Zijn moeder Martha en broer Otto gaan na de oorlog op zoek naar zijn graf, omdat hij vermist geraakt is en vermoedelijk gesneuveld. Ze komen van andere Duitsers te weten dat hij in een sanatorium in Berlijn zit. Hij blijkt toch nog in leven te zijn. Heinrich is een trouwe Duitser, op zijn arm heeft hij een tatoeage van een hartje met Berlijn ernaast, hierdoor hebben ze hem herkend.

Er was een bibliotheek, er werd muziek gemaakt en op de zolder werd er gebeden. Er werd geen onderscheid gemaakt van rang of stand. Het is gerestaureerd en is nu een hotel en museum, waar je op bezoek kan gaan. Alles ziet er vanbinnen nog hetzelfde uit als toen. In het boek wordt het huis leeg gemaakt, omdat de oorspronkelijke eigenaar het terug wil gebruiken.

Ik vind het mooi dat ze uit de kleine dingen nog geluk konden halen. Uit getuigenissen van overlevenden, blijkt dat ze heel hard op elkaar konden rekenen en bijna een hechte familie vormden binnen hun regiment. Ze vertrouwden elkaar ook blindelings hun leven toe.

Ze staart heel lang naar het kruis met zijn naam op. 'Ongelofelijke stomkop!' hoort ze zichzelf schreeuwen. Hij moest niet gaan vechten, maar koos hier zelf voor nadat zijn vriendin stierf doordat Duitsers de boot waarmee ze onderweg was naar Amerika lieten zinken.

"Met roestend staal omarmd in slaap,
in modder die hun namen wist.
Geen brieven meer, geen moeders oog,
geen zon die op hun huid nog gist.

En toen, na jaren, groef men zacht,
ontdekte bot en stof en kleren.
Een helm, een ring, een roestig mes
sporen van wat eens was heren."

In de Eerste Wereldoorlog konden soldaten ontsnappen van de oorlog die er hard aan toeging tijdens hun verlof. Talbot House was zo een veilige plek waar ze de oorlog even konden vergeten.

Voor de familie waren de brieven die ze ontvingen het enige nieuws dat ze van hun geliefden kregen. In veel gevallen waren de brieven nog het enige wat er van hun dierbaren overbleef.