https://padlet.com/elifzeynepkoral/pna067bigxi6 Büyü ile yapıldı en-us 2017-02-14 16:44:10 UTC 2017-02-14 16:46:04 UTC hello@padlet.com elifzeynepkoral https://padlet.com/elifzeynepkoral/pna067bigxi6/wish/153779541  HER ŞEYE RAĞMEN 
 Küçük bir çam ormanı. Vakit sabah. Arı, sinek, kuş sesi. İnsana huzur veriyordu. Güneş ağaçların arkasından adet gizli ve yavaşça güne merhaba diyordu. Yürüyordum ancak nereye gittiğim hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Yanından geçtiğim bir ağacın arkasında bir kıkırdama sesi duydum. Sesi tam olarak duyabilmek için ağaca yaklaştım. Sonra ses aniden kesildi. Etrafta bir anda adeta fırtına öncesi sessizlik oluştu. Kıkırdamalar tekrar duyulmaya başladı. Ancak bu seferki ses bir öncekinden daha fazla çıkıyordu. Sanki etrafımda birden fazla kişi vardı. Çok korkmuştum. Hepsi aniden karşıma çıktı. Yüzlerini tanıyordum. Onlarla aynı okuldaydım.Hepsi bir yandan üstüme doğru geliyor bir yandan ise gülmeye devam ediyorlardı.Birden alarm sesiyle uyandım. Gözlerimi ovuşturdum. Kabus görmüştüm. Sadece bir rüya olmasına rağmen gözlerimden yaş akıyordu, terlemiştim. Gerçekten çok kötüydü. Hemen kısa bir duş aldım ve kahvaltımı yaptım. Okula gitmek için giyinmeye başladım. Okula gitmeyi hiç istemiyordum. Çünkü hayatımın bu sabah gördüğüm kabustan pek bir farkı yoktu. 
Bazı arkadaşlarım kilom yüzünden beni aşağılıyor ve kaba davranıyorlardı. Biraz kiloluyum. Bana destek olan tek bir arkadaşım vardı; Ediz. Ediz benim için her şeyi yapıyordu. Zor durumumda her zaman yanımda oluyordu. Ayrıca bana sürekli öğütler veriyordu. Ancak okulda Çisel ve Eda bana kötü davranıyor ve beni zor durumda bırakıyorlardı. Ediz bana dün onla beraber bir süreliğine kampa gitmemi önermişti. Ben ise ona düşünmek istediğimi söylemiştim. Düşüncelerime dalmış yolda yürürken birine çarpmamla afallamam bir oldu. Çarpmamın şiddetiyle elimdeki kahvenin birazı üstüne dökülmüştü. Çarptığım kişiyi görmemle korkudan olduğum yerde dona kalmıştım. Çisel, yanlışlıkla üstüne döktüğüm kahve yüzünden beni öldürmek istermiş gibi bakıyordu. Eda ise Çisel'in yanında bana kötü kötü bakmaya devam ediyordu. Korkudan ne yapacağımı bilmiyordum. Tam kaçmak için hamle yapacaktım ki Eda kolumu sıkıca tuttu. 'Yaptığın şeyin bedelini ödemeden nereye gidiyorsun bakalım şişko.'dedi Çisel üzerime doğru yürümeye başlarken. Gözlerim dolmaya başlamıştı. Arkamdan bir ses duymamla azda olsa rahatlamıştım. Ediz hemen yanıma gelip kolumu Eda'nın elinden kurtardı. Ben kolumu sıvazlarken Ediz onlara bir şeyler diyordu ancak tam olarak duyamamıştım. Ediz ve Ela koşarak uzaklaşmaya başladıklarında çok şaşırmıştım. Ediz bana dönüp yanağımdaki gözyaşımı sildi. Ve konuşmadan okula yürümeye devam ettik. Okula vardığımızda Ediz konuşmaya başladı. 'İyi misin Nevra?'dedi. Ben cevap veremedim. Artık konuşmaya gücüm kalmamıştı. Sürekli bu olayların tekrarlanmasından ve bana karşı böyle davranmalarından çok sıkılmıştım. Ediz 'Nevra ne oldu?' dedi merakla. 'Seninle kampa gelmeye karar verdim' dedim kısaca. Belki orada biraz olsun kafamı dağıtabilirdim. Ediz mutluluğunu belli edercesine 'Bu kararına çok sevindim. Emin ol pişman olmayacaksın beni dinlediğin için. Sana kendini geliştirmen için çok yardım edeceğim. Unutma ben her zaman senin yanındayım.' dedi. Bende gülümseyerek karşılık verdim. Telefonla anneme bu konu hakkında Ediz'in yardım edeceğini söyledim. O ise benim yeter ki mutlu olmamı ve bu konu hakkında her türlü yardımda bulunacağını söylemişti. Anneme her gün başıma gelen bu tür olaylardan bahsediyordum ve çok üzülüyordu. Benim mutlu olmamı o da istiyordu. Ertesi gün annem -bir süreliğine okulu dondurmak için- müdür ile konuşmaya gitmişti.Ben bir yandan bavulumu hazırlıyor bir yandan ise telefondan Ediz'le konuşuyordum. O da eşyalarını hazırlıyordu.Artık hazırlandığımda ailemle vedalaşıp kapının önünde beni bekleyen Ediz'in arabasını gördüm. Arabaya binip gitmeye başladık. 
