สวัสดีจ๊ะ ฉันคือ”ข้าวเปลือก” เกือบปีเลยนะที่ฉันไม่ได้ออกมาเจอโลกภายนอกดูสิ แสงสีทองยามเช้าช่างสวยงามเหลือเกิน 

ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ สนุกจังเลยข้างเปลือกหัวเราะมีความสุข เมื่อถูกหว่านลอยละลิ่วขึ้นฟ้า แล้วร่วงลงสู่ผืนนาอันเป็นที่รัก

หลายวันผ่านไป อากาศร้อนอบอ้าว เมื่อไหร่ฝนจะตกนะ ข้าวเปลือกบ่น 

เมฆฝนมาแล้ว แมลงปอตะโกนโหวกเหวก แต่เมื่อใกล้เข้ามา กลับกลายเป็นนกกระติ๊ดฝูงใหญ่ แย่แล้ว หลบเร็วพวกเรา ข้าวเปลือกตะโกน ข้าวทุกเมล็ดพยายามซุกตัวลงในดิน แต่ไม่รอดพ้นสายตาของนกกระติ๊ด โธ่พวกเราถูกกินหมดแน่ 

ขณะที่ข้าวเปลือกกำลังเศร้าใจทันใด อัศวินน้อยก็ปรากฎตัวขึ้น ชิ้ว ชิ้ว ชิ้ว ไป ไป เจ้านกหัวขโมย อัศวินน้อยของข้าวเปลือกสะบัดธงพรึ่บพรั่บไล่นก ฝูงนกแตกกระจายบินหนีไป ขอบคุณ ขอบคุณ อิศวินน้อย ข้าวเปลือกส่งเสียงอยู่ในใจ 

ฝนแรกโปรยลงมาแล้ว สร้างความชุ่มฉ่ำให้ผืนดิน เมล็ดข้าวเปลือกพากันงอกราก แตกหน่ออย่างขยันขันแข็งกลายเป็น”ต้นข้าว”สีเขียวขจีเต็มท้องทุ่ง


สมาชิก
1.นางสาวประภัสสรา สุโพธิ์ 5810101704

2.นางสาวพัชรา ทองทึก 5810101755

3.นางสาวประภาพรรณ มาลาเชย 5810101721

4.นายจิรพัฒน์ ตันตระชนิดา 5810100261

ครั้งหนึ่งเมื่อหลายร้อยปีมาแล้วที่บ้านตาดทอง ในฤดูฝนมีการเตรียมปักดำกล้าข้าวทุกครอบครัวจะออกไปไถนาเตรียมการเพราะปลูก  ครอบครัวของชายหนุ่มคนหนึ่งกำพร้าพ่อ  ไม่ปรากฏชื่อหลักฐาน ก็ออกไปปฏิบัติภารกิจเช่นเดียวกัน

วันหนึ่งเขาไถนาอยู่นานจนสาย  ตะวันขึ้นสูงแล้วรู้สึกเหน็ดเหนื่อยอ่อนเพลียมากกว่าปกติ และหิวข้าวมากกว่าทุกวัน  ปกติแล้วแม่ผู้ชราจะมาส่งก่องข้าวให้ทุกวัน แต่วันนี้กลับมาช้าผิดปกติ

เขาจึงหยุดไถนาเข้าพักผ่อนอยู่ใต้ต้นไม้  ปล่อยเจ้าทุยไปกินหญ้าสายตาเหม่อมองไปทางบ้าน  รอคอยแม่ที่จะมาส่งข้าวตามเวลาที่ควรจะมา  ด้วยความรู้สึกกระวนกระวายใจยิ่งสายตะวันขึ้นสูงแดดยิ่งร้อนความหิวกระหายยิ่งทวีคูณขึ้น

ทันใดนั้นเขามองเห็นแม่เดินเลียบมาตามคันนาพร้อมก่องข้าวน้อยๆ  ห้อยต่องแต่งอยู่บนเสาแหรกคาน  เขารู้สึกไม่พอใจที่แม่เอาก่องข้าวน้อยนั้นมาช้ามาก  ด้วยความหิวกระหายจนตาลาย  อารมณ์พลุ่งพล่าน  เขาคิดว่าข้าวในก่องข้าวน้อยนั้นคงกินไม่อิ่มเป็นแน่  จึงเอ่ยต่อว่าแม่ของตนว่า

