ชื่อเล่น น้ำหนาว

เพราะ ช่วงนี้ตั้งใจเรียน จะได้มัดใจสาวที่ชอบ

" การตกหลุมรักใครสักคนจนรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน ทุกอย่างดูงดงาม อบอุ่น และเหนือจริง เหมือนเวลาหยุดนิ่งเมื่อต้องอยู่กับเขา "

เพลงนี้ถ่ายทอดอารมณ์หวานละมุนของความรักที่บริสุทธิ์ คล้ายกับความฝันที่ไม่อยากตื่น

ส่วนตัวหนูเรียกว่าหนูอินกับเพลงค่ะ เพลงความหมายดี ถ้าถามว่ามันตรงกับความรู้สึกเรายังไง หนูก็ไม่เชิงว่ามันตรงหมดค่ะ ถ้าเรามองในมุมมองชีวิต การหาความรักแบบนั้นก็ยากค่ะ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี

เนื้อเพลงการถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกมันดีมากค่ะ  ก็เลยอินกับเพลงค่ะ อิอิ

ครูเป็นคนสำคัญที่คอยสอนทั้งความรู้และเรื่องชีวิตให้เรา เป็นเหมือนคนที่ช่วยปูทางให้เราโตไปเป็นคนเก่งและดี คอยให้กำลังใจเวลามีปัญหา

เหตุผลที่หนูเลือกเพลงนี้เพราะ เพลงนี้มีความหมายที่ลึกซึ้ง เนื้อเพลงได้เล่าบรรยายเกี่ยวกับเรื่องราวความรักที่เรามีต่อคน ๆ นึง ซึ่งเราก็รักเขามากจนอยากจะเก็บเขาไว้แค่ในโลกของเรา โลกที่มีแค่เราสองคน เพราะโลกของความเป็นจริงมันโหดร้ายเกินกว่าที่จะรับมันไหว ซึ่งเพลงนี้ก็เข้ากับชีวิตของหนูช่วงนี้ด้วยค่ะ

เหตุผลคืออยากใช้ชีวิตวัยรุ่นกับเพื่อนให้คุ้มเพราะชีวิตวัยรุ่นมันมีครั้งเดียว

เพราะบรรยากาศของเพลงพร้อมทั้งเนื้อร้องทำนอง เข้ากับช่วงชีวิตตอนนี้เหลือเกินบางทีฟังแล้วก้เศร้า บางทีก็สบายใจ และทุกทีมันเข้ากับชีวิตจริงของตัวเราเอง

และยิ่งไปกว่านั้นเจ้าของเพลงคือ ศิลปินในดวงใจ มันทำให้เข้าไปในเพลงมากขึ้นกว่าเดิมเท่าตัว

ใช้บอกทิศทาง เดินป่าจะไม่หลงทาง สำคัญมากในการทำแผนที่และเดินทางหาทางออกจากป่า

2. แผนที่โลก (เครื่องมือภูมิศาสตร์)

ช่วยดูพิกัดของลุ่มแม่น้ำอเมซอล เปรียบเทียบตำแหน่ง

3. กล้องส่องทางไกล (เครื่องมือภูมิศาสตร์)

ใช้ดูสิ่งที่มองจากไกลๆ ป้องกันอันตราย เช่น สัตว์ร้าย น้ำตก หรือแม่น้ำ

ช่วยสังเกตตำแหน่งของภูเขา หรือลำน้ำ

4. เชือก

ช่วยปีนต้นไม้ ข้ามลำธาร หรือช่วยกันเมื่อมีคนตกจากที่สูงยังใช้ทำกับดัก หรือผูกเต็นท์ในสภาพพื้นที่ไม่เรียบ

5. เต็นท์ที่พัก

พักใช้พักค้างแรมในป่าที่มีสัตว์อันตรายกันฝนและแมลง

6. ปืนช็อตไฟฟ้า

ป้องกันตัวจากสัตว์อันตราย

หลังจากประตูวิเศษถูกทำลาย พวกเขาตกใจมาก แต่โดราเอมอนยังมีกระเป๋าวิเศษที่พอมีของใช้เหลืออยู่ โนบิตะเสนอว่าควรใช้โอกาสนี้ทำแผนที่ลุ่มน้ำอเมซอลให้เสร็จไปเลย เผื่อว่าจะหาทางออกจากป่าได้ด้วย พวกเขาใช้ เข็มทิศ กับ แผนที่โลก เพื่อหาทิศทางของแม่น้ำสายหลัก แล้วใช้ กล้องส่องทางไกล คอยสังเกตทิศทางและอันตรายระหว่างทาง กลางคืนพักแรมด้วย เต็นท์ เพื่อไม่ให้โดนยุงกัด หรือสัตว์ร้ายรบกวน ขณะที่ เชือก ช่วยไจแอนท์ปีนขึ้นต้นไม้ดูเส้นทาง หรือช่วยกันข้ามลำธาร ครั้งหนึ่ง ชิซูกะเจองูอนาคอนด้าเข้าจริง ๆ! โดราเอมอนจึงใช้ ปืนช็อตไฟฟ้า ทำให้งูสลบ และพวกเขารีบหลบหนีออกมาได้อย่างหวุดหวิด ด้วยความกล้าหาญ ความร่วมมือ และอุปกรณ์ภูมิศาสตร์ทั้ง 3 ชิ้น โนบิตะและเพื่อน ๆ สามารถวาดแผนที่ลุ่มน้ำอเมซอลแบบคร่าว ๆ และหาทางกลับออกจากป่าผ่านทางแม่น้ำ จนได้พบหมู่บ้านท้องถิ่นที่ช่วยส่งพวกเขากลับญี่ปุ่นในที่สุด

1. สเตริโอสโคป (Stereo Scope)
   → ใช้ดูแผนที่ภาพถ่ายทางอากาศแบบ 3 มิติ ทำให้สามารถมองเห็นภูมิประเทศที่เป็นเขา ที่ต่ำหรือสูง และหาเส้นทางที่ปลอดภัยได้

2. แพลนิมิเตอร์ (Planimeter)
   → ใช้วัดพื้นที่บนแผนที่ เพื่อประเมินพื้นที่ตั้งแคมป์ที่มีขนาดพอเหมาะและปลอดภัยจากน้ำหลาก

3. แอนนีโมมิเตอร์ (Anemometer)
   → ใช้วัดความเร็วลม ช่วยให้เรารู้ว่ามีพายุหรือลมแรงจะมาทางใด และหาทางหลบเลี่ยงได้ทันเวลา

4. เรนเกจ (Rain Gauge)
   → ใช้วัดปริมาณฝน เพื่อประเมินความเสี่ยงของฝนตกหนัก และเตรียมตัวหนีน้ำท่วมเพิ่มเติม

5. ชิป GPS ฝังตัว (GPS chip)
   → ใช้บอกพิกัดที่อยู่ของพวกเราแบบแม่นยำ หากต้องขอความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่กู้ภัย จะระบุตำแหน่งได้ง่าย

6. โมเดลลูกโลก
   → ใช้ฝึกดูพิกัดตำแหน่งทางภูมิศาสตร์โดยรวม เช่น การดูแนวแม่น้ำ หรือประเทศรอบข้างในกรณีที่ต้องวางแผนระยะยาว

โนบิตะและผองเพื่อนจะหาทางกลับบ้านได้อย่างไร!!

ในวันหนึ่ง ขณะที่โนบิตะและเพื่อนๆ กำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียน จู่ๆ ฝนก็ตกหนัก น้ำจากเขาก็ไหลหลากลงมาอย่างรวดเร็ว! โรงเรียนถูกน้ำท่วมจนต้องรีบหนีออกมา โดยมีเพียงเรือแคนูหนึ่งลำให้ใช้พายหนีไปตามแม่น้ำสายยาวที่ไม่มีใครรู้จัก

โชคดีที่โดราเอมอนมีอุปกรณ์วิเศษให้เลือก 6 ชิ้นเพื่อช่วยเอาตัวรอด ทุกคนจึงรีบปรึกษากันและเลือกอย่างรอบคอบที่สุด…

ระหว่างการเดินทาง…

• ชิซูกะใช้ สเตริโอสโคป ส่องดูภาพถ่ายดาวเทียมจากโดราเอมอน เพื่อดูว่าพื้นที่ไหนเป็นภูเขาสูงหรือดินถล่มง่าย ทุกคนจึงหลีกเลี่ยงเส้นทางอันตรายได้

• ไจแอนท์ใช้ แพลนิมิเตอร์ วัดแผนที่หาพื้นที่ราบที่ปลอดภัย เพื่อหยุดพักและตั้งแคมป์ได้อย่างเหมาะสม

• ซูเนโอะใช้ แอนนีโมมิเตอร์ ตรวจลม พอรู้ว่าลมแรงจะพัดมาทางไหน ก็รีบเปลี่ยนเส้นทางก่อนเจอลมพัดเรือคว่ำ

• ฝนเริ่มตกหนัก! โนบิตะรีบใช้ เรนเกจ วัดปริมาณฝน และรู้ว่าน้ำจะท่วมอีกในไม่ช้า ทุกคนจึงรีบเร่งพายเรือหลบภัยก่อนที่จะสายไป

• โดราเอมอนใช้ GPS ฝังตัว เชื่อมต่อกับดาวเทียมของโลก ทำให้สามารถรู้ได้ว่าเขาและเพื่อนๆ อยู่ตรงไหน และควรไปทางไหนจึงจะใกล้หมู่บ้านมากที่สุด

• โมเดลลูกโลกช่วยให้โนบิตะเข้าใจว่าแม่น้ำนี้ไหลลงทิศใด และควรมุ่งหน้าไปทิศไหนเพื่อเข้าเขตปลอดภัยของเมือง

  
  

  ด้วยความสามัคคีและการใช้เครื่องมือภูมิศาสตร์อย่างถูกต้อง โนบิตะและผองเพื่อนจึงสามารถหาทางออกจากป่าและลำน้ำที่คดเคี้ยว จนในที่สุดก็พบถนนใหญ่ที่มีรถกู้ภัยผ่านมา ทุกคนจึงปลอดภัยและกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย พร้อมทั้งได้เรียนรู้ว่า ภูมิศาสตร์ไม่ใช่แค่ในห้องเรียน แต่ช่วยชีวิตจริงได้ด้วย!

🌿 เรื่อง: เอาชีวิตรอดกลางลุ่มแม่น้ำอเมซอล ㅇㅇㅇ

โนบิตะและเพื่อน ๆ ได้รับการบ้านให้ทำแผนที่ภูเขาหลังโรงเรียน แต่โนบิตะดันอยากเจองูอนาคอนต้า เลยชวนเพื่อนไปสำรวจ ลุ่มแม่น้ำอเมซอล แทน ระหว่างทางประตูวิเศษโดนจระเข้กัดจนพัง ทำให้กลับออกมาไม่ได้ ทุกคนเลยต้องช่วยกันเอาชีวิตรอดจากป่า

พวกเขาเลือก อุปกรณ์ 6 ชิ้น จากกระเป๋าวิเศษ โดยต้องมี เครื่องมือทางภูมิศาสตร์อย่างน้อย 3 อย่าง ดังนี้:

✅ อุปกรณ์ที่เลือกมาา

1. เข็มทิศ 🧭 (เครื่องมือภูมิศาสตร์)
   → ใช้ดูทิศทางไม่ให้หลงป่า

2. แผนที่โลก 🗺️ (เครื่องมือภูมิศาสตร์)
   → ช่วยดูพื้นที่ลุ่มน้ำอเมซอลคร่าว ๆ และวางแผนการเดินทาง

3. กล้องส่องทางไกล 🔭 (เครื่องมือภูมิศาสตร์)
   → ใช้ส่องทางไกล มองหาควันไฟ แม่น้ำ หรือสัตว์

4. เชือก 🪢
   → ใช้ผูก ทำที่พัก หรือช่วยเพื่อนที่ตกหลุม

5. พลุไฟ 🎆
   → ยิงขอความช่วยเหลือ หรือไล่สัตว์อันตราย

6. ปลากระป๋องสามแม่ครัวมาม่า 🐟
   → เป็นอาหารสำรอง ช่วยให้ไม่หิวระหว่างเดินทาง

🧭 สรุปเรื่องราวทั้งงงหมดดด

พวกเขาใช้เข็มทิศกับแผนที่ช่วยหาทางเดิน กล้องส่องทางไกลไว้ดูทางข้างหน้า

ระหว่างทางก็ใช้เชือกและกินปลากระป๋องเพื่อประทังชีวิต ก่อนจะยิงพลุไฟให้เฮลิคอปเตอร์เห็น และรอดกลับบ้านได้สำเร็จ

สุดท้ายโนบิตะก็ได้แผนที่ลุ่มน้ำอเมซอลไปส่งอาจารย์โนโนเนะพอดี!

