Czytanie bajek np:

"Król Lew"- Opowiada o akceptacji różnorodności i radzeniu sobie z lękami.

"Czerwony Kapturek"- Pokazuje jak ważne jest zrozumienie i akceptacja innych.

Następnie zastosowanie ekspresji werbalnej: wypowiedzi na temat emocji związanych z bajką, określanie relacji emocjonalnej między bohaterami, odgrywanie scenek rodzajowych, zabawy w teatr, układanie zakończeń do bajek/ tworzenie własnych bajek.

1. Pójdź na pierwsze piętro i policz wszystkie okna

2. Zrób zdjęcie napisu na budynku Amor Patriae Suprema Lex

3. Pójdź do baru i powiedz nam co jest ciastem dnia

4. Powiedz dzień dobry wykładowcy w budynku nr 10

5. Kup sobie pyszną kawkę

6. Zrób zdjęcia czterem automatom z przekąskami

7. Znajdź na uczelni i powiedz nam jakąś ciekawostkę o Akademii

8. Zrób zdjęcie tabliczki do sali wykładowcy w budynku nr 7

9. Dowiedz się ile kosztuje danie dnia w stołówce w budynku nr 5

10. Zrób zdjęcie skrótu AMW przy bibliotece

Te zadania mają spowodować chociaż na chwilę wyjdziemy z sali, przewietrzymy się, mają być łatwe i przyjemne.

"Most przyjaźni"

Dzieci dzielą się na dwie drużyny, które stoją po przeciwnych stronach "rzeki" (przestrzeń na podłodze zaznaczona taśmą lub liną). Każdy zespół ma za zadanie ułożyć "most" z kartonów, poduszek lub kawałków materiału, przesuwając je na przemian, tak by umożliwić przejście na drugą stronę. Dzieci muszą współpracować, przekazując sobie materiały i wspólnie planując ruchy, aby ich drużyna mogła przejść bezpiecznie przez rzekę. Gra kończy się, gdy wszyscy uczestnicy bezpiecznie dotrą na drugą stronę. Zabawa uczy współpracy, planowania oraz wspiera wzajemne zaufanie i komunikację.

Każde dziecko codziennie obserwuje pogodę i na specjalnej tablicy przykleja odpowiedni symbol (słońce, chmury, deszcz, śnieg itp.). Po kilku dniach nauczyciel z dziećmi omawia, jakie zjawiska pogodowe wystąpiły najczęściej, a także jakie mają one skutki dla roślin i zwierząt.

"Sensoryczne pudło przyrodnicze"

Nauczyciel przygotowuje pudełko sensoryczne wypełnione różnymi przyrodniczymi elementami (szyszki, piasek, mech, kawałki kory itp.). Dzieci z zamkniętymi oczami losują elementy i próbują rozpoznać, co to jest, a następnie wspólnie omawiają zastosowanie każdego elementu w przyrodzie.

"Kim jestem?"

Nauczyciel rozdaje dzieciom obrazki przedstawiające różne zwierzęta i rośliny, które przyczepiają sobie na plecach tak, aby nie widziały, co przedstawiają. Dzieci poruszają się po sali i zadają sobie nawzajem pytania (np. „Czy jestem rośliną?”, „Czy żyję w wodzie?”), próbując odgadnąć, co jest na ich obrazku.

Jabłko, gruszka i daktyle – klaśnij w ręce razy tyle (3 razy) Kapusta i ogórek – tyle razy podskocz w górę (2 razy) Marchewka, pietruszka, bób – tyle razy przysiad zrób (3) Kalarepka i mak – za uszy 2 razy się złap.

"Wstająca liczba"

Dzieci siedzą w kole i każde z nich otrzymuje małe przedmioty. Rozdajemy 1,2,3, itd. przedmiotów. Mówimy cyfrę –np. 3 i mają szybko wstać te dzieci, które mają 3 przedmioty. Otwierają dłoń i sprawdzamy. I podajemy kolejna liczbę itd.

"Zabawa cukiernia realizuje zamówienia"

Zabawa polega na realizowaniu zamówienia na ciastka i czekoladki. Dzieci wykonują zabawę w zespołach 3–osobowych, podchodząc grupkami do nauczyciela, który wręcza kartonik z zamówieniem – na pewną liczbę ciastek i czekoladek. Do wykonania słodyczy dzieci wykorzystują np. kasztany lub plastelinę jako czekoladki i klocki jako ciastka. Przygotowane zamówienie dzieci w pudełku przekazują nauczycielowi, który sprawdza czy zamówienie się zgadza. Następnie dzieci otrzymują szablony ze znakami: <; >; = i kolejne zadanie polega na ułożeniu zamówień zrealizowanych przez wszystkie grupy od najmniej do najbardziej licznych i zobrazowaniu tych relacji odpowiednimi znakami.

