Μια κίνηση, και έτσι πάει στράφι μια ανθρώπινη ζωή.

-Δεν το έκανες.

-Δεν το έκανα. Αντ'αυτού, τη ρώτησα γιατί.

Μου απάντησε πως, σε ένα κόσμο χωρίς ελπίδα, πρέπει εμείς να τη σπείρουμε και να ελπίζουμε πως θα ανθίσει. Την επόμενη ημέρα σκοτώθηκε από ένα βομβαρδισμό. Κι έτσι ανέλαβα εγώ το έργο της, ανέλαβα να κάνω πράξη τα λόγια της. Κι έτσι φτάνουμε στο σήμερα.

-Ναι, είσαι ένας γέρος που έφερε ειρήνη στον κόσμο επειδή τους έπρηξες όλους. Συγχαρητήρια.

...Είσαι καλός γεροξεκούτης, παππού.

Μια μέρα, ο μάγος αποφάσισε να ταξιδέψει σε ένα μικρό χωριό, όπου τα παιδιά δεν ζούσαν ποτέ σε ηρεμία. Συχνά μαλώναν μεταξύ τους, δεν ήξεραν πώς να μοιράζονται και δεν καταλάβαιναν πόσο σημαντική ήταν η φιλία. Ο μάγος, βλέποντας τη στεναχώρια τους, αποφάσισε να τους δείξει τον δρόμο της αγάπης.

Στην αρχή, ο μάγος τους είπε να κλείσουν τα μάτια τους και να σκεφτούν όλα όσα αγαπούν: την οικογένειά τους, τους φίλους τους, τα ζώα και τα όμορφα πράγματα γύρω τους. Τα παιδιά το έκαναν με χαρά, και σύντομα άρχισαν να γελούν και να μοιράζονται τις σκέψεις τους.

Τότε, ο μάγος τους είπε: "Η αγάπη είναι η δύναμη που μπορεί να φέρει ειρήνη στον κόσμο. Όταν αγαπάτε, χτίζετε γέφυρες, όχι τείχη."

Τα παιδιά άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι η αγάπη δεν είναι μόνο λέξεις, αλλά πράξεις. Έτσι, αποφάσισαν να κάνουν μικρές καλές πράξεις: να βοηθήσουν τους φίλους τους όταν χρειάζονταν βοήθεια, να μοιραστούν τα παιχνίδια τους και να λένε ευγενικά λόγια.

Κάθε μέρα που περνούσε, το χωριό γινόταν όλο και πιο χαρούμενο και ήρεμο. Οι διαφορές ξεχνιόντουσαν, και οι μικρές κόντρες λύνονταν με αγάπη και κατανόηση.

Μέσα από αυτές τις μικρές πράξεις, τα παιδιά έμαθαν το μεγαλύτερο μάθημα: ότι η αγάπη είναι η πιο ισχυρή μαγεία, γιατί μπορεί να αλλάξει τον κόσμο γύρω μας.

Ο μάγος, βλέποντας τη χαρά και την ειρήνη που είχαν φέρει τα παιδιά, χαμογέλασε και με ένα απαλό αεράκι πέταξε στον ουρανό, αφήνοντας πίσω του έναν κόσμο γεμάτο αγάπη, ελπίδα και φιλία.

Από εκείνη τη μέρα, το χωριό ζούσε με ειρήνη, και τα παιδιά πάντα θυμόντουσαν τον μάγο που τους έμαθε το πιο πολύτιμο μάθημα από όλα: να ζουν με αγάπη.

Έτσι, οι βασιλιάδες συμφώνησαν να συνεργαστούν και να γιορτάζουν μαζί τις αλλαγές των εποχών. Κάθε χρόνο, η Λίνα διοργάνωνε μια μεγάλη γιορτή, όπου όλοι τραγουδούσαν για την αγάπη και την ειρήνη. Από τότε, το χωριό ζούσε ευτυχισμένα, κάτω από τον ήλιο και τη σελήνη.

Μια μέρα, η Νότα Ειρήνη αποφάσισε να ενώσει τις άλλες νότες. Με ένα απαλό μαγικό άγγιγμα, τις κάλεσε να δημιουργήσουν μια μελωδία. Οι νότες άρχισαν να συνεργάζονται, και η μουσική τους γέμισε τον αέρα με ομορφιά και χαρά.

Σιγά σιγά, το βασίλειο γέμισε χαμόγελα και φιλία. Έτσι, οι νότες κατάλαβαν πως η συνεργασία και η αγάπη είναι η αυθεντική μελωδία της ειρήνης. Και από τότε, έπαιζαν πάντα μαζί, φέρνοντας ηρεμία σε όλο τον κόσμο.