นายชัยวัฒน์ หาญเชิงชัย เลขที่ 3

นายธัชพล โสวงษ์ เลขที่ 5

นายน้ำเพชร กองเกิด เลขที่ 6

นาย ปัณณวิชญ์ กวินพัฒนสกุล เลขที่่ 7

https://www.canva.com/design/DAGxoJNeP3o/ZK2gUXz90V5Z1rHx3uvMHg/edit?utm_content=DAGxoJNeP3o&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=sharebutton

สาเหตุที่เลือกเพลงนี้เพราะเป็นเพลงที่ชอบโดยส่วนตัวและความหมายดีครับ

และโนบิตะได้ใช้ความสามารถของ วุ้นแปลภาษาเพื่อสื่อสารกับสัตว์และหาทางออกในที่สุดโนบิตะกับเพื่อนได้ออกจากป่าอย่างปลอดภัย

นายชัยวัฒน์ หาญเชิงชัย ม.5/1 เลขที่ 3

วันหนึ่ง โนบิตะ ชิซูกะ ไจแอนท์ และซูเนโอะ หลุดเข้าไปอยู่กลางป่าลึกโดยไม่ได้ตั้งใจ ทุกคนรู้สึกตกใจและไม่รู้ทิศทางว่าจะเดินไปทางไหน พวกเขาจึงต้องช่วยกันเลือกอุปกรณ์ที่จำเป็นที่สุดเพียง 6 ชิ้น เพื่อเอาชีวิตรอดและหาทางกลับบ้านให้ได้

สิ่งแรกที่พวกเขากางออกมาก็คือ เต็นท์พักแรม เพื่อเป็นที่หลบภัยจากแดดและฝน รวมทั้งป้องกันสัตว์ป่าในตอนกลางคืน จากนั้น โนบิตะใช้ มีดพก ตัดกิ่งไม้และผลไม้มากินเป็นอาหาร และยังใช้ช่วยก่อไฟเพื่อให้ความอบอุ่นในยามค่ำคืน

ต่อมาเพื่อน ๆ ใช้ เชือก มาผูกทำเป็นราวตากของ ทำที่พักเสริม และยังช่วยสร้างแพเล็ก ๆ สำหรับข้ามลำธาร เมื่อถึงเวลาต้องออกเดินทาง พวกเขาหยิบ เข็มทิศ มาชี้หาทิศทาง พร้อมกับใช้ แผนที่โลก วางแผนเส้นทางเพื่อไม่ให้หลงทาง และรู้ตำแหน่งคร่าว ๆ ว่าควรเดินไปทางไหน

ระหว่างการเดินทางนั้น ชิซูกะใช้ กล้องส่องทางไกล มองสำรวจเส้นทางข้างหน้า ทำให้พวกเขาหลีกเลี่ยงอันตรายจากสัตว์ป่าและหาพื้นที่ปลอดภัยได้ พวกเขาจึงสามารถเดินทางออกจากป่าลึกอย่างปลอดภัยและกลับบ้านได้

ในที่สุด

นายกฤตยชญ์ อรรคฮาด ม.5/1 เลขที่1

เช้าวันหยุดแสนสดใส โนบิตะและเพื่อน ๆ ชวนกันไปเที่ยวล่องเรือชมธรรมชาติในป่าลึก

ทุกคนต่างตื่นเต้น เพราะไม่เคยเข้ามาไกลขนาดนี้มาก่อน

ระหว่างที่พายเรืออยู่ดี ๆ ท้องฟ้าก็มืดครึ้ม ฝนตกหนัก และลมแรงพัดจนเรือเสียการควบคุม

เรือค่อย ๆ ลอยเข้าไปในลำน้ำแคบ ๆ แล้วก็ติดอยู่กลางป่าลึก

เมื่อฝนหยุดตก ทุกคนพบว่าตนเองหลงอยู่ในป่าที่ไม่คุ้นเคย

ชิซุกะเริ่มกังวลว่าอาจกลับบ้านไม่ได้

ส่วนไจแอนท์ก็พยายามทำใจกล้า แต่ก็อดกลัวไม่ได้เช่นกัน

โชคดีที่โดราเอมอนยังพกกระเป๋าวิเศษมาด้วย

ทุกคนจึงช่วยกันเลือกอุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับเอาตัวรอด

พวกเขาเลือก เข็มทิศ เพื่อหาทิศทาง

เลือก แผนที่โลก เพื่อดูเส้นทางโดยรอบ

ใช้ กล้องส่องทางไกล มองหาทางออกจากป่า

เตรียม ครีมกันแดด กันแสงแดดแรงในตอนกลางวัน

พก ขวดน้ำ เอาไว้ตักน้ำสะอาดมาดื่ม

และใช้ โอโดมิเตอร์ วัดระยะทางที่เดินเพื่อไม่ให้หลงวน

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว กลุ่มเพื่อนก็เริ่มเดินทางตามเข็มทิศ

กล้องส่องทางไกลช่วยให้เห็นลำธารไกล ๆ

พวกเขาเดินตามแผนที่จนไปเจอแม่น้ำสายใหญ่

ที่นั่นมีน้ำใสสะอาดให้ตักเก็บไว้ในขวด

ทุกคนผลัดกันพักและทาครีมกันแดดเพื่อไม่ให้เหนื่อยล้า

การเดินทางผ่านป่าเต็มไปด้วยอุปสรรค

บางครั้งต้องปีนเนินสูง บางครั้งต้องเดินผ่านดงไม้หนาทึบ

แต่ด้วยโอโดมิเตอร์ ทำให้รู้ว่าพวกเขาเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว

จึงไม่รู้สึกสิ้นหวังและยังมีกำลังใจเดินต่อไป

ในที่สุด หลังจากเดินทางมาอย่างยาวนาน

พวกเขาก็มองเห็นหมู่บ้านเล็ก ๆ อยู่ไกลลิบ

เสียงคนและควันไฟจากหมู่บ้านทำให้ทุกคนดีใจมาก

ทั้งหมดรีบเร่งก้าวเดินด้วยความหวังเต็มเปี่ยม

เมื่อถึงหมู่บ้านก็ได้รับการช่วยเหลือจากชาวบ้านใจดี

โนบิตะและเพื่อน ๆ รู้สึกซาบซึ้งมาก

เพราะหากไม่มีเครื่องมือที่เลือกมา พวกเขาอาจหาทางออกไม่ได้

ทุกคนได้บทเรียนสำคัญว่า นอกจากเครื่องมือแล้ว

การร่วมแรงร่วมใจและความกล้าหาญก็เป็นสิ่งที่ช่วยให้รอดพ้นวิกฤต

สุดท้ายพวกเขาก็กลับบ้านอย่างปลอดภัย พร้อมกับประสบการณ์ที่ไม่มีวันลืม

แม้จะตกใจ แต่ทุกคนพยายามตั้งสติ แล้วช่วยกันคิดว่าจะใช้อุปกรณ์อะไรในการเอาตัวรอดและกลับบ้านให้ได้ หลังจากหารือกัน จึงตัดสินใจเลือกอุปกรณ์ทั้งหมด 6 ชิ้น ได้แก่:

1. เข็มทิศ – ใช้ในการบอกทิศเหนือ-ใต้ เพื่อวางแผนเส้นทางเดินป่ากลับหมู่บ้าน ไม่ให้หลงทาง

2. แผนที่โลก – แม้จะไม่ใช่แผนที่เฉพาะพื้นที่นี้ แต่ก็พอช่วยบอกแนวเขตภูมิประเทศและแหล่งน้ำสำคัญที่น่าจะอยู่ใกล้

3. กล้องส่องทางไกล – ใช้ส่องเส้นทางจากที่สูง มองหาหมู่บ้าน หรือสัตว์ป่าอันตรายที่อาจอยู่ใกล้

4. เต็นท์ที่พัก – หลังจากเดินทางเหนื่อยล้า พวกเขาต้องการที่พักค้างคืนที่ปลอดภัยจากสัตว์และฝน

5. ไฟฉาย – ใช้ส่องทางในเวลากลางคืน ป้องกันการสะดุดล้ม หรือเผชิญกับสัตว์มีพิษ

6. อาหารสำเร็จรูป – เป็นเสบียงสำรองเมื่อหาอาหารในป่าไม่ได้

ระหว่างการเดินป่า พวกเขาใช้เข็มทิศกำหนดทิศทาง เดินตามลำน้ำไปจนถึงจุดที่มองเห็นหมู่บ้านไกลๆ ผ่านกล้องส่องทางไกล ทุกคืนพวกเขากางเต็นท์นอน ใช้ไฟฉายหาของและป้องกันสัตว์ร้าย และแบ่งอาหารสำเร็จกินกันประทังชีวิต

หลังจากผ่านไป 3 วัน พวกเขาก็สามารถเดินทางออกจากป่าได้อย่างปลอดภัย ทุกคนดีใจและได้เรียนรู้ว่าการเอาชีวิตรอดในธรรมชาติต้องใช้สติ ความรู้ และเครื่องมือทางภูมิศาสตร์ที่เหมาะสมจึงจะรอดพ้นจากอันตรายได้

นายปัณณวิชญ์ กวินพัฒนสกุล เลขที่7 5/1

นางสาว กมลวรรณ บัวหนอง

วันหนึ่ง ข้าวฟ่างกับเต้พลัดหลงเข้าไปในป่า พวกเขามีอุปกรณ์ 6 อย่างคือ เรนเกจ แผนที่โลก เข็มทิศ ไฟฉาย กล้องส่องทางไกล และเชือก ทั้งสองใช้แผนที่กับเข็มทิศหาทิศทาง ใช้กล้องส่องทางไกลดูเส้นทางข้างหน้า ตอนกลางคืนเปิดไฟฉายเพื่อความปลอดภัย ใช้เชือกทำที่พักและช่วยกันข้ามทางชัน ส่วนเรนเกจช่วยคาดการณ์ฝน ทำให้วางแผนเดินทางได้ดี สุดท้ายข้าวฟ่างกับเต้ก็หาทางออกจากป่าได้อย่างปลอดภัย

1. วุ้นแปลภาษา เพราะ ใช้สื่อสารกับผู้คนในพื้นที่ต่าง ๆ ทำให้เข้าใจภาษาและขอความช่วยเหลือได้

2. ไฟฉาย เพราะ ใช้ส่องทางในที่มืด หรือส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ

3. คอปเตอร์ไม้ไผ่ เพราะ ใล้ลอยขึ้นไปดูภูมิประเทศด้านบนหรือดูทางเวลาเดินทางยากๆ

4. แผนที่โลก เพราะ เป็นเครื่องมือภูมิศาสตร์ ช่วยบอกตำแหน่งประเทศและพื้นที่ต่าง ๆ

5. เข็มทิศ เพราะ เป็นเครื่องมือภูมิศาสตร์ ใช้หาทิศทางในการเดินป่า ไม่ให้หลงทาง

6. แอนนิโมมิเตอร์ เพราะ เป็นเครื่องมือภูมิศาสตร์ ใช้วัดความเร็วลม เพื่อคาดการณ์สภาพอากาศ

ดำเนินเรื่องต่อ

โนบิตะ ชิซูกะ ไจแอนท์ และซึเนโอะ พลาดท่าหลงป่าไกลจากหมู่บ้าน ทุกคนตกใจมาก แต่โชคดีที่มีกล่องของวิเศษอยู่กับพวกเขา  พวกเขาใช้วุ้นแปลภาษาเพื่อพูดคุยกับชาวบ้านแถวนั้น ทำให้รู้ข้อมูลว่าบริเวณนี้อยู่ใกล้แม่น้ำสายใหญ่ และสามารถเดินทางตามน้ำไปยังเมืองใหญ่ได้ระหว่างเดินทาง กลางคืนมืดมากจึงใช้ไฟฉายส่องทางป้องกันไม่ให้สะดุดหินและสัตว์ป่าเมื่อถึงทางที่รกและเดินยาก โนบิตะจึงหยิบคอปเตอร์ไม้ไผ่บินขึ้นไปดูจากมุมสูง พบว่ามีแม่น้ำสายหนึ่งไหลไปทางทิศตะวันตก พวกเขาจึงรู้ทิศทางที่ควรไปต่อชิซูกะหยิบแผนที่โลก ขึ้นมาดูร่วมกับเข็มทิศทำให้รู้ว่าตำแหน่งที่อยู่ตรงกับบริเวณป่าเขตร้อนในทวีปอเมริกาใต้และถ้าเดินตามทิศทางนี้จะเจอเส้นทางไปสนามบินก่อนออกเดินต่อ ไจแอนท์ลองใช้ แอนนิโมมิเตอร์วัดความเร็วลม พบว่าลมแรงมากและท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม แสดงว่าจะมีพายุมาในไม่ช้า พวกเขาจึงรีบหาที่พักหลบฝนก่อน แล้วค่อยออกเดินทางต่อในตอนเช้าในที่สุด ด้วยความสามัคคีและการใช้เครื่องมือภูมิศาสตร์อย่างถูกต้อง พวกเขาก็หาทางออกจากป่าได้ และเดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย

หลังจากที่โนบิตะและเพื่อนๆเอาตัวรอดในป่าอเมซอนได้โนบิตะกับเพื่อน ๆจึงช่วยกันวาดแผนที่ลุ่มแม่น้ำอเมซอนโดยใช้ข้อมูลจากแผนที่โลกและเข็มทิศประกอบกับสิ่งที่ได้เห็นจริงในระหว่างการเดินทางเราใส่รายละเอียดของเส้นทางน้ำป่าฝนเขตร้อนและภูเขาใกล้เคียงจนได้แผนที่ที่สมบูรณ์และโนบิตะนำไปส่งอาจารย์เป็นผลงานภูมิศาสตร์

