Wszechmogący wieczny Boże,
spuść nam szeroką i głęboką miłość ku braciom
i najmilszej Matce, Ojczyźnie naszej,
byśmy jej i ludowi Twemu,
swoich pożytków zapomniawszy,
mogli służyć uczciwie.

Ześlij Ducha Świętego na sługi Twoje,
rządy kraju naszego sprawujące,
by wedle woli Twojej ludem sobie powierzonym
mądrze i sprawiedliwie zdołali kierować.

Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen

 

Chrystianizacja ziem polskich trwała od X do XI wieku. Przyjęcie chrztu przez Mieszka I w 966 roku było decyzja polityczną. Książe Polan w obawie przed inwazyjnymi Niemcami zwrócił się o pomoc w sprawie chrztu do Czech. Prawdopodobnie już w 965 roku przybyła na nasze tereny Dąbrówka, która miała nauczać historycznego władcę Polan nowej wiary. Ceremoniał chrztu  Mieszka I odbył się prawdopodobnie w okresie Wielkanocy lub Zielonych Świątek, z wielu źródeł wynika, że odbył się na Ostrowie Lednickim (niektórzy podają Ratyzbonę).

 

Pierwsze biskupstwo misyjne na ziemiach polskich powstało w 968 roku i było bezpośrednio podporządkowane Rzymowi, mowa tu oczywiście o Poznaniu. Mieszko I wybudował w nim katedrę, która zapoczątkowała rozwój struktury Kościoła na ziemiach polskich. Celem biskupstwa misyjnego było zorganizowanie pracy nad założeniem stałej organizacji Kościoła. Pierwszym biskupem misyjnym był pochodzący z Włoch lub Brandenburgii biskup Jordan, został mianowany na to stanowisko przez papieża Jana XIII (jego pontyfikat przypadł na lata 965-972).Obszar podległy biskupowi misyjnemu obejmował całe państwo.

 

Jeszcze przed śmiercią pierwszego historycznie potwierdzonego władcy Polski, w latach 990- 992 został wydany dokument Dagome iudex, w którym Mieszko I wraz z żoną (Odą) i synami (Mieszkiem oraz Lambertem) oddawał się w opiekę Stolicy Apostolskiej.

 

Zjazd gnieźnieński z roku 1000 miał bardzo ważne znaczenie polityczne, ale również religijne, bowiem Otto III Rudy podczas tego wydarzenia powołał arcybiskupstwo w Gnieźnie na czele z Radzimem Gaudentym oraz trzy nowe diecezje, na czele z biskupami tj.:

Biskupstwo w Kołobrzegu szybko jednak upadło i dopiero w XII wieku erygowano diecezję w Kamieniu Pomorskim, a w Płocku utworzono biskupstwo. Natomiast arcybiskupstwo gnieźnieńskie powstało prawdopodobnie po to, aby być niezależnym od biskupstwa misyjnego.

 

W 1136 roku Bulla Innocentego II przywróciła (po chwilowych kłopotach) rangę arcybiskupstwa dla miasta Gniezna, została wystawiona w Pizzie, podkreślała odrębność i niezależność kościoła polskiego jednocześnie zatwierdzała stan posiadania arcybiskupstwa gnieźnieńskiego.

 

W okresie średniowiecza wraz z przyjęciem chrztu rozwijało się życie monastyczne, pierwsze zakony docierały do Polski już w XI wieku, byli to benedyktyni. Fundatorami klasztorów i kościołów byli najczęściej władcy lub biskupi ,chociaż zdarzały się osoby , zamożne. Jako pierwsze opactwo benedyktyńskie zostało założone w Krakowie, a następnie  przeniesione do Tyńca (1044 rok). Znane są źródła, które wskazują na inne miejsca osiedlania się benedyktynów na terytorium Polski np.: Trzemeszno (997), Międzyrzecz (1001) Płocku, (koniec XI wieku), Święty Krzyż w okolicach Kielc (1006). Jeśli chodzi o ostatnie miejsce, to warto podkreślić, że prawdopodobnie już po chrzcie Polski na terenie dawnego miejsca kultu pogańskiego (Łysiec) postawiono drewniany kościół. Według tradycji ustnej i „Dziejów Polski” Jana Długosza, Bolesław Chrobry zafundował benedyktynom klasztor w 1006 roku. Według Rocznika Świętokrzyskiego klasztor został założony w 1020 roku. Wśród innych opactw benedyktyńskich warto wymienić fundację Bolesława Śmiałego w Mogilnie, oraz ufundowaną nieco później w Płocku i Lubiniu.

