Οι Ολυμπιακές Αξίες περιστρέφονται γύρω από δύο βασικούς πυλώνες. Το «Ευ Αγωνίζεσθαι» και την «Ευγενή Άμιλλα».

Ο πρώτος πυλώνας εμπεριέχει αξίες όπως η εντιμότητα, ο σεβασμός των κανόνων διεξαγωγής των αγώνων, η ισότητα, η δικαιοσύνη, ο σεβασμός των συναθλητών, η ισοτιμία.

Ο δεύτερος πυλώνας εμπεριέχει αξίες όπως αυτή της αριστείας, του ευγενούς συναγωνισμού ανάμεσα σε πρόσωπα και λαούς και της επιθυμίας για διάκριση και υπεροχή που όμως απέχει από κάθε αντιπαλότητα.

Με βάση τα παραπάνω καλείστε στην τρέχουσα εργασία να παρουσιάσετε έναν αθλητή ή μια αθλήτρια που υπηρετεί το πνεύμα του ολυμπισμού και η ιστορία του είναι επιδραστική και  αποτελεί έμπνευση για τις επόμενες γενιές.

Στο αναδυόμενο πινακάκι γράφετε στο "θέμα" το όνομα του αθλητή/-τριας που έχετε αναλάβει και σε παρένθεση τα ονόματα των μελών της ομάδας σας. Με τo πρώτο από τα κουμπάκια μπορείτε να ανεβάσετε αρχείο (word, pdf, εικόνα), με το δεύτερο μπορείτε να ανεβάσετε κάποιο λινκ σχετικό με το πρόσωπο που αναλάβατε, με το τέταρτο μπορείτε να αναζητήσετε και να ανεβάσετε φωτογραφίες του προσώπου από το διαδίκτυο.

Έχετε δύο επιλογές για την κύρια εργασία. Ή να την ανεβάσετε σαν αρχείο από τα κουμπάκια που προαναφέρονται ή να γράψετε το κείμενο κατευθείαν εκεί που λέει "γράψτε κάτι ........" (εικόνα 2)

Πατώντας κάτω δεξιά στο κουμπάκι που γράφει λευκό μπορείτε να αλλάξετε το χρώμα της ανάρτησής σας.

Αφού ολοκληρώσετε πατήστε πάνω αριστερά το κουμπάκι δημοσίευση. (εικόνα 2)

Μετά τη δημοσίευση η εργασία σας ανεβαίνει και μπορείτε, αν θέλετε, να κάνετε αλλαγές πατώντας πάνω δεξιά τις τρεις κάθετες τελίτσες από τις οποίες σας δίνονται διάφορες επιλογές. (εικόνα 3)

Η Άλισον Φίλιξ, η θρυλική σπρίντερ με τα περισσότερα μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, που τα έβαλε με τη Nike για τα δικαιώματα των γυναικών, σχεδίασε και λάνσαρε το μοναδικό παπούτσι φτιαγμένο αποκλειστικά και μόνο με βάση τη γυναικεία ανατομία. 

Αποχώρησε απ’ την ενεργό δράση περίπου έναν χρόνο πριν, ως η αθλήτρια στίβου με τα περισσότερα μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, έχοντας ανεβεί 11 φορές στο βάθρο των νικητών, σε πέντε συνεχόμενες παρουσίες στην κορυφαία αθλητική διοργάνωση του πλανήτη.

Κι όπως μέσα στα κουλουάρ ήταν ανίκητη, έτσι και στη ζωή κατάφερε να κερδίσει πολλές και σημαντικές μάχες, με κορυφαία τη μάχη για τη ζωή της όταν έπαθε προεκλαμψία στη διάρκεια της εγκυμοσύνης της και κινδύνευσε να πεθάνει. Ούτε ο θάνατος, ούτε ο κολοσσός Nike φόβισαν την Άλισον Φίλιξ. Η 37χρονη Αμερικανίδα, η οποία έχει τη δική της εταιρεία αθλητικών υποδημάτων (Saysh) λάνσαρε το πρώτο παπούτσι που είναι αποκλειστικά σχεδιασμένο για γυναίκες. Πρόκειται για το «Felix Runner», ένα παπούτσι φτιαγμένο από μία γυναίκα που ποτέ δεν μπόρεσε να βρει την απόλυτη εφαρμογή στα αθλητικά της, αφού ακόμη και τα γυναικεία παπούτσια φτιάχνονται με κύριο γνώμονα την ανατομία των ανδρικών ποδιών…

Η Άλισον Φίλιξ ανακοίνωσε το νέο της επίτευγμα μέσα από τον λογαριασμό της στο Instagram και μάλιστα το πήγε ένα βήμα παραπέρα, για τις εγκύους. Πολλές φορές τα πόδια στη διάρκεια της εγκυμοσύνης πρήζονται και αρκετές γυναίκες χρειάζεται ακόμη και ν’ αλλάξουν νούμερο παπουτσιού. Η Saysh, λοιπόν, δίνει τη δυνατότητα στις πελάτισσές της να δηλώσουν την εγκυμοσύνη τους και να πάρουν ένα ίδιο ζευγάρι, στο νούμερο που τις βολεύει!

Ο πόλεμος με τη Nike

Η Άλισον Φίλιξ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας της όταν έμεινε έγκυος. Οταν όμως ενημέρωσε για την εγκυμοσύνη της τη Nike, με την οποία είχε συμβόλαιο, ξεκίνησε ένας πόλεμος, που το τέλος του τη βρήκε θριαμβεύτρια. Τον Μάιο του 2019 η Αμερικανίδα σπρίντερ κατηγόρησε τη Nike ότι αρνείται να καταβάλλει τα χρήματα που προβλέπονται απ’ τα συμβόλαια των αθλητριών, στους μήνες μετά τη γέννα. Η Άλισον Φίλιξ ένωσε τη φωνή της με τις Αλίσια Μοντάνο και Κάρα Γκάουτσερ που επίσης είχαν την ίδια διαμάχη με την εταιρεία.

Όπως εξήγησε η Αμερικανίδα τον Δεκέμβριο του 2017, όταν το συμβόλαιό της με την εταιρεία -κολοσσό έληξε, ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για την ανανέωσή του. Η ίδια είχε ήδη στα πλάνα τη δημιουργία οικογένειας μέσα στο 2018 και ζήτησε να πάρει γραπτές εγγυήσεις ότι θα πληρωθεί κανονικά τους μήνες μετά τη γέννα. Η Nike αρνήθηκε, έστω κι αν ήδη της είχε κάνει πρόταση για μείωση αποδοχών 70%. Αυτό ήταν το τέλος της συνεργασίας των δύο πλευρών. Η Άλισον Φίλιξ βρήκε άλλους χορηγούς κι η Nike τελικά (μετά τη γενική κατακραυγή) αναγκάστηκε να αλλάξει την πολιτική της σε αυτό το θέμα.

Μια ανάσα από τον θάνατο

Βρισκόταν στην 32η εβδομάδα της κύησης όταν χρειάστηκε να μπει εσπευσμένα στο χειρουργείο και να γεννήσει με επείγουσα καισαρική τομή λόγω προεκλαμψίας. Πρόκειται για μία εξαιρετικά σοβαρή επιπλοκή της εγκυμοσύνης, που εμφανίζεται κυρίως σε Αφροαμερικανίδες και μπορεί να στοιχίσει τη ζωή τόσο στην έγκυο όσο και στο βρέφος.

Η Άλισον Φίλιξ έδωσε μάχη για τη ζωή της, κατάφερε να φέρει στον κόσμο την κόρη της, αλλά και να επιστρέψει εξίσου δυνατή στα κουλουάρ, έστω κι αν πολλοί ήταν αυτοί που αναρωτήθηκαν αν θα μπορούσε να είναι ξανά η γνωστή Φίλιξ. Έχοντας φτάσει μια ανάσα απ’ τον θάνατο, η Άλισον Φίλιξ έφερε στο προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου έρευνες που θέλουν τις Αφροαμερικανίδες να λαμβάνουν πλημμελή ιατρική παρακολούθηση στην εγκυμοσύνη σε σχέση με τις λευκές. Έρευνες έδειξαν ότι οι γιατροί υποτιμούν τον πόνο, τα συμπτώματα και τις ενοχλήσεις που νιώθουν οι Αφροαμερικανίδες.

Τόκιο 2021: Το ντεμπούτο της Saysh

Έχοντας βγει αλώβητη από τη μάχη της με τον κολοσσό της Nike και προσπαθώντας να κερδίσει το αθλητικό στοίχημα της επιστροφής στο βάθρο των Ολυμπιακών Αγώνων, η Άλισον Φίλιξ εμφανίστηκε στα κουλουάρ του Τόκιο με ένα ζευγάρι spikes, τα οποία κανείς δεν είχε ξαναδεί. Ήταν τα παπούτσια που είχε σχεδιάσει η ίδια, αλλά δεν ήταν απλά ένα custom made παπούτσι. Ήταν ο τρόπος της να αποδείξει ότι όταν μια γυναίκα θέλει, μπορεί να πετύχει τα πάντα. Κι εκτός από το μήνυμα που έστειλε με τα spikes της, έστειλε και το μήνυμα ότι η αθλητική καριέρα δεν τελειώνει για τις γυναίκες με τον ερχομό ενός μωρού. Το χρυσό στα 4Χ400μ. και το χάλκινο στα 400μ. ήταν η απόδειξη

Στο Τόκιο η εταιρεία που δημιούργησε μαζί με τον αδελφό της έκανε ηχηρό ντεμπούτο και πλέον η Άλισον Φίλιξ για ακόμη μία φορά ταράζει τα νερά και γίνεται η φωνή όλων των γυναικών που ασχολούνται με τον αθλητισμό, με το λανσάρισμα των υποδημάτων που είναι φτιαγμένα από μια γυναίκα που αγαπά με πάθος τις γυναίκες.

Ο Άρνι συνήθιζε να της λέει αμέτρητες ιστορίες για τον Μαραθώνιο της Βοστόνης, μέχρι που μια νύχτα του Δεκέμβρη του 1966 – μετά από μια από τις συνηθισμένες τους προπονήσεις 10 χιλιομέτρων – η Κάθριν του αποκρίθηκε ‘’Ας σταματήσουμε να μιλάμε για τον Μαραθώνιο της Βοστόνης και πάμε να τον τρέξουμε’’. Η απάντηση του δεν ήταν απλώς αρνητική αλλά και επηρεασμένη από την τότε άποψη ότι οι γυναίκες δεν είναι αρκετά δυνατές για να αντέξουν να τρέξουν 26 μίλια και καμία γυναίκα δεν μπορεί να το κατορθώσει. Μετά από αντίδραση της Κάθριν ο προπονητής της συμφώνησε ότι αν καταφέρει να τρέξει την απόσταση του μαραθωνίου κατά την διάρκεια της προπόνησης τότε θα ήταν ο πρώτος που θα την έπαιρνε στην Βοστόνη για να συμμετάσχει στον αγώνα. Η Κάθριν πέτυχε να ολοκληρώσει την απόσταση του μαραθωνίου και από την συμφωνία της με τον Άρνι αυτό σήμαινε ότι θα έτρεχε στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, μια εκδήλωση στην οποία για 70 χρόνια συμμετείχαν μόνο άντρες. Η Κάθριν συμπλήρωσε την φόρμα εγγραφής με συνημμένο το πιστοποιητικό φυσικής κατάστασης της και δηλώνοντας συμμετοχή με το όνομα ‘Κ.Β. Σουίτζερ’, το οποίο δεν αποκάλυπτε το φύλο της.