Μέσα στη σύγχυση, ένας σοφός πίθηκος ο Ραφίκι, ανέβηκε στην κορυφή ενός δέντρου και φώναξε: "Σταματήστε! Ο πόλεμος καταστρέφει τον τόπο μας. Αν συνεχίσουμε, δεν θα μείνει τίποτα για κανέναν."

Τα ζώα, κουρασμένα, τον άκουσαν. Ο Ραφίκι τους πρότεινε να συνεργαστούν και να μοιραστούν τη ζούγκλα. Τα ζώα συμφώνησαν και η ειρήνη αποκαταστάθηκε. Από τότε, η ζούγκλα έγινε ένα μέρος αρμονίας όπου όλα τα ζώα ζούσαν μαζί.

Κάποια στιγμή, μιά γειτονική χώρα τους κύριξε πόλεμο. Σκοπός της ήταν να τους κατακτίσει και να τους υποδουλώσει.

Δυστυχώς όμως ο ένας από τους δύο σκοτώθηκε και αυτό τον σημάδεψε. Δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του χωρίς τον φίλο του. Ένα μεγάλω ΓΙΑΤΙ τον έπνιγε. Γιατί να γίνονται πόλεμοι και γιατί να χάνονται τόσοι αθώοι άνθρωποι; Γιατί να βασίζονται όλα στα χρήματα.

Από τότε αποφάσισε να αγωνίζεται για την ειρήνη και κατά του πολέμου.

3...2...1... η βόμβα έπεσε. Φυσικά, το καταφύγιό τους δεν ήταν επαρκές, και αφού ήταν δίπλα στο παράθυρο, δέχτηκε όλη την ώθηση και ραδιενενέργεια της βόμβας. Ο παππούς και η συζυγός του, θυμόντουσαν τον πόλεμο τον παλιό. Με άλλα πυρά, δε τα πολυείδαν βέβαια, και οι δυο ήταν παιδιά. Το μόνο που θυμούνται από τον πόλεμο είναι το πόσο διασκέδασαν στο καταφύγιο με τα άλλα παιδιά. Έτσι πίστεψαν πως θα είναι και τώρα. Βγήκαν απ'τη κρυψώνα εισπνέοντας ραδιενέργεια. Το μόνο που στεκόταν στο σπίτι τους ήταν το τραπέζι, όλα ήταν κατεστραμένα. Η κ. Ελπίδα άρχισε να ζαλίζεται λίγο, και έτσι, περιμένοντας τις πρώτες βοήθειες, πήγαν για ύπνο.

Την επόμενη μέρα περίμεναν, αφού κάθισαν και γελούσαν στην αυλη του σπιτιού για ώρες, ο παππούς πήγε για να κοιμηθεί πρώτος προς το βράδυ, ίσως με΄ρα η΄ταν ακόμα, δε φαινόταν ο ήλιος, ίσως από τη κούραση. Ακολούθησε η Ελπίδα.

Και όπως τα ξέρετε, η Ελπίδα πέθανε, τελευταία, (όπως πάντα)

Τότε εμφανίστηκε ένα φως, ζεστό, ο ουρανός ήταν πάλι μπλε, μετά απο τόσες μέρες, επιτέλους. Οι δύο τώρα ψυχές κρατήθηκαν ο ένας από τον άλλον και συνέχισαν προς το τυφλωτικό αλλά γαλήνιο φως...

Κι έτσι, το χωριό συνέχισε να ανθίζει, καθώς η ειρήνη γινόταν ο βασικός λίθος της ζωής τους.

Ο κυβερνήτης είχε δημιουργήσει ένα τεράστιο στρατό και κατέκτησε πολλές χώρες. Οι άνθρωποι ζούσαν σε φόβο και δυστυχία, και η γη λεηλατούνταν. Όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή εποχή, υπήρχαν ακόμα άνθρωποι που ονειρεύονταν μια ζωή σε ειρήνη.Ένας νεαρός άντρας, απλός και ταπεινός, αποφάσισε να αντισταθεί στην τυραννία του κυβερνήτη. Αντί να πολεμήσει με όπλα, ο νεαρός επέλεξε τον δρόμο της σοφίας και της καλοσύνης. Ξεκίνησε να ταξιδεύει από χωριό σε χωριό, μιλώντας στους ανθρώπους για την αξία της ειρήνης και της συνεργασίας.

Με τα λόγια του, ο νεαρός άναψε μια σπίθα ελπίδας στις καρδιές των ανθρώπων. Σιγά-σιγά, οι άνθρωποι άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι η βία δεν είναι η λύση. Ένωσαν τις δυνάμεις τους και ξεκίνησαν ένα κίνημα για την ειρήνη.