Dziecko ma za zadanie przedstawić w swojej pracy plastycznej kwiat, który w rzeczywistości nie istnieje.

• Wyobraź sobie, że gdzieś w lesie rośnie kwiat paproci. Legendy mówią, że zakwita on raz do roku w noc świętojańską. Nikt oczywiście go nie znalazł, bo tak naprawdę taki kwiat nie istnieje, ale w wyobraźni może być on najpiękniejszy i najbardziej udziwniony.

Może mieć na przykład tajemnicze przezroczyste szufladki umieszczone w trzydziestu albo pięćdziesięciu małych główkach, może też być cały błyszczący i odbijać blask jak lusterko. Wszystko zależy od wyobraźni.

Nauczyciel powinien pokazać dzieciom, najlepiej na kolorowej ilustracji, jak wyglądają liście leśnych paproci.

Zadaniem dziecka jest ułożyć kawałki dyni według podanej kolejności (nauczyciel wycina układankę)

Dzieci tańczą/truchtają tańcząc w rytm muzyki, a kiedy muzyka się zatrzymuje, zamrażają się w miejscu jak posąg.

Na koniec dziecko wypowiadają się w której krainie podobało im się najbardziej i dlaczego?

• Młodsze dzieci liczą przewrócone kręgle.

• Starsze dzieci wykonują proste działania na liczbach, np. odejmują liczbę przewróconych kręgli od liczby ustawionych na początku.

W grupach dzieci mogą rywalizować, zbierając punkty i porównując wyniki.

Nauczyciel może zmieniać zasady, np. dodać mnożenie liczb z przewróconych kręgli.

(np. Kasia kocha koty)

„Osoba” wykonuje proste ruchy (skakanie, obrót), a „lustro” musi je naśladować.

Po 1 minucie następuje zamiana ról.

3. Przygotowanie:

Ustalenie tematu, np. „zwierzęta”, „kolory”, „państwa”, „słowa na literę A”.

Gracze stają w kole lub siadają w grupie.

4. Przebieg gry:

Gracz, który ma piłkę, rzuca ją do innego gracza, podając słowo związane z tematem.

Osoba, która złapie piłkę, musi szybko podać inne słowo pasujące do kategorii i rzucić piłkę dalej.

Gra się toczy póki bomba nie wybuchnie.

1. Gracze rzucają do siebie piłkę i odpowiadają na pytanie, zanim „bomba wybuchnie” (zanim zatrzyma się stoper). Jeśli nie zdążą – odpadają.

3. Przygotowanie:

Ustalenie tematu, np. „zwierzęta”, „kolory”, „państwa”, „słowa na literę A”.

Gracze stają w kole lub siadają w grupie.

4. Przebieg gry:

Gracz, który ma piłkę, rzuca ją do innego gracza, podając słowo związane z tematem.

Osoba, która złapie piłkę, musi szybko podać inne słowo pasujące do kategorii i rzucić piłkę dalej.

Gra się toczy póki bomba nie wybuchnie.

Ma długie uszy, mięciutkie futerko i bardzo lubi marchewki. Co to? - Królik

Cel:Rozpoznawanie i wyrażanie emocji.

1. Gracze dobierają się w pary.

2. Jedna osoba pokazuje wybraną emocję za pomocą mimiki i gestów (np. radość, smutek, złość).

3. Druga osoba „odbija” emocję jak w lustrze.

Cel: pełna aktywizacja uczestników

Przebieg: Ustawiamy krzesła w kręgu, przodem do środka, ilość krzeseł jest o 1 mniejsza niż uczestników zabawy. Pierwszy uczestnik staje w środku kręgu. Każdemu z uczestników przypisujemy imię – nazwę owocu (powinniśmy użyć co najmniej 3 nazw) typu jabłko, śliwka, gruszka, cytryna, melon itp. Osoba stojąca w środku podaje hasło, że chce zrobić sałatkę owocową z np. jabłek, śliwek i melona, lub innej dowolnej kombinacji owoców. Wtedy osoby, które miały przydzielone te nazwy owoców muszą szybko wstać i zamienić się miejscami pomiędzy sobą. Osoba stojąca w środku stara się zająć sobie któreś ze zwolnionych miejsc. Ten, kto tym razem zostaje pośrodku koła wymienia, z jakich owoców chciałby przygotować sałatkę.

I cała sytuacja się powtarza. Osoba w środku może też krzyknąć „sałatka owocowa” i wtedy wszyscy obowiązkowo zamieniają się miejscami.

