Ik heb gemerkt dat mijn enige motivatie vaak een goede beoordeling is, en dat ik mijn zelfvertrouwen te veel laat afhangen van externe beloningen. Dit besef maakt duidelijk dat ik mijn focus moet verschuiven naar interne motivaties zoals persoonlijke groei en plezier in mijn werk. Deze verschuiving is essentieel omdat het mij zal helpen om mijn prestatiedrang niet enkel als enige "drive" te zien, maar juist in te kunnen gaan zetten als een kracht in plaats van een belemmering.

Het versterken van mijn zelfvertrouwen en het verminderen van de angst voor mislukking wil ik gaan doen door kleine, haalbare doelen te stellen. Dit wil ik doen door grotere taken op te breken in kleinere stappen met specifieke, haalbare (persoonlijke) doelen. Het is belangrijk dat ik deze kleine behaalde doelen ga vieren zonder dat hier een beoordeling aan vast zit, dit kan door mezelf een kleine beloning te geven of door het succes met iemand te delen. Daarbij wil ik in de aanloop naar de grote prestatie graag regelmatig om constructieve feedback van collega's en docenten vragen om te bevestigen dat ik op de juiste weg ben. Ik een logboek bijhouden van deze persoonlijk behaalde doelen en gevierde successen, en maandelijks mijn motivatie evalueren om te kijken of deze aanpak efficiënt is.

Deze vicieuze cirkel van uitstelgedrag en zelfkritiek zorgt ervoor dat ik taken vooruit blijf schuiven, zelfs als ik me ervan bewust ben dat ze belangrijk zijn. Dit uitstel leidt uiteindelijk tot een opeenstapeling van werk, wat mijn stressniveau verder verhoogt en mijn motivatie nog verder ondermijnt. Het gevolg is dat ik mezelf in een situatie plaats waarin ik niets meer gedaan krijg, wat mijn zelfvertrouwen verder ondermijnt en de stress verder vergroot.

Ik wil hieraan gaan werken door een dagelijkse planning te maken en de 5 minuten regel toepassen wanneer ik een taak wil starten. dit houd in dat wanneer ik een taak wil starten, ik alle afleidingen weghaal en een timer zet van 5 minuten. In deze 5 minuten moet ik werken en daarna mag ik beslissen of ik doorga. Ik ga regelmatig evalueren hoe vaak ik ook echt door ga en dit dus effectief is.

Ook stel ik een 'niet doen" lijst op voor tijdens een taak die ik op kantoor deel. Dit om elke kans op uitstelgedrag te elimineren.

Hoewel ik vooruitgang heb geboekt in het omgaan met gevraagde feedback, blijft het een obstakel wanneer de feedback onverwacht komt of gekoppeld is aan een beoordeling. Dit heeft ook mijn leerbegeleider opgemerkt. Daarom wil ik het komende semester actief werken aan het veranderen van mijn mindset en het versterken van mijn zelfvertrouwen, zodat ik feedback kan zien als een waardevolle kans om mijn vaardigheden aan te scherpen en te groeien.

Hier wil ik aan gaan werken door constructief met feedback om te gaan. Dat ga ik als volgt doen:

1. Bij elk in-check moment met mijn LB'er of mijn stagebegeleider vragen om feedback te geven.

2. Op de feedback die ik krijg geen reactie te geven, maar enkel objectief door te vragen.

3. de feedback opschrijven en deze te evalueren met de vragen: "Waar ben ik het mee eens?", "Waar heb ik moeite mee?", en "Hoe kan ik dit gebruiken om beter te worden?"

Door deze reflectieve benadering hoop ik constructiever met feedback om te gaan, minder defensief te reageren, en de feedback om te zetten in positieve actie die mijn professionele groei bevordert.

Ik wil dit gaan doen doormiddel van het Ikigai model en de persoonlijkheidstest "loopbaanscan".

In de low stake zijn de volgende onderwerpen aan bod gekomen:

• planning stagetaken

• minor

• sparren over bewijsstukken

Hierin zijn we gezamenlijk tot de volgende conclusies gekomen.

Ik heb aan het begin van het gesprek laten zien hoe ik het inleveren van de bewijsstukken had ingepland, als snel kwamen we erachter dat deze planning niet realistisch was. Wanneer ik deze planning zou aanhouden zal ik hierbij hoogstwaarschijnlijk veel stress gaan ervaren gezien mijn al gestelde leerdoelen. we zijn samen tot de conclusie gekomen om voor mijn mentale gesteldheid mijn afstuderen te gaan afronden in LG komeet, wat inhoud dat ik een blok langer heb om af te studeren.

Vervolgens hebben we het gehad over mijn minor keuze. Hierbij moet ik door Lg komeet, 2 minoren van 15 studiepunten gaan doen. De minor voor blok 4 is gevallen op omgaan met ongewoon gedrag. de minor die ik volgend studiejaar wil gaan volgen is werken in gedwongen kaders, een minor die wordt gegeven in blok 3. Wel raadde Jorik mij dit af omdat ik dan een lange tijd uit het studieritme ben. Over mijn definitieve keuze moet ik dus nog nadenken.

ten slotte heb ik Jorik laten zien hoe ik mijn stagetaken invulling wilde geven. Al snel kwamen wij erachter dat dit niet de meest effectieve manier is. Ik ben erg geneigd in kaders te denken en dit gesprek heeft mij veel inzichten gegeven hoe Ik effectiever en creatiever invulling kan geven aan mijn afstuderen.

Ik ging het gesprek in met veel stress en onzekerheid. Na dit gesprek had ik een nieuw (hoopvol) perspectief over mijn afstuderen.

Er werd teruggekoppeld naar mij dat ik goed ben in zorgen dat een groep naar me luistert, maar ik dit op een inspannende manier doe. Er werd mij verteld dat ik inplaats mijn stem altijd maar luid te laten klinken ook eens mijn stem juist expres zacht kan maken. Dit zodat de deelnemers het niet kunnen horen en juist stil gaan zijn uit nieuwsgierigheid. Ik zag hierna iemand deze techniek toepassen en het werkte heel goed.

Waar ben ik het mee eens?

Ik ben het eens dat mijn manier erg inspannend is.

Waar heb ik moeite mee?

Om deze natuurlijke manier voor mij te veranderen. Ik denk ook niet dat dit altijd zou werken.

Hoe kan ik dit gebruiken om beter te worden?

Ik kan deze manier afwisselend gaan inzetten om te kijken wat het effect hiervan is.

Ik heb de feedback meegnomen naar een training die ik gaf. toen het rumoerig was na de pauze ben ik heel zacht gaan uitleggen en ik merkte dat het stiller werd. wel merkte ik dat ik om de deelnemers met hun hoofd bij de training te houden wel weer terug moest naar mijn natuurlijke inspannende stemgebruik. Ik heb nu ingezien dat de feedback nuttig was.