Η φήμη του νεαρού άντρα έφτασε στα αυτιά του κυβερνήτη. Αρχικά, ο κυβερνήτης προσπάθησε να τον σταματήσει με τη βία, αλλά σύντομα κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να νικήσει μια ιδέα. Καθώς έβλεπε τους ανθρώπους να ενώνουν τις δυνάμεις τους, άρχισε να αμφιβάλλει για τις επιλογές του.Τελικά, αντιμέτωπος με την αλλαγή που είχε προκαλέσει ο νεαρός, ο κυβερνήτης αποφάσισε να παραιτηθεί. Έδωσε τη θέση του σε έναν νέο ηγέτη, έναν ηγέτη που θα μπορούσε να συνεχίσει το έργο του νεαρού και να οδηγήσει τον κόσμο σε μια νέα εποχή ειρήνης και ευημερίας.Ο νεαρός άντρας, έχοντας εμπνεύσει μια ολόκληρη γενιά, συνέχισε να ταξιδεύει από τόπο σε τόπο, σπέρνοντας τους σπόρους της ειρήνης. Και έτσι, ο κόσμος άλλαξε για πάντα, χάρη σε έναν άνθρωπο που πίστεψε στη δύναμη της καλοσύνης και της ενότητας.

Μια μέρα, ο σοφός του βασιλείου του είπε για το , ένα μαγικό φυτό που φύτρωνε μια φορά κάθε εκατό χρόνια στην κορυφή του Όρους των Σκιών. Αυτό το λουλούδι μπορούσε να φέρει ειρήνη σε όλο τον κόσμο, αλλά ήταν προστατευμένο από τον Σκοτεινό Πρίγκιπα, που ήθελε τον πόλεμο και τη σύγκρουση.

Ο Ερρίκος ξεκίνησε το ταξίδι του και πέρασε από δάση και ποταμούς, μέχρι που έφτασε στην κορυφή του βουνού. Εκεί, βρήκε το λουλούδι, αλλά ο Σκοτεινός Πρίγκιπας το φύλαγε.

“Η ειρήνη είναι αδυναμία!” είπε ο Σκοτεινός Πρίγκιπας.

“Η ειρήνη είναι η πιο δυνατή δύναμη που υπάρχει,” απάντησε ο Ερρίκος. “Είναι αυτό που μας ενώνει.”

Η λάμψη του λουλουδιού φώτισε τη γύρω περιοχή και ο Σκοτεινός Πρίγκιπας, βλέποντας την ομορφιά του, άρχισε να αμφιβάλλει. Σιγά σιγά, η καρδιά του μαλάκωσε και συμφώνησε να αφήσει το λουλούδι να ανθίσει.

Από εκείνη τη μέρα, η ειρήνη επικράτησε σε όλο το βασίλειο, και ο Ερρίκος έγινε ο πιο σοφός και αγαπητός βασιλιάς.

Μια μέρα ένα σκοτεινό σύννεφο κάλυψε το μικρό χωριό και όλοι οι κάτοικοι ήταν αναστατωμένοι . Η Ειρήνη, αποφασισμένη, κάλεσε όλους σε μια μεγάλη γιορτή. Όταν συγκεντρώθηκαν, τους ζήτησε να μοιραστούν τις ανησυχίες τους. Καθώς μιλούσαν, το σκοτεινό σύννεφο άρχισε να διαλύεται.

Μετά τη γιορτή, το χωριό ήταν ξανά γεμάτο χαρά. Η Ειρήνη είχε δείξει σε όλους ότι με την αγάπη και τον σεβασμό μπορούν να λυθούν όλα τα προβλήματα .

-Δώσε μου όλα σου τα λεφτά! του φώναξε με αγριότητα.

-Όχι! αρνήθηκε τρέμοντας ο Παυλήτος.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο θήτης άρχισε να τον χλευάζει και να τον βαράει. Σε μικρό χρονικό διάστημα, κι άλλοι συμμαθητές συμμετείχαν στον ξυλοδαρμό. Υπέφερε ο Παυλήτος, αλλά δίχως να βγάλει άχνα, δεν τον πείρε είδηση κανένας καθηγητής. Γύρισε σπίτι του εκέινη την ημενα, και με το που τον βλέπει η μαμα του, ουρλιάζει τρομαγμένη:

-Παυλήτοοοοο αγαπη μουυυυ τι έπαθεςςςςς!?!?!?!?