Dzieci siadają w kręgu na dywanie. Nauczyciel wybiera jedną osobę która rozpoczyna grę. Dziecko siada w środku kręgu i dzieci mówią : (Na dywanie siedzi jeż co on robi to my też ….) dzieci wstają i robią to co pokazuje jeż czyli np. mogą to być ćwiczenia gimnastyczne (kilka podskoków, przysiady, pajacyki, itd.), następnie dziecko siada a reszta dzieci mówi ( kogo jeż zawoła ten wejdzie do koła ) , dzieckosiedzące w środku wybiera następną osobę i tak każdy po kolei by wszyscy mieli możliwość aktywności w zabawie

Dzielimy dzieci na dwie grupy np.: (drużyna A i B). Na środku sali kładziemy jakikolwiek sznurek lub coś co podzieli salę na dwie połowy. Szykujemy dość szybką i rytmiczna muzykę(fajnie by była pobudzająca). Każdemu dziecku rozdajemy po kartce papieru (dzieci z kartek formują kulki). Nauczyciel tłumaczy dzieciom zasady zabawy. Stają oni podzieleni na grupy na dwóch połowach sali przedzielonych sznurkiem. Dzieci maja za zadanie przerzucać kulki na drugą stronę sali, aby nie wychodzić poza sznurek który je dzieli , robią to podczas gdy w tle leci muzyka. Ta grupa która przerzuci więcej papierowych kul na drugą stronę wygrywa. Nauczyciel na komendę start włącza muzykę dzieci rzucają się nawzajem papierowymi kulkami. Gdy nauczyciel wyłącza muzykę mówi stop, jedna osoba z każdej grupy liczy ile kulmają. Można się tak pobawić dwa razy dla wyrównania szans, aby każda z grup mogła wygrać.

Dzieci tańczą lub poruszają się w rytm muzyki, wyrażając przy tym emocje.

Cel: przekazywanie i otrzymywanie pozytywnych informacji zwrotnych o sobie. Materiały: nie są potrzebne

Przebieg: Osoby siedzą w kręgu i kiedy jedna z nich opuszcza pokój pozostałe ustalają jej pozytywną charakterystykę. Po powrocie osoba zgaduje, kto mógł powiedzieć o niej dane zdanie. Grę kontynuujemy dla wszystkich osób w grupie.

Cel: budowanie zaufania, koncentracja. Materiały: nie są potrzebne.

Przebieg: Podziel osoby na grupy 2-8 osobowe. Każda grupa konstruuje wspólnie jakąś budowlę poprzez łączenie się i przybieranie charakterystycznych pozycji. Mogą to być: wiszący most, książka, statek, antena, świątynia, biblioteka. Po zakończeniu ćwiczenia dokonaj podsumowania – rundka.

Cel: budowanie zaufania przekazywanie pozytywnych informacji o osobie.

Materiały: kartki papieru, długopisy.

Przebieg: Na tablicy lub dużej kartce papieru prowadzący pisze imiona uczestników. Następnie podchodzi do kartki każda osoba z grupy i wpisuje pod każdym imieniem prezent, jaki chciałaby ofiarować danej osobie. Ma to być coś co ktoś chciałby dostać. Na zakończenie wszyscy odczytują swoje prezenty.

Cel: poznawanie zjawisk pogodowych oraz podstawy prognozowania pogody.

Zasady: Na uprzednio przygotowanych kartach/obrazkach znajdują się ilustracje/zdjęcia przedstawiające różne zjawiska pogodowe np. chmury, deszcz itd. Jedna osoba (nauczyciel, bądź wyznaczony uczeń) odczytuje różne prognozy pogody (np. takie z radia). Zadaniem reszty uczniów jest zaznaczenie na planszy zjawiska, które zostało opisane (które prognozowała opisywana zapowiedź).

Potrzebne materiały: dwie talie do gry (z wyjątkiem waletów, dam,

królów i asów).

Przebieg gry: Uczniowie mogą grać w zespołach trzyosobowych.

W każdej z trzech kolejek inna osoba jest sędzią. Sędzia wykłada po dwie

karty. Zadaniem graczy jest jak najszybciej podać iloczyn dwóch

liczb wylosowanych kart. Osoba, która jako pierwsza poda prawidłowy

wynik, otrzymuje od sędziego dwie karty. Jeżeli wynik padnie równocześnie, gracze otrzymują po jednej karcie. Wygrywa ta osoba, która zbierze największą liczbę kart.

Zasady: Dzieci rozpoznają różne elementy przyrody (np. liście, kora drzewa, szyszka itp.) za pomocą poszczególnych zmysłów (np. sensorycznie, tylko przez dotyk).

Pozwala to na rozwinięcie wrażliwości na naturę, rozwijanie zmysłów, a także spostrzegawczości.

Potrzebne materiały: kostka do gry, papier i ołówek dla każdego gracza.

Cel gry: zbliżenie się do zera za pomocą odejmowania w siedmiu rzutach.

Przebieg gry: każdy z graczy zapisuje na swojej kartce liczbę 100. Następnie kolejno każdy z graczy rzuca kostką i odejmuje od 100

wynik tego rzutu bądź wynik pomnożony przez 10. Gdy gracz zmuszony jest od mniejszej liczby odjąć większą, odpada z gry. Wygrywa ten, komu przy siedmiu rzutach udało się znaleźć najbliżej zera.