Ik heb deze maand voor het eerst i.p.v. enkel focussen op deadlines die beoordeeld worden, deze opgedeeld in alle kleine haalbare stappen die op zichzelf staan (Zie De Regisseur Semester 2). Dit heeft er voor mij in geresulteerd dat ik een veel beter overzicht heb van wat er gedaan moet worden en haalt de druk er een beetje af voor mij, aangezien de kleine taken/doelen op zichzelf niet beoordeeld worden. Deze aanpak heeft ervoor gezorgd dat ik mij vaak voldaan voelde omdat ik elke dag wel een taak/doel kon behalen omdat deze kleiner gemaakt waren. Wel merkte ik dat wanneer ik bij de laatste taken/doelen voor de deadline die druk wel weer ervaarde en dan wel weer enkel kan focussen op de "grote deadline". Dit zorgde ervoor dat ik alle voltooide kleine taken weer ging herlezen en ging overdenken waardoor ik ook veel ging overwerken naar aanloop van de deadline. Zo merkte ik dat het samenvallen van Onderzoeken 1B en het organiseren van de sportdag in de stagepraktijk wel veel voor mij werd en ik dus iets moet gaan bedenken op dat herlezen van stukken. Al snel kom ik dan alweer op het vaker vragen van constructieve feedback vanuit school en de praktijk, wat deze maand minder is gelukt. Op school heb ik zeker elke week feedback gevraagd, ik moet dit alleen ook vaker op stage gaan doen.

Mijn doel voor volgende maand is dan ook na feedback van stage en de LG, mijn stuk gewoon in te leveren zonder te blijven piekeren of te herschrijven. Dit wil ik doen om te gaan beseffen dat het ergste wat er kan gebeuren is dat ik een tweede kans krijg.

Het vieren van de behaalde doelen voelde als vreemd voor mij. Dit omdat ik vooraf het behalen van doelen, als voor zichzelf sprekend ervaarde. Voorheen had ik dan de gedachte van "check en nu verder naar de volgende". Wel merkte ik dat de vieringen erg materialistisch waren deze maand waardoor de motivatie en beloning nog steeds extern lag. Ik wil volgende maand deze vieringen meer intern en gezond voor mijzelf maken.

Ik ben deze maand voor het eerst de 5-minuten regel gaan toepassen om mijn passiviteit te verminderen. Al snel kwam ik erachter dat dit enorm goed werkt. Deze maan heeft het dan ook 8/10 keer gewerkt waardoor ik minimaal een half uur langer doorwerkte aan de taak. Ik merk alleen dat ik deze techniek soms vergeet in te zetten en dan de passiviteit nog steeds heerst.

Ik heb deze maand weer voor het eerst een stagetaak ingeleverd na dit 4 maanden niet gedurfd te hebben. Ik heb deze voldaan gehaald en dit gaf mij nieuwe motivatie weer door te gaan, ook al vond ik dit wel lastig. Het voelt voor mij als veilig om te kunnen zeggen mijn laatste toetsen is voldaan, en het gevaar dreigt natuurlijk dat ik dit niet meer kan zeggen waneer ik weer iets inlever. Toch ben ik verder gegaan, ook doormiddel van de eerder benoemde techniek, en ben ik hier enorm trots op. Dit is een hele progressie voor mij.

Toch merk ik dat nu ik het einde nader van het afsluiten van de volgende stagetaak, ik dit weer uitstel. De faalangst blijft aanwezig, maar minder.

Hiernaast heb ik ook aan dit leerdoel gewerkt door dit bespreekbaar te maken. In een gesprek met mijn stagebegeleider kwam ik erachter dat ik onbewust een druk op mijzelf leg door de verwoording van mijn leerdoel. Door het woord stress te gebruiken herinner ik mijzelf alleen maar aan mijn angst waardoor ik passief wordt. Samen hebben we besloten het leerdoel te herformuleren: verminderen van passiviteit. Ook heb ik de "niet doen lijst" met haar gedeeld. Ik merk alleen dat dat niet heeft bijgedragen aan mijn progressie omdat ik niet vaak in de zelfde ruimte werk als zij. Volgende maand moet ik deze lijst gaan delen met meer mensen op kantoor.

Ik heb deze maand meerdere kleinere doelen gesteld. Een hiervan was het afronden van mijn 5e Luks, dit vond ik erg lastig door de prestatiedruk die ik ervaarde. Daarom heb ik besloten het te vieren wanneer ik de taak heb afgerond, i.p.v. wanneer ik het inlever. Door deze aanpak ervaarde ik minder druk en kon ik trots op mijzelf zijn voor het afronden van de 5e Luks, ookal wist ik nog niet of ik het ging halen of niet. Het liet mij beseffen dat ik niet enkel trots op mezelf kan zijn wanneer ik iets heb gehaald, maar juist trots kan zijn wanneer ik moeite stop in mijn taken. Dit hielp ook bij mijn passieve stress.

Ook heb ik deze maand vieringen gekozen die niet materialistisch zijn, maar juist vieringen die bevorderend zijn voor mijn mentale gezondheid. Dit zodat de beloning intern werkt. Ik heb mijzelf bijvoorbeeld een weekend vrij gegeven en een boswandeling gemaakt. Dit zorgde voor meer rust in mijn hoofd en daarbij dat ik niet gelijk na ging denken over de volgende prestatie die ik moet gaan halen. Het heeft ervoor gezorgd dat gemotiveerd werd meerdere doelen te halen en trots ervaarde zonder dat hierbij een beoordeling kwam kijken.

Ook heb ik deze maand gereflecteerd op behaalde doelen wat betreft persoonlijke ontwikkeling (zie persoonlijk behaalde doelen). Dit heeft mij doen inzien dat ik veel persoonlijke groei doormaak en persoonlijke obstakels overkom. Ik besef mij nu dat ik niet enkel stage loop voor het halen van luksen, maar ook daadwerkelijk om te groeien als persoon en professional. Het persoonlijk behaalde doel dat er voor mij uitspringt tot nu toe is dat ik heb durven kiezen voor mijn mentale gezondheid. Dit heb ik gedaan door de keuze te maken een blok in LG komeet door te gaan. Dit heeft er voor mij veel druk afgehaald. Ik ben erg trots dat ik deze keuze heb kunnen maken omdat ik nu voor het eerst voor mijzelf kies i.p.v presteren.

Ik ga volgende maand zeker door met het evalueren van behaalde doelen op persoonlijk niveau en ook met het stellen van tussentijdse doelen die niet beoordeeld worden, en de viering hiervan. Ik merk dat dit helpt bij mijn interne motivatie en de focus op presteren verminderd.

Helaas ben ik nog niet van mijn prestatiedruk af, ik merkte namelijk weer deze maand dat ik alles wat ik schreef voor mijn luksen weer meerdere malen opnieuw las en aanpaste voordat ik het durfde in te leveren. Dit ondanks ik deze maand meerdere keren feedback vroeg in de LG, maar ook op stage. Ik denk dat ik andere minder vertrouw in het beoordelen van de kwaliteit van mijn werk, tenzij de persoon het ook daadwerkelijk gaat beoordelen. Hierdoor krijg ik door feedback niet meer vertrouwen in mijn werk en blijf ik de prestatiedruk ervaren.

Ik moet gaan leren vertrouwen op de feedback van andere en gaan inzien dat de enige die de kwaliteit niet goed vind, ikzelf ben. Dit wil ik volgende maand gaan doen doormiddel van in de LG feedback te vragen van mijn mede studenten en daarna ook aan mijn docent (Degene die mij daadwerkelijk beoordeeld) om te zien of zien of de visies overeen komen. Dit zodat ik misschien meer vertrouwen kan krijgen in andere en daardoor ook het inleveren van stukken.