-Έπεσα απαντάει μονότονα αυτός, και κατευθύνεται προς το δωμάτιό του. Άνοιξε το κινητό του, το μόνο μέσο ηρεμίας για αυτόν, και ξάπλωσε στο κρεβάτι του. Πριν ακόμα προλάβει να χαλαρώσει, τον ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΑΝ αμέτρητες ειδοποιήσεις με tags και mentions σε ένα post στο Instagram. Πάει να δει τι έγινε, και αυτό που αντίκρισε, τον άφησε με το στάμα ανοιχτό! ήταν ένα βίντεο με αυτόν να πλακώνεται νωρίτερα αυτή την ημέρα. Στεναχωρήθηκε ο Παυλήτος, μα μη ικανός να κάνει κάτι, απλά το αγνόησε. Όμως, το βίντεο έγινε viral, και έφτασε να είναι στα χέρια της μαμάς του. Με το που το είδε, σαν κλασική Ελληνίδα μάνα άρχισε να τσιρίζει - κανονικά όμως, και έτρεξε στον Παυλήτο. Μετά από μια μεγάλη συζήτηση μεταξύ τους, αλλά και με την διεύθυνση του σχολείου, ο Παυλήτος, δεν ξανά δείχτηκε bulling ποτέ στην ζωή του. Αυτό σήμαινε ειρήνη για αυτόν............

Ο αυτιστικός Παυλήτος, έζησε καλά, και εμείς καλυτέρα.

Μια παρεξήγηση ωστόσο αναμεσά στις οικογένειές τους οδήγησε τις δυο κόρες να απομακρυνθούν και να μαλώσουν. Οι γονείς τους, που αποδείχτηκε ότι είχαν μεγάλο εγωισμό και ήταν γεμάτοι ζήλια και φθόνο μεταξύ τους, άρχισαν να ανταγωνίζονται για το ποιος ήταν ο πιο σημαντικός και σπουδαίος. Ένα βράδυ που η Θάλασσα κοιμόταν, ακουγόταν ο απαλός παφλασμός των κυμάτων της. Η σελήνη λαμπύριζε πάνω της και τίποτα δεν προμήνυε το κακό που θα ακολουθούσε. Η οικογένεια της Στεριάς αποφάσισε να δράσει πονηρά. Επιτέθηκαν και έσπρωξαν τη Θάλασσα και την οικογένεια της, μέχρι να πέσει από το άκρο της γης  και να εξαφανιστεί εντελώς! Η Θάλασσα πληγωμένη και προδομένη απομακρύνθηκε αδύναμη να αντιδράσει, ενώ οι γονείς της ορκίστηκαν πόλεμο.

Ο πόλεμος ήταν σκληρός ανάμεσα στις δυο πλευρές. Οι κόρες ένιωθαν πληγωμένες και γεμάτες ντροπή για τις οικογένειές τους αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Νικητής στέφθηκε η οικογένεια της Στεριάς, η οποία πλέον κυριαρχούσε  σε όλο τον πλανήτη. Ικανοποιήθηκαν και ένιωθαν πολύ περήφανοι για τον εαυτό τους, όμως η Στεριά γνώριζε ότι  αυτό που έκαναν ήταν η αιτία για πολλά προβλήματα. Τα ψάρια εξαφανίστηκαν, έτσι πολύς κόσμος ο οποίος εργάζονταν στο θαλασσινό εμπόριο, έχασε τη δουλειά του, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη δυσαρέσκεια. Η γη είχε χάσει την ομορφιά της δεν υπήρχε πια πράσινο. Το μυστήριο και η περιέργεια της εξερεύνησης των ποταμιών και των ωκεανών έμοιαζε μακρινή ανάμνηση. Τα μικρά παιδιά στενοχωριόντουσαν που δεν μπορούσαν να απολαύσουν τις καλοκαιρινές διακοπές στη θάλασσα και ο κόσμος δεν μπορούσε πια να αντέξει την ανυπόφορη ζέστη χωρίς την δροσιά της.

Η Στεριά δεν άντεξε και ζήτησε από τους γονείς της να αντιληφθούν το κακό που είχαν κάνει και να ξαναφέρουν πίσω την πολυαγαπημένη της φίλη καθώς και την οικογένεια της. Οι γονείς της μην μπορώντας να αντέξουν την θλίψη της κόρης τους αλλά και των άλλων ανθρώπων, αντιλήφθηκαν το λάθος τους και αποφάσισαν να αλλάξουν και να ζητήσουν ειλικρινά συγνώμη από όλους. Παρακάλεσαν λοιπόν να επιστρέψουν η Θάλασσα και η οικογένεια της στη γη και υποσχέθηκαν ότι δεν θα δημιουργούσαν πότε ξανά ταραχές. Ο κόσμος τους συγχωρέσε και δουλέψαν όλοι μαζί για να έρθει πίσω η ειρήνη και η ευημερία.