 

W XII wieku na ziemie polskie przybyli cystersi, którzy w ciągu stu lat założyli dwadzieścia pięć bogato uposażonych klasztorów m. i. n. w Jędrzejowie (1149 rok, miejsce związane z błogosławionym Wincentym Kadłubkiem), Sulejowie (1177), Wąchocku (1179), Mogile (1222), Wieluniu (1285), Paradyżu (1235) i wielu innych. Cystersi spotkali się na ziemiach polskich z dobrym przyjęciem, szczególnie w związku

z prowadzona przez nich działalnością gospodarczą i kulturalną. Zakonnicy cysterscy zajmowali się np.: prowadzeniem hodowli, zakładaniem ogrodów, przepisywaniem

i zdobnictwem ksiąg.

 

W 1223 roku Iwo Odrowąż sprowadził do Krakowa dominikanów, osiedlili się oni początkowo w Kościele Świętej Trójcy, stamtąd założyli klasztory w: Płocku (1225), Sandomierzu (1226), Gdańsku (1226), Wrocławiu (1239), Kamieniu Pomorskim(1227), Chełmnie (1233), Sieradzu (1235), Elblągu (1238) i wielu innych miejscowościach. Z terenów polskich dominikanie przeszli następnie na tereny Rusi i Litwy.

 

W XIII wieku pojawili się na ziemiach polskich pierwsi franciszkanie, ich pierwszy klasztor na ziemiach powstał w 1236 lub 1239 roku we Wrocławiu, a rok później (1240) w Krakowie, gdzie wielkim ich zwolennikiem był Bolesław Wstydliwy i jego żona Kinga. Zakony franciszkańskie powstały także w Zawichoście (1242), Złotoryi na Śląsku (1243), Opolu (1248), Chełmnie (1255), Głogowie(1257) i wielu innych .Franciszkanie cieszyli się dużą popularnością, tym bardzie, że byli orędownikami zjednoczenia państwa, którego symbolem był święty Stanisław. Zakonnicy franciszkańscy osiedlali się jako zakon żebraczy głównie w dużych miastach np.: wspomniany Wrocław, czy Kraków, choć nie byli tam jedynymi zakonnikami żebrzącymi.

 

Pierwszych augustianów sprowadził z Czech do Krakowa Kazimierz Wielki w 1342 roku. Już w 1378 roku wybudowano tam kościół świętej Katarzyny. Samodzielna prowincja zakonu w Polsce powstała dopiero w 1547 roku. W okresie średniowiecza augustianie mieli swoje domy również w Szczecinie (1250) i Stargardzie (1267). Polscy augustianie mają swojego świętego jest nim ojciec Izajasz Boner urodzony w Krakowie

w XIV wieku.

 

W 1397 roku zostali sprowadzeni do Polski karmelici, dzieła tego dokonała Jadwiga Andegaweńska i jej mąż Władysław Jagiełło. Początkowo osiedlili się Krakowie,

a stamtąd przeszli dalej do Płońska, Bydgoszczy i Poznania.