Ik heb deze maand meerdere kleine doelen gesteld die niet beoordeeld hoeven worden. Ik merk nu achteraf dat de doelen die ik stel onbewust steeds meer betrekking hebben tot mijn persoonlijke ontwikkeling i.p.v. een onderdeel zijn van een Luks. Zo heb ik bijvoorbeeld als doel gesteld de jongeren die ik begeleid te motiveren om mee te doen met een activiteit die zij eigenlijk liever niet doen. De vieringen heb ik onbewust ook weer laten betrekken tot interne beloningen I.p.v. externe beloningen. Zo is een van de vieringen een leuke kookavond met mama, iets wat ik erg leuk vind. Het feit dat ik nu achteraf zie dat dit allemaal onbewust vanzelf is gegaan laat voor mij een enorme groei zien. Ik had voor mijn afstuderen nooit kunnen bedenken dat ik trots zou zijn op het behalen van doelen die niet beoordeeld worden, laat staan deze vieren.

De evaluatie van mijn behaalde doelen wat betreft persoonlijke en professionele groei deze maand heeft mij enorm geholpen met mijn motivatie te verleggen van presteren naar groeien als persoon. Deze maand was de afsluiting van een traject die wij gegeven hebben waarbij jongeren achter hun talenten komen en hun weg terug vinden in de maatschappij. Bij de afsluiting heb ik de jongen gevoelens van trots zien ervaren en heb ik hun een podium kunnen geven. Hierdoor ben ik echt gaan inzien waarvoor ik het doe, iets waar totaal geen beoordeling komt kijken.

Ook ben ik deze maand aan de slag gegaan met het vertrouwen in mijn stukken en de hulp van medestudenten. zoals eerder benoemd ben ik tot de conclusie gekomen dat ik zelf niet eens vertrouw op de kwaliteit van mijn stukken, laat staan dat ik vertrouw op medestudenten die mij helpen met het nalezen en het geven van feedback. Ik heb deze maand een spar en feedback sessie gehouden met medestudenten over wat wij als kwalitatief goed handelen zien. Dit heb ik allemaal opgeschreven. Daarna heb ik hetzelfde gedaan met mijn docent, die het ook daadwerkelijk zou kunnen beoordelen. Ik kwam erachter dat deze vrijwel overeen kwamen. Dit heeft mij doen inzien dat ik meer op mezelf en medestudenten kan vertrouwen.

Kortom heb ik deze maand veel groei in dit leerdoel doorgemaakt. Ik merk dat ik steeds minder prestatiedruk ervaar. Toch merk ik dat ik presteren nog steeds belangrijk vind. Zo heb ik nog 2 luksen in stroming A klaarliggen. In deze luksen heb ik voor het eerst veel vertrouwen en houd ze daarom achter voor de B stroming. Dit laat zien dat ik het halen van een goede beoordeling bij stroming B belangrijker vind dan het sneller afronden van mijn afstuderen, maar ik vraag mij af of dit iets slechts is. Kwaliteit boven snelheid of niet?

• Het stellen van kleinere, haalbare doelen en deze vieren

• Het evalueren van persoonlijke en professionele groei

• Het opbouwen van vertrouwen in mijn werk en feedback

• Het maken van moeilijke keuzes

Omgaan met prestatiedruk is een belangrijk leerdoel voor mij omdat ik heb ingezien dat mijn prestatiegerichtheid mij meer belemmert dan motiveert. De constante drang om te presteren zorgde ervoor dat ik mijn dagen als nutteloos beschouwde wanneer ik niets had bereikt. Deze prestatiedrang bracht valkuilen met zich mee, zoals overwerk, uitputting en angst voor falen. Dit beïnvloedde niet alleen mijn studie, maar ook mijn dagelijks leven en mijn motivatie. Door mijn focus te verschuiven van externe beloningen naar interne motivaties, heb ik geleerd dat persoonlijke groei en plezier in mijn werk veel belangrijker zijn dan beoordelingen.

In september begon ik met het opdelen van grote taken in kleinere stappen en het vieren van behaalde doelen. Dit gaf mij een beter overzicht en een gevoel van voldoening. Toch merkte ik dat de druk terugkwam bij de laatste stappen voor een deadline, wat leidde tot overwerken. Hieruit leerde ik dat het vragen van feedback en het loslaten van perfectie essentieel zijn. Het accepteren dat een tweede kans ook een optie is, hielp mij enorm.

In oktober zette ik deze aanpak voort en begon ik mij meer te richten op interne beloningen. Het vieren van doelen zonder materialistische beloningen gaf mij een langer gevoel van voldoening. Ook ging ik meer reflecteren op persoonlijke groei, wat mij hielp mijn motivatie te verleggen van presteren naar groeien als persoon. Ik realiseerde me dat ik stage liep om te groeien, niet alleen om beoordelingen te halen.

November was een maand van verdere groei. Ik vierde successen die niet beoordeeld werden en leerde trots te zijn op de moeite die ik in mijn werk stopte. Dit hielp mij mijn passieve stress te verminderen. Door interne beloningen zoals een weekend vrij of een boswandeling, ervoer ik meer rust en motivatie. Reflecteren op persoonlijke doelen maakte mij bewuster van mijn groei.

In december ging ik aan de slag met het vertrouwen op mijn eigen werk en dat van anderen. Door feedback van medestudenten en docenten te vergelijken, leerde ik dat hun visies vaak overeenkwamen, wat mijn vertrouwen vergrootte. Ik merkte ook dat mijn doelen steeds meer betrekking kregen op persoonlijke ontwikkeling in plaats van enkel op prestaties.

De meest waardevolle inzichten kwam voort uit de volgende situaties:

• waarin ik een "handelen A" bewust niet behaalde om verder te kunnen met mijn afstuderen. Dit was een belangrijke les in het loslaten van prestatiedrang en het focussen op wat echt belangrijk is. Dit moment markeerde een keerpunt in mijn aanpak.

• Tijdens mijn begeleiding bij de Natuurkamer heb ik geleerd dat ik het belangrijker vind om jongeren te ondersteunen in hun leerproces dan om te focussen op het presteren volgens de verwachtingen van de locatie.

Ik vind het bijzonder op te merken dat de doelen die ik stelde vanzelf minder betrekking zijn gaan hebben tot presteren en de vieringen ook niet meer extern of materialistisch liggen. Het evalueren van de persoonlijke en professionele groei die ik heb doorgemaakt in mijn stageperiode heeft mij doen inzien dat er meer is dan presteren, en deze groei misschien zelfs een grotere prestatie op zich is. De persoonlijke/proffesionele groei die ik heb doorgemaakt zal altijd blijven terug komen in mijn gedrag en mijn persoonlijkheid, terwijl de stukken die goed beoordeeld zijn binnen een jaar vergeten zijn.

Ik merk aan mijzelf dat ik ook steeds meer zin kreeg om te studeren en naar stage te gaan. Ook ervaar ik bijna geen stress meer. Ook besefte ik mij laatst dat ik geen paniekaanvallen meer heb gehad tijdens studie of stage. Ik ben hier echt ontzettend trots op, dit is een lange weg voor mij geweest. Dit gevoel van trots en voldoening maakt mij oprecht emotioneel, dit is iets dat ik niet vaak gevoeld heb in mijn loopbaan.

Deze maand heb ik meerdere dingen in geleverd. Dit heb ik gedaan omdat ik deze maand zou gaan werken aan het gewoon inleveren van luksen zonder hier over te blijven piekeren. Dit is goed uitgepakt waardoor ik nu weer met goede moed door wil gaan met luksen inleveren.

Ik merk dat de nadruk van mijn motivatie nog veelal op presteren ligt. Ik wil daarom naast het stellen van doelen, ook gaan evalueren welke doelen ik op persoonlijk/professioneel vlak behaald heb. Hiermee hoop ik te bereiken dat ik ga inzien waarvoor ik het allemaal doe, naast beoordelingen.