Μετά από λίγο καιρό και άπειρες προσευχές και παρακλήσεις της οικογένειάς της Στεριάς, επέστρεψε η Θάλασσα, ήρεμη και χαρούμενη, με την οικογένειά της. Συγχωρέσαν τη Στεριά και την οικογένεια της ,και αγκαλιάστηκαν σφιχτά. Η αγκαλιά τους ήταν τόσο σφιχτή που ακόμα δεν έχουν λυθεί! Κατάλαβαν ότι όλοι ήμαστε σημαντικοί και χρήσιμοι με τον δικό μας τρόπο, καθώς και ότι η ένταση και ο πόλεμος δεν αποτελεί μέσο για να λύσει κανείς τις διαφορές του.

Μια μουντή ημέρα του πολέμου με το τοπίο μαύρο και σκοτεινό αφού λίγο πριν είχαν πέσει βόμβες παντού, ξαφνικά αντίκρισαν δυο αγοράκια να παίζουν στα λασπόνερα. Η εικόνα των παιδιών με τα αθώα μάτια που προφανώς δεν καταλάβαιναν τι συμβαίνει γύρω τους και προσπαθούσαν ακόμα και τώρα να παίξουν ,στάθηκε η αφορμή να κάνει τους βασιλιάδες να δούνε μέσα από τα παιδικά μάτια. Συγκινήθηκαν πάρα πολύ γιατί θυμήθηκαν πως κάποτε ήταν και αυτοί παιδιά και έπαιζαν σε ένα όμορφο καταπράσινο λιβάδι . Τότε έδωσαν εντολή να σταματήσει ο πόλεμος ,πέταξαν τα όπλα και αγκαλιασμένοι πλέον φώναξαν μαζί ''ΕΙΡΗΝΗ''!!!!!!!!!

«Αυτός ο σπόρος», είπε, «αν τον φυτέψετε μαζί, θα φέρει τη γαλήνη». Οι βασιλιάδες γέλασαν, αλλά συμφώνησαν από περιέργεια. Όταν φύτεψαν τον σπόρο, από τη γη άνθισε ένα πανέμορφο δέντρο με καρπούς που έθρεφαν και τους δύο λαούς. Ο πόλεμος τελείωσε, και τα δύο βασίλεια έμαθαν ότι η ειρήνη είναι πιο δυνατή από κάθε μάχη!!!!

Η μικρή Ειρήνη ζούσε σε ένα σκοτεινό καταφύγιο με την μαμά της και τον μεγάλο της αδερφό, απελπισμένη ότι αυτός ο πόλεμος δεν θα σταματήσει σύντομα. Την στεναχωρούσε ότι ίσως να μην μπορέσει να ξαναδεί τον πατέρα της που πολεμούσε στο μέτωπο του πολέμου.

Μια μέρα βγήκε έξω να πάρει αέρα και να δει το φως του ηλίου. Αυτό που αντίκρισε

την έκανε να γονατίσει και ξεσπάσει σε λυγμούς, ένα τοπίο γεμάτο ερείπια και φωτιές. Ξαφνικά ένα κατάλευκο περιστέρι έρχεται και κάθεται δίπλα της. Γεμάτη απελπισία εκείνη την ώρα μια σπίθα θάρρους ξεπροβάλει από μέσα της κοιτάζει τον ουρανό και λέει <<Υπάρχει ελπίδα!!!!>>.

Μετά από πολλούς μήνες, έγινε ανακωχή

και σταμάτησαν οι συγκρούσεις. Τότε ο πατέρας της εμφανίστηκε στο κατώφλι του καταφυγίου μαζί με ένα περιστέρι. Το έδωσε στην κόρη του λέγοντάς της <<Ορίστε ένα δώρο για το τέλος του πολέμου, με συντρόφευε στις μάχες, δίνοντάς μου θάρρος και ελπίδα. Το ονόμασα ΕΙΡΉΝΗ>>...