Oprócz wymienionych powyżej zakonów w Polsce średniowiecznej znajdowali się również : bożogrobcy (Kanonicy Regularni Groby Chrystusowego)- Miechów, Nysa Gniezno, joannici -  Zagość, Sławno, Poznań, templariusze – głównie na Śląsku, i Pomorzu. Na tereny Prus znaleźli się krzyżacy, sprowadzeni w1226 roku przez Konrada Mazowieckiego. W XII wieku przybyli do Polski kanonicy regularni np.: premonstratensi. Również od tego czasu datuje się powstanie na ziemiach polskich pierwszych archidiakonii ( na czele z archidiakonem) , dekanatów (na czele dziekanem) oraz parafii na czele z proboszczem. Jak wynika ze statystyki historycznej pod koniec XII wieku w diecezji krakowskiej było 177 parafii, a w XIV wieku już 467.Taki rozwój związany był m. i. n. z rozwojem akcji osadniczej oraz napływem różnych rzemieślników na tereny Małopolski.

 

Począwszy od XIII wieku zaczęły funkcjonować na ziemiach polskich :

Oba te ciała decydowały o sprawach duszpasterskich i świeckich związanych np. z kultem religijnym.
UWAGA! UCZNIOWIE KTÓRZY NIE PRZESŁALI MI OSTATNIEGO ZADANIA JEŚLI DO JUTRA NIE OTRZYMAM GO. WSTAWIAM IM OCENĘ NIEDOSTATECZNĄ.
Można przesłać na e-mail.
mmaciejadamski86@gmail.com 

Poniższa tabela zwraca uwagę na podstawowe róznice.

Zachód | Wschód
Przewaga elementów kultury rzymskiej, łacińskiej | Przewaga elementów kultury greckiej, hellenistycznej
Skoncentrowanie się na sprawach organizacyjnych i dyscyplinarnych Kościoła, co miało związek z prawni­czym charakterem kultury łacińskiej | Pasjonowanie się problemami ściśle teologicznymi, co miało związek z filozofia grecką
Ujmowanie Kościoła w kategoriach uniwersalistycznych, ponadnarodo­wych i ponadpaństwowych, co było wynikiem przemyślenia roli Kościoła na Zachodzie po szoku, jaki spowodował upadek Rzymu | Ścisły związek Kościoła i państwa
Pewna niezależność papiestwa od władzy państwowej | Całkowite uzależnienie patriarchy Konstantynopola od cesarza

Powstałe różnice pogłębiały się z czasem i doprowadziły do rozłamu. Ten proces i fakt rozłamu określa się mianem SCHIZMY. Obok różnic w dyscyplinie kościelnej, pojawiały się problemy natury teologicznej i zwykłej ludzkiej jak zazdrość czy próżność.

I tak na zachodzie rozwinął się zwyczaj CELIBATU wśród księży i biskupów, który był podważany przez dostojników kościoła na wschodzie. Powstałe różnice w liturgii, w języku i podejściu do teologii spowodowały m.in. spór o tzw. FILIOQUE zawarte w zdaniu: "Ducha Świętego, który od Ojca i Syna pochodzi". To stwierdzenie o pochodzeniu Ducha Świętego od Ojca i Syna równocześnie nie stanowiło wielkiej trudności teologicznej, raczej był to problem prestiżu i uznania, że zachód nie może decydować o zmianach w teologii bez udziału wschodniego Kościoła.

W tym czasie miały miejsce także personalne rozgrywki pomiędzy dostojnikami kościelnymi po obu stronach. Wynikiem tych konfliktów było obrzucenie siebie ekskomunikami wyłączającymi ze wspólnoty Kościoła powszechnego.

Ostatecznie w 1054 roku doszło do rozłamu Kościoła na obrządek wschodni ze stolicą w Konstantynopolu i obrządek zachodni ze stolicą w Rzymie. Wydarzenie to nosi nazwę SCHIZMY WSCHODNIEJ.

Od tego momentu, co jakiś czas, dochodzi do prób zjednoczenia Kościoła, próby te i sam proces określa się mianem EKUMENIZMU. Do dzisiaj odwołano już ekskomuniki i klątwy kościelne. Podczas spotkań między kościelnych podejmuje się próby ujednolicenia teologii oraz uporządkowania spraw liturgii.

