Dit is de ruimte waarin het hoofdverhaal zich afspeelt, een bomkrater in het niemandsland.

Het is niet alleen de geografische ruimte maar ook een symbolische en sfeerscheppende ruimte.

Stan O’Connor zit letterlijk in een put, een put waar hij niet uit geraakt.

Ook mentaal moet hij vechten om niet in de put te geraken.

De krater zorgt voor een claustrofobisch gevoel. O’Connor geraakt er niet uit weg, zit vast. Dit gevoel wordt versterkt door wat hij rondom zich ziet gebeuren: reddingspogingen die mislukken, Duitse soldaten die worden doodgeschoten, een heel regiment dat sneuvelt,... Het beklemmende gevoel dat de oorlog en de situatie waarin hij zich bevindt met zich meebrengt, wordt versterkt door het beperkt zijn in de ruimte.

De foto hieronder geeft dat gevoel voor mij perfect weer.

Op de foto zie je Captain America, een filmpersonage, toen die nog in het leger zat.

Hij doet me denken aan Falcon, een held uit het boek.

Falcon  is een soldaat die al veel oorlogsmedailles heeft verdiend door zijn heldendaden, net zoals Captain America. In het boek wordt hij omschreven als een pienter, moedig, onverschrokken, heldhaftig iemand die erg sterk is. In levensbedreigende situaties houdt hij het hoofd koel. Allemaal eigenschappen die Captain America ook heeft. En ze hebben beiden blauwe ogen. Wanneer ik mij probeer voor te stellen hoe Falcon eruit zag, denk ik spontaan aan iemand als Captain America.

Ik heb deze afbeelding gekozen omdat ze voor mij het meervoudig vertelperspectief uit het boek weergeeft. Hierdoor gebeurt er altijd wel iets in het boek. Het zorgt voor een snel vertelritme waardoor het lijkt alsof het verhaal zich over lange tijd spreidt terwijl de vertelde tijd maar één week is. Verder zorgt dit ervoor dat je het hele verhaal kan volgen vanuit de verschillende kampen en invalshoeken. Je weet heel goed waarom de personages bepaalde keuzes maken of bepaalde dingen doen.

De pijn van oorlogen ligt vooral bij kinderen en ouders, het gewone volk, niet bij zij die de beslissingen nemen.

In een fragment van anderhalve bladzijde ondergaat O’Connor een hele boel emoties. Eerst is er de vreugde omdat ze hem komen bevrijden. Dan ervaart hij stress en angst omdat hij bang is dat hij zelf nog zal sneuvelen net nu de redding nabij lijkt. Dan sneuvelen de eerste Britse soldaten en voelt hij zich machteloos. Dit gevoel wordt versterkt wanneer de Britten één voor één sneuvelen tot er niemand meer over blijft. Stilaan is O’Connor de wanhoop nabij.

De fysieke pijn, de mentale impact van je makkers op een gruwelijke manier te zien sneuvelen,… hebben indruk op mij gemaakt.