ผู้เป็นแม่เอ่ยปากตอบลูกว่า “ถึงก่องข้าวจะน้อยก็น้อยต้อนแต้นแน่นในดอกลูกเอ๋ย  ลองกินเบิ่งก่อน”

ความหิว ความเหน็ดเหนื่อย ความโมโห หูอื้อตาลาย ไม่ยอมฟังเสียงใดๆ เกิดบันดาลโทสะอย่างแรงกล้า คว้าได้ไม้แอกน้อยเข้าตีแม่ที่แก่ชราจนล้มลงแล้วก็เดินไปกินข้าว กินข้าวจนอิ่มแล้วแต่ข้าวยังไม่หมดกล่อง จึงรู้สึกผิดชอบชั่วดี  รีบวิ่งไปดูอาการของแม่และเข้าสวมกอดแม่

ชายหนุ่มร้อยไห้โฮ สำนึกผิดที่ฆ่าแม่ของตนเองด้วยอารมณ์เพียงชั้ววูบ  ไม่รู้จะทำประการใดดี  จึงเข้ากราบ นมัสการสมภารวัดเล่าเรื่องให้ท่านฟังโดยละเอียด

สมภารสอนว่า “การฆ่าบิดามารดาผู้บังเกิดเกล้าของตนเองนั้นเป็นบาปหนัก เป็นมาตุฆาต ต้องตกนรกอเวจีตายแล้วไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเป็นคนอีก มีทางเดียวจะให้บาปเบาลงได้ก็ด้วยการสร้างธาตุก่อกวมกระดูกแม่ไว้ ให้สูงเท่านกเขาเหิน จะได้เป็นการไถ่บาปหนักให้เป็นเบาลงได้บ้าง”

เมื่อชายหนุ่มปลงศพแม่แล้ว ขอร้องชักชวนญาติมิตรชาวบ้านช่วยกันปั้นอิฐก่อเป็นธาตุเจดีย์บรรจุอัฐิแม่ไว้ จึงให้ชื่อว่า “ธาตุก่องข้าวน้อยฆ่าแม่” จนตราบทุกวันนี้

ทุกวันนี้มีผู้มากราบธาตุก่องข้าวน้อยฯทุกวันเพื่อขอขมาลาโทษเหมือนเป็นการไถ่บาปที่ทำให้พ่อแม่เสียใจ บางคนเมื่อมีลูกแล้วถึงรู้ว่าบุญคุณแม่มากสุดเหลือคณานับ เพิ่งรู้ว่าเลี้ยงดูลูกนั้นยากหนักหนาขนาดไหน จึงมาสำนึกที่ทำให้แม่ต้องเสียใจ บ้างก็มากราบไหว้เพื่อรำลึกถึงบุญคุณแม่

คติ : ทำดีกับพ่อแม่ยามเมื่อท่านยังมีชีวิตอยู่ดีกว่า สำนึกได้เมื่อท่านจากไป

นิทานเรื่อง ก้อนศิลา กับ พันธุ์ข้าว

มีกุมารคนหนึ่ง ชื่อ “กุรุวงศา” เป็นลูกกำพร้า อยู่ในป่าแต่ลำพังผู้เดียว รูปร่างของเขากำยำล่ำสันและมีกำลังวังชาเกินวัยเด็ก เมื่ออายุ 12 ปี กุรุวงศาได้ไปขนเอาก้อนศิลามาก่อเป็นรั้วล้อมรอบที่อยู่อาศัยในป่า

กลายเป็นปราสาทหินและปราการศิลาที่แข็งแกร่ง ทำให้ผู้คนอาศัยภายในเวียงปราการได้อย่างมั่นคงปลอดภัย