Ogromną rolę odegrali w dziele ekumenicznym papieże: Leon XII, Jan XXIII, Paweł VI oraz Jan Paweł II. Podczas ostatniego Soboru Powszechnego w Rzymie - tzw. Soboru Watykańskiego II wielu dostojników Kościoła Wschodniego brało czynny udział w jego obradach. W ramach swoich pielgrzymek Jan Paweł II odwiedzał ośrodki Kościoła Wschodniego. Gościł on także w Watykanie różnych odstojników tego kościoła.

Pewne ustalenia, co do wspólnego rozumienia i przeżywania sakramentów już są poczynione i tak, np. katolik może przyjąć komunię w Kościele Wschodnim a także w razie potrzeby się wyspowiadać(!).

Wiele wspólnot lokalnych żyje obok siebie bez większych problemów i w zgodzie wprowadzając w ten sposób ekumenizm w życie codzienne. Kiedy jednak dojdzie do przywrócenia jedności "na górze" Kościoła? Nie wiadomo.
Pytania:

Odpowiedzi zapisać w zeszycie.

Bóg kto Boga stworzył
uczeń zapytał
ksiądz dał się przyłapać
poczerwieniał nie wie

A Bóg
chodzi jak po Tatrach w niebie
tak wszechmogący, że nie stworzył siebie

Kiedy już poznaliście niektóre owoce wpływu chrześcijaństwa na kulturę. 
To z waszego podręcznika przeczytać tekst Chrześcijanie twórcami kultury europejskiej.
I odpowiedzieć na dwa pytania:
- w jaki sposób chrześcijaństwo wpływało na rozwój sztuki europejskiej?
- w jakich dziedzinach sztuki widać wpływy chrześcijaństwa na sztukę europejską?
Odpowiedzi przesłać do przyszłego tygodnia do czwartku na meila, którego podałem wcześniej.
Jako podsumowanie do obejrzenia prezentacja.

Jezus jako Człowiek zechciał przejść wszystkie etapy rozwojowe człowieka i wzrastać w latach i w łasce u Boga i u ludzi (Łk 2, 52). By rozwijać się harmonijnie wybrał sobie najlepszą matkę i najlepszego ojca. Jezus mógł osiągnąć tak doskonałą równowagę uczuciową, której świadectwo daje Ewangelia, tylko i wyłącznie przy doskonałym mężczyźnie, jakim był Józef, dzielącym los z doskonałą kobietą, jaką byłą Maryja (P. Chauchard).

W Nazarecie Maryja „dzieliła miłość” między Jezusa a Józefa. Maryja była najbardziej kochaną i najbardziej kochającą ze wszystkich małżonek. Maryja i Józef mogli kochać się wspaniałomyślnie i bez reszty, ponieważ byli zdolni do miłości nie znającej nawet cienia egoizmu. […] Oddali Panu na własność wszystko, co posiadali: swą wolność, miłość, swe szczęście małżeńskie upodobania i słuszne przecież dążenia (B. Martelet).

Życie w małżeństwie nigdy nie jest wolne od konfliktów i problemów emocjonalnych. Małżonków różni przecież temperament, charakter, świat uczuciowy i duchowy. Istnieją różnice płci, wychowania, mentalności. Podobnie było w rodzinie nazaretańskiej. Bóg niczego nie stwarza seryjnie, swych dzieci nie prowadzi tą samą drogą i nie narzuca im jednakowego tempa. Ale mimo tych różnic Maryję i Józefa łączyło powołanie: wypełnić to, czego Bóg od nich oczekiwał (B. Martelet).

