Την  ημέρα της Ανάστασης του Λαζάρου στη Γεμιστή τραγουδούσαν τα κάλαντα του Λαζάρου. Μέρες πιο μπροστά, τα κορίτσια ετοίμαζαν ένα ομοίωμα του Λαζάρου. Δύο ξύλα σχημάτιζαν  σταυρό, που  τύλιγαν με διάφορα πολύχρωμα υφάσματα και έφτιαχναν  μια κούκλα. Την προηγουμένη μαζεύανε «μπιζίρια» (ανεμώνες) για το στόλισμα του Λαζάρου. Η δεξιοτεχνία και η ευρηματικότατα έκαναν την κάθε κούκλα μοναδική. 

Τα κάλαντα του Λαζάρου τα τραγουδούσαν μόνο τα κορίτσια, ίσως επειδή τον έκλαψαν οι αδελφές του Μάρθα και Μαρία, και, ως ανταμοιβή, έπαιρναν αυγά, που τα έβαζαν σε καλάθι. Τα αυγά ήταν χρήσιμα για το ερχόμενο Πάσχα,  τόσο για τα τσουρέκια όσο και για τη βαφή τους. 

Τα μικρότερα κορίτσια τραγουδούσαν:

Ηρτίν ο Λάζαρος 

Ηρτίν τα Βάγια 

Ηρτί κι Κυριακή 

που τρων’ τα ψάρια 

Σήκου Λάζαρε 

και μην κοιμάσαι 

Ήρθε η μάνα σου

από την πόλη 

Σ’ έφερε χαρτί και κομπολόι

Γράψε Θόδωρε

Γράψε Δημήτρη 

Γράψε Λεμονιά

και Κυπαρίσι 

Δωσ’ κι μένα ένα αβγουλάκι

να γεμίσ’ παππού το καλαθάκι.

 

Τα μεγαλύτερα κορίτσια τραγουδούσαν:

Σήμερον ήρθ’ ο Χριστός μας

επουράνιος Θεός μας

εις την πόλη Βηθανία

με κλαδιά και με βαΐα

Κλαίει η Μάρθα κι Μαρία

κλαίει για τον αδερφό της

Τι είδες βρε Λάζαρέ μας

εις τον Άδη όπου πήγες

Είδα φόβο είδα τρόμο

είδα βάσανα και πόνο.

Στο τέλος μοίραζαν τα αβγά που συγκέντρωσαν και επέστρεφαν στα σπίτια τους. Κάποτε, από απροσεξία ή από τον κόπο, σκόνταφταν κάπου και έπεφταν κάνοντας τα αβγά μια ωραία ομελέτα. 

Τη Μ. Πέμπτη το βράδυ η εκκλησία δεν έκλεινε. Έμεναν μέσα οι γυναίκες για να αγρυπνήσουν τον νεκρό τους. Η εκκλησία ήταν γεμάτη από πιστούς που στόλιζαν με λουλούδια τον Επιτάφιο. Τη Μεγάλη Παρασκευή μικροί και μεγάλοι περνούσαν κάτω από το κουβούκλιο, πιστεύοντας ότι τους κάνει καλό και είναι ευλογία. Φύλασσαν τον νεκρό μέχρι το βράδυ που γινόταν η περιφορά του Επιταφίου σε όλο το χωριό, ενώ οι ψαλτάδες σε όλη τη διαδρομή έψαλλαν τα εγκώμια.