Είχε περάσει ήδη ένας μήνα που η οικογένεια του Ορέστη μετακόμισε στην καινούργια γειτονιά τους. Ήταν μια όμορφη ήσυχη γειτονιά γεμάτη δέντρα και όμορφα σπίτι με μεγάλες αυλές. Ο Ορέστης ήταν ενθουσιασμένος γιατί στον διπλανό σπίτι καθόταν μια οικογένεια που γιος τους ήταν στην ίδια ηλικία.Μετα από λίγο καιρό όμως άρχισαν οι φασαρίες με τους γείτονες, ακριβώς στο μισό του φράχτη που χώριζε τις δύο αυλές υπήρχε μια ελιά της οποίας τα κλαδιά έφτανε και στις δύο αυλές και αυτό έγινε αιτία να μαλώνουν συνέχεια οι δύο οικογένειες διεκδικώντας το δέντρο μερικές φορές μάλιστα ερχόταν οι αστυνομία να τους λύσουν τις διαφορές.Ο πόλεμος είχε ξεσπάσει και οι δύο οικογένειες προσπαθουσαν να βλάψουν η μία την άλλη τα παιδιά όμως που ήταν και συμμαθητές υπέφεραν από αυτή την έχθρα αποφάσισαν λοιπόν να γίνουν καλοί φίλοι να παίζουν μαζί και να βοηθάνε ο ένας τον άλλον. Έτσι έδειξαν στους γονείς τους ότι με την ειρηνη μπορούν να ζήσουν αρμονικά και ευτυχισμένα και να μοιράζονται τις ελιές του δέντρου,που ήταν το σύμβολο της ειρήνης.

( Ει τι κάνεις; ρωτάει ο Αστέρας)

( Τι νομίζεις πως κάνω; Θέλω να σου πάρω την δύναμη. Είναι πολύ άδικο που η δικιά σου είναι πολύ καλύτερη από την δική μου) Λέει η Φλις 

( Δεν ισχύει αυτό αλλά μπορούμε όμως να κάνουμε κάτι αντί να μαλώνουμε) Λέει ο Άστέρας

( Τι; ) Ρωτάει η Φλις

( Λοιπόν, μπορώ να σου δώσω άμμο μέσα στο νερό σου, άμα εσύ μου δώσεις λίγο από το θεραπευτικό νερό σου), είπε ο Αστέρας.

( Οκ) Είπε με χαρά η Φλις και του έδωσε λίγο

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχαν δυο μικρές πόλεις η μια ήταν ασπρόμαυρη και σκοτεινή ενώ η άλλη ήταν λαμπερή και είχε πολλά χρώματα. Μια μέρα άρχισε ένας πόλεμος μεταξύ τους για το ποία πόλη είναι ποίο όμορφη. Αυτή η μάχη κράτησε πολύ καιρό, με πολλούς τσακωμούς και χτυπήματα. Όμως, μια μέρα κάνανε ένα συμβούλιο μεταξύ τους και κατάλαβαν πως και η δυο πόλεις είναι όμορφες άπλα με τον δικό τους τρόπο και πως δεν χρειάζεται να μαλώνουν για ασήμαντα πράγματα.

Πολλά χρόνια πριν τόσα πολλά που δεν μπορούμε να τα φανταστούμε υπήρχαν στον κόσμο μόνο δυο ήπειροι . Η μια ήπειρος ήταν γεμάτο πόλεμο και κακιά και στην άλλη επικρατούσε υγεία και γαλήνη . Κάθε παιδί που γενίοταν μέχρι την ηλικία των 12 ζούσε σε ένα κενό άσπρο μέρος το οποίο δεν είχε κανένα ενδιαφέρον . Όταν έφτανε στην ηλικία των δώδεκα κάλουταν να επιλέξει σε πια ήπειρο θα πάει γνωρίζοντας ότι αν πάει στην ήπειρο του πολέμου θα ζούσε εκεί μόνο για δυο χρόνια και μετά θα γινόταν πλούσιος αλλά θα ζούσε σε έναν κόσμο γεμάτο δυστυχία . Αν πιωμένε στην ήπειρο της ειρήνης θα ζούσε για πάντα εκεί αλλά θα ήταν φτωχός αλλά χαρούμενος . Όταν ένα παιδί έγινε δώδεκα χρόνων αποφάσισε να πάει στην ήπειρο του πολέμου όχι για να γίνει πλούσιος αλλά για να πισει όλους τους ανθρώπους που ζούσαν εκεί να πάνε στην ήπειρο της ειρήνης . Μετά από λίγο καιρο τα κατάφερε . Η Ειρήνη υπερτέρησε 

Λιγη ωρα αργοτερα ενας σοφός κάτοικος του βασιλειου ο Ρομέο , πηγε στην κορθγη του ποιου ψηλου κτηριου  και φώναξε: ¨Ο πόλεμος δεν είναι λυση για το προβλημα, αλλα το κανει χειροτερο και καταστρευει και το βασιλειο μας γι αυτό σταματηστε τον πολεμο και καθηστε να το λυσετε με τα λογια¨

Ο Ρομέο τους πρότεινε να συνεργαστούν και να διοικούν και οι δυο το βασιλειο μαζι . Οι δυο συμφώνησαν και ο πολεμος σταματησε . Από τότε, τα δυο αδερφια αρχισαν να διοικουν το βασιλειο παρεα  και υπηρχε αρμονια στο βασιλειο

Είναι 12 η ώρα τα μεσάνυχτα. Οι σειρήνες πολέμου αντηχούν παντού και τότε μία λάμψη πρόβαλε στον ορίζοντα.