Έτσι, στις 19 Απριλίου 1967 η Κάθριν Σουίτζερ με τον αριθμό 261 παρατάχθηκε στην γραμμή εκκίνησης του Μαραθωνίου της Βοστόνης. Ήταν η μοναδική γυναίκα που βρισκόταν εκείνη την μέρα στην γραμμή εκκίνησης και η πρώτη που είχε το θάρρος να τρέξει το αγώνισμα του μαραθωνίου. Μόλις συνειδητοποίησαν ότι υπήρχε μια γυναίκα ανάμεσα στο πλήθος των δρομέων, οι δημοσιογράφοι ενθουσιάστηκαν και άρχισαν να της βγάζουν την μια φωτογραφία μετά την άλλη με την Κάθριν να τους χαιρετάει με υπερηφάνεια. Δευτερόλεπτα αργότερα βρέθηκε να την κυνηγάει κάποιος κουνώντας το χέρι του επιδειχτικά προς το μέρος της, πιάνοντας την από τον ώμο και προσπαθώντας να τραβήξει τον αριθμό της φωνάζοντας ‘’Φύγε από τον αγώνα μου και δώσε μου αυτούς τους αριθμούς!’. Ήταν ένας από τους επικεφαλής του αγώνα, ο Τζοκ Σεμπλ. Ο προπονητής της ο οποίος γνώριζε τον Σεμπλ, προσπάθησε να τον καθησυχάσει λέγοντας του ότι την προπόνησε και ότι μπορεί να τρέξει τον αγώνα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα αφού ο Τζοκ τον απομάκρυνε σπρώχνοντας τον. Στη συνέχεια ο Τομ Μίλλερ επενέβη σπρώχνοντας τον Τζοκ με όλο του το σώμα επιτρέποντας στην Κάθριν να συνεχίσει. Εκείνη την στιγμή αντιλήφθηκε ότι έπρεπε να τερματίσει. Η Κάθριν Βιρτζίνια Σουίτζερ ήταν η πρώτη γυναίκα που συμμετείχε και τερμάτισε στο Μαραθώνιο της Βοστόνης, με χρόνο 4 ώρες και 20 λεπτά. Αν και τερμάτισε τον αγώνα, η συμμετοχή της Κάθριν ακυρώθηκε και η συμμετοχή γυναικών στο άθλημα απαγορεύτηκε ρητά από την Ένωση Ερασιτεχνών Αθλητών. Αλλά η αρχή είχε ήδη γίνει. Το 1974 η Κάθριν συμμετείχε και κέρδισε τον μαραθώνιο της Νέας Υόρκης και το 1975 επέστρεψε στον μαραθώνιο της Βοστόνης στον οποίο τερμάτισε 2^η. Το 1977 ίδρυσε τo ‘Avon International Running Circuit’, μια πρωτοβουλία η οποία διοργάνωσε προγράμματα τρεξίματος σε 27 χώρες για περισσότερες από 1 εκατομμύριο γυναίκες. Αυτές οι προσπάθειες οδήγησαν και στην ένταξη του μαραθωνίου γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1984. Το 2015, μαζί με τέσσερις ακόμη οραματίστριες, δημιούργησε το ‘’261 Fearless’’ μια ομάδα που στηρίζει και ενθαρρύνει τις γυναίκες δρομείς. Το 2017, σε ηλικία 70 ετών, συμμετείχε στα 50χρονα του Μαραθωνίου της Βοστόνης φορώντας και πάλι με υπερηφάνεια τον αριθμό 261.

Ο Σπύρος Γιαννιώτης είναι Έλληνας πρωταθλητής της κολύμβησης. Είναι ασημένιος ολυμπιονίκης στα 10 χιλιόμετρα κολύμβησης ανοικτής θαλάσσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016. Ήταν 5ος και 7ος ολυμπιονίκης (2004) της κολύμβησης, ο μοναδικός Έλληνας με τριπλή παρουσία σε τελικούς Ολυμπιακών Αγώνων. Ανήκει στον Ολυμπιακό. Προπονητής του είναι ο Νίκος Γέμελος. To 2011 κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα 10 χλμ σε ανοιχτό νερό και αναδείχθηκε Αθλητής της Χρονιάς από τον ΠΣΑΤ, βραβείο που κέρδισε και τις επόμενες χρονιές 2012 και 2013. Κατόπιν επιλέχθηκε από τη FINA ως υποψήφιος για κορυφαίος αθλητής στον κόσμο για το 2012 στην ανοιχτή θάλασσα.

Στις 16 Ιουνίου η γενέτειρα του σπουδαίου κολυμβητή έδωσε το όνομά του στο κολυμβητήριο απ' όπου ξεκίνησε την αγωνιστική του πορεία.

Πρώτα χρόνια και πρώτες επιδόσεις

Γεννήθηκε στο Λίβερπουλ στις 19 Φεβρουαρίου 1980 και πρώτη του ομάδα ήταν ο Ν.A.O.K. (Ναυτικός Αθλητικός Όμιλος Κέρκυρας). Αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2000.

Ήταν έβδομος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Φουκουόκα το 2001. Το 2003 κέρδισε χάλκινο μετάλλιο στα 4Χ200μ. ελεύθερο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Στα 400μ. ελεύθερο κέρδισε ένα αργυρό μετάλλιο με 3:51.84 στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005, στην Αλμερία. Στους ίδιους αγώνες κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 1.500μ. ελεύθερο, με επίδοση 15 λεπτά 24.84 και την τρίτη θέση στα 800 μέτρα ελεύθερο, αφού στον τελικό κάλυψε την απόσταση σε 8 λεπτά 03.60.

Toν Ιούλιο του 2006, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου στη Βουδαπέστη κατετάγη στην όγδοη θέση του τελικού στα 400μ. ελεύθερο ανδρών με επίδοση 3:51.40, αρκετά πάνω από το πανελλήνιο ρεκόρ (3:48.67) που πέτυχε στον προκριματικό

Ρίο 2016

Σε μια απίστευτη κίνηση μεγαλείου και ευαγωνίζεσθαι, ο Σπύρπς Γιαννιώτης μπλόκαρε την ενταση, που ήθελε να καταθέση η ελληνική πλευρά, αποδεχόμενος πλήρως το δίκαιο της επικράτησης του Ολλανδού Φέρτμαν!

Νωρίτερα η Ελληνική πλευρά ήθελε να καταθέσει ένσταση, ώστε να απονεμηθεί και στον Γιαννιώτη το χρυσό μετάλλιο, που κρίθηκε στο φώτο φίνις και στην πιο "γρήγορη χεριά" του Ολλανδού αντιπάλου του.

Ο ίδιος δεν ήταν σύμφωνος και όπως είχε τονίσει και στις δηλώσεις του στην κάμερα της EPT, Ο Φέρτμαν κατέκτησε δίκαια το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο.Έτσι μπλόκαρε την όλη διαδικασία, αποδεικνύοντας οτι είναι ένας αληθινός Ολυμπιονίκης!

Ο Σπύρος Γιαννιώτης και... το κακό τραπεζάκι

To διάβασα στο facebook πρόσφατα και γέλασα πικρόχολα: «Τα προβλήματα ξεκίνησαν από πότε που χτύπησες και η μάνα σου αντί να σου πει “παιδάκι μου είσαι βλαμμένο?” έκανε ντα ντα το κακό τραπεζάκι». Είναι βγαλμένο απ’ τη ζωή και είναι επίσης σοφό με έναν πολύ απλό και ουσιαστικό τρόπο.

Στην Ελλάδα πάντα μας φταίει κάποιος άλλος. Το κακό τραπεζάκι στην αρχή, ο κακός δάσκαλος στη συνέχεια, το κακό αφεντικό, ο απέναντι οδηγός, η εφορία, η διαιτησία, το κράτος, η Μέρκελ, οι δανειστές, το σύμπαν ολάκερο που ζηλεύει την αρχοντιά μας. Εμείς δεν φταίμε ποτέ.

Στην αθλητική της διαδρομή υπήρξε πρωταθλήτρια επί 20 συναπτά έτη, με 14 Πανελλήνια Ρεκόρ. Τίμησε το Εθνόσημο πολλές φορές ως μέλος της Εθνικής Ομάδας Στίβου ενώ το 1990 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους βαλκανικούς αγώνες στην Τουρκία σηκώνοντας ψηλά την ελληνική σημαία στην Κωνσταντινούπολη  και ακούστηκε ο Εθνικός μας Ύμνος.  Το 2010 τίμησε την επέτειο των 2500 χρόνων από τη Μάχη του Μαραθώνα ως η πρώτη γυναίκα που αναβίωσε το Φειδιππίδειο Άθλο, διανύοντας 524 χλμ (Αθήνα-Σπάρτη-Τύμβος Μαραθώνα) με κίνδυνο την ζωής της. 

Όπως κατάφερε να φτάσει στην κορυφή ως πρωταθλήτρια, έτσι ξεπέρασε όλα τα εμπόδια, άνοιξε νέους δρόμους και βγήκε νικήτρια στις μικρές και τις μεγάλες μάχες στο στίβο της ζωής. Το μήνυμά της «Μην τα παρατάς» το οποίο αποτελεί και τον τίτλο του βιβλίου της αυτοβιογραφίας της που έγραψε το 2022, συνιστά στάση ζωής για την ίδια και έμπνευση για τους ανθρώπους.  Δεν τα παράτησε ποτέ ενώ ταυτόχρονα είναι στην πρώτη γραμμή της κοινωνικής προσφοράς με κάθε τρόπο.

Ως εμβληματική προσωπικότητα του αθλητισμού στη χώρα μας και ως επικεφαλής της δρομικής ομάδας που προπονεί, αναπτύσσει έντονο κοινωνικό έργο για τη στήριξη αστέγων, φτωχών, μεταναστών, προσφύγων, ανθρώπων που δίνουν τη μάχη με τον καρκίνο και είναι πάντα παρούσα δίπλα στον άνθρωπο.

Η δράση της για την αύξηση του αριθμού των εθελοντών δοτών μυελού των οστών στη χώρα μας είναι πολυετής και δυναμική. Όπως και εκείνη για την πρόληψη και τη στήριξη των γυναικών που αγωνίζονται να βγουν νικήτριες, όπως η ίδια, στην αναμέτρηση με τον καρκίνο του μαστού που κλήθηκε να δώσει το 2019 , να παλέψει και να αγωνιστεί και να στείλει το μήνυμα στις γυναίκες που νοσούν ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, φθάνει να μην τα παρατήσουν ποτέ!

Τόλμησε να μιλήσει ανοιχτά για την παιδική κακοποίηση και τον αγώνα που πρέπει να δώσουμε όλοι μας.

Με τους αγώνες δρόμου και τα χιλιόμετρα που διανύει τα μετατρέπει σε προσφορά στον συνάνθρωπο. Έχει δώσει δεκάδες ομιλίες σε νέους ανθρώπους , έχει επισκεφτεί σχολεία σε όλη την επικράτεια μιλώντας στα παιδιά για τις Ολυμπιακές αξίες , να βάζουν στόχους, να αγωνίζονται και να μην τα παρατάνε.  

Ο μικρός Τζέσι έκανε διάφορες μικροδουλειές για να βοηθήσει την οικογένειά, παράλληλα με τη φοίτησή του στο σχολείο. Γρήγορα, ξεχώρισε για τις αθλητικές επιδόσεις του και το 1933 διακρίθηκε ιδιαίτερα στους Εθνικούς Διασχολικούς Αγώνες στο Σικάγο, κερδίζοντας τρεις πρωτιές.

 Ως φοιτητής του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο, έγραψε ιστορία, καθώς μέσα σε μία ημέρα (25 Μαΐου 1935), κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών αθλητικών αγώνων, ισοφάρισε το πα­γκόσμιο ρεκόρ στις 100 γιάρδες με 9.4’’ και κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στα αγωνίσματα των 220 γιαρδών με 20.3’’, των 220 γιαρδών με εμπόδια (22.6’’) και του άλματος εις μήκος με 8,13 μέτρα. Ήταν ο πρώτος αθλητής που πέρασε τα 8 μέτρα στο μήκος και το ρεκόρ του αυτό δεν ξεπεράστηκε παρά το 1960 από τον Ραλφ Μπόστον με 8,21 μ.

Τον επόμενο χρόνο συμπεριλήφθηκε στην ολυμπιακή ομάδα των ΗΠΑ κι έγραψε ακόμη μία σημαντική σελίδα στην ιστορία του στίβου, καθώς κατέκτησε 4 χρυσά μετάλλια: στα 100 μ, με ολυμπιακό ρεκόρ (10.3’’), στα 200 μ. με ολυμπιακό ρεκόρ (20.7’’), στο άλμα εις μήκος με παγκόσμιο ρεκόρ 8,06 μ. (το 8,13 μ. του 1935 δεν είχε αναγνωριστεί ακόμη) και στη σκυταλοδρομία 4x100 μέτρα, αγώνι­σμα στο οποίο η αμερικανική ομάδα έκανε παγκόσμιο ρεκόρ με 39.8’’.