Potrzebne materiały: dwie kostki do gry, kartka i ołówek.

Przebieg gry: Gracze rzucają kolejno dwiema kostkami. Gdy dany gracz wyrzuci kolejno dwie różne liczby oczek, zapisuje ich sumę. Jeżeli

natomiast wyrzuci tyle samo oczek na obu kostkach, czyli tzw. dublet, zapisuje ich iloczyn. Zwycięża ten, kto najszybciej uzyska lub przekroczy 100 punktów.

Zabawa zachęca do obserwacji przyrody, rozwija umiejętność identyfikacji roślin i zwierząt oraz uczy współpracy, jeśli dzieci pracują w grupach. Dodatkowo wprowadza element zdrowej rywalizacji.

Książka -> Bohater -> Przygoda -> Powieść -> Autor -> Wyobraźnia.

Jeśli ktoś nie może wymyślić skojarzenia w ciągu 5 sekund, może poprosić o podpowiedź lub oddaje kolejkę.

Zabawa rozwija zasób słownictwa, kojarzenie pojęć oraz kreatywność. Uczy współpracy i zachęca do aktywnego słuchania.

Dla starszych dzieci można wprowadzić dodatkowe wyzwanie: każda kolejna osoba musi kontynuować historię, dodając swój fragment z wykorzystaniem wylosowanego słowa. W ten sposób wspólnie tworzą jedną opowieść.

Zabawa pomaga utrwalić wiedzę o literaturze i rozwija umiejętność komunikacji niewerbalnej. Uczy współpracy w grupie, a także przypomina ważne treści z omawianych lektur lub dzieł literackich.

Materiały: kostka do gry

Przebieg zabawy:

W grze biorą udział wszyscy uczniowie klasy. Każdy uczeń rzuca kostką i w zależności od wyniku ustawia się na odpowiedniej stronie klasy ( wyniki parzyste – na prawo, nieparzyste – na lewo), dodatkowym zadaniem jest sumowanie na bieżąco liczby wyrzuconych oczek każdej grupy. Wygrywa grupa która w poszczególnych turach rzutów zgromadzi większą ilość uczestników oraz większą liczbę

wyrzuconych oczek

Przebieg zabawy: Na tablicy nauczyciel wypisuje szereg liter, którym przyporządkowana jest odpowiednia liczba. Uczniowie mają za zadanie ułożyć szereg równań (dodawanie, odejmowanie) których wyniki przyporządkowane do odpowiednich liczb na tablicy utworzą hasło – wyraz. Uczeń który utworzy najdłuższe hasło wygrywa.

Przykład:

A – 8, S – 22, O – 7, B – 14, L – 4, R – 18, T – 11, K – 2.

4 + 4 = 8 A

1 + 3 = 4 L

9 + 5 = 14 B

6 + 2 = 8 A

8 + 3 = 11 T

11 + 7 = 18 R

3 + 4 = 7 O

13 + 9 = 22 S

Hasło brzmi „ ALBATROS”

Zabawa rozwija czynności myślowe, oraz refleks.

Przebieg zabawy: W klasie ustawiamy krzesła w zamkniętym kole, oparciami do środka. Krzeseł jest o jedno mniej niż uczniów. Uczniowie chodzą po kole i słuchają wyrazów

które wypowiada nauczyciel. Wcześniej nauczyciel ustala na jaką część mowy

uczniowie siadają i tak na przykład: gdy padnie wyraz oznaczający przymiotnik - wtedy uczniowie siadają na krzesła. Dla kogo zabraknie krzesła – ten odchodzi z koła zabierając ze sobą jedno krzesło. Zabawa trwa do ostatniego krzesła. Dziecko które usiądzie na ostatnim krześle zwycięża. Zabawę tą możemy wykorzystać w nauce - czasowników, rzeczowników, samogłosek, przymiotników.

Zabawa rozwijająca myślenie i głoskowanie.

Przebieg zabawy: Dzieci siedzą w ławce. Pierwsze z nich podaje dowolny wyraz, a kolejny kolega jak najszybciej musi podać wyraz zaczynający się na ostatnią literę wyrazu

usłyszanego u poprzednika

Przykład: bałwan – nos – sito – olej itd.

Prowadzący przygotowuje karty z różnymi figurami, cyframi czy literami (np. kwadrat, trójkąt, litera "A", cyfra "4"), które mają być odwzorowane przez uczestników.

Każda drużyna otrzymuje kartę z narysowaną figurą, którą musi odwzorować przy pomocy ciał swoich członków, mając na to 2 minuty. Po zakończeniu czasu każda drużyna prezentuje swoją "ludzką układankę". Prowadzący ocenia, która drużyna wykonała zadanie najlepiej.

Zabawa pozwala sprawdzić znajomość bajek.