Miłość Maryi i Józefa naznaczona była milczeniem. Ewangeliści nie przytaczają żadnego dialogu, żadnej wymiany zdań między nimi. Są ludźmi dogłębnie milczącymi. Maryja rozważa w sercu, a Józef działa bez słów. W ich milczeniu jest ukryta głębia i tajemnica. Nie przypomina ono „cichych dni” małżeńskich, wynikłych najczęściej z kłótni i nieporozumień oraz próbie narzucania własnego zdania. Nie przypomina również milczenia zakochanych, pełnych podziwu wobec siebie i żarliwości, lecz (nieraz) bezkrytycznych.

Milczenie Maryi i Józefa jest przestrzenią, w której następuje wzajemne zrozumienie, zaufanie i może rozwijać się miłość. Oboje przezywają ciszę nie jako mur odgradzający od współmałżonka, lecz jako przestrzeń wyjątkową, jako czas poświęcony na spotkanie z Bogiem. Nie obawiają się szukać zrozumienia własnej tajemnicy i tajemnicy drugiej osoby w Bogu. Relacja z Bogiem, relacja, którą możemy określić rzadkim w słowniku małżeńskim słowem „modlitwa”, jest fundamentem małżeńskiego zrozumienia

Rodzina nazaretańska uczy potrzeby ciszy i samotności. Można wręcz powiedzieć, że cisza jest „językiem Boga”. Przebywanie w ciszy przed Bogiem prowadzi do pełnej akceptacji siebie, do przyjęcia życia ze wszystkimi ograniczeniami, cierpieniami i ludzkimi zranieniami. Prowadzi do prawdziwej wspólnoty i przyjęcia z wdzięcznością daru drugiego człowieka. Prowadzi również do prawdziwego spotkania z Bogiem. Nie spotkamy Boga, jeśli będziemy ulegać pokusie ucieczki przed sobą, przed własnym niepokojem wewnętrznym, przed duchowymi pragnieniami. Człowiek, który boi się siebie, będzie również bał się stanąć w samotności przed Bogiem.

Maryja w Nazarecie prowadziła prosty, ubogi styl życia. W ikonografii przedstawiana bywa zwykle, szyjąc lub przędząc; podczas gdy Józef jest pochłonięty pracą ciesielską w warsztacie. Mówiąc językiem współczesnym, była „gospodynią domową” i do jej zajęć należała troska o dom. Księga Przysłów, sławiąc dzielną niewiastę, w pewnym sensie antycypuje mądrość, trud, zaangażowanie i troskę o dom Maryi:
Niewiastę dzielną któż znajdzie? Jej wartość przewyższa perły.
Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa;
nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia.
O len się stara i wełnę, pracuje starannie rękami.
Podobnie jak okręt kupiecki żywność sprowadza z daleka.
Wstaje, gdy jeszcze jest noc, i żywność rozdziela domowi, a obowiązki – swym dziewczętom.
Myśli o roli – kupuje ją: z zarobku swych rąk zasadza winnicę.
Przepasuje mocą swe biodra, umacnia swoje ramiona.
Już widzi pożytek z swej pracy: jej lampa wśród nocy nie gaśnie.
Wyciąga ręce po kądziel, jej palce chwytają wrzeciono.
Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce.
Dla domu nie boi się śniegu, bo cały dom odziany na lata,
sporządza sobie okrycia, jej szaty z bisioru i z purpury.
W bramie jej mąż szanowany, gdy wśród starszyzny kraju zasiądzie.
Płótno wyrabia, sprzedaje, pasy dostarcza kupcowi.
Strojem jej siła i godność, do dnia przyszłego się śmieje.
Otwiera usta z mądrością, na języku jej miłe nauki.
Bada bieg spraw domowych, nie jada chleba lenistwa.
Powstają synowie, by szczęście jej uznać, i mąż, ażeby ją sławić:
Wiele niewiast pilnie pracuje, lecz ty przewyższasz je wszystkie.
Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana.
Z owocu jej rąk jej dajcie, niech w bramie chwalą jej czyny (Prz 31, 10-31).

