Zdaniem specjalistów, bilans energetyczny Polski wykazuje, że rola wiatru jako odnawialnego źródła energii jest i będzie naprawdę niewielka. W naszym państwie występuje zauważalny problem ciszy wiatrowej. Korzystne warunki, pod względem potencjalnej lokalizacji farm wiatrowych, mają jedynie obszary nieopodal: Bałtyku, Darłowa, Pucka, Kołobrzegu, Suwalszczyzny i Podkarpacia. Dzieje się tak, ponieważ średnia prędkość polskich wiatrów wynosi 2,8 m/s w porze letniej i 3,8 m/s w zimie. Sezonowo i sporadycznie, prędkość wiatru niekiedy przekracza 5 m/s. To absolutne minimum, biorąc pod uwagę zdolność do zasilania turbin o około 50-o metrowej średnicy. Nie mniej jednak, z pewnością warto podjąć wyzwanie o jak najwięcej naturalnych źródeł a co za tym idzie – o jak najwięcej odnawialnej energii. 

Wbrew pozorom nawet względnie nieodpowiednie warunki – na przykład małe nasłonecznienie w ciągu roku – nie okażą się przeszkodą w wykorzystywaniu promieniowania słonecznego. Wszystko zależy od fotoogniw, które mogą absorbować także światło rozproszone przy zachmurzonym niebie.

Swoją drogą, energia słoneczna posiada różne zalety i wady. Jej zaletami są: brak emisji zanieczyszczeń atmosferycznych oraz gazów cieplarnianych; trywialne utrzymywanie i prosta konserwacja typowych urządzeń; zastosowanie wśród obszarów trudnodostępnych i oddalonych od innych opcji energetycznych. Niestety, ogniwa fotowoltaiczne budowane są przeważnie przy użyciu dość szkodliwych substancji a ustawione ogniwa zajmują dużą powierzchnię. Pozytywnym aspektem jest, że nie są to zjawiska, których nie da się zniwelować a zapotrzebowanie na tej rodzaj energii w skali międzynarodowej nadal rośnie.

Jednym z bezkonkurencyjnych liderów w wymiarze energetyki słonecznej są Niemcy, promujące rozwój odnawialnego źródła energii słonecznej i leżące w tym samym klimacie umiarkowanym, co Polska – fakt ten jest obiecującą i wizjonerską wróżbą, niosąca za sobą niesłychany pożytek. Dążenie do takich celów służy nam wszystkim, całej globalnej społeczności.

Ciekawostką jest, że największa elektrownia na świecie znajduje się w południowej Kalifornii, pośrodku pustyni Mojave – wytwarza ponad 350 megawatów mocy, co daje około 90% komercyjnego przetwarzania energii słonecznej na całym świecie – wyobraźmy sobie tylko, jakim bogactwem okazuje się słońce.

 

Energia geotermalna jest nieskazitelnie czystym źródłem energii, niezależnym od zmiennych warunków pogodowych i klimatycznych - choć nie jest powszechnie dostępna, jej techniczne utrzymanie jest trudne a i sama instalacja kosztuje nie mało. Mimo wszystko to opłacalna inwestycja na niedaleką przyszłość.

Polska jest państwem europejskim, które posiada największe zasoby energii geotermalnej – zajmują nawet 80% całej powierzchni kraju! Prawdziwym atutem jest w miarę równomierne rozmieszenie wymienionych zasobów, co rozwija wachlarz ukrytych możliwości wykorzystania ich na cele energetyczne. Na obecną chwilę ten potencjał realizowany jest raptem w 12%. Póki co mamy jedynie cztery systemy ciepłownicze w oparciu o wody geotermalne (w Zakopanem, Pyrzycach, Mszczonowie, Bańskiej Niżnie i Uniejowie) oraz sześć uzdrowisk (Ciechocinek, Konstancin, Ustroń, Lądek-Zdrój, Duszniki-Zdrój, Cieplice). Z winy zbyt niskich temperatur w Polsce, w przeciwieństwie do np. Islandii, energia geotermalna nie jest wykorzystywana do produkcji prądu elektrycznego. W Islandii aż 85% zapotrzebowania na ciepło pochodzi z energii geotermii, która pokrywa aż 46% pierwotnej energii. Do największych odbiorców ciepła należą także Węgry, Chiny i Japonia.