นางสาวณัฏฐณิชา แทนคำ ม.5/1 เลขที่14

นายณัฐนนท์ ศิริวงษ์ เลขที่4

นางสาวกมลวรรณ บัวหนอง เลขที่8

นางสาวณัฏฐณิชา แทนคำ เลขที่14

นางสาวภัทรภร ชินราษฎร์ เลขที่17

นางสาวอัจฉรา พันธาโฮม เลขที่20

💪🏻โนบิตะและผองเพื่อนกับการเอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง💪🏻

วันหนึ่ง โนบิตะ ชิซุกะ ไจแอนท์ ซึเนโอะ และโดราเอมอน นั่งเรือออกไปเที่ยวทะเล แต่โชคร้ายเกิดพายุรุนแรง เรือของพวกเขาถูกคลื่นซัดจนไปเกยตื้นที่เกาะร้างแห่งหนึ่ง ทุกคนตกใจและเริ่มไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ชิซุกะ: “เราจะเอายังไงกันต่อดี ที่นี่ไม่มีคนเลยนะ”

โดราเอมอน: “ไม่ต้องห่วง ถึงจะไม่มีของวิเศษ แต่เรายังพึ่งความรู้ด้านภูมิศาสตร์ได้”

โดราเอมอนหยิบกระดาษกางออกมา มันคือแผนที่ภูมิประเทศที่บอกเส้นทาง น้ำตก และพื้นที่ราบต่างๆ

โดราเอมอน: “ดูสิ ใกล้ๆ ตรงนี้มีลำน้ำ เราสามารถไปหาน้ำจืดที่นั่นได้ และตรงที่ราบใกล้หาดนี่ก็เหมาะจะตั้งแคมป์”

ทุกคนจึงช่วยกันย้ายไปตั้งแคมป์ตามที่บอก

พอตกเย็น โนบิตะอาสาไปหาฟืน แต่เขากลับเดินหลงป่าไปไกล

โนบิตะ: “โอ๊ย ตรงไหนกันเนี่ย ทำไมทางมันเหมือนกันหมดเลย…”

เขารีบหยิบเข็มทิศออกมา หันหาทิศเหนือซึ่งเป็นทิศที่ตั้งแคมป์อยู่

โนบิตะ: “อ๋อ ถ้าเดินไปทางเหนืออีกหน่อยก็ต้องเจอเพื่อนๆ แน่”

ในที่สุดเขาก็หาทางกลับมาได้อย่างโล่งอก

คืนนั้นทุกคนนั่งรอบกองไฟ ซึเนโอะเริ่มบ่นด้วยความกังวล

ซึเนโอะ: “ถ้าไม่มีใครมาช่วย เราจะติดอยู่ที่นี่ตลอดไปหรือเปล่า”

โดราเอมอนหยิบอุปกรณ์เครื่องหนึ่งขึ้นมา หน้าจอสว่างโชติช่วง

โดราเอมอน: “นี่คือ GPS มันบอกได้เลยว่าตอนนี้เราอยู่ที่เส้นรุ้ง เส้นแวงไหน ถ้ามีโอกาสส่งสัญญาณ เรือกู้ภัยก็จะหาพวกเราเจอแน่นอน”

ทุกคนได้ยินแล้วเริ่มมีความหวังมากขึ้น

รุ่งเช้า ไจแอนท์หิวจนท้องร้องเสียงดัง

ไจแอนท์: “ถ้าไม่หาอะไรกินล่ะก็ พวกเราจะหมดแรงก่อนแน่ๆ”

โดราเอมอนเปิดภาพถ่ายมุมสูงที่ได้มาจากดาวเทียม เผยให้เห็นพื้นที่ป่าหนาทึบและร่องรอยต้นไม้ที่ออกผล

โดราเอมอน: “ตรงนี้มีป่าดิบชื้น น่าจะมีผลไม้กินได้ เราลองเดินไปทางนี้กันเถอะ”

//พวกเขาเดินตามเส้นทางนั้น และก็เจอผลไม้ป่าที่ปลอดภัยกินได้จริงๆ ทุกคนดีใจกันใหญ่//

ขณะกำลังเก็บผลไม้ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดครึ้ม ลมแรงพัดมา ชิซุกะมองขึ้นไปด้วยความกังวล

ชิซุกะ: “ดูเหมือนฝนจะมาแล้วนะ”

โดราเอมอนหยิบเครื่องเล็กๆ ออกมาแล้วตรวจค่า

โดราเอมอน: “ค่าความชื้นสูงมาก อุณหภูมิลดลงเร็ว แบบนี้ฝนหนักกำลังจะตก เราต้องหาที่หลบภัย”

ทุกคนรีบวิ่งกลับไปยังถ้ำที่อยู่ไม่ไกลนัก และก็รอดจากพายุได้อย่างปลอดภัย

หลายวันต่อมา เมื่อพายุสงบลง พวกเขาใช้พิกัดจาก GPS ส่งสัญญาณให้ทีมกู้ภัย และในที่สุดก็มีเรือมาช่วย ทุกคนรอดกลับบ้านอย่างปลอดภัย

นายจิตติพัฒน์ มาขน เลขที่ 2

นางสาวกมลวรรณ บัวหนอง เลขที่ 8

นางสาวจินตนาพร โคตรภูเวียง เลขที่ 12

นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี เลขที่ 15

นางสาวพิมพ์มาดา แสงพันธ์ เลขที่ 16

นางสาวภัทรภร ชินราษฎร์ เลขที่ 17

นางสาวศิรดา จันทิมา เลขที่ 18

เพราะ มีความมั่นคงและก้าวหน้าในอาชีพ พยาบาลเป็นอาชีพที่มีความต้องการสูงเสมอ ไม่ว่าเศรษฐกิจจะเป็นอย่างไร สถาบันทางการแพทย์ต่าง ๆ ก็ยังคงต้องการบุคลากรที่มีคุณภาพ นอกจากนี้ยังมีเส้นทางความก้าวหน้าที่หลากหลายค่ะ อีกทั้งเราก็ได้ช่วยเหลือผู้คน เหมือนเราได้ทำบุญไปอีกทางค่ะ555 แต่อาชีพนี้มันก็มีทั้งความกดดันหลายอย่างค่ะ แต่ก็ต้องอดทนให้ได้ค่ะ

1. แพลนิมิเตอร์ (ใช้ในการคำนวณระยะทางจากแผนที่ เพื่อกะระยะทางที่ต้องเดินทางกลับบ้าน และช่วยวางแผนเส้นทางในป่าอเมซอน)

2. เข็มทิศ (ช่วยบอกทิศทาง ไม่ให้หลงป่า และใช้ในการเดินทางไปตามเส้นทางที่ถูกต้อง)

3. แผนที่โลก (ใช้ดูตำแหน่งของป่าอเมซอน หาตำแหน่งของตนเอง และวางแผนหาทางกลับบ้าน)

4. คอปเตอร์ไม้ไผ่ (ใช้เป็นพาหนะในการเดินทางขึ้นไปบนฟ้า มองภาพรวมของป่าอเมซอนเพื่อช่วยให้กลับบ้านได้เร็วขึ้นและยังสามารถจดจำรูปแบบขอวเส้นทางในป่าอเมซอนได้อีกด้วย)

5. ไฟฉาย (ใช้ส่องสว่างตอนกลางคืน เพื่อความปลอดภัยจากสัตว์ป่าและอันตรายต่างๆ)

6. ขนมดังโงะบังคับสัตว์ (ใช้บังคับสัตว์ที่อันตราย เช่น งูอนาคอนด้า ให้ช่วยพากลับบ้าน หรือช่วยขนของ/เดินทาง)

เนื้อเรื่อง : โนบิตะในป่าลับอเมซอน

วันหนึ่ง โนบิตะและผองเพื่อนอยากทำแผนที่ป่าอเมซอนส่งครูจึงได้พลัดหลงเข้าไปในป่าอเมซอนจากประตูวิเศษของโดราเอม่อนและประตูก็พังอย่างคาดไม่ถึง จึงทำให้พวกเขาติดอยู่ที่นั่น พวกเขาตกใจมากเพราะรอบตัวเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่และเสียงสัตว์ป่า แต่โชคดีที่โดราเอมอนมอบอุปกรณ์ 6 อย่างให้เพื่อเอาตัวรอดและหาทางกลับบ้าน

พวกเขาเริ่มต้นด้วยการใช้ เข็มทิศ เพื่อหาทิศทางไม่ให้เดินวนไปมา พร้อมกับกาง แผนที่โลก เทียบตำแหน่งคร่าวๆ ของป่าอเมซอน และคำนวณระยะทางด้วย แพลนิมิเตอร์ เพื่อวางแผนว่าจะต้องเดินทางไกลแค่ไหนจึงจะเจอทางออก

เมื่อค่ำคืนมาถึง ทั้งป่ามืดสนิท พวกเขาใช้ ไฟฉาย ส่องนำทาง ป้องกันไม่ให้สะดุดรากไม้หรือเจอสัตว์ร้ายแบบไม่ทันระวัง ระหว่างนั้นพวกเขาเผชิญหน้ากับงูอนาคอนด้าตัวใหญ่ ทุกคนตกใจมาก แต่โชคดีที่มี ขนมดังโงะบังคับสัตว์ จึงให้เจ้างูช่วยพาพวกเขาเคลื่อนตัวผ่านป่าที่รก

ในที่สุด พวกเขาตัดสินใจใช้ คอปเตอร์ไม้ไผ่ บินขึ้นไปบนท้องฟ้า มองเห็นเส้นทางของแม่น้ำอเมซอนจากมุมสูง โนบิตะและเพื่อนๆจึงจำเส้นทางของป่าอเมซอนไว้ ทำให้รู้ทิศทางที่ถูกต้องและหาทางกลับไปยังบ้านของตนเองได้สำเร็จ

ด้วยความสามัคคีของโนบิตะและเพื่อนๆจึงสามารถเอาชีวิตรอดจากป่าอเมซอนและเดินทางกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย จากนั้นก็กลับมาวาดแผนที่ป่าอเมซอนส่งอาจารย์โนโนเนะพร้อมกับเล่าถึงเรื่องที่เกิดขึ้นให้เพื่อนๆในชั้นเรียนฟัง ทำให้ทราบว่า “ถ้ามีอุปกรณ์ที่เหมาะสมกับสถานการณ์ ก็ช่วยให้รอดพ้นจากปัญหาได้เหมือนกัน”

นายจิตติพัฒน์ มาขน เลขที่2

นางสาวกวิสรา สาระผล เลขที่10

นางสาวจิรัฐติกาล สงมา เลขที่13

นางสาวศิรดา จันทิมา เลขที่18

นางสาวอัญชลิดา เพียหล้า เลขที่19

วันหนึ่งโนบิตะ ชิซุกะ ไจแอนท์ และซึเนโอะ ต้องล่องเรือในแม่น้ำใหญ่ แต่ระหว่างทางเกิดพายุฝนทำให้เรือล่ม ทุกคนพลัดหลงเข้ามาในป่าลึก ไม่สามารถหาทางกลับบ้านได้ โชคดีที่โดเรมอนยังมีกระเป๋าวิเศษอยู่บ้าง แต่ของข้างในเหลือไม่กี่ชิ้น ทุกคนจึงต้องช่วยกันเลือกสิ่งของที่จะใช้เอาตัวรอดและหาทางกลับบ้าน

พวกเขาเลือก เข็มทิศ เพื่อดูทิศทางการเดิน แผนที่โลก เอาไว้เทียบเส้นทางแม่น้ำและภูเขา และ กล้องส่องทางไกล สำหรับมองหาหมู่บ้านหรือถนนที่อยู่ไกลออกไป จากนั้นก็หยิบ ไฟฉาย เผื่อใช้เวลากลางคืน มีดพก สำหรับตัดกิ่งไม้และป้องกันตัว และ ขวดน้ำ สำหรับเก็บน้ำสะอาดดื่ม

ระหว่างทาง ชิซุกะเป็นคนคอยกางแผนที่ ส่วนโดเรมอนใช้เข็มทิศชี้ทิศทางเดิน ไจแอนท์กับซึเนโอะช่วยกันเปิดทางด้วยมีดพก เมื่อเริ่มมืดก็ใช้ไฟฉายส่องเพื่อไม่ให้สะดุดหรือตกหลุม หลายครั้งทุกคนเหนื่อยและท้อ แต่ก็ช่วยกันให้กำลังใจ จนกระทั่งใช้กล้องส่องทางไกลมองเห็นหลังคาบ้านของชาวบ้านอยู่ไกลๆ ทุกคนดีใจมากจึงรีบเดินไปตามทิศทางนั้น

ในที่สุดโนบิตะและเพื่อนๆ ก็หาทางออกจากป่าได้สำเร็จ และได้รับความช่วยเหลือจากชาวบ้านจนได้กลับบ้านอย่างปลอดภัย ทุกคนได้เรียนรู้ว่าการทำงานเป็นทีมและการเลือกใช้อุปกรณ์ที่เหมาะสมเป็น

นายจิตติพัฒน์ มาขน เลขที่2

นางสาวกวิสรา สาระผล เลขที่10

นางสาวจิรัฐติกาล สงมา เลขที่13

นางสาวศิรดา จันทิมา เลขที่18

นางสาวอัญชลิดา เพียหล้า เลขที่19

1. เข็มทิศ =ใช้ในการหาทิศทาง ไม่ให้หลงทางในป่า และช่วยกำหนดเส้นทางทำแผนที่

2. แผนที่โลก =ใช้เทียบตำแหน่งและกำหนดพื้นที่ลุ่มแม่น้ำอเมซอน

3. บารอมิเตอร์ =ใช้วัดความกดอากาศ เพื่อคาดการณ์ฝน พายุ และสภาพอากาศในป่า

4. เชือก =ใช้ผูกสร้างที่พัก ทำสะพานเชือก หรือดึงช่วยเพื่อนในที่อันตราย

5. มีดทำครัว =ใช้ตัดกิ่งไม้ เตรียมอาหาร และป้องกันตัวจากสัตว์ร้าย

6. เต็นท์ที่พัก =ใช้สำหรับนอนหลับพักผ่อน ป้องกันฝนและสัตว์ร้ายในป่า

ต่อ เมื่อประตูวิเศษถูกจระเข้เคแมนกัดพัง ทุกคนตกใจมากเพราะไม่รู้จะกลับบ้านได้อย่างไร แต่โดราเอมอนรีบเปิดกระเป๋าวิเศษแล้วบอกว่า

“เรายังมีโอกาสรอดนะ! เลือกของที่จำเป็นที่สุดออกมาใช้สิ!”