Ο Χίτλερ, που είχε μεταβάλει τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε ναζιστική προ­παγάνδα, δεν παραβρέθηκε στην απονομή των μεταλλίων του Όουενς και η αμερικανική επικοινωνιακή μηχανή φρόντισε να μεγαλοποιήσει το γεγονός, κατασκευάζοντας την ιστορία ότι «ο αθλητής μας έκανε τον Φύρερ να φύγει από το στάδιο». Το μήνυμα, όμως, του Όουενς ήταν πο­λύπλευρο. Δεν ήταν μόνο ο Χίτλερ που έβλεπε τα είδωλά του της Αρίας φυλής να χάνουν από έναν μαύρο αθλητή, αλλά και οι ίδιοι οι Αμερικανοί που έβγαιναν... ασπροπρόσωποι χάρη σ’ έναν αγνοημένο και από τους ίδιους μαύρο αθλητή.

Όταν άλλωστε ο Όουενς επέστρεψε στη Νέα Υόρκη δεν ήταν μόνο ο αθλητής που είχε νικήσει τον Χίτλερ, όπως ήθελαν να διηγούνται οι Αμερικανοί, αλλά και ο θριαμβευτής που είχε αγνοηθεί από τον ίδιο τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Φραγκλίνο Ρούζβελτ, ο οποίος αρνήθηκε να τον συναντήσει. Μπορεί ο Όουενς να έγινε διάσημος στην Αμερική και σε όλον τον πλανήτη επειδή ταπείνωσε τον Χίτλερ μέσα στη χώρα του, αλλά, όπως παρατήρησε και ο ίδιος αργότερα, «στη χώρα μου δεν με κάλεσαν καν για να δώσω τα χέρια με τον πρόεδρό μας». Ίσως η ενέργεια αυτή του Ρούζβελτ να οφειλόταν με μικροπολιτικούς λόγους, καθώς ο Όουενς είχε στρατευτεί στην υποστήριξη του υποψηφίου των Ρεπουμπλικανών Άλφ Λάντον στις προεδρικές εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1936.

Όταν αποσύρθηκε από τους αγώνες, ο Όουενς ασχολήθηκε με την προπόνηση νέων αθλητών. Εργάστη­κε, επίσης, για την αμερικανική κυβέρνηση, κάνοντας διάφορα ταξίδια καλής θέλησης και δημόσιες σχέσεις στην Ινδία και σε χώρες τής Άπω Ανα­τολής.

Δεινός καπνιστής, προσβλήθηκε από καρκίνο στους πνεύμονες και άφησε την τελευταία του πνοή στις 31 Μαρτίου στο Τούσον της Αριζόνα, σε ηλικία 66 ετών. Ο Τζέσι Όουενς ήταν συζευγμένος από το 1935 με τη Μίνι Σόλομον (1915-2001), με την οποία απέκτησε δύο κόρες.

Ο Θεαγένης της Θάσου, ένας από τους πιο διάσημους αθλητές της αρχαίας Ελλάδας, έζησε και διακρίθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ. Η φήμη του ξεπέρασε τα όρια της πατρίδας του, της Θάσου, και του χάρισε μια θέση ανάμεσα στους αθάνατους ήρωες της αρχαιότητας.

Πρώτα Βήματα και Καταγωγή

Ο Θεαγένης γεννήθηκε στη Θάσο, ένα νησί του βόρειου Αιγαίου γνωστό για τον πλούτο του και την πολιτιστική του άνθηση. Από μικρή ηλικία έδειξε ταλέντο και δύναμη, χαρακτηριστικά που θα τον καθοδηγούσαν στην αθλητική του καριέρα. Ο θρύλος λέει ότι ήδη από παιδί επέδειξε την απίστευτη του δύναμη, όταν λέγεται ότι σήκωσε ένα μπρούτζινο άγαλμα του Ηρακλή και το μετέφερε σπίτι του.

Αθλητική Καριέρα και Επιτεύγματα

Η αθλητική καριέρα του Θεαγένη ξεκίνησε όταν ήταν έφηβος και γρήγορα εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο επιτυχημένους αθλητές της αρχαιότητας. Ήταν εξαιρετικά πολύπλευρος και αγωνιζόταν σε διάφορα αθλήματα, με κυριότερα την πυγμαχία και το παγκράτιο, ένα άθλημα που συνδύαζε πάλη και πυγμαχία.

Ολυμπιακοί Αγώνες:

Ο Θεαγένης συμμετείχε και διακρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κερδίζοντας το στεφάνι της νίκης. Οι Ολυμπιακές του νίκες ήταν ιδιαίτερα σημαντικές καθώς τον κατέστησαν γνωστό σε όλο τον ελληνικό κόσμο. Κατέκτησε τη νίκη στην πυγμαχία στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 480 π.Χ. και στο παγκράτιο το 476 π.Χ.

Άλλες Αγώνες:

Πέρα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Θεαγένης διακρίθηκε και στα Πύθια, τα Ίσθμια και τα Νέμεα, κατακτώντας εκατοντάδες νίκες και σε αυτούς τους σημαντικούς πανελλήνιους αγώνες. Λέγεται ότι συνολικά έκανε πάνω από 1.400 νίκες σε διάφορους αγώνες καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του.

Μύθοι και Λατρεία

Ο Θεαγένης έγινε αντικείμενο λατρείας μετά τον θάνατό του. Στη Θάσο, του αφιερώθηκε ένα άγαλμα που θεωρούνταν ιερό και θεωρούνταν ότι είχε θεραπευτικές ιδιότητες. Οι κάτοικοι του νησιού τον λάτρευαν σαν ήρωα και προστάτη τους.

Ένας από τους πιο γνωστούς μύθους που συνδέονται με τον Θεαγένη αφορά τη θεϊκή του καταγωγή. Πολλοί πίστευαν ότι ήταν γιος του Ηρακλή, γεγονός που εξηγούσε την υπεράνθρωπη δύναμή του. Μετά τον θάνατό του, το άγαλμά του φέρεται να ανέπνεε ζωή και να τιμωρούσε έναν εχθρό που το χτυπούσε, δείχνοντας τη θεϊκή προστασία και τη δύναμη του Θεαγένη.

Κληρονομιά

Ο Θεαγένης της Θάσου παραμένει ένας από τους πιο εμβληματικούς αθλητές της αρχαιότητας. Η αθλητική του δόξα, η θεϊκή του καταγωγή και οι θρύλοι που τον περιβάλλουν συνθέτουν μια εικόνα ενός πραγματικού ήρωα. Η κληρονομιά του ζει μέσα από τις ιστορίες και τις παραδόσεις που έχουν περάσει από γενιά σε γενιά, θυμίζοντας την ανεκτίμητη συνεισφορά του στον αρχαίο ελληνικό αθλητισμό και πολιτισμό.

Η ζωή και τα κατορθώματα του Θεαγένη αποτελούν ένα φωτεινό παράδειγμα του τι μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος μέσω της δύναμης, της επιμονής και της αφοσίωσης, κάνοντας τον έναν διαχρονικό σύμβολο θάρρους και υπεροχής.

Η σχέση του Ηρακλή και του Θεαγένη της Θάσου είναι έντονα διαποτισμένη από μύθους και θρύλους, και συνδέει τις δύο αυτές φιγούρες μέσα από παραδόσεις που αναδεικνύουν τη θεϊκή διάσταση και την υπεράνθρωπη δύναμη του Θεαγένη.

Θεϊκή Καταγωγή και Μυθολογία

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Θεαγένης θεωρούνταν γιος του Ηρακλή, του ημίθεου και μεγαλύτερου ήρωα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Αυτή η σχέση εξηγεί πολλές από τις υπεράνθρωπες ικανότητες του Θεαγένη και την εξαιρετική του δύναμη. Η καταγωγή του από τον Ηρακλή τον ενέπλεκε σε ένα πλέγμα θείων και ηρωικών επιτευγμάτων, κάνοντάς τον έναν ημίθεο στα μάτια των συγχρόνων του.

Ο Θρύλος του Αγάλματος

Ένας από τους πιο γνωστούς θρύλους που συνδέονται με τη σχέση του Θεαγένη και του Ηρακλή αφορά την παιδική ηλικία του Θεαγένη. Λέγεται ότι όταν ήταν ακόμα παιδί, ο Θεαγένης είδε ένα άγαλμα του Ηρακλή στην αγορά της Θάσου και, χωρίς να το γνωρίζει κανείς, το σήκωσε και το μετέφερε σπίτι του. Όταν οι κάτοικοι του νησιού ανακάλυψαν το γεγονός, αρχικά τον τιμώρησαν, αλλά όταν κατάλαβαν τη θεϊκή του δύναμη, τον απελευθέρωσαν και άρχισαν να τον τιμούν σαν γιο του Ηρακλή.

Λατρεία και Ήρωας

Μετά τον θάνατό του, ο Θεαγένης έγινε αντικείμενο λατρείας. Ένα άγαλμα του στήθηκε στη Θάσο, και οι κάτοικοι του νησιού πίστευαν ότι είχε θεραπευτικές δυνάμεις. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι το άγαλμα είχε τη δύναμη να θεραπεύει αρρώστους, και πολλοί προσκυνητές έρχονταν να το αγγίξουν με την ελπίδα να γιατρευτούν.

Μια άλλη αφήγηση λέει πως όταν ένας εχθρός του Θεαγένη, μετά τον θάνατό του, πήγε και χτύπησε το άγαλμα, το άγαλμα έπεσε και τον σκότωσε. Οι κάτοικοι, φοβούμενοι την οργή των θεών, έριξαν το άγαλμα στη θάλασσα. Ωστόσο, αργότερα, όταν οι καλλιέργειες τους δεν καρποφορούσαν και αντιμετώπισαν άλλες καταστροφές, αποφάσισαν να ανασύρουν το άγαλμα και να το επαναφέρουν στη θέση του, πιστεύοντας ότι η θεϊκή φύση του Θεαγένη ήταν υπεύθυνη για τα δεινά τους.

Συμπεράσματα

Η σύνδεση του Θεαγένη της Θάσου με τον Ηρακλή ενισχύει την εικόνα του ως έναν αθλητή με υπεράνθρωπες ικανότητες και θεϊκή καταγωγή. Οι θρύλοι γύρω από την καταγωγή του και τις θεϊκές του ιδιότητες αντικατοπτρίζουν τη βαθιά ριζωμένη πίστη των αρχαίων Ελλήνων στη θεϊκή παρέμβαση και τη δυνατότητα των ηρώων να υπερβαίνουν τα ανθρώπινα όρια.

Αυτή η σύνδεση με τον Ηρακλή έκανε τον Θεαγένη όχι μόνο ένα αθλητικό είδωλο αλλά και μια φιγούρα με βαθιά θρησκευτική και πολιτιστική σημασία, που συνέβαλε στην αθανασία της φήμης του μέσα στους αιώνες.

Ο Μάικλ Φελπς είναι αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος κολυμβητής όλων των εποχών, με μια καριέρα που έχει κατακτήσει τα παγκόσμια αθλητικά χρονικά. Η πορεία του, γεμάτη επιτεύγματα και προκλήσεις, αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς νέους αθλητές και όχι μόνο.

Γεννημένος στις 30 Ιουνίου 1985 στη Βαλτιμόρη των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Μάικλ Φελπς είχε μια παιδική ηλικία γεμάτη προκλήσεις. Σε ηλικία εννέα ετών, οι γονείς του χώρισαν, γεγονός που επηρέασε έντονα την ψυχική του υγεία και την καθημερινότητά του.

Παράλληλα, διαγνώστηκε με ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας), μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή που επηρεάζει την ικανότητα συγκέντρωσης και τον έλεγχο της παρόρμησης. Οι γιατροί ανέφεραν ότι θα είχε δυσκολίες στην ακαδημαϊκή του πορεία και την κοινωνική του ανάπτυξη λόγω αυτής της διαταραχής. Συχνά, τα παιδιά με ΔΕΠΥ αντιμετωπίζουν προβλήματα συγκέντρωσης, αδυναμία ολοκλήρωσης εργασιών και υπερκινητικότητα.