Nawet nie zauważamy, jak odnawialne źródła energii geotermalnej dają nam ciepłą wodę, ogrzewanie; jak służą wentylacji pomieszczeń; jak leczą nas w trakcie uzdrowiskowych terapii i rehabilitacji. Wody geotermalne zwalczają: choroby narządów słuchu, reumatyzm, choroby dermatologiczne, dolegliwości układu krążenia i układu oddechowego. Zaskakujące? Nie ma co się dziwić, na świecie około 40 różnych państw zużywa tę energię na potrzeby inne niż produkcja energii elektrycznej. Przede wszystkim świadczy to rozmaitej sile zastosowań, podążającej za działalnością człowieka.

Biomasa ma w sobie ogromny potencjał, jeśli doświadczamy dostępności ziemi uprawnej pod kątem poszczególnych regionów. Utylizujemy niektóre odpady i ścieki, co niesie wyjątkowo pozytywny wydźwięk. Wadą jest konieczność prowadzenia tejże uprawy i nieuchronne przyczynianie się do wyjaławiania gleb. W czasie spalania biomasy wyemitowane zostają szczątkowe ilości związków siarki i azotu, ale na szczęście powstający gaz cieplarniany (innymi słowy – dwutlenek węgla) ulega asymilacji przez polne rośliny, dzięki czemu nie zwiększa się jego zawartość w atmosferze.

W ujęciu polskich standardów, wykorzystując potencjał biomasy, zderzamy się z takimi barierami, jak: brak dopłat do upraw energetycznych, brak lokalnych rynków biomasy energetycznej, brak klarownych ograniczeń dla współspalania biomasy w specjalnych kotłach węglowych o wysokiej mocy, brak jasnego systemu wsparcia dla małych ciepłowni oraz elektrociepłowni i momentalna nieprzewidywalność funkcjonalnego wsparcia dla polityki elektrycznej, której bazą są źródła odnawialne. To ogromna strata, kiedy biomasa mogłaby zastąpić cały import węgla a nawet byłaby korzystnym komponentem w walce ze smogiem. Dlatego, z racji zaostrzonych przepisów w zakresie norm emisji spalin
i konieczności zintensyfikowania nakładów energii ze źródeł odnawialnych, spalanie biomasy jest zupełnie cennym i kluczowym przedsięwzięciem.

Pierwsza elektrownia wodna powstała w 1882 roku, w mieście Appleton. Cztery lata później istniało już około 45 elektrowni wodnych na obszarze Stanów Zjednoczonych i Kanady – w 1889 roku w samych Stanach Zjednoczonych było ich już 200! Natomiast pierwszą elektrownią na polskich ziemiach była elektrownia wodna Struga na rzece Słupi, uruchomiona w 1896 roku. W Polsce największe elektrownie wodne możemy zastać w takich miastach, jak: Porąbka, Żydowo, Żarnowiec, Solina, Włocławek, Rożnów czy Dychów.

Nieoceniona energia wodna odnalazła decydujące zastosowanie w Chinach, Indiach, Brazylii, Boliwii, Malezji i Pakistanie, Peru, Kongo, Wietnamie, Sri Lance i Papui Nowej Gwinei. Ogromną ilością zainstalowanej mocy może również poszczycić się Rosja u boku krajów centralnej Azji. W Europie i na świecie niemalże niedoścignionym liderem jest Norwegia – wyobraźmy sobie, że to państwo pozyskuje 98% energii elektrycznej z własnych zasobów wodnych.

Energia wodna niesie ze sobą zarówno wady, jak i zalety. Najważniejszymi zaletami są: brak wyraźnego zanieczyszczenia środowiska (nie produkujemy odpadów ani nie emitujemy gazów), długoterminowy okres działania instalacji oraz łatwe gromadzenie energii. Poza walorem energetycznym, elektrownie wodne zbiornikowe spełniają dodatkowe zadania – zabezpieczają przeciwpowodziowo oraz regulują przepływ pod kątem żeglugi. Do wad zaliczamy: niekiedy inwazyjną ingerencję w środowisko naturalne (występowanie dużych elektrowni w krajobrazie niesie ze sobą erozję i zamulenie); zmianę siedlisk; przeważającą zależność od takich warunków atmosferycznych, jak opady; wysokie koszty instalacji oraz produkcji odpowiedniej technologii i brak uniwersalnej dostępności (pod kątem terenu i jego zdolności).