... 
Spor salonundaki koşu bandındaydık. 'Ediz lütfen biraz mola verelim gerçekten çok yoruldum. Biraz dinlenelim sonra devan ederiz.'dedim.Ediz ise bana gülerek bakarak 'Ne oldu pes mi ettin yoksa?'. 'Hayır tabikide. Ne pes etmesi? Ben öyle bir şey demedim. Hadi gel basketbol oynayalım.' dedim. 
... 
Eve dönme vakti geldiğinde spor salonu ve orda edindiğim birkaç arkadaşımla vedalaşıp arabaya geçtik. Sonunda eve varmıştık. Her ne kadar orada telefonla görüştüysek de ailemi çok özlemiştim.Annem beni kapıda görür görmez yarı şaşkın ve yarı sevinçli ifadesiyle bana bakmaya şaşırmıştı. Nasıl bu kadar değiştiğimi ben bile zar zor kabullenmiştim. Ertesi gün okula gitmek için erken kalkıp hazırlanmaya başlamıştım. Dışarı çıkıp yola koyuldum.Ediz ile okulun sokağında karşılaşmıştım. Beraber okula varıp müdürün yanına gittik. İşlemleri hallettikten sonra sınıfa doğru ilerledik. Sınıfa girdiğimde gözlerim Çisel ve Eda'yı aradı. Çisel'i görmemle biraz şaşırdım. Gözlük takıyordu. Onunda beni görmesiyle şaşırması bir oldu. Hemen Ediz ile beraber sıramıza ilerledi(Aynı sırada oturuyorduk). Ediz'le bir süre konuştuktan sonra gözün Çisel'e kaydı bana bakıyordu. Ancak bu sefer bakışlarındaki öfke yerini endişeye bırakmış gibiydi. Merakıma yenik düşüp yanına gittim. Konuşmaya başladığımda aynı yüz ifadesiyle beni dikkatlice dinliyordu.'ne oldu, iyi misin?'diye sordum.'Taktığım gözlüğümle dalga geçmek için mi buraya geldin?!'dediğinde çok kızmıştım. Bu kız herkesi kendisi gibi mi sanıyordu yoksa. 'Kusura bakma ama ben senin gibi değilim Çisel. Benim, kimsenin fiziki görünüşüyle dalga geçip onu aşağılama gibi bir sorunum yok.' dedim anlık gelen öfkeyle. 'Öyle deme Nevra lütfen. Ben değiştim emin olabilirsin. Artık öyle biri değilim. Ne olur beni affet zamanında seninle çok uğraştım. Şimdi ise ben gözlük takmaya başladığımda; Eda ikiyüzlülük yapıp benimle alay etmeye başladı. Lütfen affet beni, artık arkadaş olalım bir daha seninle dalga geçmeyeceğim. Çok pişmanım.'dedi üzüntüyle.Ben de onunla barışmaya ve ona bir şans daha vermeye karar verdim. 

]]> 2017-02-14 16:44:38 UTC https://padlet.com/elifzeynepkoral/pna067bigxi6/wish/153779541