สัญลักษณ์อย่างเป็นทางการของภารกิจเชื่อมโยงไปถึงดวงจันทร์อพอลโล 17

เครดิต: NASA

สถานที่เชื่อมโยงไปถึงดวงจันทร์คือที่ราบสูง Taurus-Littrow และหุบเขา เว็บไซต์นี้ได้รับเลือกให้เป็นอพอลโล 17 ซึ่งเป็นสถานที่ซึ่งก้อนหินทั้งแก่และอายุน้อยกว่าที่เคยเดินทางกลับจากภารกิจอพอลโลอื่น ๆ รวมทั้งจากภารกิจของลูน่า 16 และ 20 อาจพบได้

ภารกิจนี้เป็นครั้งสุดท้ายในภารกิจ J-type สามประเภทที่วางแผนไว้สำหรับโครงการอพอลโล ภารกิจประเภท J เหล่านี้สามารถแยกแยะออกจากภารกิจ G- และ H-series ที่ผ่านมาโดยความสามารถด้านฮาร์ดแวร์แบบขยายใหญ่ความสามารถในการรับน้ำหนักข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ที่ใหญ่ขึ้นและการใช้ยานพาหนะที่ใช้แบตเตอรี่ขับเคลื่อนด้วยดวงจันทร์หรือ LRV

วัตถุประสงค์ทางวิทยาศาสตร์ของภารกิจ Apollo 17 รวมถึงการสำรวจทางธรณีวิทยาและการสุ่มตัวอย่างของวัสดุและคุณสมบัติพื้นผิวในพื้นที่ที่กำหนดไว้ล่วงหน้าของพื้นที่ Taurus-Littrow; การปรับใช้และกระตุ้นการทดลองพื้นผิว และการทดลองในระหว่างการบินและงานถ่ายภาพในระหว่างวงโคจรของดวงจันทร์และชายฝั่ง transearth วัตถุประสงค์เหล่านี้รวมถึงการทดลองใช้เช่น Apollo Lunar Surface Experiments Package หรือ ALSEP โดยมีการทดสอบการไหลของความร้อน โปรไฟล์แผ่นดินไหวทางจันทรคติหรือ LSP; เครื่องวัดความหนาแน่นผิวดวงจันทร์หรือ LSG; การทดลองส่วนประกอบของชั้นบรรยากาศทางจันทรคติหรือ LACE; จารึกและวัตถุอุกกาบาตดวงจันทร์หรือ LEAM ภารกิจนี้ยังรวมถึงการสุ่มตัวอย่างทางจันทรคติและการทดลองวงโคจรดวงจันทร์ การทดลองทางชีวการแพทย์ ได้แก่ การทดลอง Biostack II และการทดลอง BIOCORE

เมื่อเวลา 9:15:29 น. GMT วันที่ 7 ธันวาคม พ.ศ. 2515 คำสั่งและโมดูลบริการหรือ CSM ถูกแยกออกจาก S-IVB ประมาณ 15 นาทีต่อมา CSM เชื่อมต่อกับโมดูลทางจันทรคติหรือ LM หลังจากการสกัด CSM / LM จาก S-IVB S-IVB ได้รับการกำหนดเป้าหมายจากผลกระทบทางจันทรคติซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 10 ธันวาคมเวลา 8:32:43 pm สถานที่เกิดผลกระทบอยู่ห่างจากจุดเป้าหมายตามแผนประมาณ 84 ไมล์ทะเลทางตะวันตกเฉียงเหนือ เหตุการณ์ถูกบันทึกไว้โดยการทดลองแผ่นดินไหวแบบพาสซีฟที่นำไปใช้กับภารกิจ Apollos 12, 14, 15 และ 16