Οι γιατροί συνέστησαν στους γονείς του να βρουν τρόπους για να διοχετεύσει την ενέργειά του και να βελτιώσει την ικανότητά του να συγκεντρώνεται. Ο αθλητισμός θεωρήθηκε ένας ιδανικός τρόπος για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος.

Η Αναγνώριση του Ταλέντου

Η μητέρα του, Ντέμπι Φελπς, αποφάσισε να τον γράψει σε μαθήματα κολύμβησης. Αρχικά, ο Μάικλ φοβόταν να βάλει το κεφάλι του στο νερό, αλλά με τον καιρό ξεπέρασε αυτόν τον φόβο και άρχισε να αγαπά το άθλημα.
«Ο Μάικλ ταλαιπωρείται πολύ από τη διαταραχή του, η οποία είναι πολύ έντονη και ποτέ δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Παρόλα αυτά, όταν είχε αγώνες κολύμβησης σε ηλικία 9 και 10 ετών, κατάφερνε να παραμείνει συγκεντρωμένος για 4 ώρες, ακόμα κι αν κολυμπούσε μόνο 3 με 4 λεπτά, κι αυτό γιατί η κολύμβηση είναι το πάθος του», είχε δηλώσει η μητέρα του.

Η Αναγνώριση του Ταλέντου

Σε ηλικία 11 ετών, ο Μάικλ γνώρισε τον προπονητή Μπομπ Μπόουμαν, ο οποίος διέκρινε αμέσως το εξαιρετικό του ταλέντο. Υπό την καθοδήγηση του Μπόουμαν, ο Φελπς ξεκίνησε μια αυστηρή και απαιτητική προπονητική ρουτίνα, η οποία περιλάμβανε πολλές ώρες εξάσκησης καθημερινά, με στόχο τη συνεχή βελτίωση και εξέλιξή του.

Οι Πρώτες Επιτυχίες

Το 2000, σε ηλικία μόλις 15 ετών, ο Φελπς συμμετείχε για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ. Αν και δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο μετάλλιο, η παρουσία του και μόνο σε μια τόσο νεαρή ηλικία ήταν εντυπωσιακή. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, κατέκτησε έξι χρυσά και δύο χάλκινα μετάλλια, καθιερώνοντάς τον ως έναν από τους κορυφαίους κολυμβητές παγκοσμίως.

Το Απόλυτο Ρεκόρ

Η πραγματική του καταξίωση ήρθε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008, όπου κατέκτησε οκτώ χρυσά μετάλλια, σπάζοντας το ρεκόρ του Μαρκ Σπιτς για τα περισσότερα χρυσά μετάλλια σε μία Ολυμπιάδα. Με αυτό το επίτευγμα, ο Φελπς εδραιώθηκε ως ο κορυφαίος κολυμβητής όλων των εποχών.

Συνεχής Κυριαρχία

Ο Φελπς συνέχισε να κυριαρχεί και στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Στο Λονδίνο το 2012 κέρδισε τέσσερα χρυσά και δύο ασημένια μετάλλια, ενώ στο Ρίο το 2016 πρόσθεσε στη συλλογή του πέντε χρυσά και ένα ασημένιο μετάλλιο. Συνολικά, ο Μάικλ Φελπς κατέχει 23 χρυσά, τρία ασημένια και δύο χάλκινα Ολυμπιακά μετάλλια, αριθμός που τον κατατάσσει ως τον πιο πολυμεταλλιούχο Ολυμπιονίκη στην ιστορία.

Ο Άνθρωπος Πίσω από τον Αθλητή

Πέρα από τα αθλητικά του επιτεύγματα, ο Μάικλ Φελπς έχει μιλήσει ανοιχτά για τις προκλήσεις που αντιμετώπισε με την ψυχική του υγεία, αναφέροντας την κατάθλιψη και το άγχος που τον ταλαιπωρούσαν. Μέσα από την εμπειρία του, έχει βοηθήσει να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη για τη σημασία της ψυχικής υγείας και την ανάγκη για υποστήριξη και βοήθεια.

Σήμερα, ο Μάικλ Φελπς είναι πατέρας και συνεχίζει να εμπνέει νέους αθλητές και ανθρώπους να ακολουθήσουν τα όνειρά τους, ενώ παράλληλα προωθεί την αξία της ψυχικής ευεξίας.

Συμπέρασμα

Η ιστορία του Μάικλ Φελπς μας υπενθυμίζει ότι με αφοσίωση, σκληρή δουλειά και πίστη στις δυνατότητές μας, μπορούμε να επιτύχουμε εξαιρετικά πράγματα. Αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για την αθλητική του καριέρα, αλλά και για την προσωπική του δύναμη να ξεπεράσει τις προκλήσεις της ζωής.

Mute

Σε ηλικία 12 ετών, έγινε αθλητής της υδατοσφαίρισης του Ναυτικού Ομίλου Χανίων, κερδίζοντας αρκετά βραβεία στην κολύμβηση αλλά και στην υδατοσφαίριση. Το 2005, εισήχθη επιτυχώς στη σχολή Αστυφυλάκων της Ελληνικής Αστυνομίας.

Το ατύχημα που του άλλαξε τη ζωή

Ένα χρόνο αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2006, λίγο έξω από την πισίνα όπου είχε περάσει τη μισή ζωή του, έχασε τον έλεγχο της μοτοσικλέτας του λόγω υπερβολικής ταχύτητας, με αποτέλεσμα την παράλυση των κάτω άκρων. Λιγότερο από 9 μήνες μετά το ατύχημα, ο Τσαπατάκης ξαναγύρισε στην πισίνα και το 2009 άρχισε να κολυμπάει για τον αθλητικό σύλλογο ατόμων με αναπηρία «Μεγαλόνησος». Ο Τσαπατάκης δήλωσε ότι αυτό που τον οδήγησε πίσω στο κολύμπι ήταν η ανάγκη του για ανεξαρτησία.

Οι διακρίσεις και τα μετάλλια

Ο Τσαπατάκης έχει διακριθεί τόσο σε εθνικό (κατέχει δύο εθνικά ρεκόρ) όσο και σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Έχει στην κατοχή του περισσότερα από 20 χρυσά, ασημένια και χάλκινα μετάλλια. Το 2012 συμμετείχε πρώτη φορά στους Παραολυμπιακούς στο Λονδίνο ενώ το 2016, στο Ρίο κέρδισε την 4η θέση τα 100μ. πρόσθιο SB4.

Ασυνήθιστα ψηλός για τα αγωνίσματα που τον έκαναν παγκόσμιο αθλητικό είδωλο (1,95 μέτρα), αψήφησε τη συμβατική σοφία ότι οι πολύ ψηλοί δρομείς ταχύτητας είναι σε μειονεκτική θέση, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008, έγινε ο πρώτος άνθρωπος που έτρεξε τα εκατό μέτρα σε χρόνο κάτω των 9,70 δευτερολέπτων, ενώ στην ίδια διοργάνωση έγινε ο πρώτος (και ο μόνος μέχρι σήμερα) αθλητής που κατέχει ταυτόχρονα τα παγκόσμια ρεκόρ στα 100, στα 200 μέτρα και στη σκυταλοδρομία 4 × 100 μέτρων. Το 2009 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Βερολίνου, κατάφερε και πάλι να βελτιώσει το παγκόσμιο ρεκόρ, τόσο στα 100 μέτρα με επίδοση 9,58 δευτερόλεπτα, όσο και στα 200 μέτρα με επίδοση 19,19 δευτερόλεπτα. Το ίδιο έτος, ψηφίστηκε ως ο καλύτερος αθλητής της χρονιάς από την Διεθνή Ένωση Αθλητικών Συντακτών, διάκριση που κέρδισε άλλες τέσσερις φορές στην καριέρα του. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012, κατέκτησε άλλα τρία χρυσά μετάλλια (σε 100 μ., 200 μ. και στην 4 × 100 μ. σκυταλοδρομία), επίτευγμα που επανέλαβε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016, φτάνοντας τα εννέα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια στο σύνολο. Έγινε έτσι και παραμένει ο μόνος αθλητής στα ατομικά δρομικά αγωνίσματα του κλασικού αθλητισμού με τρεις ολυμπιακούς τίτλους. ^[7] Έντεκα φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής, κέρδισε διαδοχικά τις διοργανώσεις στα 100 μέτρα, 200 μέτρα και 4 × 100 μέτρα χρυσά μετάλλια από το 2009 έως το 2015, με εξαίρεση τα 100 μέτρα λόγω άκυρης εκκίνησης το 2011. Είναι ο πιο επιτυχημένος αθλητής του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος: είναι ο πρώτος που κέρδισε τέσσερις τίτλους στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 200 μέτρα και ο πιο επιτυχημένος από κοινού στα 100 μέτρα με τρεις τίτλους. Η Διεθνής Ένωση Ομοσπονδιών Κλασικού Αθλητισμού (IAAF) τον επέλεξε έξι φορές για αθλητή της χρονιάς, το 2008, 2009, 2011, 2012, 2013 και 2016, περισσότερες από οποιονδήποτε άλλο αθλητή και μας έδειξε πως αν δουλεύουμε σκληρά και πιστεύουμε στον εαυτό μας μπορούμε να πετύχουμε τα πάντα. Προπονητής του ήταν ο Γκλεν Μιλς.

Shavarsh Karapetyan

Ο πρωταθλητής που βούτηξε για ζωές, όχι για μετάλλια

Ο Shavarsh Karapetyan γεννήθηκε στην Αρμενία το 1953. Από μικρός ξεχώρισε για τη δύναμη, την πειθαρχία και την αφοσίωσή του. Ήταν αθλητής της υποβρύχιας ταχύτητας με αναπνευστήρα – ένα άθλημα που απαιτεί σιδερένια πνευμόνια και ατσάλινο χαρακτήρα.

Έγινε 17 φορές παγκόσμιος πρωταθλητής και έσπασε 11 παγκόσμια ρεκόρ. Όμως, αυτά δεν ήταν τίποτα μπροστά στο μεγαλύτερο επίτευγμά του: δεν το πέτυχε σε πισίνα, αλλά στο παγωμένο νερό μιας λίμνης και στις φλόγες ενός εργοστασίου.

Πρώτη πράξη αυτοθυσίας – Η λίμνη του θανάτου (1976)

Μια μέρα του Σεπτεμβρίου το 1976, ο Shavarsh έκανε προπόνηση τρέχοντας κοντά στη λίμνη Γερεβάν, όταν είδε ένα αστικό λεωφορείο να πέφτει στο νερό με 92 ανθρώπους μέσα.
Το όχημα βυθίστηκε αμέσως. Οι επιβάτες ήταν παγιδευμένοι στο σκοτάδι και τον τρόμο.

Ο Shavarsh βούτηξε χωρίς δεύτερη σκέψη. Κολύμπησε στα παγωμένα και θολά νερά, έσπασε το πίσω παράθυρο του λεωφορείου και άρχισε να βγάζει ανθρώπους έναν-έναν.

Βούτηξε πάνω από 20 φορές.
Κάθε φορά κράταγε την ανάσα του και πάλευε με τα συντρίμμια, τα γυαλιά και τη λάσπη.
Έσωσε τουλάχιστον 20 ζωές.

Στο τέλος κατέρρευσε, με σοβαρές πληγές, πνευμονία, και δηλητηρίαση. Δεν ξανάγινε ποτέ αθλητής.

Δεύτερη πράξη αυτοθυσίας – Η φωτιά του εργοστασίου (1985)

Μια δεκαετία μετά, το 1985, ο Shavarsh περνούσε έξω από ένα εργοστάσιο ηλεκτρονικών όταν ξέσπασε πυρκαγιά. Οι εργαζόμενοι ήταν εγκλωβισμένοι, ενώ η φωτιά εξαπλωνόταν ραγδαία.

Χωρίς να το σκεφτεί, μπήκε στο φλεγόμενο κτίριο.

 Έσωσε πολλούς εργαζόμενους.
 Έπαθε σοβαρή δηλητηρίαση από αναθυμιάσεις και μεταφέρθηκε ξανά στο νοσοκομείο, σε κρίσιμη κατάσταση.

Και πάλι, δεν το μετάνιωσε. Όταν τον ρώτησαν γιατί το έκανε, απάντησε:

«Δεν το σκέφτηκα. Είδα ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Και έτρεξα.»

