Η Άννα τα κατάφερε και η αποστολή είχε επιτυχία. Την επόμενη μέρα το πρωί έγιναν η εκρήξεις και οι Γερμανοί θα έφευγαν από την Ελλάδα.

Ο Μυλού ξεχωριζε από τα αδέρφια του γιατί ήταν ποιο έξυπνος.

Μία μέρα βγήκε στον κήπο με τον αδελφό του και έπαιζαν με την μπάλα ξαφνικά η μπάλα έφυγε μακριά και ο Μιλού έτρεχε, βρήκε μια τρύπα και μπήκε μέσα .

Εκεί είδε ένα μικρό κοριτσάκι με πολλά παιχνίδια το κοριτσάκι φώναξε την μαμά του και της είπε να κρατήσουν το γατάκι. Συμφώνησε μέχρι και ο μπαμπάς να το κρατήσουν. Το κοριτσάκι πήγε στην κουζίνα για να φέρει φαγητό τότε άνοιξε τα μάτια της μία κούκλα που μίλαγε,το γατάκι τρόμαξε. Ήταν η κούκλα τον ευχών το γατάκι δεν την πίστεψε τότε εμφάνισε μία νεράιδα επέστρεψε το κοριτσάκι και είδε την κουκλα να μιλάει έπειτα κάθησαν στον καναπέ με την μαμά του για να διαβάσουν ενα βιβλίο για τα ζώα.

Τα μεσάνυχτα όταν όλοι είχαν κοιμηθεί το γατάκι πήγε στην κούκλα, ήθελε να του πραγματοποίησή μία ευχή ήθελε να γυρίσει στο σπίτι του. Η κούκλα των ευχών του έκανα την ευχή πραγματική γύρισε στο σπίτι του είδε την μαμά και τα αδέρφια του που τόσο του είχαν λήψη. Τότε ο μιλού πολύ χαρούμενος πήγε για έναν ωραίο ύπνο.

Έτσι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλυτερα

Κάποτε ήταν ένα νεαρό αγόρι που βοηθούσε την μητέρα του στο πανδοχείο ώσπου μια μέρα ειρθε γνωστός Μπιλι Μπουνς ο κυνηγός θησαυρών.Ο νεαρός χαιρέτησε την μητέρα του και ξεκίνησε το ταξίδι με το καράβι την ισπανιολα. Σήκωσαν τα πανια και άρχισαν πλένουν στην θάλασσα δυστυχώς το τάξιδι ήταν μακριά στο νησί Τζιμπ μετά από ενα μίνα που πλέαν στα μέσα του ταξιδιού είχε παρά πολυ κύμα και η ισπανιολα βυθίστηκε ο μόνος που σώθηκε ήταν ο νεαρός. Με μια βάρκα που είχε κρυμμένη στο καράβι.Ο νεαρός ομως δεν σταμάτησε πήγε στον θησαυρό με την βάρκα. Μετά από 6-7 μήνες έφτασε με την βάρκα στο νιση έτσι βρήκε τον θησαυρό. Όταν τον κράταγε στο χέρι είδε έναν καλο άστεγο γνωρίστηκαν και τα μοιράστηκαν ίσα. Μετά από πολυ καιρό ο νεαρός έφτασε στην μητέρα του και ολα ήταν καλύτερα για την οικογένεια του άστεγου και την οικογένεια του νεαρού

Στο τέλος τα κατάφεραν και χάρηκαν πολύ.

Μια χωρική ζούσε με τα τρία παιδιά της που τα μεγάλωνε μόνη της. Όμως δεν είχαν πολλά λεφτά και πότε δεν τους περίσσευαν.

Έτσι κι εκείνη τη μέρα πήγε για ψώνια, αφού γέμισε το καλάθι της με τα απαραίτητα είδε μια κότα να κοκορίζει σαν να της έλεγε πάρε με. Τότε με τα λεφτά που της είχαν μείνει την αγόρασε.

Όταν επέστρεψε σπίτι την έβαλε στο κοτέτσι με τα άλλα πουλερικά.

Το επόμενο πρωί μπήκε στο κοτέτσι να μαζέψει τα αυγά. Όταν έφτασε στην καινούρια κότα και πήρε το αυγό για κάποιο λόγο ήταν πολύ σκληρό. Γυρίζοντας στην κουζίνα αντίκρισε πως αυτό το αυγό ήταν χρυσό. Ξαφνιάστηκε,έτρεξε στα παιδιά της να τους το δίξει. Τότε τους είπε πως άμα πουλήσει αυτό το αυγό θα πάρουν όλα αυτά που χρειάζονται και ονειρεύονται. Χαρούμενα τα παιδιά είπαν στην μαμά τους ότι ήθελαν. Μετά οι χωρική πήγε στην πόλη να το πουλήσει, όταν το πουλήσει πείρε αυτά που ήθελαν τα παιδιά και αυτή.

Το επόμενο πρωί ξαναβρήκε ένα χρυσό αυγό και αυτό γινόταν κάθε ημέρα. Αλλά αναρωτήθηκε μια μέρα ότι, μέσα της η κότα είχε μια μηχανή που έκανε χρυσά αυγά για αυτό αποφάσισε να την σφάξει, τα παιδιά δεν ήθελαν αλλά αυτή τα αγνόησε και το έκανε. Απελπισμένη δεν είχε τίποτα διαφορετικό με της άλλες κότες. Κι έτσι μέσα από αυτό το άσχημο σύμβαν, κατάλαβε πως όποιος θέλει τα πολλά κινδυνεύει να χάσει και τα λίγα.