Życie nazaretańskie, chociaż proste i zwyczajne było pełne wewnętrznej harmonii, uporządkowania i pokoju. Już sam wschodni sposób życia jest przeciwieństwem stylu zachodniego. Dominuje w nim pokój, cierpliwość, brak nerwowości i pośpiechu, gościnność, życzliwość i otwartość. Cechy te zapewne w jeszcze większym stopniu charakteryzowały życie Świętej Rodziny.

Najpiękniejsze w rodzinie z Nazaretu było życie duchowe, ciągłe trwanie w obecności Boga i troska, aby zawsze być w tym, co należy do Ojca (por. Łk 2, 49). Maryja i Józef żyli, wsłuchując się nieustannie w wolę Boga. Co więcej, sam Jezus wsłuchiwał się w wolę Ojca. Być może wydaje nam się, że bycie Bogiem oznacza wyjście poza krąg posłuszeństwa, by móc czynić cokolwiek. Jednak w relacjach pełnych miłości jest dokładnie przeciwnie. Osoby kochające wsłuchują się w siebie, by móc nawzajem spełniać swoje pragnienia. I tak jest również w Trójcy Świętej i w Świętej Rodzinie.

Odpowiadacie na pytania:

•        Kim jest chrześcijanin? 

•        Co to znaczy „być solą ziemi”? 

•        Co to znaczy „być światłem świata”? 

•        Kto może nam pomóc w stawaniu się „solą ziemi” i „światłościom świata”?

Pomóc nam może być tekst z podręcznika Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi. s. 107. czytam zakreślone.

Odpowiedz na pytania: Dlaczego Pana Jezusa nazywamy Nauczycielem?

Jak powinien postępować uczeń Jezusa?

Posłuchaj piosenki( tekst w podręczniku s. 109) https://www.youtube.com/watch?v=4NSHvpbFXb0

Po wysłuchaniu piosenki pomyśl  komu Twoja modlitwa jest teraz bardzo potrzebna.

Nazywa się go:
 sakramentem nawrócenia, ponieważ urzeczywistnia w sposób sakramentalny wezwanie Jezusa do nawrócenia  , drogę powrotu do Ojca  , od którego człowiek oddalił się przez grzech.
- sakramentem pokuty, ponieważ ukazuje osobistą i eklezjalną drogę nawrócenia, skruchy i zadośćuczynienia ze strony grzesznego chrześcijanina.

- sakramentem spowiedzi, ponieważ oskarżenie - spowiedź z grzechów przed kapłanem jest istotnym elementem tego sakramentu. Sakrament ten jest również "wyznaniem", uznaniem i uwielbieniem świętości Boga oraz Jego miłosierdzia wobec grzesznego człowieka.
- sakramentem przebaczenia, ponieważ przez sakramentalne rozgrzeszenie wypowiedziane słowami kapłana Bóg udziela penitentowi "przebaczenia i pokoju" .
- sakramentem pojednania, ponieważ udziela grzesznikowi miłości Boga przynoszącej pojednanie: "Pojednajcie się z Bogiem" (2 Kor 5, 20). Ten, kto żyje miłosierną miłością Boga, jest gotowy odpowiedzieć na wezwanie Pana: "Najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim" (Mt 5, 24).
Do przeczytania:
https://misericors.org/piec-warunkow-sakramentu-pokuty-i-pojednania-jak-sie-dobrze-wyspowiadac/
Filmiki do obejrzenia:
W linku strony jest 5 krótkich filmików o warunkach dobrej spowiedzi. Proszę obejrzeć.

Z tej racji między ochrzczonymi nie może istnieć ważna umowa małżeńska, która tym samym nie byłaby sakramentem .

Istotnym przymiotem małżeństwa są jedność i nierozerwalność, które w małżeństwie chrześcijańskim nabierają szczególnej mocy z racji sakramentu.