มีเพียงหนึ่งในสี่ของการแก้ไขในหลักสูตร midcourse ที่ต้องการในช่วงชายฝั่ง translunar การแก้ไขระดับกลางที่ 5:03 น. วันที่ 8 ธันวาคมเป็นระบบขับเคลื่อน 1.6 วินาทีที่ทำการเผาผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงความเร็ว 10: 5 ฟุต / วินาที การโคจรของดวงจันทร์ได้สำเร็จเมื่อเวลา 7:47:23 น. 10 ธันวาคมทำให้ยานอวกาศเข้าสู่วงโคจรของดวงจันทร์ 170 ฟุต 52.6 ไมล์ทะเล ประมาณสี่ชั่วโมง 20 นาทีต่อมาวงโคจรลดลงเหลือ 59 โดยระยะทาง 15 ไมล์ทะเล ยานอวกาศยังคงอยู่ในวงโคจรต่ำกว่า 18 ชั่วโมงในช่วงเวลาที่ CSM / LM undocking และแยกได้ดำเนินการ การซ้อมรบแบบวงกลมของ CSM ดำเนินการเวลา 6:50:29 น. วันที่ 11 ธันวาคมซึ่งวาง CSM ไว้ในวงโคจร 70.3 โดย 54.3 ไมล์ทะเล เวลา 14:35 น. วันที่ 11 ธ . ค. ผู้บังคับบัญชาและนักบินโมดูลดวงจันทร์เดินเข้าไปใน LM เพื่อเตรียมการลงสู่พื้นผิวดวงจันทร์ เมื่อเวลา 6:55:42 น. วันที่ 11 ธันวาคม LM ถูกวางไว้บนวงโคจรที่มีความสูงประมาณ 6.2 มตรว ประมาณ 47 นาทีต่อมาการเริ่มขับเคลื่อนไปสู่ผิวดวงจันทร์เริ่มขึ้น การลงจอดเกิดขึ้นเมื่อ 7:54:57 น. วันที่ 11 ธ.ค. ที่ละติจูดทางจุลภาค 20 องศา 10 นาทีทางทิศเหนือและลองจิจูด 30 องศา 46 นาทีทางทิศตะวันออก อพอลโล 17 เป็นภารกิจสุดท้ายของดวงจันทร์ สามกิจกรรม extravehicular หรือ EVAs กินเวลารวม 22 ชั่วโมงสี่นาทีบนพื้นผิวดวงจันทร์ EVA ฉบับที่ 1 เริ่มเมื่อ 11:54:49 น. วันที่ 11 ธันวาคมโดยมี Eugene Cernan ออกจากงานเมื่อเวลา 12:01 น. 12 ธันวาคม EVA แรกเป็นเวลา 7 ชั่วโมง 12 นาทีและเสร็จสิ้นเมื่อเวลา 7:06:42 น. Dec 12. EVA ฉบับที่สองเริ่มเวลา 11:28:06 น. 12 ธันวาคมและใช้เวลาเจ็ดชั่วโมง 37 นาทีสิ้นสุดเมื่อเวลา 7:05:02 น.

ขั้นตอนการขึ้น LM ยกออกจากดวงจันทร์เวลา 10:54:37 น. 14 ธันวาคมหลังจากมีการปรับตัวแบบ vernier ขั้นตอนการขึ้นลงถูกแทรกลงในวงโคจรระยะทาง 48.5 โดย 9.4 ไมล์ทะเล การจุดเริ่มต้นของจุดเริ่มต้นของขั้ว LM ถูกสร้างขึ้นเมื่อ 11:48:58 น. 14 ธันวาคมการซ้อมรบ 3.2 วินาทีนี้ยกโคจรของวงโคจรขึ้นสู่ 64.7 โดย 48.5 ไมล์ทะเล CSM และ LM พุ่งขึ้นเมื่อ 1:10:15 น. เวทีขึ้น LM ได้ถูกทิ้งไว้เมื่อเวลา 4:51:31 น. 15 ธันวาคมการยิงของ Deorbit จากขั้นขึ้นที่ริเริ่มขึ้นเมื่อเวลา 6:31:14 น. 15 ธ.ค. และตามจันทรคติ ผลกระทบเกิดขึ้น 19 นาทีเจ็ดวินาทีหลังจากนั้นประมาณ 0.7 ไมล์ทะเลจากเป้าหมายที่กำหนดไว้ที่ละติจูด 19 องศา 56 นาทีทางทิศเหนือและลองจิจูด 30 องศาตะวันออก 32 นาที ผลกระทบของขั้นตอนขึ้นไปได้รับการบันทึกโดย geophones Apollo 17 และแต่ละ ALSEP ที่ Apollos 12, 14, 15 และ 16 landing sites