Ώσπου ένα χριστουγεννιάτικο βράδυ, βγήκε από την ποντικότρυπά του και αντίκρισε στο σαλόνι ένα στολισμένο έλατο, που στην κορφή του είχε ένα ασημένιο αστεράκι! Το ποντικάκι, ενθουσιασμένο, αφού έπλυνε τα χεράκια του για να είναι καθαρά, έτρεξε στο δέντρο κι άρχισε να σκαρφαλώνει.

Καθώς σκαρφάλωνε, συνάντησε ένα ξύλινο στρατιωτάκι, που πρότεινε στον ποντικούλη να γίνει κι αυτός ένας γενναίος και δοξασμένος στρατιώτης. Όμως, το ποντικάκι αρνήθηκε και συνέχισε να σκαρφαλώνει για να αγγίξει το αστεράκι.

Στη συνέχεια, συνάντησε μια πανέμορφη κουκλίτσα με ολόξανθα μαλλιά, που του ζήτησε να μείνει μαζί της στο κουκλόσπιτο. Και πάλι το ποντικάκι αρνήθηκε και συνέχισε να σκαρφαλώνει, μέχρι που συνάντησε ένα ναυτάκι, που του πρότεινε να ταξιδέψουν μαζί σε όλο τον κόσμο για να γίνουν πλούσιοι. Ο ποντικούλης του απάντησε ότι το μόνο που ήθελε είναι να αγγίξει ένα αστεράκι.

Έτσι, συνέχισε να ανεβαίνει και να ανεβαίνει, μέχρι που έφτασε στην κορφή του έλατου. Εκεί είδε το πιο όμορφο αστέρι που είχε δει ποτέ του, άπλωσε τα χεράκια του και το άγγιξε! Το αστέρι έγινε ακόμα πιο όμορφο και φωτεινό! Ο ποντικούλης ένιωσε τη μεγαλύτερη ευτυχία! Τώρα πια, είχε την αυτοπεποίθηση, ότι αφού κατάφερε να αγγίξει ένα αστεράκι, θα μπορούσε κάποια μέρα να αγγίξει και τα αστέρια στον ουρανό!

Μαζί με τον φίλο της πήγαν στον σιδηροδρομικό σταθμό, όπου τους περίμενε ο πατέρας της. Η δουλειά του ήταν σταθμάρχης. Εκεί υπήρχαν δύο Γερμανοί στρατιώτες που έλεγχαν τον χώρο. Οι δύο φίλοι θα περνούσαν τον σταθμό και θα κατευθύνονταν στην Γούρνα.

Ο πατέρας της, όταν περνούσαν τα γερμανικά τρένα, δεν τα κοίταζε. Το τρένο που θα περνούσε σήμερα δεν θα σταματούσε εκεί, αλλά εκείνοι θα το σταματούσαν. Δεν πρέπει να περάσει τα σύνορα της είχε πει ο πατέρας της. Ήθελαν να το σταματήσουν ο πατέρας της, οι χωριανοί και οι αντάρτες που πολεμούσαν τους Γερμανούς στα βουνά. Η Άννα υπολόγισε ότι το τρένο θα σταματήσει λίγο πιο μακριά από τον σταθμό.

Στη Γούρνα τους περίμεναν ο Μήτσος, ο Παντελής, η Μαρίκα και ο πατέρας της. Το μεσημέρι η Άννα με τη μαμά της έφτιαξαν δίπλες. Της πήγε στον σταθμό και της άφησε σε έναν πάγκο. Εκεί έχοντας σχοινί μπλεγμένο με κόμπους στον ώμο, το έδειξε στους στρατιώτες για να την βοηθήσουν, ώστε να τους απασχολήσει και να περάσουν οι φίλοι της με τα γαϊδουράκια, εκρηκτικά αναγκαία στους αντάρτες. Τελικά τα κατάφεραν.

Την άλλη μέρα η Άννα είχε κατέβει με τον Γιώργη στην ακροποταμιά. Εκείνη τη μέρα τους απαγόρεψαν να πάνε στην κοιλάδα. Έτσι λοιπόν κι αυτοί είχαν πάρει τις παγίδες και τις είχαν πάει αλλού.

Το γερμανικό τρένο πέρασε πίσω από την πλάτη τους και μετά από λίγο ακούστηκε η πρώτη μπουρλοτιά. Βρόντηξε όλη η κοιλάδα. Σκόνη έφτασε στα ρουθούνια τους. Κράτησαν κλειστά τα μάτια τους και το στόμα τους. Πολλά βράχια έπεσαν πάνω στις ράγες. Τώρα οι Γερμανοί θα χρειάζονταν μέρες για να τα μετακινήσουν. Θα καθυστερούσαν να φτάσουν στο μέτωπο κι αργά ή γρήγορα θα έχαναν τον πόλεμο.

Αυτή την ημέρα το ημερολόγιο έγραφε 23 Φλεβάρη του 1944. Η Άννα και ο Γιώργης τα είχαν καταφέρει.

τότε ο Κλουζ τους είπε να δώσουν όρκο να μην πειράξουν ξανά τον Βέντελιν για να βγουν απο εκεί αυτοί συμφώνησαν και έτσι η φίλη του Κλουζ η Όλγα του έδωσε δέκα απο της αγαπημένεσ του τσίχλες .