Τι μας διδάσκει ο Shavarsh

• Ο αθλητισμός χτίζει όχι μόνο σώμα, αλλά και ψυχή.

• Ο αληθινός ήρωας δεν φαίνεται στα μετάλλια, αλλά στις στιγμές που διαλέγει να βάλει τους άλλους πάνω από τον εαυτό του.

• Η καλοσύνη, η αυτοθυσία και η ευθύνη προς τον συνάνθρωπο είναι οι πιο σπουδαίοι “τίτλοι” που μπορεί να κερδίσει ένας άνθρωπος.

Πού βρίσκεται σήμερα

Ο Shavarsh Karapetyan σήμερα ζει στη Μόσχα, όπου διατηρούσε ένα μικρό μαγαζί με παπούτσια που ονομάζεται “Second Breath” (Δεύτερη Ανάσα) — ένας συγκινητικός συμβολισμός για τα άτομα που έσωσε.

Έχει τιμηθεί με παράσημα ανδρείας και αναγνωρίσεις από πολλές χώρες, όμως παρέμεινε σεμνός και μακριά από τα φώτα.

Σήμερα, είναι ένας ζωντανός θρύλος, όχι γιατί έγινε διάσημος, αλλά γιατί έγινε παράδειγμα.

Εργασία από:

Ζαφειρώ Αλεξοπούλου, Ιωάννα Γιακωβίδου, Δάφνη Ζαχαρίου

Η Μαρία Πολύζου είναι μία από τις σπουδαιότερες μορφές του ελληνικού αθλητισμού και η ιστορία της αποτελεί φωτεινό παράδειγμα δύναμης, αντοχής και πίστης στον άνθρωπο. Από νεαρή ηλικία ξεχώρισε στον στίβο, και ειδικότερα στον μαραθώνιο δρόμο, όπου κατέρριψε πανελλήνια ρεκόρ και έγραψε ιστορία ως η πρώτη Ελληνίδα που συμμετείχε στον μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων, το 1996 στην Ατλάντα. Η κορυφαία της στιγμή ήρθε το 2010, όταν ολοκλήρωσε τον Φειδιππίδειο Άθλο, διανύοντας 524 χιλιόμετρα από την Αθήνα στη Σπάρτη και πίσω σε έξι ημέρες, τιμώντας τη διαδρομή του αρχαίου ημεροδρόμου και ενώνοντας το παρελθόν με το παρόν.

Ωστόσο, η ζωή της Πολύζου δεν περιορίστηκε σε αθλητικά επιτεύγματα. Το 2014 ήρθε αντιμέτωπη με μια σοβαρή πρόκληση: τη διάγνωση καρκίνου του μαστού. Παρά τον αρχικό φόβο, αντιμετώπισε την ασθένεια με θάρρος, αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα, συνεχίζοντας να εμπνέει τον κόσμο με τη στάση και τη δύναμή της. Έγινε φωνή ελπίδας για χιλιάδες γυναίκες, προτρέποντάς τες να μην αμελούν την πρόληψη και να μην εγκαταλείπουν τον αγώνα.

Η Μαρία Πολύζου μοιράστηκε τη διαδρομή της μέσα από το αυτοβιογραφικό της βιβλίο με τίτλο «Μην τα παρατάς», όπου καταγράφει τόσο τις αθλητικές της εμπειρίες όσο και τη μάχη με τον καρκίνο. Μέσα από τη συγγραφή, τις ομιλίες και τη δράση της, συνεχίζει να εμπνέει ανθρώπους όλων των ηλικιών να επιμένουν στα όνειρά τους και να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες με θάρρος.

Η Μαρία Πολύζου αποκάλυψε δημόσια την τραυματική εμπειρία της σεξουαλικής κακοποίησης από τον ίδιο της τον πατέρα, όταν ήταν 11 ετών. Η εξομολόγησή της έγινε μέσω του βιβλίου της και σε συνεντεύξεις της, με σκοπό να ευαισθητοποιήσει το κοινό και να ενθαρρύνει τα θύματα κακοποίησης να μιλήσουν.

Η Πολύζου περιγράφει τον πατέρα της ως αλκοολικό και βίαιο, ο οποίος την κακοποιούσε από την ηλικία των 11-12 ετών. Η ίδια αναφέρει ότι, λόγω του σοκ και της ντροπής, δεν μίλησε σε κανέναν για το γεγονός εκείνη την περίοδο. Η αθλητική της πορεία αποτέλεσε για εκείνη «σωσίβιο», προσφέροντάς της διέξοδο και δύναμη να ξεπεράσει τα τραύματα της παιδικής της ηλικίας. Όπως δήλωσε, «με σωσίβιο τον αθλητισμό, τα όνειρα και τους στόχους μου κατάφερα να βγω από τη μαυρίλα» .

Η ιστορία της Μαρίας Πολύζου είναι άξια αναφοράς γιατί αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα όριά του, όχι μόνο στο στίβο, αλλά και στη ζωή. Αποτελεί πρότυπο αφοσίωσης, θέλησης και ελπίδας, και θυμίζει ότι όσο δύσκολος κι αν είναι ο δρόμος, αξίζει να τον διανύουμε με ψυχή και πίστη.

Το 2001, όταν ήταν 17 ετών, συνέβη κάτι που άλλαξε τη ζωή της. Καθώς πήγαινε με το σκούτερ της στην προπόνηση, ένας οδηγός άνοιξε ξαφνικά την πόρτα του αυτοκινήτου του. Η Natalie έπεσε στον δρόμο και χτυπήθηκε από διερχόμενο όχημα. Οι τραυματισμοί στο αριστερό της πόδι ήταν τόσο σοβαροί που οι γιατροί αναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε ακρωτηριασμό πάνω από το γόνατο.

Παρά την τραγωδία αυτή, η Natalie δεν το έβαλε κάτω. Μόλις τρεις μήνες μετά το ατύχημα, επέστρεψε στις πισίνες, με στόχο όχι μόνο να συνεχίσει να κολυμπά, αλλά και να συναγωνίζεται στο υψηλότερο επίπεδο. Αγωνίστηκε τόσο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, όπου κατέκτησε πολλά χρυσά μετάλλια (Αθήνα 2004 & Πεκίνο 2008), όσο και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008, στον αγώνα 10.000 μέτρων ανοιχτής θαλάσσης, όπου κατέλαβε την 16η θέση, συναγωνιζόμενη με αρτιμελείς αθλητές.

Η Natalie du Toit απέδειξε πως η αναπηρία δεν είναι εμπόδιο, αλλά πρόκληση που μπορεί να ξεπεραστεί με πίστη, θέληση και σκληρή δουλειά. Σήμερα αποτελεί παγκόσμιο σύμβολο ένταξης, αποδοχής και υπέρβασης των ορίων, εμπνέοντας εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Καταγόταν από την αριστοκρατική οικογένεια των Ερατιδών της Ιαλυσού (αρχαίας ροδιακής πόλης). Ο πατέρας του ονομαζόταν Δαμάγητος και ήταν εγγονός του βασιλιά της Ιαλυσού Δαμάγητου που παντρεύτηκε την τρίτη κόρη του Μεσσήνιου ήρωα Αριστομένη.

Για την αθλητική του απόδοση στο άθλημα της πυγμής, μας δίνονται στοιχεία από τον Πίνδαρο, ο οποίος στην ωδή προς τιμήν του Διαγόρα τον χαρακτηρίζει «πελώριο» και «ευθυμάχα». Ο πρώτος χαρακτηρισμός προφανώς αναφέρεται στη σωματική διάπλαση του Διαγόρα· από τον Σχολιαστή του Πινδάρου πληροφορούμαστε ότι είχε ύψος 4 πηχών και 5 δακτύλων, δηλαδή περίπου 1,94 μ. Ο χαρακτηρισμός «ευθυμάχας» αναφέρεται στο αγωνιστικό του στυλ, που επεξηγείται πάλι από τον Σχολιαστή του Πινδάρου, που αναφέρει πως δεν έκανε πίσω στον αγώνα, αλλά πήγαινε ευθύς κατά του αντιπάλου του.

Για τις νίκες του Διαγόρα στους Πανελλήνιους Αγώνες, ο Πίνδαρος μας πληροφορεί πως στέφθηκε νικητής στα Ολύμπια (79η Ολυμπιάδα - 464 π.Χ.) και στα Πύθια. Αλλά λέει πως ο Διαγόρας νίκησε και σε άλλους αγώνες: δυο φορές στα Τληπολέμια στη Ρόδο, τέσσερις στα Ίσθμια, δυο φορές απανωτά στα Νέμεα· και στην Αθήνα, στο Άργος, στην Αρκαδία, στη Θήβα, στη Βοιωτία, στην Πελλήνη, στην Αίγινα έξι φορές και στα Μέγαρα. Ο Willian Smith αναφέρει πως ο Διαγόρας ήταν και περιοδονίκης.

Όμως, στη δόξα του Διαγόρα δεν συντέλεσαν μόνο οι νίκες του στους αγώνες, αλλά και η οικογένειά του. Είχε αποκτήσει 5 παιδιά· τρεις γιους και δυο κόρες. Και οι τρεις γιοι του στέφθηκαν και οι ίδιοι ολυμπιονίκες και οι δυο κόρες του απέκτησαν γιους που έγιναν ολυμπιονίκες. Πιο συγκεκριμένα, ο πρωτότοκος γιος του, ο Δαμάγητος, ήταν παγκρατιαστής και στέφθηκε δύο φορές ολυμπιονίκης. Ο δεύτερος γιος του, ο Ακουσίλαος, ήταν πύκτης και στέφθηκε μια φορά ολυμπιονίκης. Ο νεότερος γιος του, ο Δωριέας ίδρυσε την πόλη της Ρόδου το 408 πΧ, ήταν πολυνίκης παγκρατιαστής που στέφθηκε τρεις φορές στα Ολύμπια, οκτώ στα Ίσθμια, επτά στα Νέμεα και στα Πύθια μια φορά μάλιστα νίκησε ακονιτί, ενώ ήταν και περιοδονίκης. Από τις δυο του κόρες, την Καλλιπάτειρα και τη Φερενίκη, ολυμπιονίκες στέφθηκαν τα εγγόνια του, Ευκλής στην πυγμή και Πεισίρροδος στην πυγμή παίδων.Μία από τις κόρες του (υπάρχει μια σύγχυση στις ιστορικές πηγές για το αν ήταν η Καλλιπάτειρα ή η Φερενίκη) ήταν η πρώτη γυναίκα την οποία επιτράπηκε να παρακολουθήσει τους αγώνες στην Ολυμπία, αφού επικαλέστηκε τις νίκες του πατέρα και των αδελφών της.

Σε ένα περιστατικό που έμεινε γνωστό στην ιστορία ως ο «Θρίαμβος του Διαγόρα», ο Διαγόρας είχε την ευτυχία να ζήσει την επιτυχία των δυο γιων του, του Δαμάγητου και του Ακουσίλαου, που νίκησαν την ίδια ημέρα στους αγώνες των Ολυμπίων. Οι δυο γιοι του, αφού στέφθηκαν νικητές, σήκωσαν τον Διαγόρα και τον περιέφεραν στο στάδιο υπό τις επευφημίες των θεατών. Ο Σχολιαστής του Πινδάρου σημείωσε, πως ποτέ άλλοτε δεν είχε συμβεί για στεφθούν ολυμπιονίκες και ο πατέρας και οι γιοι. Η παράδοση λέει, πως ένας από τους θεατές εν μέσω των επευφημιών και της πλήρους ευδαιμονίας αναφώνησε «Κάτθανε, Διαγόρα, οὐ καὶ ἐς Ὄλυμπον ἀναβήσῃ» (Πέθανε Διαγόρα, δεν θα ανέβεις και στον Όλυμπο) και ο Διαγόρας τότε άφησε την τελευταία του πνοή.

Αν η τελευταία αφήγηση ισχύει, τότε ο Διαγόρας πέθανε το καλοκαίρι του 448 π.Χ. και δεν πρόλαβε να ζήσει τις πολλές επιτυχίες, αλλά και τις συμφορές των απογόνων του, των Διαγοριδών, που διώχθηκαν από την πατρίδα τους υπό την απειλή του θανάτου

Η ιστορία του Laurence Lemieux στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988 είναι ένα συγκλονιστικό παράδειγμα του αληθινού ολυμπιακού πνεύματος.