โรนัลด์อีแวนส์ได้แสดง EVA เมื่อเวลา 8:27:40 น. วันที่ 17 ธันวาคมซึ่งกินเวลานานหนึ่งชั่วโมงหกนาทีในช่วงเวลาดังกล่าวเขาได้หยิบฟิล์มจารึกทางจันทรคติรวมทั้งเทปภาพพาโนรามาและการทำแผนที่

อพอลโล 17 เป็นเจ้าภาพนักวิทยาศาสตร์อวกาศคนแรกที่ลงจอดบนดวงจันทร์: Harrison Schmitt มีการจัดตั้งสถานีวิจัยอัตโนมัติที่ 6 ขึ้น ยานพาหนะโรเวอร์ดวงจันทร์มีระยะทาง 30.5 กิโลเมตร เวลาผิวสัมผัสทางจันทรคติคือ 75 ชั่วโมงและเวลาโคจรของดวงจันทร์ 17 ชั่วโมง นักบินอวกาศรวบรวม 110.4 กิโลกรัมหรือ 243 ปอนด์ของวัสดุ

ลูกเรือ
ยูจีนก. Cernan ผู้บัญชาการ
แฮร์ริสันเอช. ซมิตนักบิน
โรนัลอี. อีวานส์โมดูลนำร่อง

ลูกเรือสำรอง
John W. Young ผู้บัญชาการ
Charles M. Duke Jr. , นักบินระบบจันทรคติ
Stuart A. Roosa, นักบิน Command Module

Payload
America (CM-114) 
Challenger (LM-12)

Prelaunch Milestones
12/21/70 - S-IVB ลงจอดที่ Kennedy 
5/11/72 - เรือแคนู S-IC ที่ Kennedy 
6/20/72 - เรือแคนู S-IU ที่ Kennedy 
10/27/72 - เรือแคนู S-II ที่ Kennedy

เปิดตัว
7 ธันวาคม 2515; 12:33 น. EST 
เปิดตัว Pad 39A 
Saturn-V SA-512 แพลตฟอร์มเปิดตัวโทรศัพท์มือถือ
High Bay 3 
- 3 
ห้อง Firing 1

CSM, LM และ S-IVB ได้รับการแทรก 11 นาที 53 วินาทีหลังจากที่ปล่อยลงสู่วงโคจรของโลกที่จอด 91.2 โดย 92.5 ไมล์ทะเล หลังจากการปฏิวัติสองรอบเวลา 8:45:37 น. ตามเวลา GMT, Apollo 17 ถูกแทรกเข้าไปในชายฝั่ง translunar

Orbit
ความสูง: 105.86 ไมล์
ความลาดเอียง: 28.526 องศา
โคจรรอบ: 75 รอบ
ระยะเวลา: 12 วัน 13 ชั่วโมง 52 นาทีระยะ
เวลา: 75 ชั่วโมง
ระยะทาง: 1,484,933.8 ไมล์
ตำแหน่งทางจันทรคติ: Taurus-Littrow 
พิกัด: 20.16 องศาเหนือ 30.77 องศาตะวันออก

Landing
19 ธันวาคม 2515 เรือกู้คืน
มหาสมุทรแปซิฟิก
: USS Ticonderoga

ภาพพาโนรามา 360 องศานี้ถูกถ่ายเมื่อวันที่ 9 สิงหาคมโดยรถแลนด์โรเซอร์ Curiosity ของนาซา ณ ตำแหน่งที่ตั้งบน Vera Rubin Ridge

เครดิต: NASA / JPL-Caltech / MSSS

หลังจากค้นพบตัวอย่างหินใหม่เมื่อวันที่ 9 สิงหาคมที่ผ่านมา NASA Curiosity rover ได้สำรวจสภาพแวดล้อมบนดาวอังคารโดยได้สร้างทัศนียภาพ 360 องศาของตำแหน่งปัจจุบันของ Vera Rubin Ridge