เรื่องราวความเก่งกล้าสามารถของกุรุวงศาแพร่สะพัดไปถึงชาวเมืองโพธิสารหลวง เจ้าเมืองโพธิสารหลวงสั่งให้เสนาอำมาตย์ยกรี้พลไปแวดล้อมที่อยู่ของกุรุวงศา แล้วยิงปืนไฟเข้าไป กุรุวงศากุมารกระโดข้ามปรากการศิลาสูง 12 ศอก ออกมาชิงเอากองหน้าไพร่พลและอาวุธหอกดาบไว้ได้ แล้วหักทำลายเสียสิ้น จากนั้นก็กระโดดข้ามกลับเข้าไปภายในรั้วปราการและปราสาทหินตามเดิม พระยาโพธิสารหลวงเกรงกลัวบุญญาภินิหารของกุรุวงศา จึงยกเมืองโพธิสารหลวงให้กุรุวงศาปกครองต่อไป

ตั้งแต่นั้นมา ผู้คนชาวป่าบริเวณปราสาทหินจึงกลายเป็นชาวเมือง และได้ชื่อว่า “ชาวกรอม” โดยเหตุที่กุรุวงศากุมารได้คิดค้นนำเอาศิลามาล้อมกรอมเป็นปราสาทหิน และใช้เป็นที่อยู่อาศัยจนเกิดเป็นบ้านเป็นเมือง

ต่อมา มีนางคนหนึ่งขวนขวายหาพันธุ์ข้าวได้เล็กน้อย แล้วเผอิญหลงเข้าไปในป่าดงใหญ่ใกล้กับปราสาทหิน ไปพบปลักหนองน้อยแห่งหนึ่ง นางทดลองเอาพันธุ์ข้าวที่หามาได้ปลูกไว้ตามขอบหนอง หลังจากนั้นไม่นานเมล็ดพันธุ์ข้าวก็เกิดเป็นต้นเป็นรวงขึ้นมากมาย ครั้นข้าวสุกคารวงแล้ว นางก็รูดเอาเมล็ดข้าวนั้นมาคั่วกิน กลิ่นหอมของข้าวต้องจมูกของผีเสื้อ ทั้งหลายในป่าใหญ่ ต่างพากันมาขอข้าวนางกิน นางได้ให้ข้าวแก่ผีเสื้อกินทุกตัว ผีเสื้อมีความปีติยินดีพากันไปขนเอาศิลา มาก่อล้อมเป็นที่อยู่ให้ อยู่มาวันหนึ่งกุรุวงศาเดินทางไปพบนางเข้า เขาชื่นชมยินดีในความปรีชาสามารถของนาง ที่เพาะปลูกข้าวในหนองน้ำได้สำเร็จ ก็เลยเกิดความรักใคร่นางและเชิญนางมาเป็นเทวีของพระองค์ นางมีชื่อว่า นางอินทปัฏฐาน โดยเหตุนั้น ต่อมาเมืองโพธิสารหลวง จึงได้ชื่อว่า อินทปัฏฐานนคร

ตำนานเรื่องนี้ บอกเล่าความเป็นมาของเด็กชายชาวป่าที่เก่งกล้าสามารถ เมื่อเติบโตขึ้นรู้จักคิดค้นนำเอาศิลามาก่อล้อมเป็นแนวกำแพงหินเพื่อป้องกันภัยจากศัตรูภายนอก และสร้างปราสาทหินเป็นที่อยู่ที่มั่นคงปลอดภัย ครั้นเมื่อสร้างเมืองสำเร็จแล้วก็มาพบรักกับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ขยันขันแข็งและชาญฉลาด นางกล้าต่อสู้กับชีวิตและยังรู้จักคิดค้นการเพาะปลูก “ข้าว” ด้วยวิธีทำนา จนมีผลผลิตข้าวใช้เลี้ยงผู้คนจำนวนมากบ้านเมืองของนางจึงวิวัฒนาการกลายเป็นชุมชนเกษตรกรรม มีวัฒนธรรมข้าวเป็นเครื่องหล่อเลี้ยงวิถีชีวิตชุมชน

เมืองไทยของเรามีการทำนาเป็นเกษตรกรรมหลักของประเทศ จัดว่าอยู่ในขอบข่ายของวิถีวัฒนธรรมข้าวเช่นกัน