Ο Καναδός ιστιοπλόος συμμετείχε στην κατηγορία Finn, και ενώ βρισκόταν στη δεύτερη θέση της ιστιοδρομίας – άρα σε τροχιά μεταλλίου – διέκοψε την προσπάθειά του όταν είδε ότι ένα σκάφος της κατηγορίας 470 είχε ανατραπεί, και δύο αθλητές από τη Σιγκαπούρη κινδύνευαν σοβαρά.

Ο Lemieux κατευθύνθηκε προς το σημείο, διέσωσε τους αθλητές και περίμενε μαζί τους μέχρι να φτάσουν οι διασώστες. Όταν επέστρεψε στον αγώνα, τερμάτισε 22ος – χάνοντας οποιαδήποτε πιθανότητα για μετάλλιο.

Για την πράξη του αυτή, του απονεμήθηκε το Βραβείο Πιέρ ντε Κουμπερτέν, μία από τις πιο σπάνιες και τιμητικές διακρίσεις που απονέμει η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή. Το βραβείο απονέμεται μόνο σε όσους ενσαρκώνουν έμπρακτα τα υψηλότερα ιδανικά του Ολυμπισμού: ευγενή άμιλλα, αλληλεγγύη και ανιδιοτελή προσφορά.

Η Μάργκαρετ Μέρντοκ (Margaret Murdock), γεννημένη στις 25 Αυγούστου 1942 στο Τοπίκα του Κάνσας, είναι μια από τις πιο σημαντικές φιγούρες στην ιστορία του αθλήματος της σκοποβολής, γνωστή για τις πρωτοποριακές της επιδόσεις και τη συμβολή της στην ενίσχυση της συμμετοχής των γυναικών στον αθλητισμό.Η Μέρντοκ έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες στο άθλημα της σκοποβολής, κατακτώντας το ασημένιο μετάλλιο στην κατηγορία «50 μέτρα τριών θέσεων» στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μόντρεαλ το 1976. Στον τελικό, ισοβάθμισε με τον συμπατριώτη της Λάνι Μπάσαμ, αλλά λόγω του κανονισμού, ο Μπάσαμ ανακηρύχθηκε νικητής. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της τελετής απονομής, ο Μπάσαμ ζήτησε να μοιραστούν το χρυσό μετάλλιο, και οι δύο στάθηκαν μαζί στην κορυφή του βάθρου.Η Μέρντοκ κατέχει πολλές διακρίσεις στον κόσμο της σκοποβολής:

• Πέντε χρυσά μετάλλια στους Παναμερικανικούς Αγώνες (1967, 1975)

• Επτά Παγκόσμια Πρωταθλήματα

• Δεκατέσσερα Παγκόσμια Ρεκόρ Ομάδων

• Πρώτη γυναίκα που κατέρριψε ανδρικό παγκόσμιο ρεκόρ, με σκορ 391 στην κατηγορία «kneeling» στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 1967.Η κληρονομιά της συνεχίζει να εμπνέει γυναίκες αθλήτριες σε όλο τον κόσμο, αποδεικνύοντας ότι οι γυναίκες μπορούν να ανταγωνιστούν ισότιμα με τους άνδρες σε αθλήματα υψηλού επιπέδου.Μετά την αποχώρησή της από τον αθλητισμό, η Μέρντοκ ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Νοσηλευτική στο Πανεπιστήμιο Washburn το 1977 και εργάστηκε ως αναισθησιολόγος νοσοκόμα στο Κάνσας. Η αφοσίωσή της στον αθλητισμό και η επαγγελματική της πορεία αποδεικνύουν τη δύναμη και την αποφασιστικότητα που την χαρακτήριζαν.

Ο Τόμι Σμιθ, με τον συμπατριώτη του Τζον Κάρλος που είχε κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο θα έγραφαν ιστορία με τις περίφημες «μαύρες γροθιές».

Οι δύο αθλητές υψωσαν τη γροθιά τους φορώντας μαύρο γάντι (στο δεξί χέρι ο νικητής και στο αριστερό ο Κάρλος) προκειμένου να εκφράσουν έτσι τη διαμαρτυρία τους για τη βία κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ήταν το έτος που δολοφονήθηκε ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκστον και ξέσπασαν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε όλο τον κόσμο.

Ανάμεσα στους δύο μαύρους σπρίντερ, ήταν ο ταχύτερος λευκός στον κόσμο, ο Αυστραλός Πίτερ Νόρμαν, αργυρός ολυμπιονίκης, που έδωσε τη λύση στην ιδέα διαμαρτυρίας των μαύρων συναθλητών του, αφού ο Κάρλος είχε ξεχάσει τα γάντια του. Τους πρότεινε να φορέσουν από ένα ο καθένας, για αυτό και στο βάθρο σήκωσαν ο ένας το δεξί κι ο άλλος το αριστερό χέρι.

Ο Νόρμαν από την πλευρά του, έβαλε στη φόρμα του την κονκάρδα της ολυμπιακής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η πράξη του, του στοίχισε ακριβά καθώς γυρνώντας στην Αυστραλία που και εκεί είχαν σοβαρά θέματα ρατσισμού κυρίως απέναντι στους Αβορίγινες, τον απέκλεισαν από κάθε αγώνα και αργότερα και από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972.

Ο Πίτερ Νόρμαν πέθανε το 2006 και στην κηδεία του το φέρετρο σήκωσαν συντετριμμένοι ο Τόμι Σμιθ και ο Τζον Κάρλος, με τον τελευταίο να δηλώνει: «Δεν υπάρχει άλλος Αυστραλός, που θα έπρεπε να αναγνωριστεί και να τιμηθεί περισσότερο από τον Πίτερ Νόρμαν. Για τον χαρακτήρα του, για τον ανθρωπισμό του, τη δύναμή του αλλά και τη θέλησή του να γίνει θυσία προς όφελος της δικαιοσύνης».

Πριν απο 50 έτη αλλά και σήμερα πάντα και παντού στο επίκεντρο πρέπει να βρίσκεται ο άνθρωπος. Τόσο στη δημιουργία, όσο και στη λύση των προβλημάτων.

Το «I have a dream», ακόμη και αν δολοφονήθηκε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, θα παραμείνει αναλλοίωτο.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που το πιστεύουν, που το εφαρμόζουν, που το διεκδικούν.

Ακριβώς όπως τότε, όταν 3 ολυμπιονίκες, σπουδαίοι αθλητές αποφάσισαν να δώσουν μια πολύ δυνατή εικόνα, η οποία γνώριζαν μέχρι που μπορεί να φτάσει, για να μεταφέρει το δίκαιο αίτημά τους.

Ευχαριστούμε!

Η Wilma Rudolph γεννήθηκε το 1940 σε μια φτωχή, πολύτεκνη οικογένεια στο Τενεσί των ΗΠΑ. Από μικρή ηλικία αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας: είχε πνευμονία, οστρακιά και, στα τέσσερα της χρόνια, προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα, μια αρρώστια που προκάλεσε μερική παράλυση στο αριστερό της πόδι. Οι γιατροί πίστευαν ότι δεν θα περπατούσε ξανά, αλλά η . μητέρα της δεν το δέχτηκε. Την πήγαινε κάθε εβδομάδα 80 χιλιόμετρα για φυσικοθεραπεία και την ενθάρρυνε συνεχώς. Με τις καθημερινές φυσικοθεραπείες, την υποστήριξη από τη μητέρα της και τεράστια επιμονή της η Wilma, κατάφερε όχι μόνο να περπατήσει, αλλά να τρέξει και τελικά να διαπρέψει στον αθλητισμό.

Το 1960, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, κέρδισε 3 χρυσά μετάλλια (100μ, 200μ, 4x100μ) και έγινε η πρώτη Αμερικανίδα που το πετυχαίνει αυτό, αφήνοντας άφωνο τον κόσμο.

Τι μας διδάσκει η ιστορία της Wilma Rudolph

1. Η δύναμη της θέλησης: Παρά τις αντίξοες συνθήκες, η Wilma δεν τα παράτησε ποτέ. Μας δείχνει ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε τα πάντα όταν έχουμε πίστη στον εαυτό μας.

2. Η σημασία της υποστήριξης: Η μητέρα της ήταν δίπλα της σε κάθε βήμα. Η οικογένεια και οι δικοί μας άνθρωποι παίζουν καθοριστικό ρόλο.

3. Η αξία του αγώνα για ισότητα: Ως Αφροαμερικανίδα γυναίκα τη δεκαετία του 1960, αγωνίστηκε όχι μόνο στο στίβο αλλά και στην κοινωνία. Έγινε σύμβολο για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη θέση της γυναίκας στον αθλητισμό.

4. Από το αδύνατο να περπατήσει… πρωταθλήτρια στις ταχύτητες: Η ιστορία της δείχνει πως ακόμη και το “αδύνατο” μπορεί να γίνει δυνατό με υπομονή, προσπάθεια και ελπίδα.

Η πιο εμβληματική στιγμή της καριέρας του ήταν το 1986, όταν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Στουτγκάρδη σημείωσε το εκπληκτικό παγκόσμιο ρεκόρ των 86,74 μέτρων — ένα ρεκόρ που παραμένει ακατάρριπτο μέχρι και σήμερα. Η τεχνική του ήταν εξαιρετικά εκλεπτυσμένη· δεν βασιζόταν μόνο στη δύναμη, αλλά στη ροή, στον συγχρονισμό και στην τελειότητα της κίνησης.

Μετά το τέλος της αθλητικής του καριέρας, εγκαταστάθηκε στη Γαλλία, όπου εργάστηκε ως προπονητής. Ήταν παντρεμένος με τη Ναταλία Λισοβσκάγια, σπουδαία αθλήτρια της σφαιροβολίας και κάτοχος παγκοσμίων ρεκόρ.

Ο Σέντιχ απεβίωσε στις 14 Σεπτεμβρίου 2021, αφήνοντας πίσω του μια βαριά κληρονομιά στον παγκόσμιο αθλητισμό. Το όνομά του συνδέθηκε με μια ολόκληρη εποχή στο άθλημα της σφυροβολίας και το ρεκόρ του συνεχίζει να εμπνέει νέες γενιές αθλητών.

Εκτός από αυτό, έχει κατακτήσει δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στον μαραθώνιο: το 2016 στο Ρίο και το 2021 στο Τόκιο. Είναι γνωστός για τη σταθερότητα και την πειθαρχία του, έχοντας κερδίσει τους περισσότερους μαραθωνίους που έχει τρέξει.

Ο Kipchoge δεν ξεχωρίζει μόνο για τις επιδόσεις του. Είναι σύμβολο ταπεινότητας και σεμνότητας. Ζει απλά, προπονείται σε κοιτώνες με άλλους αθλητές και συμμετέχει σε φιλανθρωπικές δράσεις στην Κένυα, βοηθώντας την εκπαίδευση και την κοινότητά του. Το σύνθημά του, "No human is limited", εμπνέει ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να ξεπερνούν τα όριά τους.

Maxine Joyce "Micki" King – Μια ιστορία επιμονής και θάρρους Η Maxine Joyce "Micki" King είναι μια Αμερικανίδα καταδύτρια που έγραψε ιστορία όχι μόνο για τις αθλητικές της επιδόσεις, αλλά και για την απίστευτη δύναμη ψυχής που έδειξε σε δύσκολες στιγμές. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στο Μεξικό, ενώ βρισκόταν στην 1η θέση, τραυματίστηκε σοβαρά εκτελώντας την ένατη βουτιά της: χτύπησε το χέρι της στην εξέδρα και υπέστη κάταγμα στο αριστερό της χέρι. Παρ’ όλα αυτά, συνέχισε τον αγώνα και εκτέλεσε και τη δέκατη βουτιά της, κατακτώντας τελικά την τέταρτη θέση. Παρά τον τραυματισμό και την απογοήτευση, δεν εγκατέλειψε. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1972, επέστρεψε στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Μόναχο. Αν και πολλοί θεωρούσαν πως ήταν “μεγάλη” για το άθλημά της, και κάποιοι την

αποθάρρυναν, η ίδια δεν πτοήθηκε. Με τη στήριξη του πρώην προπονητής της, Νικ Κιμπαλ, και με σκληρή προετοιμασία, κατάφερε να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των καταδύσεων από πλατφόρμα 10 μέτρων.