Ο πατέρας αρπάζει τα παιδιά στην αγκαλιά του και τα βάζει στο αυτοκίνητο.

Αυτή θα ήταν η τελευταία λάμψη φωτός που θα έβλεπαν. Τα σπίτια άρχισαν να τυλίγονται στις φλόγες και εκρήξεις ακουγόντουσαν από δω κι από κει. Η

οικογένεια κατάφερε να ξεφύγει. Μετά από δύο ολόκληρα χρόνια επέστρεψαν στη Χιροσίμα αλλά αυτό που αντίκρισαν δεν έμοιαζε με την προηγούμενη, Και τότε ακούστηκαν τα σοφά λόγια της γιαγιάς << Κάθε τέλος είναι και μια νέα αρχή>>.

Μια μέρα, ο Γιώργος αποφάσισε να ταξιδέψει σε απομακρυσμένα νησιά, όπου οι κάτοικοι είχαν διαφορές και συχνά συγκρούσεις. Το πλοίο του έγινε το μέσο για να ενώσει τους ανθρώπους. Κάθε φορά που έφτανε σε ένα νησί, ο Γιώργος προσκαλούσε τους ντόπιους να συμμετάσχουν σε γιορτές με μουσική, χορό και παιχνίδια.

Μετά από αρκετές επισκέψεις, οι κάτοικοι άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι οι διαφορές τους ήταν μικρές μπροστά στη χαρά της κοινής τους ζωής. Οι γιορτές αυτές έγιναν παράδοση και το πλοίο "Ειρηνική Αχτίδα" έγινε σύμβολο φιλίας και συνεργασίας.

Στο τέλος του ταξιδιού του, ο Γιώργος επέστρεψε στο λιμάνι του με την καρδιά γεμάτη ελπίδα. Είχε δείξει σε όλους ότι η ειρήνη μπορεί να υπάρξει αν οι άνθρωποι μοιράζονται, ακούνε και συνεργάζονται. Και έτσι, το πλοίο του συνέχισε να ταξιδεύει, φέρνοντας πάντα την ειρηνική του αποστολή.

-Αφέτ! Αφέτ! Σήκω γρήγορα, πρέπει να φύγουμε! Από στιγμή σε στιγμή θα εισβάλουν στο χωριό!

Η αφέτ είναι μια δεκαεξαχρονη κοπέλα από την Παλαιστίνη όπου θα μπορούσε να έχει μια ήρεμη καθημερινότητα και ένα σίγουρο, ευτυχισμένο μέλλον. Αντί αυτού ζει σε ένα αβέβαιο περιβάλλον και παλεύει καθημερινά για την επιβίωσή της και της οικογένειάς, όπως εκατομύρια παιδιά του κόσμου αυτή τη στιγμή! Πρέπει να μπει ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση ώστε όλα τα παιδιά να έχουν ίδιες ευκαιρίες και ένα ελπιδοφόρο μέλλον

ΤΕΛΟΣ!

 Η πρώτη τους σκέψη ήταν το λιοντάρι αλλά ήταν πολύ μικρό χρηζόντουσαν κάτι πιο μεγάλο, πίτα είπαν τον ελέφαντα αλλά χολιαζόντουσαν κάτι πιο δυνατό και πονηρό, στην συνέχεια είπαν τον κροκόδειλο όμως χρηζόντουσαν κάποιον ποιο ευκίνητο. Έτσι λιπών κατάληξαν στο φίδι και όχι σε ότι νάνε φίδι σε, μια πράσινη ανακόντα. Είχε ότι χρειαζόταν δηλαδή μέγεθος, δύναμη, ευκινησία, πονηράδα, κλπ.

Οι άνθρωποι κατάλαβαν πως τα ζώα ετοιμάζουν πόλεμο και αφορμή να επιτεθούν. Όποτε έπρεπε να κάνουν και αυτοί κάτι για αυτό. Έτσι λοιπόν οι 4 μεγαλύτεροι και ισχυρότεροι βασιλιάδες συναντήθηκαν στο μεγαλύτερο συνέδριο της γης. Πώς να τους επιτεθούν; Να τα εξοντώσουν δεν μπορούν γιατί χωρίς αυτά η ζωή και γενικά η γη θα είναι διαφορετική. Στεφτήκαν μάλιστα να τους δείξουν ποιοι είναι οι κυρίαρχοι. Από την άλλη το σχέδιο των ζωών ήταν διαφορετικό. Να αφανίσουν κάθε άνθρωπο στην γη, και να ζουν ελεύθερα και χωρίς να τρέχουν να σωθούν από τους ανθρώπους.