Dit merkte ik vooral bij project coördinatie. Ik merkte dat ik kleine dingetjes zoals contact met de doelgroep eerder oppakte dan de invulling voor het programma. Hierdoor moest ik dit op het laatste moment, in alle stress afmaken. Door taken in te delen in hoogste prioriteit tot laagste prioriteit kon ik ervoor zorgen dat ik me richtte op de taken die het meest belangrijk zijn, in plaats van afgeleid te raken door minder dringende zaken.

Daarnaast heb ik de 5 minuten regel wederom toegepast om in actie te komen bij taken die ik uitstelde. Dit hielp me om de eerste stap te zetten en de taak sneller af te ronden dan wanneer ik bleef uitstellen. Ik merkte dat dit vooral goed werkte voor kleinere taken, maar voor grotere projecten moest ik ook de niet-doen lijst gebruiken. Dit hielp me om afleidingen te elimineren, zoals het openen van social media of het afdwalen naar andere taken. De lijst hielp me wel, maar ik merkte dat ik het niet altijd consequent toepaste.

In oktober merkte ik ook dat werken met vrienden (thuis of in een cafe) me hielp om productiever te zijn en afleidingen beter te weerstaan.

We werkten samen aan onze studie/stage doelen, en deze verbondenheid zorgde voor motivatie en discipline. Ook konden we met elkaar sparren wanneer we vastliepen. Dit maakte het makkelijker om bij te blijven met mijn werk en niet in mijn eentje vast te lopen.

Leerdoel voor november
In november wil ik blijven prioriteren en me verder richten op het consistenter gebruiken van de niet-doen lijst voor afleidingen. Daarnaast wil ik gaan experimenteren met de Time Blocking techniek, waarbij ik specifieke tijdsblokken inplan voor grotere projecten om zo mijn focus te versterken.

De niet-doen lijst ben ik ook blijven inzetten, maar ik merkte dat ik soms in de verleiding kwam om af te dwalen wanneer ik alleen werkte. Daarom deelde ik mijn lijst met een mede-stagiair, wat ervoor zorgde dat ik extra verantwoordelijkheid voelde om me aan mijn lijst te houden. Ik merk nu dat deze gezamenlijke verantwoordelijkheid mijn focus vergrootte, hoewel het soms nog lastig is om strikt vast te houden aan de lijst wanneer ik stress heb, ik pak dan toch al gouw mijn telefoon erbij.

Daarnaast merkte ik in november dat creatief te werk gaan me hielp wanneer ik vastliep bij het typen of schrijven. Als ik moeite had om woorden op papier te krijgen, gebruikte ik verschillende creatieve technieken, zoals mindmapping of tekenen om mijn ideeën te ordenen. Dit gaf me meer ruimte om te denken en hielp me uiteindelijk om gemakkelijker om aan een taak te werken.

Verder heb ik Time Blocking geprobeerd, waarbij ik mijn werkdagen in blokken van tijd indeelde voor specifieke taken. Dit hielp me enorm om mijn tijd beter te beheren. Bijvoorbeeld, door blokken van 1 uur in te plannen voor het schrijven van overdrachten, kon ik me hier volledig op concentreren zonder onderbrekingen. Wat nog beter werkte, was het combineren van de 5 minuten regel met Time Blocking voor kleinere, maar belangrijke taken.

Zo heb ik de 5 minuten regen consistenter ingezet deze maand, en was deze 9 van de 10 keer effectief.

Leerdoel voor december

In december wil ik Time Blocking verder gaan inzetten door tijd in te plannen voor onverwachte taken, zoals e-mails of dringende verzoeken. Daarnaast wil ik blijven werken aan het consistente gebruik van de niet-doen lijst door deze ook met meer collega's te delen, zodat ik beter verantwoording kan nemen voor mijn afleidingen.

De niet-doen lijst bleef een belangrijke tool om mijn afleidingen te beheersen, maar ik merk dat ik deze nu natuurlijker toepas zonder dat ik me daar voortdurend van bewust ben. Dit resulteerde in een stijging van mijn productiviteit, vooral als ik werkte aan taken die ik eerder uitstelde. Door de lijst zowel intern te gebruiken als met collega's te delen, kreeg ik meer verantwoordelijkheid en hielp het me om in actie te komen wanneer ik het moeilijk vond om te beginnen.

De creatieve technieken die ik in november begon toe te passen, bleken ook in december effectief. Wanneer ik vastliep bij het schrijven of plannen, gebruikte ik technieken zoals brainstormen of een visueel schema maken om de taak meer overzichtelijk te maken. Dit gaf me niet alleen nieuwe inzichten, maar hielp me ook om plezier te vinden in het werk dat ik deed waardoor ik minder passiviteit ervaarde.

Time Blocking was opnieuw een effectieve techniek die ik verder verbeterde. Ik maakte tijd voor onverwachte taken en pas mijn planning flexibel aan wanneer er iets urgents tussendoor kwam. Dit zorgde ervoor dat ik mijn focus beter kon behouden, zonder dat ik gestrest raakte door onverwachte onderbrekingen.

Mijn leerdoel was het verminderen van passieve stress, omdat dit een verlammend effect heeft op mijn functioneren. Passieve stress ontstaat bij mij voornamelijk door faalangst en de hoge druk die ik mezelf opleg. Dit leidt tot uitstelgedrag, een gevoel van overweldiging, en uiteindelijk tot een opeenstapeling van taken die mijn stress verder vergroten. Om deze vicieuze cirkel te doorbreken, heb ik verschillende technieken toegepast en geëvalueerd.

Hoe heb ik hieraan gewerkt?

Ik heb gedurende mijn leerproces verschillende methoden uitgeprobeerd:

1. De 5-minutenregel: Deze techniek hielp me om snel te beginnen met taken, waardoor ik vaak langer doorging dan gepland. Dit gaf me een productiviteitsboost, vooral bij kleinere taken.

2. Prioriteren: Door mijn werk in te delen op basis van belangrijkheid, leerde ik me focussen op wat echt urgent was. Dit voorkwam dat ik bleef hangen in kleinere, minder belangrijke taken.

3. Time Blocking: Deze techniek gaf structuur aan mijn dagen en hielp me grotere projecten beter te plannen. Door tijd in te plannen voor zowel verwachte als onverwachte taken, kon ik mijn focus beter vasthouden.

4. Niet-doen-lijst: Dit hulpmiddel hielp me om afleidingen te elimineren, hoewel ik merkte dat het effectiever was wanneer ik deze met collega's deelde.

5. Samenwerken: Werken met vrienden of collega’s bood sociale druk en motivatie. Het delen van taken en het bijhouden van elkaars voortgang zorgde voor een verhoogde verantwoordelijkheid en minder uitstelgedrag.

6. Creatieve technieken: Wanneer ik vastliep, gebruikte ik hulpmiddelen zoals mindmapping of visuele schema's om mijn gedachten te ordenen en weer in actie te komen.

Door deze aanpak heb ik mijn passieve stress aanzienlijk verminderd. Ik begon sneller aan taken, stelde minder vaak uit en voelde me productiever. Dit gaf me meer zelfvertrouwen en motivatie. Toch blijven faalangst en de neiging om alles perfect te willen doen aanwezig. Dit vraagt om blijvende aandacht en oefening.