ภาพพาโนรามาประกอบด้วยท้องฟ้าสีม่วงเข้มคล้ำจากพายุฝุ่นที่กำลังล่มสลายทั่วโลก นอกจากนี้ยังมีมุมมองที่หายากจากกล้อง Mast ของตัวรถแลนด์โรเวอร์เผยให้เห็นชั้นฝุ่นบาง ๆ บนดาดฟ้า Curiosity อยู่เบื้องหน้าคือเป้าหมายการขุดเจาะล่าสุดของโรเวอร์ซึ่งมีชื่อว่า "Stoer" หลังจากเมืองในสกอตแลนด์ใกล้กับที่ซึ่งการค้นพบที่สำคัญเกี่ยวกับชีวิตในโลกใบแรกเกิดขึ้นในตะกอนทะเลสาบ

ตัวอย่างการเจาะใหม่นี้ทำให้ทีมงาน Curiosity มีความยินดีเนื่องจากความพยายามในการเจาะครั้งสุดท้ายของโรเวอร์ได้ถูกขัดขวางโดยหินที่ไม่คาดคิด ความอยากรู้เริ่มใช้วิธีการเจาะแบบใหม่ในช่วงต้นปีนี้เพื่อแก้ปัญหาเชิงกล การทดสอบแสดงให้เห็นว่ามีประสิทธิภาพในการขุดเจาะหินเป็นวิธีการแบบเก่าแนะนำว่าหินที่แข็งจะเป็นปัญหาไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ตาม

ไม่มีทางใดที่ Curiosity กำหนดให้แน่ชัดว่าหินแข็งก่อนจะขุดได้อย่างไรดังนั้นในการฝึกซ้อมครั้งล่าสุดนี้ทีมโรเวอร์ได้ทำการคาดเดาเกี่ยวกับการศึกษา หิ้งที่กว้างใหญ่บนสันเขาคิดว่าจะมีหินที่แข็งขึ้นสามารถยืนได้แม้จะมีการพังทลายของลม จุดต่ำกว่าหิ้งเป็นความคิดที่มีแนวโน้มที่จะมีก้อนหินนุ่ม, erodible กลยุทธ์ดังกล่าวดูเหมือนว่าจะได้รับการเพิกถอนออกไป แต่คำถามยังคงมีอยู่ว่าเหตุผลที่ Vera Rubin Ridge มีอยู่ในตอนแรก

รถแลนด์โรเวอร์ไม่เคยพบกับสถานที่ที่มีสีสันและพื้นผิวมากนักตามที่ Ashwin Vasavada นักวิทยาศาสตร์โครงการ Curiosity ของห้องปฏิบัติการ Jet Propulsion Laboratory ของนาซาในเมือง Pasadena รัฐแคลิฟอร์เนียกล่าว JPL ดำเนินภารกิจสำรวจดาวอังคารโดย Curiosity ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของ

"สันเขานี้ไม่ใช่สิ่งที่เป็นเสาหิน - มีสองส่วนที่แตกต่างกันซึ่งแต่ละส่วนมีสีหลากหลาย" Vasavada กล่าว "บางคนมองเห็นได้และยิ่งแสดงให้เห็นมากขึ้นเมื่อเรามองเข้าไปใกล้อินฟราเรดไกลเกินกว่าที่สายตาของเราจะเห็นบางคนดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับหินแข็งแค่ไหน"

วิธีที่ดีที่สุดในการค้นพบว่าทำไมหินเหล่านี้จึงยากที่จะเจาะลงในผงสำหรับห้องปฏิบัติการภายในของโรเวอร์สองแห่ง การวิเคราะห์พวกเขาอาจแสดงให้เห็นสิ่งที่ทำหน้าที่เป็น "ปูนซีเมนต์" ในสันเขาทำให้สามารถยืนได้แม้จะมีการพังทลายของลม Vasavada กล่าวว่าน้ำใต้ดินไหลผ่านสันเขาในสมัยโบราณมีบทบาทในการเสริมสร้างความเข้มแข็งของมันอาจทำหน้าที่เป็นประปาเพื่อแจกจ่าย "ซีเมนต์" พิสูจน์ด้วยลม