ทุกคนจึงช่วยกันเลือกอุปกรณ์ออกมาได้ 6 ชิ้น คือ เข็มทิศ, แผนที่โลก, บารอมิเตอร์, เชือก, มีดทำครัว และเต็นท์ที่พัก

พวกเขาเริ่มจากการกาง เต็นท์ ใกล้ลำน้ำเพื่อพักพิง ส่วน เข็มทิศ และ แผนที่โลก ถูกใช้เป็นเครื่องมือนำทาง ชิซูกะคอยจดและวาดเส้นทางไว้บนกระดาษเพื่อทำแผนที่ลุ่มแม่น้ำอเมซอนส่งครู

วันรุ่งขึ้น ขณะกำลังเดินทาง ไจแอนท์สังเกตว่า บารอมิเตอร์ มีค่าความกดอากาศลดต่ำลง แสดงว่าใกล้จะมีฝนตกหนัก ทุกคนจึงรีบหยุดเดิน ใช้ เชือก และ มีด สร้างที่พักและเก็บฟืนเตรียมตัว หลังจากนั้นไม่นานก็เกิดฝนตกหนักจริงๆ แต่โชคดีที่ทุกคนปลอดภัยในเต็นท์

หลายวันต่อมา ระหว่างเดินทางพวกเขาเจองูอนาคอนด้าตัวใหญ่ตามที่โนบิตะใฝ่ฝันจะเห็น โนบิตะตกใจมาก แต่โดราเอมอนรีบใช้เสียงตะโกนขับไล่ และทุกคนช่วยกันตัดกิ่งไม้ด้วยมีดเพื่อเปิดทางหนีรอดมาได้

ท้ายที่สุด เมื่อเดินทางตามลำน้ำไปเรื่อยๆ พวกเขาก็เจอกับหมู่บ้านของชาวพื้นเมือง ชาวบ้านใจดีช่วยซ่อมแซมอุปกรณ์และนำพวกเขาออกจากป่าได้สำเร็จ

โนบิตะและเพื่อนๆ กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย พร้อมกับ แผนที่ลุ่มแม่น้ำอเมซอนที่เขียนเสร็จสมบูรณ์ ส่งให้อาจารย์โนโนเนะ ทุกคนต่างดีใจที่ไม่เพียงเอาชีวิตรอด แต่ยังทำการบ้านสำเร็จอีกด้วย

นางสาวกวินตา นวลแยง เลขที่9

นางสาวกัญญาพัชร์ ตันสอาด เลขที่11

นางสาว จินตนาพร โคตรภูเวียง เลขที่ 12

นางสาว อัญชลิดา เพียหล้า เลขที่ 19

โนบิตะรีบปรึกษาเพื่อน ๆ เพื่อเลือก อุปกรณ์ 6 ชิ้น ที่จำเป็นที่สุดในการเอาชีวิตรอดและหาทางกลับบ้าน ได้แก่

1เข็มทิศ ใช้หาทิศทางเพื่อรู้ว่าควรเดินทางไปทางไหน

2ไฟฉาย ใช้ให้แสงสว่างตอนกลางคืนและส่องหาทาง

3มีดพก ใช้หั่นผลไม้หรือทำอุปกรณ์ต่าง ๆ รวมถึงป้องกันตัว

4เชือก ใช้สำหรับผูกสิ่งของ ทำที่พัก หรือช่วยกันปีนป่าย

5เรือยาง ใช้เดินทางในน้ำเพื่อหนีออกจากเกาะ

6แผนที่โลก ใช้หาตำแหน่งที่พวกเขาอยู่และวางแผนเส้นทางกลับบ้าน

นอกจากนี้ยังเลือก เครื่องมือทางภูมิศาสตร์ 3 ชิ้น เพื่อช่วยให้เดินทางแม่นยำยิ่งขึ้น:

1)จีพีเอส (GPS) – ใช้ระบุตำแหน่งปัจจุบันได้อย่างแม่นยำ

2)กล้องส่องทางไกล – ใช้ส่องดูพื้นที่ไกล ๆ ว่ามีเกาะหรือบ้านคนหรือไม่ 🔭

3)บารอมิเตอร์ – ใช้วัดความกดอากาศ เพื่อดูสภาพอากาศและคาดเดาพายุที่จะมา

วิธีการกลับบ้าน:

หลังจากเก็บข้อมูลจาก GPS และแผนที่ โลกทำให้โนบิตะและเพื่อน ๆ รู้ว่าต้องมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก พวกเขาจึงซ่อมเรือยางและใช้เชือกมัดให้แข็งแรง จากนั้นออกเดินทางในเวลากลางวันเพื่อความปลอดภัย กลางคืนใช้ไฟฉายส่องทาง และใช้กล้องส่องทางไกลดูทิศทาง เมื่อเจอเกาะที่มีผู้คนอาศัย พวกเขาก็ขอความช่วยเหลือและสามารถกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย

เหตุผลที่เลือกอุปกรณ์:

-ทุกชิ้นที่เลือกช่วยให้พวกเขามี ที่พัก อาหาร ความปลอดภัย และทิศทาง

-เน้นการเอาชีวิตรอดในธรรมชาติและการเดินทางกลับบ้าน

-เครื่องมือทางภูมิศาสตร์ช่วยให้ ไม่หลงทางและวางแผนเส้นทางได้แม่นยำ

1. วุ้นแปลภาษา เพราะ ใช้สื่อสารกับผู้คนในพื้นที่ต่าง ๆ ทำให้เข้าใจภาษาและขอความช่วยเหลือได้

2. ไฟฉาย เพราะ ใช้ส่องทางในที่มืด หรือส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ

3. คอปเตอร์ไม้ไผ่ เพราะ ใล้ลอยขึ้นไปดูภูมิประเทศด้านบนหรือดูทางเวลาเดินทางยากๆ

4. แผนที่โลก เพราะ เป็นเครื่องมือภูมิศาสตร์ ช่วยบอกตำแหน่งประเทศและพื้นที่ต่าง ๆ

5. เข็มทิศ เพราะ เป็นเครื่องมือภูมิศาสตร์ ใช้หาทิศทางในการเดินป่า ไม่ให้หลงทาง

6. แอนนิโมมิเตอร์ เพราะ เป็นเครื่องมือภูมิศาสตร์ ใช้วัดความเร็วลม เพื่อคาดการณ์สภาพอากาศ

ดำเนินเรื่องต่อ

โนบิตะ ชิซูกะ ไจแอนท์ และซึเนโอะ พลาดท่าหลงป่าไกลจากหมู่บ้าน ทุกคนตกใจมาก แต่โชคดีที่มีกล่องของวิเศษอยู่กับพวกเขา พวกเขาใช้วุ้นแปลภาษาเพื่อพูดคุยกับชาวบ้านแถวนั้น ทำให้รู้ข้อมูลว่าบริเวณนี้อยู่ใกล้แม่น้ำสายใหญ่ และสามารถเดินทางตามน้ำไปยังเมืองใหญ่ได้ระหว่างเดินทาง กลางคืนมืดมากจึงใช้ไฟฉายส่องทางป้องกันไม่ให้สะดุดหินและสัตว์ป่าเมื่อถึงทางที่รกและเดินยาก โนบิตะจึงหยิบคอปเตอร์ไม้ไผ่บินขึ้นไปดูจากมุมสูง พบว่ามีแม่น้ำสายหนึ่งไหลไปทางทิศตะวันตก พวกเขาจึงรู้ทิศทางที่ควรไปต่อชิซูกะหยิบแผนที่โลก ขึ้นมาดูร่วมกับเข็มทิศทำให้รู้ว่าตำแหน่งที่อยู่ตรงกับบริเวณป่าเขตร้อนในทวีปอเมริกาใต้และถ้าเดินตามทิศทางนี้จะเจอเส้นทางไปสนามบินก่อนออกเดินต่อ ไจแอนท์ลองใช้ แอนนิโมมิเตอร์วัดความเร็วลม พบว่าลมแรงมากและท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม แสดงว่าจะมีพายุมาในไม่ช้า พวกเขาจึงรีบหาที่พักหลบฝนก่อน แล้วค่อยออกเดินทางต่อในตอนเช้าในที่สุด ด้วยความสามัคคีและการใช้เครื่องมือภูมิศาสตร์อย่างถูกต้อง พวกเขาก็หาทางออกจากป่าได้ และเดินทางกลับบ้านอย่างปลอดภัย

หลังจากที่โนบิตะและเพื่อนๆเอาตัวรอดในป่าอเมซอนได้โนบิตะกับเพื่อน ๆจึงช่วยกันวาดแผนที่ลุ่มแม่น้ำอเมซอนโดยใช้ข้อมูลจากแผนที่โลกและเข็มทิศประกอบกับสิ่งที่ได้เห็นจริงในระหว่างการเดินทางเราใส่รายละเอียดของเส้นทางน้ำป่าฝนเขตร้อนและภูเขาใกล้เคียงจนได้แผนที่ที่สมบูรณ์และโนบิตะนำไปส่งอาจารย์เป็นผลงานภูมิศาสตร์

1. เต็นท์ที่พัก – ใช้สำหรับนอนพักและป้องกันฝน/สัตว์ร้ายในป่า

2. มีดพก – ใช้ตัดเชือก กิ่งไม้ หรือผลไม้ เพื่อความปลอดภัยและความสะดวก

3. ไฟฉาย – ใช้ส่องทางในเวลากลางคืน ไม่ให้หลงทาง

4. เข็มทิศ (วิทยาศาสตร์) – ใช้บอกทิศทางในการเดินทาง ไม่ให้หลงป่า

5. กล้องส่องทางไกล (วิทยาศาสตร์) – ใช้สอดส่องหาทาง หรือตรวจดูพื้นที่ล่วงหน้าเพื่อความปลอดภัย

6. แผนที่โลก (วิทยาศาสตร์) – ใช้ช่วยวางแผนการเดินทาง รู้ตำแหน่งและหาทางออกจากป่า

เหตุผลที่เลือก

เต็นท์ที่พัก → ให้ทุกคนมีที่หลับนอนปลอดภัยจากฝน ลม และสัตว์ป่า

มีดพก → ใช้ในการเอาตัวรอด เช่น ทำอาหาร ตัดไม้ หรือป้องกันตัว

ไฟฉาย → จำเป็นสำหรับการเดินทางกลางคืนและป้องกันอันตรายจากการมองไม่เห็น

เข็มทิศ → ช่วยบอกทิศทาง ทำให้ไม่หลงทางในป่า

กล้องส่องทางไกล → ใช้ดูเส้นทางล่วงหน้าและหาจุดหมายได้ง่ายขึ้น

แผนที่โลก → ใช้วางแผนเส้นทางร่วมกับเข็มทิศ เพื่อหาทางออกจากป่าอย่างปลอดภัย

โนบิตะกลับบ้าน

วันหนึ่ง โนบิตะกับเพื่อน ๆ พลัดหลงเข้าไปในป่าลึก ทุกคนตกใจมากเพราะไม่รู้จะหาทางกลับบ้านยังไง พวกเขาจึงช่วยกันหยิบอุปกรณ์ที่มีติดตัวมาใช้อย่างรอบคอบ

ตอนกลางคืน พวกเขากาง เต็นท์ที่พัก เพื่อให้ทุกคนได้พักผ่อนอย่างปลอดภัย ไม่ต้องกังวลเรื่องฝนหรือตัวแมลงรบกวน โนบิตะใช้ มีดพก ตัดกิ่งไม้มาก่อกองไฟและตัดผลไม้จากต้นไม้มาแบ่งกันกิน ส่วนชิซูกะใช้ ไฟฉาย ส่องรอบ ๆ เพื่อป้องกันอันตรายจากสัตว์ป่าและช่วยหาทางเดินในความมืด