Ik heb geleerd dat passieve stress niet zomaar verdwijnt, maar dat het helpt om gerichte actie te ondernemen. Het toepassen van eenvoudige technieken, zoals de 5-minutenregel, kan een groot verschil maken. Daarnaast bleek het bespreekbaar maken van mijn passiviteit, zowel met collega’s als vrienden erg effectief. Sociale steun en gezamenlijke verantwoordelijkheid motiveren me om door te gaan zelfs wanneer ik dit lastig vind.

In de toekomst wil ik het volgende doen

• Time Blocking verder ontwikkelen: Specifieke tijdsblokken voor grotere taken blijven plannen, inclusief ruimte voor onverwachte taken.

• Sociale verantwoordelijkheid uitbreiden: Mijn doelen blijven delen met collega’s of vrienden om sociale druk en motivatie te behouden.

• Faalangst aanpakken: Werken aan mijn mindset door mezelf te herinneren dat fouten maken onderdeel is van leren en niet alles perfect hoeft te zijn.

Door deze stappen blijf ik werken aan mijn doel om passieve stress te verminderen en mijn productiviteit en zelfvertrouwen te vergroten.

Ikigai is een Japans concept dat verwijst naar "een reden om te leven" of "datgene wat het leven de moeite waard maakt". Het woord is samengesteld uit "iki" (leven) en "gai" (reden). Het is een model dat gaat over motivatie en betekenis in het leven, en wordt vaak omschreven als datgene wat iemand elke dag met vreugde doet opstaan (Meulenberg, z.d.).

Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat het ervaren van ikigai samenhangt met diverse gezondheidsvoordelen, waaronder een lager risico op functionele beperkingen (bijvoorbeeld mijn stress) en een hogere levensvoldoening (Satore et al., 2023).

Ikigai en de Overgang van Externe naar Interne Motivatoren

Het invullen van ikigai helpt mij volgens (Satore et al., 2023) om de focus te verleggen van externe motivatoren, zoals prestaties in mijn geval, naar interne motivatoren, zoals persoonlijke waarden en passie. Door te reflecteren op wat belangrijk is voor mij en waar ik voldoening uit haal, wordt mijn intrinsieke motivatie versterkt (Satore et al., 2023).

Om achter mij Ikigai te komen heb ik een training gevolgd, waar uitleg werd gegeven over het model en we samen het model gingen invullen.

Het model bestaat uit meerdere factoren die je apart invult en deze dan keer op keer met elkaar verbind tot je tot de kern komt. Ik moest voor mijzelf de volgende factoren nagaan om tot mijn ikigai te komen:

• Waar houd ik van?

• Waar ben ik goed in?

• Waar kan ik voor worden betaald?

• Wat heeft de wereld nodig?

Deze factoren ging ik met elkaar verbinden

• Waar ik van houd + waar ik goed in ben = positiviteit brengen in het leven van de mensen waar ik van houd/om geef.

• Waar ik van houd + wat de wereld nodig heeft = Vriendelijkheid en verbinding inzetten om mensen blij te zien.

• Wat de wereld nodig heeft + Waar ik geld mee kan verdienen = Mensen helpen hun geluk te vinden.

• Waar ik voor betaald kan krijgen + waar ik goed in ben = mensen helpen door contact te leggen.

Deze 4 punten samen vormen mijn Ikigai: Ik wil positiviteit brengen in het leven van anderen door mensen te helpen hun geluk te vinden en verbinding te creëren.

Door mijn Ikigai te vinden ben ik erachter gekomen waarom ik elke dag doe wat ik doe. Ik vond het bijzonder om te merken hoe goed mij ikigai past bij hoe ik mijn leven leid en waar ik stage loop. Nu weet ik waarom ik zo op mijn plek ben op stage, hier werk ik precies aan het helpen van het vinden van geluk voor mensen door ze te verbinden met andere mensen en organisaties. Deze realisatie heeft mij nieuwe houvast gegeven om door te gaan met stage wanneer ik een beetje kwijt waarvoor ik het nou allemaal doe. Dit besef is zeer waardevol voor mijn interne motivatie en als ik bij mijzelf naga wat ik nou echt belangrijk vind staat mijn ikigai ook echt hoger dan presteren, waar ik vooral de focus op legde. Na het vinden van mijn ikigai ben ik de focus dan ook minder gaan leggen op presteren, wat voor mij de prestatiedruk aanzienlijk heeft veranderd en ik nu meer plezier ervaar tijdens stage.

Zoals eerder benoemd, wil ik dit semester mijn "drive" onderzoeken. Mijn doel is om de focus te verleggen van externe motivatoren naar interne motivatoren, zodat ik minder stress ervaar en meer plezier haal uit mijn werk en stage. Om dit proces te ondersteunen, heb ik de persoonlijkheidstest "Loopbaanscan" uitgevoerd.

Dit is een test waarmee ik achter mijn persoonlijkheid, drijfveren en interesses kan komen.

Uit de test van TestToolkit (2024) komt naar voren dat ik veel energie haal uit het leveren van een zinvolle bijdrage, het helpen van anderen en het ontwikkelen van zowel mezelf als anderen. Dit wijst erop dat mijn interne motivatie sterk verbonden is met het gevoel van betekenis en persoonlijke groei. Een voorbeeld hiervan is het plezier en de energie die ik ervaar tijdens mijn stage, waarbij ik jongeren begeleid in hun persoonlijke ontwikkeling. Het helpt me enorm om hen te zien groeien, bijvoorbeeld wanneer ze door middel van mijn begeleiding meer zelfvertrouwen krijgen of hun eigen talenten ontdekken. Deze momenten geven me veel voldoening, omdat ik zie dat ik een verschil maak in hun leven (TestToolkit, 2024).

Tegelijkertijd blijkt uit de test van TestToolkit (2024) dat ik me soms te veel richt en gedreven word door externe factoren, zoals waardering en erkenning. Dit komt naar voren bij studie en project coördinatie. Bij project coördinatie ben ik regelmatig verantwoordelijk voor het organiseren van activiteiten voor jongeren. Ik merk dat ik vaak stress ervaar wanneer ik het gevoel heb dat anderen niet waarderen wat ik heb georganiseerd, of wanneer het resultaat niet overeenkomt met mijn verwachtingen. Dit heeft me doen inzien dat ik mij te veel laat drijven door externe goedkeuring en meer op mijn eigen intrinsieke motivatie moet focussen (TestToolkit, 2024).

Doordat ik mijn interne motivatoren geïdentificeerd heb, kun kan ik nu de focus verschuiven van externe factoren (zoals goedkeuring of beloningen van anderen) naar wat mij van binnenuit drijft. Dit kan helpen om stress te verminderen en tegelijkertijd meer plezier te ervaren in wat ik doe. Wanneer ik me meer richt op intrinsieke motivaties, zoals het gevoel van persoonlijke voldoening bij het ondersteunen van de groei van anderen, kun je met meer plezier en energie werken, zonder te veel afhankelijk te zijn van externe bevestiging of druk. Zo kan ik meer plezier ervaren in taken die mij oorspronkelijk stress bezorgde zoals de eerder benoemde project coördinatie.