Przebieg zabawy: uczniowie siedzą w ławkach na które dostają karteczki z następującymi

wyrazami: Czerwony Kapturek, myśliwy , wilk, zima, Kaj, Gerda, nos, Pinokio, Dżepetto, miś, miód, kot, buty, Marysia, gąski, krasnal, króliczek, itp. Na sygnał start uczniowie grupują wyrazy charakterystyczne dla określonej bajki w osobnych ciągach wyrazów np.:

- Czerwony Kapturek, wilk, myśliwy

- Zima, Kaj, Gerda itd.

Zabawa kończy się w momencie gdy uczniowie wykorzystają wszystkie wyrazy.

Zwycięża ten kto ułoży najwięcej poprawnych ciągów.

Zabawa pomaga w nauce pisania i

Przebieg zabawy:

Każdy uczeń ma przed sobą przygotowaną kartkę z tabelą. Prowadzący wymienia 10 wyrazów, a uczniowie wpisują je w odpowiednie miejsca tabeli. Za każdy prawidłowo wpisany wyraz uczeń otrzymuje punkt, wygrywa ten kto

zdobędzie największą ilość punktów.

Zachęca uczniów do tworzenia własnych opowieści, „ twórczego myślenia”, pracy w grupie rówieśników.

Przebieg zabawy:

Nauczyciel pisze na tablicy krótki tekst w formie niedokończonego opowiadania, a następnie dzieląc uczniów klasy na grupy robocze (3 lub 4

grupy), powierza im zadanie dopisania dalszej części opowiadania według własnego uznania, należy zaznaczyć że ostatnia grupa wpisuje zakończenie opowiadania. Kartka z tekstem z tablicy wędruje od grupy do grupy a uczniowie wpisują po trzy zdania tak aby treść wiązała się w sensowną całość . Na koniec nauczyciel odczytuje opowiadanie i ocenia pracę

poszczególnych grup

Wygrywa ta z drużyn, która zgadnie prawidłowo więcej haseł.

Cele gry:

• poszerzenie wiedzy na temat zwierząt żyjących w Polsce i na świecie,

• wdrażanie do przestrzegania reguł gry.

Przebieg gry: każdy uczestnik losuje zagadkę dotyczący zwierząt polskich. Za poprawną odpowiedź wyszukuje ilustrację przedstawiający rozwiązanie zagadki. Każdy uczestnik gry losuje zagadki 2 razy. Uczestnicy, którzy odgadli prawidłowo 2 zagadki przechodzą do rundy finałowej. W rundzie finałowej zagadki są trudniejsze, dotyczą

zwierząt egzotycznych. Uczestnik, który udzielił błędnej odpowiedzi odpada z gry. Zagadki zadawane są do chwili wyłonienia zwycięzcy.

Cele:

• rozwijanie wiadomości o drzewach i ich owocach

• doskonalenie umiejętności rozpoznawania krzewów i owoców hodowlanych od naturalnie występujących w środowisku.

Materiały: kostka z owocami, obrazki drzew i krzewów

Przebieg zabawy: uczniowie dobierają się w pary. Każda z par dostaje kostkę, na której umieszczone są różne owoce oraz obrazki drzew lub krzewów. Jeden uczeń z pary rzuca kostką, a drugi uczeń patrząc na owoc, który wypadł na kostce, dobiera do niego odpowiedni obrazek drzewa lub krzewu, z jakiego dany owoc pochodzi.

Cele:

• doskonalenie wiedzy o środowisku życia zwierząt,

• zapoznanie uczniów z rodzajami gromad

• rozwijanie umiejętności współpracy w grupie

Materiały: piłka

Przebieg zabawy: wybieramy osobę prowadzącą zabawę i trzymającą piłkę. Uczniowie tworzą dwa koła: zewnętrzne i wewnętrzne. W środku koła wewnętrznego stoi uczeń prowadzący

zabawę. Wybiera on środowisko życia zwierząt (woda, ziemia, powietrze) i rzuca piłkę do

osoby stojącej w kręgu wewnętrznym. Uczeń w kręgu wewnętrznym wypowiada nazwę

gromady. Odwraca się do ucznia stojącego w kręgu zewnętrznym i rzuca do niego piłkę, a ten

podaje przykład konkretnego zwierzęcia, np.

 woda – ryba – sum,

 powietrze – ptak - jastrząb,

 ziemia - ssak/gad - borsuk/wąż.

Piłka po przejściu dwóch kręgów wraca do osoby stojącej w środku. Po kilku rundach

uczniowie zmieniają swoje miejsca, ci co stali w kręgu zewnętrznym przechodzą do kręgu

wewnętrznego. W celu utrudnienia reguł zabawy uczeń prowadzący zabawę może mieć dwie lub trzy piłki, które jednocześnie będzie wyrzucał.