เช้าวันรุ่งขึ้น เด็ก ๆ ใช้ เข็มทิศ ตรวจทิศทาง และกาง แผนที่โลก วางแผนเส้นทางกลับบ้าน โดเรมอนยื่น กล้องส่องทางไกล ให้เพื่อน ๆ ดูภูเขาและแม่น้ำที่อยู่ไกลออกไป จนเจอเส้นทางที่นำไปสู่ถนนใหญ่

สุดท้าย พวกเขาเดินทางตามแผนที่กับเข็มทิศอย่างระมัดระวัง และไม่นานก็เจอถนนที่มีคนผ่านไปมา ทุกคนดีใจมากที่สามารถเอาชีวิตรอดและหาทางกลับบ้านได้ด้วยความสามัคคีและอุปกรณ์ทั้ง 6 ชิ้นที่เลือกมา

นางสาวกัญญาพชร์ ตันสอาด เลขที่11

นางสาวจินตนาพร โคตรภูเวียง เลขที่12

นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี เลขที่ 15

นางสาวพิมพ์มาดา แสงพันธ์ เลขที่16

นางสาวกัญญาพชร์ ตันสอาด เลขที่11

นางสาวจินตนาพร โคตรภูเวียง เลขที่12

นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี เลขที่ 15

นางสาวพิมพ์มาดา แสงพันธ์ เลขที่16

https://www.canva.com/design/DAGyyJZZuYc/C4Ny7D2iJYONuSsncHME2g/edit?utm_content=DAGyyJZZuYc&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=sharebutton

นางสาวกัญญาพชร์ ตันสอาด เลขที่11

นางสาวจินตนาพร โคตรภูเวียง เลขที่12

นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี เลขที่ 15

นางสาวพิมพ์มาดา แสงพันธ์ เลขที่16

นางสาวกัญญาพชร์ ตันสอาด เลขที่11

นางสาวจินตนาพร โคตรภูเวียง เลขที่12

นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี เลขที่ 15

นางสาวพิมพ์มาดา แสงพันธ์ เลขที่16

https://www.canva.com/design/DAGyyJZZuYc/C4Ny7D2iJYONuSsncHME2g/edit?utm_content=DAGyyJZZuYc&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=sharebutton

นางสาวกัญญาพชร์ ตันสอาด เลขที่11

นางสาวจินตนาพร โคตรภูเวียง เลขที่12

นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี เลขที่ 15

นางสาวพิมพ์มาดา แสงพันธ์ เลขที่16

นางสาวกัญญาพชร์ ตันสอาด เลขที่11

นางสาวจินตนาพร โคตรภูเวียง เลขที่12

นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี เลขที่ 15

นางสาวพิมพ์มาดา แสงพันธ์ เลขที่16

https://www.canva.com/design/DAGyyJZZuYc/C4Ny7D2iJYONuSsncHME2g/edit?utm_content=DAGyyJZZuYc&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=sharebutton

นางสาวกัญญาพชร์ ตันสอาด เลขที่11

นางสาวจินตนาพร โคตรภูเวียง เลขที่12

นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี เลขที่ 15

นางสาวพิมพ์มาดา แสงพันธ์ เลขที่16

นางสาวกัญญาพชร์ ตันสอาด เลขที่11

นางสาวจินตนาพร โคตรภูเวียง เลขที่12

นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี เลขที่ 15

นางสาวพิมพ์มาดา แสงพันธ์ เลขที่16

https://www.canva.com/design/DAGyyJZZuYc/C4Ny7D2iJYONuSsncHME2g/edit?utm_content=DAGyyJZZuYc&utm_campaign=designshare&utm_medium=link2&utm_source=sharebutton

วันหนึ่ง โนบิตะกับผองเพื่อนพลัดหลงเข้าไปในป่า พวกเขามีอุปกรณ์ 6 อย่างคือ เรนเกจแผนที่โลก เข็มทิศ ไฟฉาย กล้องส่องทางไกล และเชือก ทั้งสอง ใช้แผนที่กับเข็มทิศ

หาทิศทาง ใช้กล้องส่องทางไกลดูเส้นทาง ข้างหน้า ตอนกลางคืนเปิดไฟฉายเพื่อความปลอดภัย ใช้เชือกทำที่พักและช่วย กันข้ามทางชัน ส่วนเรนเกจช่วยคาดการณ์ฝน ทำให้วางแผนเดินทางได้ดี สุดท้ายโนบิตะกับผองเพื่อนก็หาทางออกจากป่าได้อย่างปลอดภัย

ส่งอีกครั้งค่ะ แก้ไข

ถ้าหมูเด้งเลือกกินก๋วยเตี๋ยวค่าเสียโอกาสคือการไม่ได้กินข้าวกะเพราเพราะหมูเด้งต้องสละทางเลือกที่ดีที่สุดรองลงมาเนื่องจากมีเงินจำกัดไม่สามารถซื้อได้ทั้งสองอย่างจึงถือว่าข้าวกะเพราเป็นค่าเสียโอกาสของการเลือกกินก๋วยเตี๋ยว

คำตอบสถาณการณ์ที่2

หมูตุ้นไม่ได้รับของฟรีจริงทั้งหมดตามหลักเศรษฐศาสตร์เพราะแม้จะไม่ต้องเสียเงินแต่หมูตุ้นต้องเสียเวลาในการต่อแถวและอาจเสียโอกาสไปทำกิจกรรมอย่างอื่น เช่น พักผ่อนหรือทำอย่างอื่นที่เป็นประโยชน์ ดังนั้นเวลาและโอกาสที่เสียไปถือเป็นค่าเสียโอกาสของการรับของฟรีจากโรงทาน

นางสาวณัฏฐณิชา แทนคำ ม.5/1 เลขที่14

ความยากจนที่ถูกส่งต่อจากพ่อแม่ไปสู่ลูกหลาน ทำให้คนในครอบครัวรุ่นต่อๆ มา ขาดโอกาสด้านการศึกษา อาชีพ และรายได้จึงหลุดพ้นจากความยากจนได้ยาก

คำตอบข้อที่2

• ครอบครัวมีรายได้น้อย ทำให้ขาดโอกาสทางการศึกษา

• ไม่สามารถเข้าถึงทรัพยากรหรือบริการของรัฐได้อย่างทั่วถึง

• ขาดความรู้และทักษะในการประกอบอาชีพ

• สภาพแวดล้อมและสังคมไม่เอื้อต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิต

คำตอบข้อที่3

เราสามารถแก้ไขปัญหาความจนข้ามรุ่นได้ โดย

• ส่งเสริมการศึกษาให้เด็กและเยาวชนอย่างทั่วถึง

• สนับสนุนอาชีพและการฝึกทักษะให้กับครอบครัวที่ยากจน

• ภาครัฐช่วยเหลือด้านสวัสดิการและโอกาสในการทำงาน

• สร้างความรู้ทางการเงินและการวางแผนชีวิต

  นางสาวณัฏฐณิชา แทนคำ เลขที่14

2. ไม่ แม้ว่าหมูตุ๋นจะไม่ต้องจ่ายเงินเพื่อรับอาหารจากโรงทานแต่ตามหลักค่าเสียโอกาสทางเศรษฐศาสตร์ ก็ยังมีต้นทุนแฝง คือเวลา ที่หมูตุ๋นใช้ในการต่อแถว ในช่วงเวลานั่นหมูตุ๋นสามารถไปทำงาน,พักผ่อนหรือทำอย่างอื่นที่มีประโยชน์ได้

น.ส่วน.กัญญาพัชร์ ตันสอาด เลขที่11 ม.5|1

พูดง่าย ๆ คือ พ่อแม่ฐานะไม่ดี → ลูกเข้าไม่ถึงการศึกษา งานดี หรือโอกาส → โตขึ้นก็ยังรายได้น้อย → วนซ้ำไปอีกรุ่น

มันไม่ได้เกิดเพราะขี้เกียจอย่างเดียว แต่เพราะ ขาดโอกาส ขาดทุนทรัพย์ การศึกษา สังคมรอบตัวไม่เอื้อ เลยทำให้หลุดจากความจนได้ยาก

สาเหตุคืออะไร ?2)ตอบ สาเหตุของความจนข้ามรุ่น มีหลายอย่างมาก ไม่ได้เกิดจากเรื่องเดียว

1. การศึกษาไม่ทั่วถึง
   ครอบครัวจนมักเรียนได้น้อย พอเรียนต่ำ งานที่ได้ก็รายได้น้อย โอกาสโตในอาชีพก็น้อย

2. รายได้ไม่พอใช้ตั้งแต่แรก
   เงินที่มีต้องเอาไปใช้จ่ายวันต่อวัน ไม่มีเหลือเก็บ ไม่มีเงินลงทุนอะไรเพิ่ม

3. ขาดโอกาสเข้าถึงงานดี ๆ
   งานดีมักต้องใช้วุฒิ ทักษะ หรือเส้นสาย ซึ่งคนจนมักไม่มี

4. สภาพแวดล้อมไม่เอื้อ
   อยู่ในชุมชนที่มีแต่ความยากจน โรงเรียนไม่ดี แหล่งงานน้อย เด็กก็โตมาในวงจรเดิม

5. ภาระหนี้สิน
   ต้องกู้ยืม ดอกเบี้ยสูง หาเงินได้มาก็ต้องเอาไปใช้หนี้ ไม่ได้พัฒนาชีวิต

6. ขาดความรู้ทางการเงิน
   ไม่รู้วิธีออม ลงทุน หรือวางแผนเงิน เลยใช้เงินแบบเดือนชนเดือน

7. ต้องออกจากโรงเรียนเร็ว
   ต้องทำงานช่วยครอบครัว ทำให้ไม่มีวุฒิไปต่อ

8. โอกาสในสังคมไม่เท่าเทียม
   บางคนเกิดมาก็เสียเปรียบตั้งแต่ต้น ไม่ว่าจะเรื่องพื้นที่ เพศ หรือฐานะ

9. ทัศนคติที่สังคมปลูกฝัง
   เช่น “คนจนก็ต้องจนแบบนี้แหละ” ทำให้ไม่กล้าฝัน ไม่กล้าลองเปลี่ยนชีวิต

   คนจนไม่ได้จนเพราะไม่พยายาม แต่เพราะระบบและโอกาสมันไม่เท่ากันตั้งแต่ต้น

แก้ไขได้หรือไม่ อย่างไร 3) ตอบ

1. ให้การศึกษาที่มีคุณภาพและเท่าเทียม
   เด็กได้เรียนดี มีทักษะ ก็มีโอกาสได้งานและรายได้ดีขึ้น

2. พัฒนาทักษะอาชีพและสร้างงาน
   สอนอาชีพ เพิ่มทักษะใหม่ ๆ ให้คนมีรายได้มั่นคง ไม่ติดอยู่กับงานค่าแรงต่ำ

3. ลดภาระหนี้และสอนการจัดการเงิน
   ช่วยแก้หนี้ สอนออมเงิน วางแผนการใช้จ่าย

4. ดูแลสุขภาพให้เข้าถึงง่าย
   สุขภาพดี ทำงานได้ต่อเนื่อง ไม่เสียเงินรักษามากเกินไป

5. ลดความเหลื่อมล้ำในสังคม
   เปิดโอกาสให้ทุกคนเข้าถึงทรัพยากรและโอกาสอย่างเป็นธรรม

👉เลือกอะไร → สิ่งที่ไม่ได้เลือก = ค่าเสียโอกาส

คำถามที่ 2) ตอบ หมูตุ๋นไม่ได้รับของฟรีจริง ‼️ตามหลักค่าเสียโอกาสทางเศรษฐศาสตร์

👉 แม้หมูตุ๋นจะไม่ได้เสียเงินในการรับขนมหรืออาหารจากโรงทาน

แต่หมูตุ๋นต้อง เสียเวลาในการเดินทางและต่อแถวรอรับของ

ดังนั้น ค่าเสียโอกาส ของการรับของฟรี คือ เวลาที่หมูตุ๋นต้องสละไปเพื่อมารับของจากโรงทาน

ตอบคำถามที่ 2 ถ้าหมูตุ๋นไปรับขนมและอาหารจากโรงทานอาจดูเหมือนว่าไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย แต่ในความเป็นจริงหมูตุ๋นต้องยอมแลกกับเวลาที่ใช้เดินทางและยืนรอ รวมถึงโอกาสในการนำเวลาและพลังงานไปทำกิจกรรมอื่นที่อาจให้คุณค่ามากกว่า ดังนั้นการรับของจากโรงทานจึงมีต้นทุนในรูปของค่าเสียโอกาส และไม่ใช่ของฟรีอย่างแท้จริงตามหลักเศรษฐศาสตร์

นางสาวอัญชลิดา เพียหล้า เลขที่ 20 ม.5/1

ตอบคำถามที่ 2 สาเหตุของความยากจนข้ามรุ่น เกิดจากหลายปัจจัย เช่น ครอบครัวมีรายได้น้อย ทำให้เข้าถึงการศึกษาได้ไม่เต็มที่ ขาดทักษะในการประกอบอาชีพ ขาดเงินทุนและโอกาสในการพัฒนาตนเอง รวมถึงสภาพแวดล้อมและสังคมที่ไม่เอื้อต่อการสร้างโอกาส ส่งผลให้ลูกหลานต้องเผชิญความยากจนเช่นเดียวกับคนรุ่นก่อน