Aanleiding:

Ympact020 geeft een traject waarbij we jongeren leren hun talenten te ontdekken en hun weg terug te vinden in de maatschappij. Tijdens dit traject lopen de jongere ook vrijwilligerswerk. Hierbij zijn wij aanwezig als begeleider, met als doel de jongeren helpen hun talenten te ontdekken en vaardigheden aan te leren om goed aan te kunnen sluiten bij de maatschappij. Ik was begeleider van een groep jongeren die vrijwilligerswerk liep bij de natuurkamer. Dit is een locatie waarbij er word gewerkt aan het onderhoud van het Sloterpark, en daarbij het opstarten van projecten. Het idee was de jongeren te laten helpen bij onderhoud, het starten van hun eigen project in het park en de jongeren succesvol te laten omgaan met andere vrijwilligers. Na een maand vrijwilligers werk bleek alleen het eerste punt te gelden. De jongeren waren elke week heggen aan het knippen en leerde niks over henzelf, de natuur of omgang met andere. De natuurkamer is een belangrijke samenwerkingspartner en hun beoordeling van onze begeleiding is leidend voor de voortgang van de samenwerking. Ik heb daarom de jongeren heggen blijven laten knippen, ookal werden zij daardoor gedemotiveerd. Ik merkte aan mijzelf dat ik ook gedemotiveerd werd om te komen. De betrokkenen waren de jongere, Marijn (van de natuurkamer) en ik.

Belangrijk:

Voor mij is het halen van goede beoordelingen erg belangrijk, daarnaast doe ik mijn stage natuurlijk met het doel jongeren te helpen.

Conclusie:

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik gedemotiveerd werd doordat ik de jongeren niet aan het helpen was in hun leerproces. Ik liet de jongeren enkel elke week heggen knippen zodat mijn begeleiding een goede beoordeling zou krijgen vanuit de locatie. Dit liet mij beseffen dat ik voor het eerst meer motivatie haal uit het daadwerkelijk helpen van jongeren, dan uit presteren. Ik heb besloten een gesprek aan te gaan met Marijn om duidelijk te maken dat we niet meer zo verder kunnen, ongeacht wat de beoordeling van mijn begeleiding vervolgens zou zijn.

Doen:

Ik ben in gesprek gegaan met Marijn. Daarin heb ik eerst het doel van dit project nog eens goed uitgelegd. Ik heb aangegeven dat de jongeren dat doel niet gaan halen door het enkel knippen van heggen. Ik heb een voorstel gedaan om over een eigen project voor de jongeren te sparren en elke week een jongere mee te laten helpen in de keuken met andere vrijwilligers.

Effect: Wat was het effect van wat je deed?

Door dit gesprek te voeren en voor de jongeren te kiezen i.p.v presteren is er een hoop veranderd. De jongeren zijn een eigen project gestart en hebben een theater in het park gebouwd. Hierbij hebben de jongeren een hoop geleerd over samenwerken en hun talenten. Ook is er elke week een jongere gaan helpen in de keuken met andere vrijwilligers, dit heeft de jongere veel geleerd over omgang met andere en daarbij ook hun (kook)talent. Het effect hiervan was dat het doel van het traject werd behaald en de jongeren weer gemotiveerd waren om te komen. Ik heb mij beseft dat presteren niet altijd het meest belangrijk is. Belangrijker is voor mij om jongeren daadwerkelijk te helpen.

Situatie

De situatie was dat ik mijn LB'er heb laten weten dat ik een "handelen" enorm goed had gedaan en deze als B wilde gaan inleveren. Ook gaf ik aan hoe ik stress ervaarde over de invulling van de overgebleven "handelen" omdat ik een "beoordelen van gedrag" traject wilde starten waarbij geen gedragsverandering plaats zal vinden, wat nou juist het doel is van de "handelen" Luks. Ik ervaarde hierbij stress omdat ik niet veel tijd meer had om luksen in te leveren en dus een extra traject te starten voor "handelen". De betrokkenen waren mijn LB'er en ik.

Taak

Mijn taak was om een invulling te bedenken voor mijn overige "handelen" en daarbij mijn luksen op tijd ingeleverd te hebben.

Actie

Ik ben in gesprek gegaan met mijn LB'er. Hij gaf aan dat ik voor mij A stroming ook gewoon iets kon inleveren wat niet aan de eisen voldoet omdat deze onvoldoende mag zijn voor mijn afstuderen. Dit zou betekenen dat ik wel door zou kunnen met afstuderen zonder een geheel nieuw traject te moeten starten om "handelen A" te halen. Anderzijds betekend dit ook dat ik een onvoldoende haal (niet presteer). Uiteindelijk heb ik voor het eerst gekozen om dit wel te doen en mij "handelen A" niet te behalen.

Resultaat

Deze keuze heeft ervoor gezorgd dat ik minder (onnodig) werk hoefde te doen en wel verder te kunnen met afstuderen. Dit heeft uiteindelijk gezorgd voor minder stress.

Reflectie

Ik heb hiervan geleerd dat het soms niet erg is om niet te presteren en dit soms zelfs noodzakelijk is om verder te kunnen komen en een groter doel te behalen (afstuderen). Voor mij was dit een enorm moeilijke keuze i.v.m. mijn prestatiedruk, maar ik ben blij dat ik deze keuze gemaakt heb. Ik ben er achter gekomen dat presteren soms niet zo belangrijk is als ik denk.

Beschrijving
De afgelopen maand heb ik gemerkt dat mijn passiviteit zich vaak voordoet wanneer ik taken begin uit te stellen, vooral wanneer ik me overweldigd voel door het belang van het werk. Ik merk dat wanneer ik een taak moet doen die ik moeilijk vind of waarvan ik bang ben te falen, ik vaak stilsta. In plaats van te beginnen, blijf ik de taak uitstellen en raak ik gefrustreerd met mezelf. Dit gedrag zorgde ervoor dat ik belangrijke deadlines miste. Zo moest ik voor een kwetsbaar meisje die ik begeleidde een passende vrijwilligersplek regelen. Ik merkte dat ik erg bang was haar aan een verkeerde plek te koppelen. Ik bleef dit zo lang uitstellen dat zij zat te twijfelen om het traject stop te zetten. Uiteindelijk ben ik in gesprek gegaan met collega's om te sparren en heb ik met hen afspraken gemaakt over welke plekken ik ging benaderen en wanneer ik dit gedaan moest hebben.

Gevoelens
Tijdens het uitstellen van deze taak voelde ik mij gefrustreerd en beschaamd. Ik weet dat ik de taak moet aanpakken, maar de angst voor mislukking maakt dat ik vaak in een vicieuze cirkel van uitstelgedrag terechtkom. Het geeft me een gevoel van machteloosheid en zelfkritiek, en ik voel me schuldig omdat ik weet dat ik meer had kunnen doen. Deze gevoelens versterken de passiviteit, waardoor ik vaak nog meer ga uitstellen.

Evaluatie
Aan de ene kant was het uitstelgedrag een vorm van bescherming tegen mijn angst voor mislukking. Het gaf me tijdelijke opluchting, maar dit bleef niet. Het creëerde alleen maar meer stress en onzekerheid. Aan de andere kant, wanneer ik eenmaal begon met bellen, merkte ik dat de taak minder moeilijk was dan ik had verwacht en dat ik in een veel kortere tijd klaar was dan ik dacht. Dit toonde aan dat mijn passiviteit vooral voortkwam uit angst en niet uit werkelijke obstakels.

Analyse
De passiviteit die ik ervaarde, was een direct gevolg van mijn faalangst en de hoge druk die ik mezelf opleg. Deze angst blokkeren mijn vermogen om productief te zijn, wat vaak leidt tot uitstelgedrag. Ik realiseerde me dat mijn zelfkritiek versterkt werd door deze passiviteit, en dat dit mijn zelfvertrouwen minder werd. Wat mij uiteindelijk echt heeft geholpen is het delen van mijn passiviteit, sparren met collega's en deadlines afspreken. Doordat ik mij gesteund voelde, maar ook sociale druk voelde om de taak te voltooien is dit dan ook gelukt.