Ο πόλεμος άρχισε, η πρώτη επίθεση έγινε στην θάλασσα. Κανένα πλοίο δεν μπορούσε να πλεύσει διότι οι φάλαινες, ακόμα και το θρυλικό Κράκεν επιτέθηκε και η δύναμη τους ήταν πολύ ισχυρή. Η δεύτερη επίθεση έγινε στην στεριά και συγκεκριμένα στα δάση οι λύκοι, τα αγριογούρουνα, φίδια, αετοί, έντομα, γεράκια καθώς και αλλά ζώα που ζουν εκεί, έκαναν συνεχείς επιθέσεις στις άμαξες, στα καρά καθώς και στα χωριά.

Τώρα ήρθε η σειρά των ανθρώπων, οι άνθρωποι χρησιμοποίησαν κάτι που τα ζώα δεν μπορούν να βρουν, δηλαδή την φωτιά. Άρχισαν να τα τρομάζουν και να αμύνονται με την φωτιά.

Η βασίλισσα των ζωών, η πράσινη ανακόντα συνειδητοποίησε ότι είχαν πολλές απόλυες λόγο της φωτιάς των ανθρώπων. Έτσι λιπών η βασίλισσα τον ζωών δεν το ανέχτηκε αυτό, πήγε στο συνέδριο των τεσσάρων βασιλιάδων και κάνανε όλοι μια μεγάλη συζήτηση και κατέληξαν σε ανακωχή. Για να σφραγίσει η ανακωχή χτιστικά ένα τεράστιο πέτρινο άγαλμα. Το άγαλμα ήταν ένα γιγαντιαίο πέτρινο σπαθί στο όπιο ήταν τυλιγμένο γύρο του ένα φίδι. Και λένε πως όταν το άγαλμα γκρεμίσει ο πόλεμος θα ξανά αρχίσει.            ΤΕΛΟΣ

Μια μέρα, όμως, μια σκοτεινή σκιά άρχισε να απλώνεται πάνω απο το χωριό. Οι κάτοικοι άρχισαν να τσακώνονται για μικροπράγματα και η αγαπημένη τους ειρηνική ζωή κινδύνευε. Ο σοφός γέροντας του χωριού, παππούς Κωνσταντίνος, αποφάσισε οτι έπρεπε να βρουν μια λύση.

"Ας οργανώσουμε ένα μεγάλο γλέντι", πρότεινε, "Θα καλέοσυμε όλους τους κατοίκους να μοιραστούν τις ιστορίες τους και να θυμηθούν γιατί αγαπάμε ο ένας τον άλλον"

Και έτσι έγινε. Οι κάτοικοι του χωριού συγκεντρώθηκαν στην κεντρική πλατεία, έφεραν φαγητά, μουσικά όργανα και έτοιμοι να αφηγηθούν τις αγαπημένες τους ιστορίες. Καθώς η νύχτα προχωρούσε, τα γέλια και οι μουσικές υπύρχαν παντού.

Μια μικρή κοπέλα, η Βασιλεία, στάθηκε στο κέντρο της πλατείας και είπε: "Ας κάνουμε μια υπόσχεση. Να μην ξεχνάμε ποτέ τη σημασία της φιλίας και της αγάπης". Όλοι συμφώνησαν με ενθουσιασμό και η ατμόσφαιρα γέμισε ξανά με χαρά.

Από εκείνη τη μέρα, οι κάτοικοι της Ειρηνίας έμαθαν να επιλύουν τις διαφορές τους με διάλογο και κατανόηση. Η ειρήνη επανήλθε και το χωριό έγινε πιο δυνατό από ποτέ.

Και έτσι, η ιστορία της Ειρηνίας θυμίζει σε όλους ότι η ειρήνη είναι το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε να προσφέρουμε ο ένας στον άλλον.

Μια φορά και έναν καιρό ζούσαν 2 περιστέρια που ήταν πολύ καλοί φίλοι και ηταν αχώριστοι! Η Ειρήνη και ο Πόλεμος ήταν κάθε μέρα μαζί.Ομως υπήρχε ένα πρόβλημα στην φιλιά τους,οι οικογένειες τους ήταν μαλωμενες και αυτό τα κατέστρεφε όλα. Επί πολλές βραδιές προσπαθούσαν να σκεφτούν κάτι δραστικό... Η λύση που κατέληξαν είναι να φύγουν μαζί στο Περιστεροχωρι και να ζήσουν την ζωή τους ήρεμα μόνοι τους σε εκείνο το χωριό.Και εκείνοι ζητάνε καλά κ εμείς καλύτερα!