ตอบคำถามที่ 3 การแก้ไขปัญหาความยากจนข้ามรุ่น สามารถทำได้ โดยเริ่มจากการเพิ่มโอกาสทางการศึกษาให้ทั่วถึงและมีคุณภาพ การพัฒนาทักษะอาชีพให้สอดคล้องกับตลาดแรงงาน การสนับสนุนด้านสวัสดิการและเงินทุนสำหรับผู้มีรายได้น้อย รวมถึงการสร้างสภาพแวดล้อมทางสังคมที่เอื้อให้ทุกคนสามารถพัฒนาศักยภาพของตนเองได้ ซึ่งจะช่วยลดและหยุดวงจรความยากจนข้ามรุ่นในระยะยาว

นางสาวอัญชลิดา เพียหล้า เลขที่ 20 ม.5/1

ถ้าหมูเด้งเลือกก๋วยเตี๋ยว ค่าเสียโอกาสไม่ใช่แค่ “ข้าวกะเพรา” แต่เขาเสีย

ความอิ่มท้องที่อาจอยู่นานกว่า ความเผ็ดร้อนที่ช่วยให้หายง่วง พลังงานที่อาจมากกว่าสำหรับทำกิจกรรมต่อ ค่าเสียโอกาสจริง ๆ คือ “ประสบการณ์ของอีกทางเลือกหนึ่ง”ไม่ใช่แค่อาหารอีกจาน แต่คือความรู้สึกและประโยชน์ที่เขาไม่ได้รับ

ข้อ2 หมูตุ่นไปรับของฟรีถึงไม่เสียเงินแต่เขาอาจเสียภาพลักษณ์ ถ้ามีคนมองว่าไปเพราะของฟรีความสบายใจ ถ้าต้องเบียดคนอื่นโอกาสช่วยงานวัดมากกว่านี้ เพราะมัวแต่ต่อแถว

1) ความจนข้ามรุ่นคืออะไร?

ความจนข้ามรุ่น คือ ความจนที่ไม่ได้จบแค่พ่อแม่ แต่ส่งต่อไปถึงลูก

ไม่ใช่แค่ไม่มีเงินแต่คือ “ไม่มีโอกาส”เช่น พ่อแม่เรียนไม่สูง → งานรายได้น้อย → ลูกต้องช่วยทำงาน → เรียนไม่เต็มที่ → โตมาก็รายได้น้อยเหมือนเดิมมันเลยวนเป็นวงกลม

2) สาเหตุของความจนข้ามรุ่น

การศึกษาไม่ทั่วถึง รายได้ไม่พอเลี้ยงครอบครัว หนี้สินสะสม ขาดความรู้เรื่องการเงิน

3) แก้ได้ไหม?

แก้ได้ แต่ต้องตัดวงจร เช่น ให้โอกาสทางการศึกษา สอนทักษะอาชีพ สอนการวางแผนการเงิน สร้างกำลังใจ ไม่ทำให้เด็กรู้สึกด้อยค่า

ค่าเสียโอกาสของหมูเด้งคือ "ข้าวกะเพรา" ครับ

อธิบาย: เนื่องจากหมูเด้งมีเงินจำกัด และไม่สามารถเลือกได้ทั้งสองอย่าง เมื่อหมูเด้งตัดสินใจเลือกสิ่งที่ชอบที่สุดคือ ก๋วยเตี๋ยวสิ่งที่ต้องยอมสละไปก็คือทางเลือกอันดับรองลงมานั่นคือ "ข้าวกะเพรา" ดังนั้นมูลค่าหรือความอิ่มอร่อยที่จะได้รับจากข้าวกะเพราจึงกลายเป็นค่าเสียโอกาสนั่นเอง

สถานการณ์ที่ 2: หมูตุ๋นไปรับของฟรีที่โรงทาน

คำตอบคือ "ไม่ฟรีจริง" ในทางเศรษฐศาสตร์ครับ

อธิบาย: แม้ว่าหมูตุ๋นจะไม่ต้องจ่าย "เงิน" ซื้ออาหาร แต่หมูตุ๋นต้องจ่ายด้วย "เวลา" และ "ค่าเสียโอกาสของเวลา" นั้นครับ

นายชัยวัฒน์ หาญเชิงชั 5/1 เลขที่ 3

2. สาเหตุของ "ความยากจนข้ามรุ่น" คืออะไร?

การขาดโอกาสทางการศึกษา: พ่อแม่ไม่มีเงินส่งเรียนสูงๆ ทำให้ลูกขาดทักษะไปทำงานที่รายได้ดี

ปัญหาสุขภาพและโภชนาการ: เด็กในครอบครัวยากจนอาจเข้าไม่ถึงสวัสดิการสุขภาพที่ดี

การขาดเงินทุนและทรัพย์สิน: ไม่มีต้นทุนชีวิตหรือมรดกในการเริ่มสร้างธุรกิจ

ปัจจัยเชิงโครงสร้าง: เช่น ค่าแรงขั้นต่ำที่ไม่สอดคล้องกับค่าครองชีพ หรือการเข้าถึงแหล่งเงินทุนที่ยากลำบาก

3: เราสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้หรือไม่? และด้วยวิธีใดบ้าง?

แก้ไขได้ครับ แต่ต้องอาศัยความร่วมมือหลายฝ่าย ดังนี้:

รัฐสนับสนุนการศึกษา: มีทุนเรียนฟรีจนจบระดับสูงสุดเพื่อให้เด็กมีอาชีพ

สวัสดิการถ้วนหน้า: การมีระบบสาธารณสุขและเบี้ยเลี้ยงเด็กที่ทั่วถึง

การฝึกทักษะอาชีพ: สอนทักษะที่ตลาดต้องการ เพื่อเพิ่มรายได้

การกระจายรายได้: ปรับปรุงโครงสร้างภาษีและการเข้าถึงเงินทุนที่เป็นธรรม

นายชัยวัฒน์ หาญเชิงชัย 5/1 เลขที่ 3

คำตอบที่ 2 : ไม่ได้รับของฟรีจริงๆ

คำตอบข้อ 2 : ปัญหาหนี้สินและรายได้ต่ำ เศรษฐกิจไม่ดี การศึกษาถดถอย

คำตอบข้อ3 : สามารถแก้ไขได้โดย ส่งเสริมการศึกษา สร้างทักษะอาชีพในทุกๆวัยที่เหมาะสม

2.ตอบ อาจจะเป็นเพราะเศรษฐกิจการค้าขายหรือการเมืองในปัจจุบัน

3.ตอบ สามารถแก้ไขได้ โดยวิธีการสร้างความเสมอภาคทางการศึกษาการฝึกทักษะอาชีพและสร้างงานในชุมชนและการบริหารจัดการฐานะทางการเงินเป็นต้น

นางสาวณัฏฐณิชา แทนคำ เลขที่14(ฝ่ายดำเนินการ)

นางสาวภัทรภร ชินราษฎร์ เลขที่17(ฝ่ายคัดค้าน)

นายกฤตยชญ์ อรรคฮาด เลขที่ 1

นายณัฐนนท์ ศิริวงษ์ เลขที่ 4

นายธัชพล โสวงษ์ เลขที่ 5

นายน้ำเพชร กองเกิด เลขที่ 6

นายปัณณวิชญ์ กวินพัฒนสกุล เลขที่ 7

หากหมูเด้งเลือกกินก๋วยเตี๋ยว

ค่าเสียโอกาส คือ ข้าวกะเพรา

เพราะหมูเด้งมีเงินพอซื้อได้เพียงอย่างเดียว การเลือกก๋วยเตี๋ยวทำให้เสียโอกาสในการกินข้าวกะเพรา ซึ่งเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดรองลงมา ตามหลักค่าเสียโอกาสทางเศรษฐศาสตร์

สถานการณ์ที่ 2

แม้ว่าหมูตุ่นจะได้รับข้าวฟรีจากโรงทานโดยไม่ต้องเสียเงิน

แต่จริง ๆ แล้ว ไม่ได้ฟรีทั้งหมด

เพราะหมูตุ่นต้องเสียเวลาในการเดินทางและต่อแถว ซึ่งเวลาที่เสียไปนั้นสามารถนำไปทำกิจกรรมอื่นได้ เช่น ทำงาน พักผ่อน หรืออ่านหนังสือ

ดังนั้น ตามหลักค่าเสียโอกาส หมูตุ่นยังคงมี “ค่าเสียโอกาส” คือ เวลาที่เสียไป แม้จะไม่ได้เสียเงินก็ตาม

คือ ภาวะที่ครอบครัวยากจนต่อเนื่องจากพ่อแม่ไปสู่ลูก เพราะลูกเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ขาดโอกาส ทำให้ยังคงยากจนต่อไป

2. สาเหตุ

เกิดจากรายได้ไม่เพียงพอ ขาดโอกาสทางการศึกษา ไม่มีงานที่มั่นคง และมีหนี้สินสะสม

3. วิธีแก้ไข

ควรส่งเสริมการศึกษาและทักษะอาชีพ สร้างโอกาสในการทำงานที่มั่นคง และมีสวัสดิการช่วยเหลือจากภาครัฐอย่างทั่วถึง

นายกฤตยชญ์ อรรคฮาด เลขที่1

นายชัยวัฒน์ หาญเชิงชัย เลขที่ 3

นายณัฐนนท์ ศิริวงษ์ เลขที่ 4

นายน้ำเพชร กองเกิด เลขที่6

ปัณณวิชญ์ กวินพัฒนสกุล เลขที่7

นางสาวกวินตา นวลแยง ม.5/1เลขที่9

นางสาวอัจฉรา พันทาโฮม ม.5/1เลขที่20

ถ้าหมูเด้งเลือกกิน ก๋วยเตี๋ยว

ค่าเสียโอกาส คือ ข้าวกะเพรา (สิ่งที่ไม่ได้เลือก)

เพราะหมูเด้งมีเงินพอซื้อได้แค่อย่างเดียว เมื่อเลือกก๋วยเตี๋ยว จึงต้องสละโอกาสกินข้าวกะเพรา ซึ่งเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดรองลงมา นี่เรียกว่า “ค่าเสียโอกาส”

สถานการณ์ที่ 2

การไปรับของแจกฟรีที่โรงทาน

ตามหลักเศรษฐศาสตร์ ถือว่าไม่ฟรีจริง ๆ

เพราะมี ค่าเสียโอกาส เช่น

เสียเวลาไปต่อแถว

อาจพลาดทำกิจกรรมอื่น

เสียค่าเดินทาง

ดังนั้น แม้ไม่ต้องจ่ายเงิน แต่ก็ยังมี “ต้นทุนค่าเสียโอกาส” จากสิ่งที่ต้องสละไป

หมายถึง ภาวะที่ครอบครัวมีความยากจนต่อเนื่องจากพ่อแม่สู่ลูก หลายรุ่นไม่สามารถหลุดพ้นจากความยากจนได้ เพราะขาดโอกาสทางการศึกษา รายได้ และทรัพยากรต่าง ๆ ทำให้ลูกมีชีวิตความเป็นอยู่ใกล้เคียงกับพ่อแม่ที่ยากจน

คำถามที่2 สาเหตุของความยากจนข้ามรุ่น

-ขาดโอกาสทางการศึกษา

-รายได้ไม่เพียงพอ/งานไม่มั่นคง

-หนี้สินสะสม

-ขาดทักษะอาชีพหรือการเข้าถึงแหล่งทุน

-ปัญหาสังคม เช่น ความเหลื่อมล้ำ การเข้าถึง---สวัสดิการไม่ทั่วถึง

คำถามที่3 การแก้ไขปัญหา

สามารถแก้ไขได้ หากมีความร่วมมือจากหลายฝ่าย โดย -ส่งเสริมการศึกษาและทุนการศึกษา

-พัฒนาทักษะอาชีพและฝึกอบรม

-สร้างโอกาสการจ้างงานที่มั่นคง

-สนับสนุนสวัสดิการจากภาครัฐ

-ส่งเสริมการออมและการวางแผนทางการเงิน

2)ตอบ “ไม่ฟรีจริง” ในทางเศรษฐศาสตร์ เพราะ แม้หมูตุ่นไม่ต้องจ่ายเงินซื้ออาหาร แต่ต้องเสีย “เวลา” ในการเดินทางหรือรอรับอาหาร เวลาที่เสียไปนั้นสามารถนำไปทำอย่างอื่นได้ เช่น ทำงานหรืออ่านหนังสือ เป็นต้น

นางสาวศิรดา จันทิมา เลขที่18

ความยากจนข้ามรุ่น คือ ภาวะที่ความยากจนถูกส่งต่อจากพ่อแม่ไปสู่ลูก ทำให้เด็กที่เกิดในครอบครัวยากจนมีโอกาสพัฒนาคุณภาพชีวิตได้ยาก และอาจไม่สามารถยกระดับฐานะทางสังคมได้ แม้จะพยายามก็ตาม