Conclusie
Mijn passiviteit komt voort uit mijn angst om te falen en mijn neiging om mezelf te veel druk op te leggen. Als ik eenmaal begin, merk ik dat de taak vaak makkelijker te doen is dan ik dacht. Het gesprek met collega's heeft enorm geholpen. Toch moet ik me blijven richten op het verminderen van mijn faalangst en het aanvaarden dat niet alles perfect hoeft te zijn. Het erkennen van mijn uitstelgedrag en de onderliggende oorzaken heeft me geholpen om het te begrijpen, maar het vraagt nog steeds constante aandacht.

Actieplan
De komende maand wil ik meer structurele technieken toepassen om passiviteit te voorkomen. Ik ga proberen om Time Blocking in te voeren, zodat ik tijdspecifieke blokken voor belangrijke taken inplan. Dit moet helpen om mijn werk beter te verdelen. Waneer ik toch weer passief word wil ik dit weer delen met collega's.

Tijdens het begeleiden van een groepje jongeren tijdens hun vrijwilligerswerk kreeg ik een conflict met een van de jongere. Hij bleef op zijn telefoon en deed niet mee, ik heb hem meerdere keren aangesproken en werd steeds strenger. De laatste toespraak resulteerde in dat de jongere houd je bek tegen mij zij. Ik ben daarna boos geworden en heb hem naar huis gestuurd met het effect dat er altijd spanning was tussen ons.

na deze situatie heb ik feedback gevraagd aan mijn mede stagiairs. Zij gaven aan dat ik i.p.v. boos worden ook kan proberen in gesprek te gaan over waarom hij dit gedrag vertoont. Ze gaven aan dat je niet altijd in iemands hoofd kan kijken.

Waar ben ik het mee eens?

Ik ben het eens dat ik in gesprek kan gaan met hem. De feedback heeft mij stil laten staan bij het feit dat ongewenst gedrag altijd een achterliggende rede heeft.

Waar heb ik moeite mee?

Ik heb moeite met het niet boos worden. Ik laat niet snel over me heen lopen en moet wel laten merken waar mijn grens ligt.

Hoe kan ik dit gebruiken om beter te worden?

De volgende keer dat ik een conflict met een jongere heb zal ik proberen op een rustige manier mijn grens aan te geven en na te vragen waarom hij/zij dit gedrag vertoont.

Na deze feedback ben ik het gesprek aangegaan met de jongere en heb hem gevraagd waar zijn gedrag die dag vandaan kwam. Hij legde mij uit dat hij enorm veel stress had omdat hij zn huis uit moest en daarom dingen op zijn telefoon aan het regelen was. Door de feedback te gebruiken ben ik achter de reden en is de lucht tussen ons geklaard.

De feedback die ik kreeg was van een fotograaf. Zij ging portretfoto's maken van de jongere die wij begeleiden. Ze nam J. mee.

J. heeft last van autisme en wil nog wel eens aparte opmerkingen maken naar nieuwe mensen. De fotograaf was hier niet van gediend en raakte in discussie waardoor zij haar werk niet kon doen. Achteraf in de evaluatie vertelde zij mij dit waarop ik uitlegde dat J. last heeft van autisme. Zij gaf mij de feedback om in volgende samenwerkingen met externe personen te benoemen met wat voor jongere ze te maken hebben. Dit zodat samenwerkingen vloeiender verlopen en er geen nare ervaringen ontstaan.

Waar ben ik het mee eens?

Ik ben het eens dat het conflict met J. voorkomen had kunnen worden als de fotograaf van tevoren zijn situatie had geweten.

Waar heb ik moeite mee?

Ik heb er moeite mee om de persoonlijke problemen van de jongere met externe te delen. Ik ben bang dat zij deze jongere dan gaan bestempelen en anders gaan behandelen.

Hoe kan ik dit gebruiken om beter te worden?

Een oplossing zou kunnen zijn dat ik een korte briefing van de groep als geheel zou kunnen doen met externe samenwerkingspartners. Dit zodat zij voorbereid kunnen zijn maar niet direct vooroordelen per persoon kunnen vormen.

Ik heb dit bij de box les gedaan en hier is geen conflict of discussie ontstaan.

Ik was bezig met het regelen van een vrijwilligersplek voor een meisje van 14 jaar. Dit is moeilijk om dat de meeste locaties dit te jong vinden. Ik heb telkens aangegeven dat het wel erg jong is en gevraagd of ze het misschien toch een kans willen geven. Dit was geen succes. Toen kreeg ik de feedback van mijn werkgever dat ik soms dingen als feiten moet geven i.p.v. een optie. Het feit was namelijk dat het meisje erg volwassen, zelfstandig en sociaal was voor haar leeftijd.

Waar ben ik het mee eens?

Ik ben het eens dat ik in mijn contact met locaties meer zeker van mijzelf en de jongere kan zijn. Dit zodat het sterker overkomt en het aanbod eerder zal worden aangenomen.

Waar heb ik moeite mee?

Ik ben alleen bang dat ik dan te weinig ruimte geef aan de locatie om zelf een oordeel te vormen.

Hoe kan ik dit gebruiken om beter te worden?

Ik ga het de volgende keer als een feit brengen i.p.v. een onzekere vraagstelling.

Ik heb dit gedaan, en met succes. Het meisje is nu aan de slag op haar vrijwilligersplek en de locatie is zeer tevreden.

• omgeving:

Ik kom het verkrijgen van feedback vaak tegen in de stagepraktijk.

• Gedrag: 

Ik reageer vaak defensief en probeer de feedback goed te praten. Ik luister niet echt naar wat er gezegd word en zet de feedback niet vaak in om beter te worden als professional.

• Vaardigheden: 

Ik kan erg goed luisteren, ik kan empathie tonen.

• Overtuigingen: 

Ik geloof dat de feedback die word gegeven van goeie aard is en alles wordt gegeven met het doel om een betere professional te worden. Ik heb ook de overtuiging dat niet iedereen zicht heeft op goed functioneren in de praktijk.

• Identiteit: 

Ik zie mijzelf als een gedisciplineerde pro-actieve, empathische, assertieve en sociale professional.

• Betrokkenheid: 

Mijn diepste waarden zijn presteren, en de beste versie van mijzelf laten zien.

Deze reflectie maakt duidelijk dat mijn defensieve houding voortkomt uit de spanning tussen mijn overtuigingen en mijn professionele identiteit. Aan de ene kant geloof ik dat feedback waardevol en goedbedoeld is, maar aan de andere kant voelt het als een bedreiging voor mijn streven naar perfectie en mijn beeld van mezelf.

Het inzicht dat feedback niet gaat over wie ik ben, maar over hoe ik mij kan verbeteren, is belangrijk. Feedback kan mij juist helpen om dichter bij de beste versie van mezelf te komen. Door mijn vaardigheden zoals luisteren en empathie bewust in te zetten tijdens feedbackgesprekken, kan ik leren de feedback niet als kritiek, maar als een leerpunt te zien. Hierdoor kan ik defensiviteit loslaten en feedback gebruiken als een krachtig instrument voor groei.

In de afgelopen periode heb ik veel geleerd door bewust om te gaan met feedback. Ik vroeg regelmatig om feedback, schreef deze op en reflecteerde erop. Dit heeft me geholpen om minder defensief te zijn en feedback beter te

gebruiken. Ik heb bijvoorbeeld:

• Nieuwe manieren van communiceren geprobeerd, zoals het zachter spreken in een rumoerige groep, wat verrassend goed werkte.