Gra ma przede wszystkim charakter integrujący.

wysyłamy złość oraz wszystkie tzw. Negatywne emocje, z

którymi jest nam źle, w kosmos.

Dziecko:

• bębni palcami po podłodze, najpierw cicho powoli, a potem coraz szybciej i coraz

głośniej;

• klaszcze w dłonie natężającą się głośnością i we wzrastającym tempie;

• tupią nogami, także tutaj zaczynają cicho i powoli, a potem coraz szybciej i głośniej;

Hałas i szybkość wykonywanych ruchów stopniowo wzrastają, dziecko wstaje gwałtownie ze

swojego miejsca, wyrzuca z głośnym wrzaskiem ręce do góry – RAKIETA

WYSTARTOWAŁA!

Gra opiera się na współpracy i umiejętności komunikacji niewerbalnej.

Cel: budowanie relacji i poznawanie się w grupie.

1. Gracze swobodnie poruszają się po sali.

2. Prowadzący mówi: „Znajdź kogoś, kto… (np. lubi pizzę, ma rodzeństwo, był nad morzem)”.

3. Gracze szukają osoby, która pasuje do opisu, i rozmawiają przez chwilę.

4. Po kilku rundach zmieniaj pytania, aby każdy miał okazję poznać więcej osób.

Cel: ćwiczenie szybkiego liczenia i matematycznego myślenia.

1. Należy ustawić grupę w kole lub rzędzie.

2. Prowadzący podaje działanie matematyczne (np. 3 + 4, 9 - 2, 2 x 5).

3. Gracze kolejno odpowiadają, kto pierwszy poda poprawny wynik, zdobywa punkt lub kto odpowie źle odpada, zasady można dostosować.

4. Można zwiększać potem trudność działań w miarę postępów gry lub w zależności od wieku uczestników.

Cel: Rozwijanie wiedzy przyrodniczej.

1. Przygotujcie własne karty z obrazkami przyrodniczymi (np. zwierzęta, rośliny) mogą je narysować każdy z uczestników by stworzyć wspólną grę.

2. Rozłóż karty obrazkami do dołu.

3. Gracze na zmianę odkrywają dwie karty, próbując znaleźć parę (np. zwierzę + jego środowisko w którym mieszka lub roślina + jego owoc).

4. Gdy gracz znajdzie parę, zdobywa punkt. Wygrywa osoba z największą ilością punktów.

Podziel klasę na 3-4 drużyny. Każda drużyna musi ułożyć alfabet z rzeczy znajdujących się w klasie. Na przykład: "A" – atrament (z długopisu), "B" – but, Drużyna, która najszybciej ułoży jak najwięcej liter, wygrywa.

Dzieci stoją w kole. Pierwsza osoba mówi dowolne słowo, np. "jabłko". Kolejna osoba musi szybko podać słowo kojarzące się z poprzednim, np. "owoc". Gra trwa, aż skończy się czas lub ktoś powtórzy słowo.

Dzieci stają w kole, zamykają oczy i wyciągają ręce przed siebie, chwytając dowolne ręce kolegów/koleżanek. Po otwarciu oczu muszą się rozplątać, nie puszczając rąk. Zabawa wymaga współpracy i komunikacji.

Na dużym arkuszu papieru dzieci rysują swoje „wnętrze” jako mapę, zaznaczając miejsca, gdzie czują różne emocje (np. „złość” w brzuchu, „radość” w sercu). Następnie omawiają swoje mapy.

Podziel klasę na drużyny. Nauczyciel zadaje pytania związane z emocjami, np.: „Jak możesz pomóc komuś, kto czuje się smutny?”, „Jakie są objawy zdenerwowania?”, „Podaj przykład, kiedy czujemy dumę”. Drużyny zdobywają punkty za dobre odpowiedzi.

Nauczyciel odczytuje emocję, np. „radość”, „strach” lub „złość”, a dzieci mają za zadanie pokazać ją ruchem. Mogą np. podskakiwać, skradać się lub udawać tupanie.

Dzieci siedzą w kręgu. Nauczyciel daje pierwszej osobie kłębek włóczki. Ta osoba mówi coś miłego o innym dziecku z klasy i rzuca mu kłębek, trzymając koniec nici. Kolejne dziecko robi to samo, aż cała klasa połączona jest pajęczyną nici.

Każde dziecko ma kartkę na plecach, na której inni uczniowie zapisują pozytywne cechy danej osoby (np. „Zawsze pomagasz”, „Jesteś dobrym kolegą/koleżanką”). Na koniec dzieci odczytują swoje „ciepłe plecaki” i dzielą się wrażeniami.

Każde dziecko losuje w tajemnicy imię innego dziecka z grupy, które przez cały dzień ma być jego „tajemniczym przyjacielem”. Zadaniem jest zrobić dla tej osoby coś miłego (np. powiedzieć coś miłego, pomóc w czymś). Na koniec dnia dzieci próbują zgadnąć, kto był ich tajemniczym przyjacielem.