2. สาเหตุของความยากจนข้ามรุ่น

-การขาดโอกาสทางการศึกษา ทำให้เด็กไม่ได้เรียนต่อในระดับสูง ขาดทักษะในการทำงานที่มีรายได้ดี

-ปัญหาสุขภาพและโภชนาการ เด็กอาจไม่ได้รับการดูแลที่เหมาะสม ส่งผลต่อพัฒนาการ

-การขาดเงินทุนและทรัพยากร ไม่มีทุนเริ่มต้นในการประกอบอาชีพหรือทำธุรกิจ

-ปัจจัยเชิงโครงสร้าง เช่น ค่าแรงต่ำ หรือการเข้าถึงแหล่งเงินทุนที่ยากลำบาก

3. แนวทางแก้ไข

สามารถแก้ไขได้ แต่ต้องอาศัยความร่วมมือหลายฝ่าย เช่น

-รัฐสนับสนุนด้านการศึกษา ให้เข้าถึงการเรียนฟรีหรือทุนการศึกษา

-มีสวัสดิการด้านสาธารณสุขอย่างทั่วถึง

-ส่งเสริมการฝึกทักษะอาชีพที่ตรงกับความต้องการของตลาดแรงงาน

-ปรับปรุงระบบเศรษฐกิจให้ประชาชนเข้าถึงแหล่งทุนและโอกาสได้อย่างเป็นธรรม

นางสาวศิรดา จันทิมา เลขที่18

เกมทาย ว/ด/ป. วันสำคัญในประวัติศาสตร์ 1เกม

เกมประวัติศาสตร์ทรอยลูกเต๋า 1 เกม

เกมบิงโก 1 เกม

ศิรดา จันทิมา

น.ส.อัจฉรา พันธาโฮม เลขที่19 ม.5/1

น.ส.อัจฉรา พันธาโฮม เลขที่19 ม.5/1

น.ส.อัจฉรา พันธาโฮม ม.5/1 เลขที่ 19

คำถามที่1 สาเหตุเกิดจากอะไร

ตอบ ฝนตกหนักต่อเนื่องจากมรสุมและพายุ

ระบบระบายน้ำไม่เพียงพอ / ท่อระบายน้ำอุดตัน

การตัดไม้ทำลายป่า ทำให้ดินดูดซับน้ำได้น้อย

การขยายตัวของชุมชนในพื้นที่ลุ่มต่ำ

การบริหารจัดการน้ำยังไม่มีประสิทธิภาพเพียงพอ

คำถามที่2 ข้อดี–ข้อเสียของสถานการณ์นี้

ตอบ ข้อดี (ในเชิงการเรียนรู้/พัฒนา)

ทำให้รัฐตระหนักและพัฒนาระบบป้องกันน้ำท่วม

ชุมชนเกิดความร่วมมือ ช่วยเหลือกันมากขึ้น

มีการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานในระยะยาว

ข้อเสีย

บ้านเรือนและทรัพย์สินเสียหาย

ประชาชนขาดรายได้ โดยเฉพาะเกษตรกรและผู้ค้ารายย่อย

เสี่ยงต่อโรคระบาด เช่น โรคน้ำกัดเท้า ไข้ฉี่หนู

เด็กนักเรียนหยุดเรียน การคมนาคมลำบาก

คำถามที่3 รัฐบาลสามารถใช้นโยบายการเงิน–การคลังแก้ไขอย่างไร

ตอบ นโยบายการคลัง

จัดงบประมาณช่วยเหลือผู้ประสบภัย

ฟื้นฟูโครงสร้างพื้นฐาน ถนน สะพาน

ระบบระบายน้ำ ลดภาษี/พักชำระหนี้ให้ผู้ได้รับผลกระทบ

นโยบายการเงิน

ธนาคารแห่งประเทศไทยลดดอกเบี้ยเพื่อช่วยลดภาระหนี้

สนับสนุนสินเชื่อดอกเบี้ยต่ำให้ประชาชนและผู้ประกอบการ

คำถามที่4 หากเป็นรัฐบาล จะแก้ไข/ป้องกันอย่างไร

ตอบ สร้างระบบเตือนภัยล่วงหน้าที่แม่นยำ

ขุดลอกคูคลอง เพิ่มประสิทธิภาพท่อระบายน้ำ

วางผังเมืองไม่ให้สร้างบ้านในพื้นที่เสี่ยง

ปลูกป่าและฟื้นฟูพื้นที่ต้นน้ำ

จัดทำแผนอพยพฉุกเฉินและซ้อมแผนเป็นประจำ

คำถามที่5 ข้อเสนอแนะในฐานะประชาชน

ตอบ ไม่ทิ้งขยะลงแม่น้ำลำคลอง

ติดตามข่าวสารและปฏิบัติตามคำเตือน

เตรียมถุงยังชีพและแผนรับมือฉุกเฉิน

ร่วมกิจกรรมปลูกป่า/รักษาสิ่งแวดล้อม

นางสาวจินตนาพร โคตรภูเวียง ม.5/1 เลขที่ 12

นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี มี.5/1 เลขที่ 15

นางสาวจินตนาพร โคตรภูเวียง ม.5/1 เลขที่ 12

นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี มี.5/1 เลขที่ 15

➡️ หมูแดงต้องเสียโอกาสในการกิน ข้าวกะเพรา ตามหลักเศรษฐศาสตร์ค่าเสียโอกาสคือสิ่งที่มีค่ามากที่สุดที่เราต้องสละไปเมื่อเลือกอีกทางหนึ่ง

คำถามที่ 2 การรับของฟรีจากโรงทานของหมูตุ๋น

นักเรียนคิดว่า หมูตุ๋นได้รับของฟรีจริงหรือไม่ จงอธิบายตามหลักค่าเสียโอกาส ทางเศรษฐศาสตร์

➡️ หมูตุ่น ไม่ได้รับของฟรีจริง ๆ ในทางเศรษฐศาสตร์ เพราะถึงอาหารจะไม่ต้องจ่ายเงิน แต่หมูตุ่นต้องเสียหลาย ๆ อย่าง เช่น เวลา ค่าเดินทาง โอกาสไปทำกิจกรรมอื่น

ถ้าหมูเด้งเลือกกินก๋วยเตี๋ยว จะเสียอะไรตามหลักค่าเสียโอกาส?

ค่าเสียโอกาส คือ สิ่งที่ดีที่สุดที่เราต้องสละไปเมื่อเลือกอีกทางหนึ่ง

ดังนั้น ถ้าหมูเด้งเลือกกิน ก๋วยเตี๋ยว

👉 ค่าเสียโอกาส คือ ข้าวกะเพรา ที่ไม่ได้กิน

เพราะหมูเด้งมีเงินพอซื้อได้แค่อย่างเดียว การเลือกก๋วยเตี๋ยวจึงทำให้เสียโอกาสในการกินข้าวกะเพราไป

คำถามที่ 2

หมูตุ่นได้รับของฟรีจริงหรือไม่ ตามหลักค่าเสียโอกาส?

แม้จะเป็นของ “ฟรี” จากโรงทาน แต่ตามหลักเศรษฐศาสตร์แล้ว

หมูตุ่น ไม่ได้ฟรีจริงทั้งหมด เพราะมีค่าเสียโอกาส เช่น

เวลา ที่ใช้ไปในการไปทำบุญและต่อแถว

ค่าเดินทาง

โอกาสทำอย่างอื่นในช่วงเวลานั้น

ดังนั้น แม้ไม่ต้องจ่ายเงิน แต่ก็ยังมี “ค่าเสียโอกาส” อยู่

📍สำหรับหนูคิดว่า “ความยากจนข้ามรุ่น” คือ การที่ครอบครัวหนึ่งยากจนต่อเนื่องกันหลายรุ่น จากพ่อแม่มาสู่ลูก เพราะไม่มีโอกาสหรือทรัพยากรเพียงพอที่จะพัฒนาชีวิตให้ดีขึ้น ทำให้ลูกหลานยังต้องเผชิญกับความลำบากเหมือนเดิม

2. สาเหตุของความยากจนข้ามรุ่นคืออะไร

📍หนูคิดว่าสาเหตุหลัก ๆ คือ การขาดโอกาสทางการศึกษา รายได้ไม่พอใช้ และไม่มีอาชีพที่มั่นคง บางครอบครัวมีหนี้สิน ทำให้ต้องทำงานหนักตั้งแต่เด็ก ไม่มีโอกาสเรียนต่อ พอโตมาก็ได้งานรายได้น้อย วนเป็นวงจรแบบเดิม

3. เราสามารถแก้ปัญหาความยากจนข้ามรุ่นได้หรือไม่ อย่างไร

📍หนูคิดว่าสามารถแก้ได้ ถ้าทุกฝ่ายช่วยกัน เช่น รัฐสนับสนุนเรื่องการศึกษาและทุนเรียน ให้มีการฝึกอาชีพเพิ่มทักษะ และสอนเรื่องการวางแผนการเงิน หากเด็กได้รับโอกาสที่ดี ก็มีโอกาสหลุดพ้นจากความยากจนและไม่ส่งต่อปัญหาไปยังรุ่นต่อไป

หมูมีเงินพอซื้อได้แค่อย่างเดียว ระหว่างข้าวกับก๋วยเตี๋ยว แล้วหมูเลือกกินก๋วยเตี๋ยว

คำตอบและอธิบาย

ถ้าหมูเลือกกินก๋วยเตี๋ยว ค่าเสียโอกาสคือ “ข้าว” เพราะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดรองลงมาที่หมูไม่ได้เลือก

ค่าเสียโอกาส (Opportunity Cost) หมายถึง มูลค่าของสิ่งที่เราต้องสละไปเมื่อเราเลือกอีกทางหนึ่ง เนื่องจากทรัพยากรมีจำกัด เช่น เงิน เวลา หรือแรงงาน

ในชีวิตประจำวัน เราต้องเจอการตัดสินใจแบบนี้ตลอด เช่น

• เลือกอ่านหนังสือสอบ แทนการเล่นเกม → ค่าเสียโอกาสคือเวลาพักผ่อน

• เลือกทำงานพิเศษ แทนการไปเที่ยว → ค่าเสียโอกาสคือความสนุกกับเพื่อน

ดังนั้น ทุกการเลือกย่อมมีสิ่งที่ต้องเสียไปเสมอ

สถานการณ์ที่ 2

หมูไปงานบุญแล้วได้รับอาหารฟรี

คำตอบและอธิบาย

แม้อาหารจะฟรี แต่ก็ยังมีค่าเสียโอกาส เช่น

• เสียเวลาเดินทาง

• เสียเวลาไปต่อคิว

• เสียโอกาสทำกิจกรรมอื่นในช่วงเวลานั้น

ในทางเศรษฐศาสตร์ “เวลา” ถือเป็นทรัพยากรที่มีค่า เพราะเรามีเวลาเท่ากันทุกคน วันละ 24 ชั่วโมง หากใช้เวลาไปกับสิ่งหนึ่ง ก็หมายความว่าเราเสียโอกาสที่จะทำสิ่งอื่น

ดังนั้น ของฟรีไม่ได้หมายความว่าไม่มีต้นทุน เพราะยังมีต้นทุนทางเวลาและโอกาสอื่น ๆ

ความยากจนข้ามรุ่น คือ การที่ครอบครัวมีฐานะยากจน และความยากจนนั้นส่งผลต่อเนื่องไปยังลูกหลาน ทำให้มีโอกาสยากจนเหมือนรุ่นพ่อแม่

สาเหตุสำคัญคือการขาดโอกาส เช่น

• ไม่ได้รับการศึกษาที่ดี

• ไม่มีทุนประกอบอาชีพ

• ขาดเครือข่ายหรือโอกาสทางสังคม

เมื่อเด็กเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ขาดโอกาส ก็อาจได้งานที่รายได้น้อย ทำให้วงจรความยากจนเกิดซ้ำอีก

2. สาเหตุของความยากจนข้ามรุ่น

1. การศึกษาไม่เพียงพอ ทำให้มีทางเลือกอาชีพจำกัด

2. รายได้ครอบครัวต่ำ ไม่สามารถสนับสนุนลูกได้เต็มที่

3. ภาระหนี้สิน ทำให้ไม่มีเงินเก็บ

4. ขาดทักษะอาชีพที่ตรงกับความต้องการของตลาดแรงงาน

5. เข้าไม่ถึงสวัสดิการหรือความช่วยเหลือจากรัฐ

ปัจจัยเหล่านี้ทำให้คนในครอบครัวไม่มีโอกาสพัฒนาคุณภาพชีวิตได้เต็มที่

3. สามารถแก้ไขได้หรือไม่

คิดว่าสามารถแก้ไขได้ แต่ต้องใช้เวลาและความร่วมมือจากหลายฝ่าย เช่น

• ภาครัฐสนับสนุนทุนการศึกษา

• ส่งเสริมการฝึกอาชีพ

• สร้างงานที่มั่นคงและรายได้เพียงพอ

• ให้ความรู้ด้านการออมและการวางแผนการเงิน

• ครอบครัวสนับสนุนให้ลูกเรียนหนังสืออย่างเต็มที่

นอกจากนี้ ตัวบุคคลเองก็ต้องมีความพยายาม ตั้งใจเรียน และพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่อง