Moralność czynów ludzkich zależy od:

Wybranego przedmiotu

Zamierzonego celu (intencji)

Okoliczności działania

(KKK 1750)

Dobro≠zło

Jak rozróżnić dobro od zła?

-czyn uszczęśliwiający człowieka

-czyn rozwijający człowieka

Niszczy człowieka

Krzywdzi człowieka

 

Chrystianizacja ziem polskich trwała od X do XI wieku. Przyjęcie chrztu przez Mieszka I w 966 roku było decyzja polityczną. Książe Polan w obawie przed inwazyjnymi Niemcami zwrócił się o pomoc w sprawie chrztu do Czech. Prawdopodobnie już w 965 roku przybyła na nasze tereny Dąbrówka, która miała nauczać historycznego władcę Polan nowej wiary. Ceremoniał chrztu  Mieszka I odbył się prawdopodobnie w okresie Wielkanocy lub Zielonych Świątek, z wielu źródeł wynika, że odbył się na Ostrowie Lednickim (niektórzy podają Ratyzbonę).

 

Pierwsze biskupstwo misyjne na ziemiach polskich powstało w 968 roku i było bezpośrednio podporządkowane Rzymowi, mowa tu oczywiście o Poznaniu. Mieszko I wybudował w nim katedrę, która zapoczątkowała rozwój struktury Kościoła na ziemiach polskich. Celem biskupstwa misyjnego było zorganizowanie pracy nad założeniem stałej organizacji Kościoła. Pierwszym biskupem misyjnym był pochodzący z Włoch lub Brandenburgii biskup Jordan, został mianowany na to stanowisko przez papieża Jana XIII (jego pontyfikat przypadł na lata 965-972).Obszar podległy biskupowi misyjnemu obejmował całe państwo.

 

Jeszcze przed śmiercią pierwszego historycznie potwierdzonego władcy Polski, w latach 990- 992 został wydany dokument Dagome iudex, w którym Mieszko I wraz z żoną (Odą) i synami (Mieszkiem oraz Lambertem) oddawał się w opiekę Stolicy Apostolskiej.

 

Zjazd gnieźnieński z roku 1000 miał bardzo ważne znaczenie polityczne, ale również religijne, bowiem Otto III Rudy podczas tego wydarzenia powołał arcybiskupstwo w Gnieźnie na czele z Radzimem Gaudentym.

2. RORATY – Msze  święte  ku  czci  Matki  Bożej.

Następnie proszę obejrzeć prezentację w linku.

A następnie tą w łączniku. Zadania nie wykonujemy w poniższym linku. 
https://view.genial.ly/5f88af7c85fb080d65ce4fc3?idSlide=22142245-e84d-401f-8bc3-a7f24afb79ef

Naród kroczący w ciemnościach

ujrzał światłość wielką;

nad mieszkańcami kraju mroków

zabłysło światło.

Pomnożyłeś radość,

zwiększyłeś wesele.

Rozradowali się przed Tobą,

jak się radują we żniwa,

jak się weselą

przy podziale łupu.

Bo złamałeś jego ciężkie jarzmo

i drążek na jego ramieniu,

pręt jego ciemięzcy

jak w dniu porażki Madianitów.

Albowiem Dziecię nam się narodziło,

Syn został nam dany,

na Jego barkach spoczęła władza.

Nazwano Go imieniem:

Przedziwny Doradca, Bóg Mocny,

Odwieczny Ojciec, Książę Pokoju.

Wielkie będzie Jego panowanie

w pokoju bez granic

na tronie Dawida

i nad Jego królestwem,

które On utwierdzi i umocni

prawem i sprawiedliwością,

odtąd i na wieki.

Zazdrosna miłość Pana Zastępów tego dokona.

NOTATKA:

Jezus  narodził  się  w  Betlejem,  PRZYSZEDŁ  NA  ŚWIAT  DLA  NASZEGO  ZBAWIENIA.

Chce  narodzić  się  również  w  naszych  sercach.