• In lastige situaties met jongeren meer de tijd genomen om te luisteren naar de reden achter hun gedrag, wat vaak leidde tot betere gesprekken en oplossingen.

• Samenwerkingen met externe partijen verbeterd door hen beter voor te bereiden zonder jongeren in een hokje te plaatsen.

• Meer zelfvertrouwen gekregen in mijn communicatie met vrijwilligersorganisaties, door assertiever en duidelijker te zijn.

  
  

Het werken aan dit leerdoel heeft me veel moeite gekost. Het was confronterend om te merken hoe mijn faalangst en perfectionisme mij in de weg zaten. Toch heeft deze uitdaging me sterker gemaakt. Ik heb geleerd dat fouten maken erbij hoort en dat feedback mij juist kan helpen om beter te worden.

Het ui-model van Korthagen heeft me geholpen om mijn gedrag en overtuigingen beter te begrijpen. Ik zie nu in dat feedback niet over mijn waarde als persoon gaat, maar over hoe ik kan groeien. Dit inzicht heeft mij geholpen om feedback minder als kritiek te zien en meer als een leerpunt.

Deze periode heeft niet alleen het omgaan met feedback verbeterd, maar ook mijn zelfvertrouwen vergroot. Het heeft mij laten zien dat groei niet alleen gaat over wat je bereikt, maar ook over wat je onderweg leert. Dit proces was soms zwaar, maar ik ben trots op de stappen die ik heb gezet.

De keuze voor Komeet heeft rust gebracht en ervoor gezorgd dat de planning nu gericht is op zoveel mogelijk halen in LG Rome zodat Komeet binnen 1 blok afgerond kan worden. Daarna starten met een minor van 1 blok en in september een tweede minor.

3-gesprek is ingepland en je oogt in control.

Deze semester heb ik mijn "drive" onderzocht, met als doel mijn focus van externe motivatoren naar interne motivatoren te verschuiven. Ik wilde minder stress ervaren en meer plezier halen uit mijn werk en stage, en heb hiervoor zowel het Ikigai-model als de Loopbaanscan persoonlijkheidstest ingezet.

Het Ikigai-model was voor mij een waardevol hulpmiddel om mijn interne motivatie te ontdekken. Ikigai, wat zoiets betekent als "reden om te leven", heeft me geholpen te reflecteren op wat ik werkelijk belangrijk vind in mijn leven. Door te kijken naar wat ik leuk vind, waar ik goed in ben, waar ik voor betaald kan worden en wat de wereld nodig heeft, ben ik tot de kern van mijn Ikigai gekomen: ik wil positiviteit brengen in het leven van anderen door hen te helpen hun geluk te vinden en verbinding te creëren. Dit besef heeft me geholpen mijn focus te verschuiven van presteren naar het leveren van betekenisvolle bijdragen, wat mijn prestatiedruk heeft verminderd en me meer plezier heeft gegeven in mijn werk.

Naast het Ikigai-model heb ik de Loopbaanscan persoonlijkheidstest gedaan, wat mijn interne motivatoren verder heeft verdiept. De test van TestToolkit (2024) bevestigde dat mijn drijfveren sterk verbonden zijn met het leveren van een zinvolle bijdrage, het helpen van anderen en het ontwikkelen van zowel mezelf als anderen. Bijzonder vind ik om te zien hoe nauw dit overeen komt met mijn ikigai.

Tegelijkertijd kwam uit de test van TestToolkit (2024) naar voren dat ik soms te veel gedreven word door externe factoren, zoals waardering en erkenning. Dit realiseerde ik me vooral bij het coördineren van projecten, waar ik soms stress ervaar wanneer ik denk dat mijn werk niet gewaardeerd wordt of het resultaat niet aan mijn verwachtingen voldoet (TestToolkit, 2024).

Deze inzichten hebben me geholpen mijn focus te verschuiven van externe goedkeuring naar mijn eigen intrinsieke motivatie. Ik merk dat wanneer ik mijn energie richt op persoonlijke voldoening en de groei van anderen, ik meer plezier en energie haal uit wat ik doe, zonder me te veel te laten leiden door externe bevestiging. Dit heeft me enorm geholpen om meer ontspannen en met plezier te werken, zelfs bij taken die me eerder stress bezorgden, zoals projectcoördinatie.

In het onderzoeken van mijn interne motivatie heb ik veel geleerd over mezelf. Het heeft mijn stress verminderd en ik voel me meer op mijn plek in mijn stage. ik ben nu beter in staat om mijn werk met plezier en voldoening te doen. Het onderzoeken van "mijn drive" heeft mijn motivatie en proces van persoonlijke groei vergroot.

Mijn begeleiders merkten ook dat ik mijn passieve stress goed heb aangepakt door taken die ik eerst zou vermijden, toch aan te pakken. Dit was zichtbaar in mijn proactieve houding, waar ik zelf vaak aangaf dat ik ergens tegenop zag, maar het uiteindelijk toch aanpakte. Ze gaven aan dat ik hierin gegroeid ben, aangezien ik in veel gevallen stappen heb gezet ondanks stress. Ik denk dat dit mogelijk is geworden door het gebruik van prioriteren en de 5 minuten regel, ik heb hierdoor ook een enorm verschil gemerkt in passiviteit.

Feedback LB'er:

In de feedback van mijn LB'er kwam naar voren dat mijn planning voor het inleveren van bewijsstukken te strak was en onrealistisch, wat veel stress had veroorzaakt. We kwamen tot de conclusie dat het beter voor mijn mentale welzijn was om mijn afstuderen te verlengen met één blok, wat me meer ruimte gaf en de stress verlichtte. Dit was een belangrijke stap in het verminderen van mijn passieve stress, aangezien de verlenging van mijn afstudeerperiode me de tijd gaf om meer grip te krijgen op mijn planning en taken.

Tijdens mijn stage gaven mijn begeleiders aan dat mijn prestatiedruk zichtbaar was. Ze zagen dat ik vaak stress had over opdrachten en bevestiging zocht. Mijn neiging om een hoge lat voor mezelf te leggen leidde er soms toe dat ik vastliep en het overzicht verloor. Naarmate de stage vorderde, merkten mijn begeleiders dat ik meer rust uitstraalde en beter met deze druk omging.

In het gesprek met mijn LB'er bleek dat mijn planning voor het inleveren van bewijsstukken niet realistisch was, wat leidde tot veel stress. We besloten om mijn afstuderen in LG Komeet af te ronden, zodat ik meer tijd had om alles rustig te doen. Mijn LB'er zag dat deze beslissing mijn prestatiedruk verminderde en me meer rust gaf, wat een belangrijke stap was in het beter omgaan met stress en het stellen van haalbare doelen.

Deze feedback laat zien waar ik ben gegroeid, maar ook waar nog ruimte is voor verbetering. Mijn begeleiders en LB'er adviseerden mij om vaker feedback te vragen en te accepteren dat iets “goed genoeg” is. Daarnaast raadden ze me aan om bewuster te kijken waar de druk vandaan komt, van mijzelf of van buitenaf, en of deze relevant is. Door taken te prioriteren kan ik voorkomen dat ze overweldigend aanvoelen.

Mijn LB'er gaf aan dat hij het waardeerde dat ik zijn feedback nu wel aan neem, zoals bij bijvoorbeeld feedback over hoe ik invulling zou kunnen geven aan mijn stagetaken.

Wachtwoord: oGtgVpf8Mc5G