นางสาวกวิสรา สาระผล เลขที่ 10

นางสาวจิรัฐติกาล สงมา เลขที่ 13

นางสาวศิรดาจันทิมา เลขที่ 18

นางสาวอัญชลิดา เพียหล้า เลขที่ 20

เรื่องของชุมชนบ้านหนองกุงธนสาร อ.ภูเวียง จ.ขอนแก่น หนูและเพื่อนเป็นคนพื้นที่บ้านหนองกุงธนสาร จึงมีพื้นฐานเดิมในการทราบและรับรู้ถึงของดีในชุมชนอยู่แล้วค่ะ อย่างเมื่อก่อนตอนที่เด็ก ๆ เวลาบุญบั้งไฟไปสอยดาวที่วัด แม่กับพ่อจะชอบเข้าพิพิธภัณฑ์พาไปดูของต่าง ๆ และยายชอบนอนเล่าเรื่องสมัยอ้าย สมัยหาบน้ำ ไปโรงเรียน กินข้าวเย็นแล้วไปเล่นวัดให้ฟัง หนูชอบนอนฟังแล้วจินตนาการตามบางอย่างจินตนาการออกบ้างไม่ออกบ้าง พอลงพื้นที่สัมภาษณ์และไปพบกับของต่าง ๆ ในเรื่องเล่าของยายที่มีการอนุรักษณ์ไว้ที่นี่ทำให้ภาพในความคิดมันชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ได้เจอตะเกียงเจ้าพายุตัวจริงไม่ใช่แค่เรื่องเล่าของยายด้วยค่ะ และสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยเวลาบุญบั้งไฟหรือแห่นางสงกรานต์บ้านหนองกุงธนสารจะมีระนาดฆ้องวงมาแสดง หนูชอบฟัง ชอบดูพ่อปม่ปู่ย่าตายายเล่นมาก ๆ วันนี้จึงได้มีโอกาสนำเสนอเรื่องราวปนะวัติความเป็นมาบ้านหนองกุงธนสารและพิพิธภัณฑ์ผ่านท่านเจ้าอาวาส และเรื่องราวระนาดฆ้องวงผ่านนักปราชน์ชาวบ้าน สิ่งที่ได้พบและเรียนรู้คือวัฒนธรรมและประเพณ๊ดี ๆ ในชุมชนกำลังจะหายไป เนื่องจากมีเพียงพ่อแม่ปู่ย่าตายายที่ยังคงอนุรักษณ์แต่ขาดคนรุ่นใหม่มาสืบสาน...

จัดทำโดย

1.นายธัชพล โสวงษ์ เลขที่

2.นางจินตนาพร โคตรภูเวียง เลขที่ 12

3.นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี เลขที่ 15

น.ส.อัจฉรา พันธาโฮม ม.5/1 เลขที่ 19

น.ส.อัจฉรา พันธาโฮม ม.5/1 เลขที่ 19

เรื่องของชุมชนบ้านหนองกุงธนสาร อ.ภูเวียง จ.ขอนแก่น หนูและเพื่อนเป็นคนพื้นที่บ้านหนองกุงธนสาร จึงมีพื้นฐานเดิมในการทราบและรับรู้ถึงของดีในชุมชนอยู่แล้วค่ะ อย่างเมื่อก่อนตอนที่เด็ก ๆ เวลาบุญบั้งไฟไปสอยดาวที่วัด แม่กับพ่อจะชอบเข้าพิพิธภัณฑ์พาไปดูของต่าง ๆ และยายชอบนอนเล่าเรื่องสมัยอ้าย สมัยหาบน้ำ ไปโรงเรียน กินข้าวเย็นแล้วไปเล่นวัดให้ฟัง หนูชอบนอนฟังแล้วจินตนาการตามบางอย่างจินตนาการออกบ้างไม่ออกบ้าง พอลงพื้นที่สัมภาษณ์และไปพบกับของต่าง ๆ ในเรื่องเล่าของยายที่มีการอนุรักษณ์ไว้ที่นี่ทำให้ภาพในความคิดมันชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ได้เจอตะเกียงเจ้าพายุตัวจริงไม่ใช่แค่เรื่องเล่าของยายด้วยค่ะ และสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยเวลาบุญบั้งไฟหรือแห่นางสงกรานต์บ้านหนองกุงธนสารจะมีระนาดฆ้องวงมาแสดง หนูชอบฟัง ชอบดูพ่อปม่ปู่ย่าตายายเล่นมาก ๆ วันนี้จึงได้มีโอกาสนำเสนอเรื่องราวปนะวัติความเป็นมาบ้านหนองกุงธนสารและพิพิธภัณฑ์ผ่านท่านเจ้าอาวาส และเรื่องราวระนาดฆ้องวงผ่านนักปราชน์ชาวบ้าน สิ่งที่ได้พบและเรียนรู้คือวัฒนธรรมและประเพณ๊ดี ๆ ในชุมชนกำลังจะหายไป เนื่องจากมีเพียงพ่อแม่ปู่ย่าตายายที่ยังคงอนุรักษณ์แต่ขาดคนรุ่นใหม่มาสืบสาน...

จัดทำโดย

1.นายธัชพล โสวงษ์ เลขที่

2.นางจินตนาพร โคตรภูเวียง เลขที่ 12

3.นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี เลขที่ 15

เรื่องของชุมชนบ้านหนองกุงธนสาร อ.ภูเวียง จ.ขอนแก่น หนูและเพื่อนเป็นคนพื้นที่บ้านหนองกุงธนสาร จึงมีพื้นฐานเดิมในการทราบและรับรู้ถึงของดีในชุมชนอยู่แล้วค่ะ อย่างเมื่อก่อนตอนที่เด็ก ๆ เวลาบุญบั้งไฟไปสอยดาวที่วัด แม่กับพ่อจะชอบเข้าพิพิธภัณฑ์พาไปดูของต่าง ๆ และยายชอบนอนเล่าเรื่องสมัยอ้าย สมัยหาบน้ำ ไปโรงเรียน กินข้าวเย็นแล้วไปเล่นวัดให้ฟัง หนูชอบนอนฟังแล้วจินตนาการตามบางอย่างจินตนาการออกบ้างไม่ออกบ้าง พอลงพื้นที่สัมภาษณ์และไปพบกับของต่าง ๆ ในเรื่องเล่าของยายที่มีการอนุรักษณ์ไว้ที่นี่ทำให้ภาพในความคิดมันชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ได้เจอตะเกียงเจ้าพายุตัวจริงไม่ใช่แค่เรื่องเล่าของยายด้วยค่ะ และสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยเวลาบุญบั้งไฟหรือแห่นางสงกรานต์บ้านหนองกุงธนสารจะมีระนาดฆ้องวงมาแสดง หนูชอบฟัง ชอบดูพ่อปม่ปู่ย่าตายายเล่นมาก ๆ วันนี้จึงได้มีโอกาสนำเสนอเรื่องราวปนะวัติความเป็นมาบ้านหนองกุงธนสารและพิพิธภัณฑ์ผ่านท่านเจ้าอาวาส และเรื่องราวระนาดฆ้องวงผ่านนักปราชน์ชาวบ้าน สิ่งที่ได้พบและเรียนรู้คือวัฒนธรรมและประเพณ๊ดี ๆ ในชุมชนกำลังจะหายไป เนื่องจากมีเพียงพ่อแม่ปู่ย่าตายายที่ยังคงอนุรักษณ์แต่ขาดคนรุ่นใหม่มาสืบสาน...

จัดทำโดย

1.นายธัชพล โสวงษ์ เลขที่

2.นางจินตนาพร โคตรภูเวียง เลขที่ 12

3.นางสาวประภัทรสร จันทนมูลตรี เลขที่ 15

น.ส. ณัฏฐณิชา แทนคำ เลขที่ 14

น.ส. ภัทรภร ชินราษฎร์ เลขที่ 17

คำถาม: หากหมูเด้งเลือกกินก๋วยเตี๋ยว หมูเด้งจะต้องเสียอะไรบ้าง ตามหลักค่าเสียโอกาส?

คำตอบ: ค่าเสียโอกาสของหมูเด้งคือ "ข้าวเพรา"

อธิบาย: เพราะหมูเด้งมีทรัพยากร (เงิน) จำกัด ไม่สามารถซื้อได้ทั้งสองอย่าง เมื่อตัดสินใจเลือกก๋วยเตี๋ยว สิ่งที่ต้องสละไปก็คือคุณค่าหรือความพึงพอใจที่จะได้รับจากการกินข้าวเพรานั่นเอง

สถานการณ์ที่ 2: หมูตุ๋นไปรับของฟรีที่โรงทาน

คำถาม: การรับของฟรีจากโรงทาน นักเรียนคิดว่าหมูตุ๋นได้รับของฟรีจริงหรือไม่? จงอธิบายตามหลักค่าเสียโอกาส

คำตอบ: ในทางเศรษฐศาสตร์ "ไม่ฟรีจริง"

อธิบาย: แม้ว่าหมูตุ๋นจะไม่ต้องจ่ายเงินซื้ออาหาร (ไม่มีต้นทุนที่เป็นตัวเงิน) แต่หมูตุ๋นต้องเสีย "เวลา" ในการไปต่อแถวรอคอย ซึ่งเวลานั้นสามารถนำไปทำอย่างอื่นที่มีประโยชน์ได้ เช่น ไปทำงาน พักผ่อน หรือทำกิจกรรมอื่นๆ

• คำตอบ: สภาวะที่ความยากจนถูกส่งต่อจากรุ่นพ่อแม่ไปยังรุ่นลูกหลาน

• คำอธิบาย : มีเปรียบเสมือน "กับดัก" ที่ทำให้เด็กที่เกิดในครอบครัวยากจนมีโอกาสน้อยมากที่จะลืมตาอ้าปากหรือมีฐานะทางเศรษฐกิจที่ดีขึ้นกว่าคนรุ่นก่อน แม้จะมีความพยายามแล้วก็ตาม

2. สาเหตุของ "ความยากจนข้ามรุ่น" คืออะไร?

สาเหตุมักไม่ได้เกิดจากความขี้เกียจเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากปัจจัยแวดล้อมดังนี้:

• การขาดโอกาสทางการศึกษา: พ่อแม่ไม่มีเงินส่งเสีย ทำให้ลูกต้องออกจากโรงเรียนมาทำงานเร็ว ขาดทักษะไปประกอบอาชีพที่รายได้สูง

• การขาดทรัพย์สินและต้นทุนทางสังคม: ไม่มีเงิน (เงินทุน) หรือที่ดินทำกิน และขาดเครือข่ายเส้นสายที่จะช่วยให้เข้าถึงงานที่ดี

• หนี้สินครัวเรือน: ภาระหนี้ที่ตกทอดมาทำให้รายได้ที่หามาได้ต้องนำไปใช้หนี้แทนการเก็บออมเพื่อสร้างตัว

3. เราสามารถแก้ไขปัญหา "ความยากจนข้ามรุ่น" ได้หรือไม่? และแก้ไขด้วยวิธีใด?

สามารถแก้ไขได้ แต่ต้องอาศัยความร่วมมือจากหลายฝ่าย ดังนี้:

• ด้านการศึกษา: รัฐต้องสนับสนุนการศึกษาฟรีที่มีคุณภาพอย่างแท้จริง และมีทุนการศึกษาสำหรับเด็กยากจนจนจบระดับชั้นสูงสุดที่เขาทำได้

• การสร้างสวัสดิการพื้นฐาน: เช่น ระบบสาธารณสุขที่ดีและทั่วถึง เพื่อลดภาระค่าใช้จ่ายยามเจ็บป่วย

• การเข้าถึงแหล่งเงินทุน: สนับสนุนเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำหรือฝึกทักษะอาชีพใหม่ๆ ให้คนในชุมชนมีรายได้เพิ่มขึ้น

• การปรับโครงสร้างภาษีและค่าแรง: เพื่อลดความเหลื่อมล้ำและช่วยให้คนทำงานมีรายได้เพียงพอต่อการดำรงชีพและเหลือเก็บออม

2.ตอบ

• ครอบครัวมีรายได้น้อย

• ขาดโอกาสทางการศึกษา

• ไม่มีอาชีพหรือทักษะที่มั่นคง

• ขาดการสนับสนุนจากสังคมหรือรัฐ

• อยู่ในพื้นที่ที่มีโอกาสทางเศรษฐกิจน้อย

3. ตอบ สามารถแก้ไขได้ เช่น

   
   

   • ส่งเสริมการศึกษาให้เด็กทุกคน

   • พัฒนาทักษะอาชีพและการทำงาน

   • สร้างโอกาสในการมีงานทำ

   • รัฐช่วยเหลือด้านสวัสดิการและทุนการศึกษา

   • คนในครอบครัวตั้งใจเรียนและพัฒนาตนเอง

   
   

ข้อ2.ไม่ฟรีจริง (ในเชิงเศรษฐศาสตร์)แม้ว่าหมูตุ๋นจะไม่ต้องจ่ายเงินซื้ออาหาร แต่หมูตุ๋นต้องจ่ายด้วย "เวลา" และ "แรงกาย" ในการเข้าคิวรอบ