Η ιστορια της Μίκι Κινγκ είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ανθεκτικοτητας , επιμονής και θάρρους. Μας δείχνει ότι ακόμα και όταν όλα φαίνονται χαμένα, η πίστη στον εαυτό μας και η σκληρή δουλειά μπορούν να οδηγήσουν στην δικαίωση. Για αυτό και η ιστορία της αξίζει να μοιραστεί και να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για όλους μας

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ο Keino αφιέρωσε τη ζωή του στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των παιδιών και των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων στην Κένυα. Ίδρυσε το Kip Keino Foundation, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που στοχεύει στην παροχή στέγης, εκπαίδευσης και υγειονομικής περίθαλψης σε ορφανά και παιδιά από φτωχές οικογένειες. Μέσα από το έργο του, εκατοντάδες παιδιά απέκτησαν πρόσβαση σε σχολεία, βασικές ανάγκες και μια ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Ιδιαίτερα γνωστό είναι το Kip Keino Children’s Home, ένα ίδρυμα που φιλοξενεί παιδιά χωρίς οικογένεια και τους προσφέρει όχι μόνο τροφή και κατάλυμα, αλλά και την ευκαιρία να λάβουν ποιοτική εκπαίδευση. Δίπλα στο ορφανοτροφείο, λειτουργεί και το σχολείο που δημιούργησε ο ίδιος, όπου η έμφαση δίνεται τόσο στην ακαδημαϊκή όσο και στην ηθική και αθλητική ανάπτυξη των παιδιών.

Επιπλέον, ο Keino υπήρξε υπέρμαχος της ενίσχυσης της τοπικής κοινότητας μέσα από τον αθλητισμό. Υποστηρίζει προγράμματα ανάπτυξης ταλέντων, προωθώντας τις αξίες της πειθαρχίας, της υπευθυνότητας και της κοινωνικής προσφοράς. Μέσα από αυτές τις δράσεις, ενέπνευσε νέες γενιές να ακολουθήσουν τον αθλητισμό όχι μόνο ως μέσο προσωπικής επιτυχίας, αλλά και ως εργαλείο κοινωνικής αλλαγής.

Η φήμη του Keino ξεπερνά τα σύνορα της Κένυας, με διεθνείς οργανισμούς και κυβερνήσεις να αναγνωρίζουν το φιλανθρωπικό του έργο. Το 2016 τιμήθηκε με το Ολυμπιακό Λαυρείο Ανθρωπιστικής Προσφοράς από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, ως αναγνώριση της πολυετούς του συμβολής στην κοινωνία.

Ο Kipchoge Keino αποτελεί ζωντανό παράδειγμα του πώς ένας πρωταθλητής μπορεί να μετατρέψει τη φήμη και την επιρροή του σε μοχλό θετικής αλλαγής. Η ζωή και το έργο του συνεχίζουν να εμπνέουν όχι μόνο τους αθλητές, αλλά και όλους όσοι πιστεύουν στην αξία της προσφοράς προς τον συ

νάνθρωπο.

Από: Δημήτρη Μαλάματα

Στους ημιτελικούς των Olympic Games, ενώ έτρεχε και προσπαθούσε να προκριθεί, ξαφνικά ένιωσε έναν πολύ δυνατό πόνο στο πόδι του. Σταμάτησε και έπεσε στο έδαφος, γιατί είχε τραυματιστεί σοβαρά.

Αν και ο αγώνας για εκείνον είχε τελειώσει, δεν ήθελε να τα παρατήσει. Σηκώθηκε και άρχισε να κουτσαίνει προς τον τερματισμό, με πολύ πόνο.

Τότε μπήκε στο στάδιο ο πατέρας του και πήγε κοντά του για να τον βοηθήσει. Μαζί έφτασαν μέχρι τη γραμμή του τερματισμού, ενώ όλο το κοινό τους χειροκροτούσε.

Τελικά δεν κέρδισε μετάλλιο, αλλά έδειξε ότι δεν έχει σημασία μόνο η νίκη, αλλά και το να μην τα παρατάς όταν δυσκολεύουν τα πράγματα.

Ερισέλντ Χοτζαλλάρι.

Ανδρέα χυσέν.

Συχνά δεχόταν προσβολές για το χρώμα του δέρματος της και το σώμα της, ενώ σε αγώνες υπήρχαν θεατές που την αποδοκίμαζαν. Το πιο χαρακτηριστικό περιστατικό έγινε στο Indian Wells το 2001, όπου το κοινό την αποδοκίμαζε έντονα, σε ένα κλίμα που η ίδια και η οικογένειά της θεώρησαν ρατσιστικό κάτι που την οδήγησε να μποϊκοτάρει το τουρνουά για χρόνια.

Παρά όλα αυτά, δεν λύγισε. Συνέχισε να κερδίζει, να μιλάει ανοιχτά και να διεκδικεί σεβασμό. Με τον τρόπο της, δεν άλλαξε μόνο τη δική της πορεία, αλλά συνέβαλε στο να γίνει το τένις πιο ανοιχτό και δίκαιο για όλ

ους.

Επίσης,η Σερένα Γουίλιαμς, πέρα από τις μεγάλες της επιτυχίες στο τένις, βίωσε μια σοβαρή δοκιμασία το 2017 μετά τη γέννηση της κόρης της, όταν υπέστη πνευμονική εμβολή, μια επικίνδυνη για τη ζωή κατάσταση. Παρόλο που αρχικά οι γιατροί δεν αντέδρασαν άμεσα, η ίδια επέμεινε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, γεγονός που αποδείχθηκε σωτήριο.

Στη συνέχεια αντιμετώπισε επιπλοκές και υποβλήθηκε σε διαδοχικές επεμβάσεις, φτάνοντας σε σημείο να μην μπορεί ούτε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Με δύναμη και επιμονή, όμως, κατάφερε να αναρρώσει και να επιστρέψει στο επαγγελματικό τένις, αποδεικνύοντας πως η πραγματική αξία ενός ανθρώπου φαίνεται όχι μόνο στις νίκες, αλλά και στον τρόπο που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες.

Εκείνη τη χρονιά, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου προκρίθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στο 2006 FIFA World Cup.

Όλοι πανηγύριζαν στα αποδυτήρια. Θα μπορούσε να είναι μια στιγμή μόνο χαράς.

Όμως ο Ντρογκμπά έκανε κάτι που κανείς δεν περίμενε.

Γονάτισε μπροστά στην κάμερα. Κάλεσε όλους τους συμπαίκτες του να γονατίσουν μαζί του. Και μίλησε απευθείας στον λαό και στους πολιτικούς της χώρας του:

«Σας παρακαλούμε. Καταθέστε τα όπλα. Κάντε εκλογές. Συγχωρέστε ο ένας τον άλλον. Η χώρα μας είναι τόσο πλούσια· δεν πρέπει να βυθίζεται στον πόλεμο.»

Δεν μιλούσε σαν σταρ.
Μιλούσε σαν ένας άνθρωπος που πονούσε για τον τόπο του.

Το μήνυμα μεταδόθηκε παντού. Συγκίνησε εκατομμύρια ανθρώπους. Λίγες μέρες αργότερα, ανακοινώθηκε εκεχειρία.

Κανείς δεν λέει πως ένας ποδοσφαιριστής σταμάτησε μόνος του έναν πόλεμο. Αλλά όλοι αναγνώρισαν ότι η φωνή του ένωσε ανθρώπους που είχαν ξεχάσει πως ανήκουν στην ίδια πατρίδα.

Αργότερα, όταν η εθνική έδωσε αγώνα σε περιοχή που θεωρούνταν επικίνδυνη λόγω της σύγκρουσης, ο Ντρογκμπά επέμεινε να γίνει εκεί, για να δείξει πως η συμφιλίωση είναι πράξη, όχι λόγια.

Ο πραγματικός πρωταθλητής δεν είναι μόνο αυτός που σηκώνει κύπελλα.

Είναι αυτός που χρησιμοποιεί τη δύναμη της φωνής του για να σηκώσει ανθρώπους.

Γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1997 στη Γερμανία και έχει ποντιακή καταγωγή. Mεγάλωσε και έζησε τα παιδικά του χρόνια σε ένα χωριό έξω απο το Κιλκίς, την Τέρπυλλο. Από πολύ μικρός χρειάστηκε να αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες, καθώς σε ηλικία μόλις δύο ετών διαγνώστηκε με σακχαρώδη διαβήτη. Η κατάσταση της υγείας του έγινε ακόμη πιο δύσκολη όταν, εξαιτίας ιατρικού λάθους, έπεσε σε κώμα για τρεις ημέρες. Οι γιατροί τότε δεν πίστευαν ότι θα μπορούσε να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος και η οικογένειά του δεν τα παράτησαν ποτέ. Με δύναμη και υπομονή κατάφερε να ξεπεράσει τα προβλήματα και να συνεχίσει τη ζωή του με αισιοδοξία.

Καθώς μεγάλωνε αντιμετώπιζε οικογενειακά προβλήματα και έτσι ο Λεωνίδας βρήκε διέξοδο στον αθλητισμό. Η επαφή του με την πυγμαχία και το kick boxing άλλαξε τη ζωή του, αφού μέσα από τις προπονήσεις απέκτησε πειθαρχία, αυτοπεποίθηση και μαχητικότητα. Ο αθλητισμός έγινε για εκείνον όχι μόνο ένα χόμπι αλλά ένας τρόπος ζωής. Παρά το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει καθημερινά, δεν σταμάτησε ποτέ να προπονείται και να κυνηγά τα όνειρά του.

Η σκληρή δουλειά και η αφοσίωσή του τον οδήγησαν σε σημαντικές επιτυχίες. Κατάφερε να γίνει πρωταθλητής Ελλάδας στο kick boxing και να κατακτήσει πανελλήνιους τίτλους το 2016 και το 2017. Επιπλέον, συμμετείχε σε διεθνείς διοργανώσεις και κέρδισε χάλκινο μετάλλιο σε παγκόσμιο πρωτάθλημα, αποδεικνύοντας ότι μπορούσε να σταθεί επάξια απέναντι σε κορυφαίους αθλητές. Οι επιδόσεις του τον έκαναν γνωστό στον χώρο των μαχητικών αθλημάτων και του χάρισαν τον σεβασμό πολλών ανθρώπων.Η προσπάθεια του τον οδήγησε μέχρι την Αμερική, κάνοντάς τον αθλητη μεγάλων ομάδων της χώρας.

Εκτός όμως από την αθλητική του καριέρα, ο Λεωνίδας Σωπρανίδης έγινε γνωστός και για τη δημόσια παρουσία του. Μέσα από συνεντεύξεις και εμφανίσεις μίλησε ανοιχτά για τη μάχη του με τον διαβήτη, τις δυσκολίες που πέρασε και τη σημασία της ψυχικής δύναμης. Με τον τρόπο αυτό κατάφερε να εμπνεύσει πολλούς νέους ανθρώπους, ιδιαίτερα όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας ή δυσκολίες στη ζωή τους. Το μήνυμα που μεταφέρει είναι ότι κανένα εμπόδιο δεν είναι ανίκητο όταν υπάρχει θέληση και πίστη. Ο ίδιος σε συνέντευξης παρουσιάζει τον διαβήτη ως προτέρημα και οχι δυσκολία για την καριέρα του. Προσωπικά ευχαριστεί για όλα τον πατέρα του που τον έβαλε σε αυτον τον χώρο.

Συνολικά, η ιστορία του Λεωνίδα Σωπρανίδη δείχνει πως ένας άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει ακόμα και τις πιο δύσκολες καταστάσεις. Παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισε από παιδί, κατάφερε να πετύχει τους στόχους του και να αποτελέσει παράδειγμα για πολλούς ανθρώπους. Η ζωή και η καριέρα του αποδεικνύουν ότι η πραγματική δύναμη βρίσκεται όχι μόνο στο σώμα, αλλά κυρίως στην ψυχή και στην αποφασιστικότητα του ανθρώπου.

Η ιστορία του Michael Jordan είναι μία από τις πιο εμπνευσμένες ιστορίες στον αθλητισμό.