กาลครั้งหนึ่ง มีภูเขาใหญ่มหึมาลูกหนึ่งที่ปกคลุมไปด้วยทองคำและสิ่งมีค่ามากมาย ใครๆ ต่างก็เรียกภูเขาลูกนี้ว่าภูเขาทองคำ มันสามารถเคลื่อนที่ไปไหน ๆ ได้ ซึ่งหากภูเขาลูกนี้ไปหยุดนิ่งที่เมืองใด เมืองนั้นก็จะร่ำรวยมั่งคั่งขึ้นมาทันที แต่ภูเขาลูกนี้ยังเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ เพื่อจะหาสถานที่ที่ดีและผู้คนมีคุณธรรมมากเพียงพอ

ภูเขาทองคำล่องไปตามท้องทะเลจนเห็นหมู่บ้านเล็กๆ ริมน้ำแห่งหนึ่งตั้งอยู่บนฝั่งด้านตะวันออกเฉียงใต้ ภูเขาทองคำได้เห็นความมีชีวิตชีวาของผู้คนที่นี่ ผู้ชายทำงานอย่างหนัก และผู้หญิงที่เป็นแม่ก็ให้นมลูกน้อยกอย่างดี ทุกคนดูเป็นคนดี มีคุณธรรม มันคิดว่าคนที่นี่สมควรจะได้เป็นเจ้าของทรัพย์สมบัติบนตัวมันยิ่งนัก จึงค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ ๆ

ขณะที่กำลังจะถึงฝั่ง ภูเขาทองคำก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังขึ้นมา มันมองลงไปก็เห็นเมล็ดข้าวเล็ก ๆ เมล็ดหนึ่งที่ลอยอยู่บนน้ำกำลังร้องไห้อย่างหนัก

เมล็ดข้าวแสนเศร้าบอกกับภูเขาทองคำว่า “ฉันเกิดมาเพื่อให้คนกินฉัน แต่คนที่นี่กลับทิ้งฉันลงน้ำ” เมื่อภูเขาทองคำได้ฟังเรื่องราวนั้นก็โกรธมากและพูดว่า “เราควรให้เกียรติกัน ใครก็ตามที่ไม่ให้เกียรติ ไม่เห็นคุณค่าของสิ่งเล็ก ๆ อย่างที่ชาวบ้านทำกับเธอ ก็ไม่สมควรได้รับความมั่งคั่งที่ฉันตั้งใจให้เช่นกัน!”

ทันใดนั้น ลม ฝน และพายุแรงก็เกิดขึ้น พัดทุกสิ่งที่ขวางหน้ารวมถึงแผ่นดินริมน้ำจนหายวับไป! ภูเขาทองคำรับเมล็ดข้าวมาเป็นส่วนหนึ่งของตน แล้วเคลื่อนตัวจากหมู่บ้านนั้นไป

จากเหตุการณ์ในครั้งนั้น ทำให้ชาวบ้านริมน้ำที่นั่นได้รับความเดือดร้อนอย่างหนัก ต้องสร้างหมู่บ้านกลางน้ำอาศัย นับตั้งแต่นั้นมาไม่มีใครได้พบเห็นภูเขาทองคำอีกเลย.

นางสาววัศยา จับใจนาย 5810102921

นางสาววิลาสินี รัตนพันธุ์ 5810102956

นางสาวสุชัญญา เด่นเกรียงไกร 5810103111

นางสาวสุพิชสินี ศรีกุล 5810103171

ชื่อสินค้า หมี่กล้วยสีสุก

หน่วยงานที่พัฒนาสินค้า : กลุ่มเกษตรกรพัฒนาบ้านสีสุก จ.นครราชสีมา ร่วมกับ สถานีวิจัยปากช่อง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

จุดเด่นของผลิตภัณฑ์ คือ ผู้ที่มีปัญหาด้านการย่อยแป้งชนิดอื่น สามารถทานได้ ก่อให้เกิดผลดีต่อกระบวนการย่อยและกระตุ้นการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ที่มีประโยชน์ต่อร่างกาย 

จุดด้อยของผลิตภัณฑ์ คือ การทำแพคเก็จ สามารถทำให้ดูเป็นที่น่าสนใจได้มากกว่านี้ 

จากการลองชิม : เส้นมีความหนึบ อร่อยกว่าทำจากแป้งข้าวเจ้าและแป้งสาลีธรรมดา อร่อยโดนใจมีประโยชน์