Każde dziecko dostaje kartę bingo z liczbami (np. wynikami prostych działań, jak 12, 25, 8). Nauczyciel odczytuje działania (np. „6 × 2” lub „15 – 7”), a dzieci zaznaczają odpowiedzi na swoich kartach. Pierwsze dziecko, które uzyska pełną linię, wygrywa.

W sali rozmieszczone są karteczki z różnymi liczbami. Nauczyciel podaje pytania (np. „Znajdź liczby większe od 20” lub „Znajdź dwie liczby, które po dodaniu dadzą 50”). Dzieci biegają po sali, szukając odpowiednich kartek, a następnie wracają, by przedstawić swoje odpowiedzi.

Jedno dziecko wymyśla liczbę w określonym przedziale (np. 1–100). Reszta zadaje pytania, na które można odpowiedzieć „tak” lub „nie” (np. „Czy liczba jest większa niż 50?”, „Czy dzieli się przez 5?”). Wygrywa osoba, która zgadnie liczbę.

Nauczyciel mówi słowo (np. „kot”), a dzieci muszą wymyślić jak najwięcej rymów (np. „płot”, „miot”, „lot”). Można wprowadzić element rywalizacji, np. kto wymyśli więcej rymów w określonym czasie.

Przygotuj karty, na których znajdują się pary: jedna karta z wyrazem, a druga z definicją, synonimem lub przeciwieństwem. Dzieci odkrywają karty i próbują znaleźć pasujące pary.

Przygotuj kartoniki z wyrazami, które mają być połączone w logiczną całość (np. „pies” – „ogon”, „słońce” – „ciepło”). Dzieci układają domino tak, by sąsiadujące słowa były ze sobą powiązane.

Jedno dziecko ma na plecach przypiętą kartkę z nazwą zwierzęcia lub rośliny (np. „lis”). Zadaje klasie pytania, na które można odpowiadać tylko „tak” lub „nie” (np. „Czy jestem ssakiem?”, „Czy mieszkam w lesie?”).

Przygotuj słoiczki z różnymi zapachami (np. mięta, lawenda, cytryna). Dzieci próbują rozpoznać zapachy i przypisać je do roślin. Mogą też porozmawiać o zastosowaniach tych roślin w kuchni, medycynie czy kosmetyce.

Dzieci siedzą w kole. Każde dziecko otrzymuje kartkę z obrazkiem zwierzęcia (np. pszczoła, kwiat, wilk, zając). Nauczyciel mówi, że dzieci mają za zadanie znaleźć swoją parę (np. pszczoła – kwiat, wilk – zając). Po znalezieniu partnera, dzieci opowiadają, co łączy ich parę w przyrodzie.

Wlać gorącą wodę do słoika na 1/3 wysokości, następnie na górze słoika umieścić talerzyk z lodem. Wewnątrz słoika spryskać dezodorantem. Para wodna kondensuje się w środku tworząc chmurę. Na podstawie tego eksperymentu można wyjaśnić zjawisko powstawania chmur.

• Nauczyciel podaje jedno słowo (np. „ocean”).

• Każdy uczeń w kolejce musi powiedzieć słowo kojarzące się z poprzednim (np. „fala”, „ryba”, „plaża”).

• Kto się zawaha lub powtórzy – odpada!

• Uczniowie siadają w rzędzie.

• Pierwsza osoba rysuje prosty wzór na plecach drugiej.

• Kolejna próbuje go odtworzyć na plecach następnej.

• Ostatnia osoba rysuje wzór na kartce – porównujemy z oryginałem!

Jak grać?

• Nauczyciel przypina każdemu na plecy kartkę z nazwą postaci (np. „astronauta”, „kot”, „pirat”).

• Uczniowie chodzą po klasie i zadają innym pytania „tak/nie”, aby odgadnąć, kim są.

Jak grać?

Nauczyciel zaczyna opowieść trzema słowami (np. „Pewnego dnia w…”).

Każdy uczeń dodaje kolejne trzy słowa.

Tworzymy zabawną i nieprzewidywalną historię!

Jak grać?

Uczniowie losują kartkę z emocją (np. radość, złość, zdziwienie).

Bez słów muszą ją przedstawić gestami i mimiką, a reszta zgaduje.

Jak grać?

Nauczyciel podaje temat (np. „w zoo”).

Uczniowie chodzą swobodnie po sali.

Na hasło „stop-klatka!” każdy musi zastyg­nąć w pozycji pasującej do tematu (np. jak zwierzę).

Jak grać?

Uczniowie dobierają się w pary.

Jedna osoba wykonuje powolne ruchy, a druga musi naśladować je jak lustrzane odbicie.

Po chwili zamieniają się rolami.

Jak grać?

Nauczyciel układa kilka przedmiotów na stole.