Ο Μάικλ Τζόρνταν γεννήθηκε στις United States και από μικρός αγαπούσε πολύ το μπάσκετ. Όταν πήγαινε σχολείο, προσπάθησε να μπει στην ομάδα μπάσκετ, όμως ο προπονητής τον απέρριψε επειδή θεωρούσε ότι δεν ήταν αρκετά καλός και αρκετά ψηλός.

Αυτή η απόρριψη τον στενοχώρησε πολύ, αλλά αντί να τα παρατήσει, αποφάσισε να δουλέψει πιο σκληρά από ποτέ. Προπονούνταν καθημερινά για ώρες, βελτίωνε συνεχώς το παιχνίδι του και δεν σταμάτησε να πιστεύει στον εαυτό του.

Με τα χρόνια έγινε αστέρας του πανεπιστημιακού μπάσκετ και αργότερα αγωνίστηκε στους Chicago Bulls στο NBA. Εκεί κατέκτησε έξι πρωταθλήματα και θεωρήθηκε από πολλούς ο καλύτερος μπασκετμπολίστας όλων των εποχών.

Ο Τζόρνταν έχει πει μια πολύ γνωστή φράση:
«Έχω αποτύχει ξανά και ξανά στη ζωή μου. Και γι’ αυτό πετυχαίνω.»

Η ιστορία του δείχνει ότι οι αποτυχίες δεν σημαίνουν το τέλος. Αντίθετα, μπορούν να γίνουν δύναμη για να προσπαθήσει κάποιος περισσότερο και να πετύχει τα όνειρά του.Η ιστορία του Michael Jordan είναι μία από τις πιο εμπνευσμένες ιστορίες στον αθλητισμό.

Η μεταστροφή: Το 2001 υιοθετήθηκε από μια οικογένεια στις ΗΠΑ. Εκεί ανακάλυψε το ταλέντο του στο τρέξιμο.

Η Ολυμπιακή στιγμή: Προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008 στα 1.500μ. και μάλιστα επιλέχθηκε ως σημαιοφόρος της αμερικανικής αποστολής, σε μια στιγμή απόλυτης δικαίωσης

Το 1993, ενώ βρισκόταν στην κορυφή του NBA, ο πατέρας του δολοφονήθηκε. Ο Jordan κατέρρευσε ψυχολογικά. Έχασε τη δύναμη και τη χαρά που είχε για το μπάσκετ. Τόσο πολύ, που αποφάσισε να αποσυρθεί ξαφνικά από το άθλημα που αγαπούσε περισσότερο.

Πολλοί πίστεψαν ότι δεν θα επέστρεφε ποτέ. Εκείνος όμως κουβαλούσε μια υπόσχεση: ο πατέρας του ήθελε πάντα να τον βλέπει να παλεύει μέχρι το τέλος.

Δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε. Δούλεψε ασταμάτητα, άντεξε την πίεση και οδήγησε ξανά τους Chicago Bulls στην κορυφή.

Η πιο δυνατή στιγμή ήρθε το 1996, όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα την Ημέρα του Πατέρα. Μετά τη λήξη του αγώνα έπεσε στο πάτωμα των αποδυτηρίων κρατώντας τη μπάλα και έκλαιγε σιωπηλά. Δεν πανηγύριζε μόνο έναν τίτλο· ένιωθε ότι, με κάποιον τρόπο, είχε εκπληρώσει το όνειρο του πατέρα του.

Εκείνη η εικόνα έμεινε ιστορική γιατί έδειξε κάτι σπάνιο:
ακόμα και οι πιο δυνατοί πρωταθλητές κουβαλούν πόνο, απώλειες και αγάπη όπως όλοι οι άνθρωποι.

Το 1976 θεωρούνταν ήδη από τους κορυφαίους οδηγούς στον κόσμο. Εκείνη τη χρονιά βρισκόταν μπροστά στη βαθμολογία και όλοι πίστευαν πως θα κατακτούσε άνετα άλλο ένα πρωτάθλημα. Όμως σε έναν αγώνα στη Γερμανία, στην πίστα του Nürburgring, άρχισε να βρέχει και οι συνθήκες έγιναν επικίνδυνες. Πριν τον αγώνα μάλιστα, ο ίδιος είχε προειδοποιήσει ότι η πίστα ήταν πολύ επικίνδυνη για να συνεχίσουν. Οι περισσότεροι όμως αποφάσισαν να τρέξουν κανονικά.

Λίγους γύρους μετά την εκκίνηση, το αυτοκίνητό του γλίστρησε σε μια στροφή με μεγάλη ταχύτητα. Χτύπησε στις μπαριέρες, πήρε φωτιά και τυλίχτηκε στις φλόγες. Οι άλλοι οδηγοί σταμάτησαν και έτρεξαν να τον βγάλουν από το μονοθέσιο, ενώ η φωτιά έκαιγε ακόμα. Για σχεδόν ένα λεπτό ήταν παγιδευμένος μέσα στις φλόγες.

Όταν τελικά τον έβγαλαν, είχε σοβαρά εγκαύματα στο πρόσωπο και στο κεφάλι, ενώ είχε εισπνεύσει τοξικούς καπνούς που κατέστρεψαν τους πνεύμονές του. Στο νοσοκομείο οι γιατροί είπαν στην οικογένειά του ότι ίσως να μην αντέξει. Για μέρες πάλευε να αναπνεύσει και πολλοί πίστεψαν πως ακόμα κι αν ζούσε, δεν θα μπορούσε ποτέ να επιστρέψει στους αγώνες.

Όμως ο Λάουντα είχε πεισμώσει. Ενώ ακόμα είχε επιδέσμους στο κεφάλι και πονούσε, άρχισε να σκέφτεται μόνο το πότε θα ξαναμπεί σε μονοθέσιο. Οι γιατροί προσπαθούσαν να τον σταματήσουν, οι δημοσιογράφοι έλεγαν πως ήταν αδύνατο, αλλά εκείνος δεν άκουγε κανέναν.

Μόλις έξι εβδομάδες μετά το ατύχημα, εμφανίστηκε ξανά σε αγώνα Formula 1. Όταν έβγαλε το κράνος, πολλοί έμειναν σιωπηλοί βλέποντας τα σημάδια από τις φωτιές στο πρόσωπό του. Ακόμα πονούσε, ακόμα δυσκολευόταν να αναπνεύσει, αλλά μπήκε στο αυτοκίνητο σαν να μην φοβόταν τίποτα.

Και ίσως αυτό ήταν που εντυπωσίασε περισσότερο τους ανθρώπους. Όχι ότι επέστρεψε τόσο γρήγορα, αλλά ότι μετά από κάτι που θα τρόμαζε οποιονδήποτε, εκείνος κοίταξε ξανά την πίστα και αποφάσισε να συνεχίσει.

Ξεκίνησε την καριέρα του στη Βουλγαρία με την CSKA Σόφιας και το 2001 μεταγράφηκε στη Bayer 04 Leverkusen. Εκεί έγινε γνωστός σε όλη την Ευρώπη και έφτασε μέχρι τον τελικό του Champions League το 2002 απέναντι στη Real Madrid.

Το 2006 πήγε στην Tottenham Hotspur F.C. και έγινε γρήγορα αγαπητός στους φιλάθλους χάρη στο εντυπωσιακό του παιχνίδι και τη συνεργασία του με τον Robbie Keane. Με την Tottenham κατέκτησε το League Cup το 2008.

Η κορυφαία περίοδος της καριέρας του ήρθε στη Manchester United F.C., όπου αγωνίστηκε από το 2008 έως το 2012 υπό τον Sir Alex Ferguson. Κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Αγγλίας και το 2010-11 βγήκε πρώτος σκόρερ της Premier League. Έμεινε επίσης γνωστός για ιστορικές εμφανίσεις, όπως το χατ-τρικ απέναντι στη Liverpool F.C..

Μετά τη Manchester United έπαιξε σε Fulham F.C., AS Monaco FC, PAOK FC και στην Ινδία με την Kerala Blasters FC πριν αποσυρθεί.

Με την εθνική Βουλγαρίας έγινε αρχηγός και παραμένει ένας από τους κορυφαίους σκόρερ στην ιστορία της χώρας με 48 γκολ. Πολλοί τον θυμούνται όχι μόνο για τα γκολ του αλλά και για το ιδιαίτερα «αριστοκρατικό» στιλ παιχνιδιού του, που τον έκανε cult μορφή της Premier League.

Παρότι σχεδόν δεν μπορούσε να περπατήσει, σηκώθηκε ξανά, πήρε φόρα και έκανε το δεύτερο άλμα με τραυματισμένο πόδι. Προσγειώθηκε σωστά, αλλά αμέσως μετά κατέρρευσε από τον πόνο. Εκείνη η προσπάθεια χάρισε στις ΗΠΑ το πρώτο ομαδικό χρυσό μετάλλιο στην ιστορία τους.

Η εικόνα της να την κουβαλά ο προπονητής της έγινε παγκοσμίως γνωστή και συγκίνησε εκατομμύρια ανθρώπους. Η ιστορία της δείχνει τι σημαίνει δύναμη ψυχής, θάρρος και αποφασιστικότητα, αλλά παράλληλα έκανε πολλούς να συζητήσουν και για την τεράστια πίεση που δέχονται οι αθλητές στον πρωταθλητισμό.

Η Kerri Strug μάς διδάσκει πως η θέληση ενός ανθρώπου μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τον φόβο και τον πόνο.

Γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1981 στο Σάγκινο, του Μίσιγκαν. Οι γονείς της εγκαταστάθηκαν μαζί με τις 5 κόρες τους στο Λος Άντζελες. Τα παιδιά έκαναν σχολείο στο σπίτι.

Σε ηλικία μόλις 4,5 ετών η Σερένα κέρδισε το πρώτο της τουρνουά. Ως την ηλικία των 10 ετών, είχε ήδη παίξει σε 49 τουρνουά και νικήσει σε 46 εξ αυτών. Το 1991 παρακολούθησε σχολή αντισφαίρισης και σε ηλικία 14 ετών, το Σεπτέμβριο του 1995 έγινε επαγγελματίας.

Η νεαρή τενίστρια πέτυχε μεγάλες επιδόσεις την περίοδο 1996-1998. Έτσι, από το νούμερο 304 στη διεθνή κατάταξη των γυναικών, έφτασε στα τέλη του 1997 στο Νο 99. Την επόμενη χρονιά εισήλθε στην πρώτη εικοσάδα με τις καλύτερες αθλήτριες στον κόσμο. Το 1998 κατέκτησε τον τίτλο στο διπλό μικτό στο Γουίμπλεντον και στο Αμερικανικό Όπεν με παρτενέρ το Μαξ Μίρνι.Στις 5 Απριλίου του 1999 έκανε την εμφάνισή της στη διεθνή κατάταξη με τις 10 καλύτερες αντισφαιρίστριες του κόσμου, στο Νο 9. Το 2002 αναρριχήθηκε στην πρώτη θέση, την οποία έχασε τον Αύγουστο του 2003, από την Κιμ Κλάιστερς. Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2003 η μεγαλύτερη αδερφή της, Γετούντε Πράις, δολοφονήθηκε από ένοπλο στην περιοχή του Κόμπτον. Έπειτα από τραυματισμούς, που την ανάγκασαν να μη συμμετέχει σε αρκετά Γκραν Σλαμ, επέστρεψε στις νίκες το 2007 και το Σεπτέμβριο του 2008 κατέκτησε το Αμερικανικό Όπεν (μονό) με νίκη επί της Γελένα Γιάνκοβιτς, με 6-4, 7-5, ανακτώντας τον τίτλο του No. 1 στη διεθνή κατάταξη.Το 2009 κατέκτησε και το Αυστραλιανό Όπεν στο απλό γυναικών, νικώντας στον τελικό την Ντινάρα Σάφινα.

Το 2014 κατέκτησε το Αμερικανικό Όπεν για έκτη και τελευταία φορά στην καριέρα της. Με έξι κατακτήσεις στο Αμερικανικό Όπεν είναι η πολυνίκης του θεσμού. Το ρεκόρ των έξι κατακτήσεων στο Αμερικανικό Όπεν το μοιράζεται με την Κρις Έβερτ, η οποία έχει επίσης έξι κατακτήσεις.