ส่วนใหญ่ของสันเขามีแร่ออกไซด์แร่ธาตุที่มีอยู่ในน้ำ มีสัญญาณดังกล่าวที่ส่งผลต่อความสนใจของ orbiters NASA เช่นสัญญาณ การเปลี่ยนแปลงของแร่ฮีมาไทต์อาจส่งผลให้เกิดก้อนหินที่แข็งขึ้นหรือไม่? มีอะไรบางอย่างที่พิเศษในหินสีแดงของสันเขาที่ทำให้พวกเขาไม่ยอมอ่อนข้อ?

ในขณะนี้ Vera Rubin Ridge กำลังเก็บความลับไว้กับตัวเอง

มีการวางแผนตัวอย่างเพิ่มเติม 2 หลุมสำหรับสันเขาในเดือนกันยายน หลังจากนั้น Curiosity จะขับรถไปยังเขตท้ายทางวิทยาศาสตร์: พื้นที่ที่อุดมด้วยดินเหนียวและเกลือแร่ซัลเฟตสูงขึ้นไป Mt. คม การขึ้นที่วางแผนไว้สำหรับต้นเดือนตุลาคม

Andrew Good
Jet Propulsion Laboratory, Pasadena, Calif.
818-393-2433
andrew.c.good@jpl.nasa.gov

2018-209

แก้ไขครั้งล่าสุดเมื่อ: 7 กันยายน 2018

ผู้แต่ง: Tony Greicius

Tags:  Jet Propulsion Laboratory , ดาวอังคาร, ดาวอังคารวิทยาศาสตร์ทดลอง (Curiosity) ระบบพลังงานแสงอาทิตย์ ดาวเคราะห์,

20 สิงหาคม 2018

ยานอวกาศ InSight ของ NASA เดินทางสู่ดาวอังคารในวันที่ 26 พฤศจิกายนผ่านเครื่องหมายครึ่งทางเมื่อวันที่ 6 สิงหาคมเครื่องมือทั้งหมดของ บริษัท ได้รับการทดสอบและทำงานได้ดี

เมื่อวันที่ 20 สิงหาคมยานอวกาศได้เดินทางไปถึง 172 ล้านไมล์ (277 ล้านกิโลเมตร) นับตั้งแต่เปิดตัวเมื่อ 107 วันก่อน ในอีก 98 วันจะเดินทางอีก 129 ล้านไมล์ (208 ล้านกิโลเมตร) และสัมผัสกับพื้นที่ Elysium Planitia ของดาวอังคารซึ่งจะเป็นภารกิจแรกในการศึกษาด้านลึกภายในของดาวเคราะห์แดง InSight ย่อมาจาก Interior Exploration โดยใช้ Seismic Investigations, Geodesy and Heat Transport

The InSight team is using the time before the spacecraft's arrival at Mars to not only plan and practice for that critical day, but also to activate and check spacecraft subsystems vital to cruise, landing and surface operations, including the highly sensitive science instruments.

InSight's seismometer, which will be used to detect quakes on Mars, received a clean bill of health on July 19. The SEIS instrument (Seismic Experiment for Interior Structure) is a six-sensor seismometer combining two types of sensors to measure ground motions over a wide range of frequencies. It will give scientists a window into Mars' internal activity.

This long-exposure image (24 seconds) was taken by Instrument Context Camera (ICC) of NASA’s InSight Mars lander. The image shows some of the interior features of the backshell that encapsulates the spacecraft. The backshell carries the parachute and several components used during later stages of entry, descent, and landing. Along with the heatshield, the backshell protects NASA’s InSight Mars lander during its commute to and entry into the Martian atmosphere.

Credits: NASA/JPL-Caltech

"We did our final performance checks on July 19, which were successful," said Bruce Banerdt, principal investigator of InSight from NASA's Jet Propulsion Laboratory, Pasadena, California.