Uczniowie przyglądają się przez 30 sekund, po czym odwracają się.

Nauczyciel zabiera jeden przedmiot – zadaniem dzieci jest odgadnięcie, co zniknęło.

Jak grać?

Nauczyciel podaje słowo (np. „książka”).

Kolejny uczeń mówi pierwsze skojarzenie (np. „biblioteka”), następny kolejne (np. „cisza”) i tak dalej.

Zabawa trwa, dopóki ktoś się nie zawaha!

Jak grać?

Nauczyciel losuje temat (np. „wizyta u dentysty”).

Jeden uczeń odgrywa scenkę bez użycia słów, a reszta zgaduje, co przedstawia.

Osoba, która odgadnie, zostaje kolejnym aktorem!

Jak grać?

Uczniowie siadają tyłem do siebie w parach.

Jeden dostaje rysunek i opisuje go słowami, a drugi próbuje go narysować bez patrzenia.

Na końcu porównują rysunki i się śmieją! 😄

Potrzebny będzie pojemnik/duże pudełko (np. po butach), w którym wytniemy odpowiednie kształty (np. trójkąt, koło, kwadrat itp.) oraz wzbogacimy je wizualnie, malując, bądź oklejając, kształty odpowiadające wyciętym figurom wycięte np. z piankowych kartek (fajnie, jakby miały różne wielkości). Można także zakupić taki gotowy sorter (jednak nie będzie robił takiego efektu).

Dzieci siedzą w okręgu i poznają/przypominają sobie nazwy kształtów (które przedstawiają piankowe elementy), opisują je, wymieniają rzeczy o tych kształtach, które znajdują się w sali, oraz podają przykłady ogólnie przedmiotów o tych kształtach, które znają. Następnie dzieci grupują rozsypane po dywanie piankowe figury według kształtów. Mówią także czym one różnią się od siebie (kształtem, kolorem, wielkością). Pod koniec dzieci otrzymują po kilka piankowych figur i po kolei podchodzą do sortera wymawiając jaki to kształt i wrzucając go do odpowiedniego okienka (kiedyś przeprowadzałam takie zajęcia na praktykach z dzieciaczkami, także jest przetestowane, a szczególnie ostatni punkt przynosił im sporo zabawy (zrobiło się z tego kilka rund (za prośbą dzieci)).

Uczniowie muszą wymyślać i podawać słowa, które nie zaczynają się na tę literę. Każdy uczeń ma ok. 10 sekund na odpowiedź/podanie słowa. Uczestnik odpada z gry w momencie, w którym powtórzy słowo lub przekroczy czas (można także w ramach popełnienia błędu zrobić tak, że uczestnikowi po prostu przepada jedna runda (jeśli gramy na punkty)). W każdej rundzie można wyznaczać różne litery, oraz modyfikować grę zależnie od potrzeb i pomysłów uczniów.

Korzyści: Dzięki komplementom usłyszanym od kolegów z klasy, dzieci czują się docenione i wiedzą, że inni dostrzegają w nich pozytywy. Dzieci uczą się także wyrażania pozytywnych emocji wobec innych. Taka aktywność może pomóc w budowaniu pozytywnych relacji w grupie i poczuciu większej wspólnoty.

Takie ćwiczenie możemy także modyfikować wedle predyspozycji oraz chęci grupy.

Dzieci siedzą w kole/kręgu. Jedno dziecko wstaje i wypowiada słowa "Zostań moim przyjacielem, jeśli...", a następnie wymienia jakieś cechy, bądź czynności, rzeczy, które ma lub lubi (np. "Zostań moim przyjacielem, jeśli lubisz lody truskawkowe"/"lubisz śpiewać"/"umiesz grać na gitarze" itp.).

Pozostałe dzieci słuchają i jeśli utożsamiają się z opisem, to wstają.

(zabawę można wzbogacić np. o muzyczkę, puszczaną kiedy inni uczniowie dołączają się do stojącego kolegi). Taka zabawa może pomóc dzieciom w nawiązywaniu kontaktów oraz bliższym poznaniu kolegów z klasy (może np. zbliżyć do siebie dwie osoby o podobnych zainteresowaniach)

Uczniowie dobierają się w małe grupy np. trzy osobowe i kolejno losują sytuację (wylosowana sytuacja jest przypisana całej grupie) (np. otwierasz prezent, który dostałeś na urodziny od cioci i znajdujesz w nim.....") oraz emocję (każdy ma przypisaną własną/każda osoba z grupy ma inną), w której będą przedstawiali uprzednio wylosowaną sytuację (np. radość, czy smutek).

Następnie każda z grup prezentuje reszcie klasy swoje scenki/interpretacje. Po przedstawionej scence reszta klasy stara się nazwać emocję, którą zauważyli oraz powiedzieć, dlaczego w danej sytuacji mogłaby wystąpić taka emocja u bohatera scenki.