The team also checked an instrument that will measure the amount of heat escaping from Mars. After being placed on the surface, InSight's Heat Flow and Physical Properties Package (HP3) instrument will use a self-hammering mechanical mole burrowing to a depth of 10 to 16 feet (3 to 5 meters). Measurements by sensors on the mole and on a science tether from the mole to the surface will yield the first precise determination of the amount of heat escaping from the planet's interior. The checkout consisted of powering on the main electronics for the instrument, performing checks of its instrument sensor elements, exercising some of the instrument's internal heaters, and reading out the stored settings in the electronics module. 

The third of InSight's three main investigations -- Rotation and Interior Structure Experiment (RISE) -- uses the spacecraft's radio connection with Earth to assess perturbations of Mars' rotation axis. These measurements can provide information about the planet's core.

This artist's concept shows the InSight spacecraft, encapsulated in its aeroshell, as it cruises to Mars.

Credits: NASA/JPL-Caltech

"We have been using the spacecraft's radio since launch day, and our conversations with InSight have been very cordial, so we are good to go with RISE as well," said Banerdt.

The lander's cameras checked out fine as well, taking a spacecraft selfie of the inside of the spacecraft's backshell. InSight Project Manager Tom Hoffman from JPL said that, "If you are an engineer on InSight, that first glimpse of the heat shield blanket, harness tie-downs and cover bolts is a very reassuring sight as it tells us our Instrument Context Camera is operating perfectly. The next picture we plan to take with this camera will be of the surface of Mars."

If all goes as planned, the camera will take the first image of Elysium Planitia minutes after InSight touches down on Mars.

JPL manages InSight for NASA's Science Mission Directorate. InSight is part of NASA's Discovery Program, managed by the agency's Marshall Space Flight Center in Huntsville, Alabama. The InSight spacecraft, including cruise stage and lander, was built and tested by Lockheed Martin Space in Denver.

A number of European partners, including France's Centre National d'Études Spatiales (CNES) and the German Aerospace Center (DLR), are supporting the InSight mission. CNES provided the Seismic Experiment for Interior Structure (SEIS) instrument, with significant contributions from the Max Planck Institute for Solar System Research (MPS) in Germany, the Swiss Institute of Technology (ETH) in Switzerland, Imperial College and Oxford University in the United Kingdom, and JPL. DLR provided the Heat Flow and Physical Properties Package (HP3) instrument.

For more information about InSight, and to follow along on its flight to Mars, visit:

More information is at:

นอกจากนี้คุณยังสามารถไปตามเส้นทาง InSight ไปยังดาวอังคารได้โดยไปที่ดวงตาของนาซาในระบบสุริยะ:

DC Agle
Jet Propulsion Laboratory, Pasadena, Calif.
818-393-9011
agle@jpl.nasa.gov

Joanna Wendel
สำนักงานใหญ่ขององค์การนาซ่าวอชิงตัน
202-358-1003
Joanna.r.wendel@nasa.gov

2018-193                                                          

แก้ไขครั้งล่าสุดเมื่อ: 21 สิงหาคม 2018

ผู้แต่ง: Tony Greicius

ภาพแสดงการกระจายของน้ำแข็งผิวบริเวณขั้วโลกใต้ของดวงจันทร์ (ซ้าย) และขั้วโลกเหนือ (ด้านขวา) ที่ตรวจพบโดยเครื่องมือของ Mapper ของดวงจันทร์ดวงจันทร์ (NASA's Moon Mineralogy Mapper) สีน้ำเงินหมายถึงตำแหน่งของน้ำแข็งวางแผนภาพของพื้นผิวดวงจันทร์โดยที่ระดับสีเทาตรงกับอุณหภูมิพื้นผิว (สีเข้มแสดงพื้นที่ที่หนาวเย็นและสีอ่อนกว่าแสดงถึงเขตอบอุ่น) น้ำแข็งข้นอยู่ในที่มืดและเย็นที่สุดในเงามืดของหลุมอุกกาบาต นี่เป็นครั้งแรกที่นักวิทยาศาสตร์ได้ตรวจสอบหลักฐานน้ำแข็งน้ำแข็งบนพื้นผิวของดวงจันทร์โดยตรง

เครดิต: NASA

ในส่วนที่มืดที่สุดและหนาวที่สุดในบริเวณขั้วโลกทีมนักวิทยาศาสตร์ได้ตรวจสอบหลักฐานน้ำแข็งน้ำแข็งบนพื้นผิวของดวงจันทร์โดยตรง ฝากน้ำแข็งเหล่านี้กระจายอย่างไม่เป็นระเบียบและอาจเป็นโบราณได้ ที่ขั้วโลกใต้ส่วนใหญ่ของน้ำแข็งข้นอยู่ที่หลุมอุกกาบาตดวงจันทร์ขณะที่ขั้วโลกเหนือของขั้วโลกเป็นที่แพร่หลายมากขึ้น แต่กระจายตัวเบาบาง

ทีมนักวิทยาศาสตร์ที่นำโดย Shuai Li จากมหาวิทยาลัยฮาวายและมหาวิทยาลัยบราวน์รวมทั้ง Richard Elphic จากศูนย์การวิจัย Ames ของ NASA ในแคลิฟอร์เนีย Silicon Valley ได้ใช้ข้อมูลจากเครื่องมือของ Moon Mineralogy Mapper (M3) ของ NASA เพื่อระบุลายเซ็นเฉพาะสามอย่างที่พิสูจน์ได้อย่างชัดเจน มีน้ำแข็งอยู่ที่ผิวน้ำของดวงจันทร์

M3 บนยานอวกาศ Chandrayaan-1 ซึ่งเปิดตัวในปีพ. ศ. 2551 โดยองค์การวิจัยอวกาศแห่งอินเดียได้รับการออกแบบมาเพื่อยืนยันการปรากฏตัวของน้ำแข็งแข็งบนดวงจันทร์ ข้อมูลนี้รวบรวมข้อมูลที่ไม่เพียง แต่นำเสนอคุณสมบัติที่สะท้อนแสงที่เราคาดหวังจากน้ำแข็งเท่านั้น แต่สามารถวัดความโดดเด่นของโมเลกุลในการดูดซับแสงอินฟราเรดได้โดยตรงเพื่อให้สามารถแยกแยะความแตกต่างระหว่างน้ำหรือไอน้ำและน้ำแข็งแข็งได้โดยตรง

น้ำแข็งน้ำแข็งที่เพิ่งค้นพบอยู่ในเงามืดของหลุมอุกกาบาตใกล้ขั้วซึ่งอุณหภูมิที่ร้อนที่สุดไม่ถึง -250 องศาฟาเรนไฮต์ เนื่องจากแกนหมุนขนาดเล็กมากของแกนหมุนของดวงจันทร์แสงแดดจึงไม่มาถึงบริเวณเหล่านี้

ข้อสังเกตก่อนหน้านี้พบสัญญาณทางตรรกะที่อาจเกิดขึ้นจากพื้นผิวน้ำแข็งที่ขั้วโลกใต้ตามจันทรคติ แต่สิ่งเหล่านี้สามารถอธิบายได้จากปรากฏการณ์อื่น ๆ เช่นดินดวงจันทร์ที่สะท้อนแสงผิดปกติ

กับไอพอนั่งอยู่ที่พื้นผิว - ภายในไม่กี่มิลลิเมตรด้านบน - น้ำอาจจะเข้าถึงได้เป็นทรัพยากรสำหรับการเดินทางในอนาคตที่จะสำรวจและแม้กระทั่งอยู่บนดวงจันทร์และอาจง่ายต่อการเข้าถึงกว่าน้ำที่ตรวจพบอยู่ใต้พื้นผิวของดวงจันทร์

เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับน้ำแข็งนี้ว่ามันมาถึงที่ใดและการโต้ตอบกับสภาพแวดล้อมทางจันทรคติที่ใหญ่ขึ้นจะเป็นจุดมุ่งหมายสำคัญสำหรับนาซ่าและพาร์ทเนอร์เชิงพาณิชย์เนื่องจากเราพยายามที่จะกลับไปสำรวจเพื่อนบ้านที่ใกล้เคียงที่สุดของเราคือดวงจันทร์