2.        Stagetaken beter plannen en eerder mee beginnen: minder lang wachten met het opstarten en plannen van de stagetaken en hier actief mee bezig zijn naast stage.

3.        Meer eigen verantwoordelijkheid pakken binnen projecten: lijkt me leuk om ook echt zelf een stukje op te kunnen pakken en bij te kunnen dragen.

27-03-2025

Vandaag heb ik een lowstake gehad met Ingrid. Hierbij hebben we het gehad over hoe het gaat op stage en met mijn stagetaken. De conclusie hiervan was dat ik even flink aan de bak moet met mijn stagetaken maar dit wel moet gaan lukken.

Regisseur:

Ik kan veel oppakken op mijn stage en kan veel verantwoordelijkheid nemen. Hierin is het wel van belang dat ik goed mijn grenzen aangeef en niet teveel op mijn bordje neem. Aankomende tijd ga ik werken aan die balans.

Ziener:

Zoals al besproken bij de regisseur krijg ik veel verantwoordelijkheid wat erg leuk is maar het is wel van belang dat ik niet teveel wil doen en ook genoeg tijd maak voor studie. Het teveel willen doen is wel een valkuil en iets waar ik op moet letten.

Daarnaast weet ik van mezelf dat ik het lastig vind om te starten met stagetaken en het lastig vind om ze 'klein' te houden. Dit is iets wat ik aankomende tijd ook ga proberen te doen.

Bij de voorbereiding had ik alles tot in de puntjes geregeld: de locatie, het vervoer en de communicatie richting de jongeren. Ik was enthousiast over de impact die deze middag zou kunnen hebben, zowel voor de jongeren als voor De Sering. Mijn intentie was om hen een positieve ervaring mee te geven, waarbij ze zich maatschappelijk betrokken zouden voelen.

Helaas liep de uitvoering totaal anders dan ik had verwacht. Eenmaal aangekomen op de locatie bleken veel jongeren niet gemotiveerd om mee te helpen. In plaats van een constructieve bijdrage te leveren, gedroegen sommigen zich storend: er werd gescheld, gelanterfant en zelfs overlast veroorzaakt. Ik voelde me op dat moment erg ongemakkelijk, vooral richting de organisatie van De Sering. Ik had het gevoel dat ik hen had teleurgesteld en voelde me verantwoordelijk voor het gedrag van de groep.

Deze ervaring was confronterend, maar ook waardevol in het kader van mijn professionele ontwikkeling. Door methodisch te reflecteren, kwam ik tot een aantal belangrijke inzichten. Allereerst merkte ik dat ik vanuit mijn eigen waarden – zoals verbinding, maatschappelijke betrokkenheid en positiviteit – het project had benaderd. Ik had echter onvoldoende rekening gehouden met het startpunt van de jongeren zelf: hun motivatie, hun achtergrond en hun eventuele drempels om actief mee te doen.

Dankzij feedback van mijn stagebegeleider en een gesprek met iemand van De Sering, kreeg ik waardevolle feedforward mee: dat het belangrijk is om niet alleen de praktische kant te organiseren, maar ook om meer aandacht te besteden aan de voorbereiding van de jongeren zelf. Wat verwachten zij? Wat vinden zij belangrijk? Wat motiveert hen?

Een van mijn kwaliteiten is dat ik enthousiast en betrokken ben, en anderen wil meenemen in positieve initiatieven. Tegelijkertijd leerde ik hier dat ik mijn plannen soms te veel baseer op mijn eigen drijfveren, zonder voldoende aansluiting te vinden bij de belevingswereld van de doelgroep. Een ontwikkelpunt voor mij is dus om beter in te spelen op de motivatie en behoeften van anderen, en daar in mijn processtappen ruimte voor te maken.

Deze ervaring heeft mij geholpen om kritischer te kijken naar mijn rol als verbinder en organisator. Bij volgende projecten wil ik meer investeren in het voortraject met jongeren: met hen in gesprek gaan, verwachtingen uitspreken en samen doelen formuleren. Niet alleen organiseren vóór hen, maar ook mét hen. Op die manier hoop ik betere keuzes te maken die écht aansluiten bij hun belevingswereld, én waarmee ik de impact van mijn werk vergroot.

Reflectiemethode van Korthagen (Nederlands Jeugdinstituut, z.d.)

1. Handelen (Wat heb ik gedaan?)

Tijdens mijn stage heb ik zelfstandig middagprogramma’s georganiseerd binnen de organisatie. Ik heb leerdoelen opgesteld aan het begin van de stage en vraag regelmatig om feedback tijdens check-ins met mijn begeleider. Ook reflecteer ik regelmatig op mijn eigen professioneel handelen, ook met collega’s.

2. Terugblikken (Wat gebeurde er precies en hoe ervaarde ik dat?)

Ik merk dat ik mij steeds zekerder voel in mijn rol. In vergelijking met het vorige halfjaar weet ik beter waar mijn ontwikkel punten liggen, en ik kan daar nu beter op inspelen. Ik voel meer vertrouwen in het nemen van verantwoordelijkheid, en ik heb het idee dat ik goed contact heb opgebouwd met collega’s. Toch besefte ik ook dat ik soms te weinig stilsta bij mijn eigen leerproces; ik heb niet altijd duidelijk op papier wat ik heb geleerd of welke stappen ik nog wil zetten.

3. Bewustwording van essentiële aspecten (Wat is belangrijk in deze situatie?)

Het is belangrijk dat ik niet alleen handel en reflecteer, maar ook mijn leerdoelen en voortgang vaker vastleg. Zo kan ik beter overzicht houden over mijn ontwikkeling en zie ik waar ik nog in kan groeien. Daarnaast merk ik dat ik nog bewuster mijn keuzes kan onderbouwen met behulp van theorie en modellen uit mijn opleiding.

4. Alternatieven (Wat kan ik de volgende keer anders doen?)

In de komende periode wil ik werken met tussentijdse reflecties en leerdoelen die ik concreet opschrijf in Padlet. Ik wil deze regelmatig evalueren om mijn ontwikkeling beter bij te houden. Ook wil ik me meer verdiepen in relevante theorieën.

5. Voornemen voor toekomstig handelen (Wat neem ik mezelf voor?)

Ik neem mij voor om vaker te reflecteren en mijn leerdoelen en voortgang op te schrijven. Daarnaast blijf ik initiatief nemen en mijn kwaliteiten inzetten, terwijl ik om feedback van collega’s en begeleiders blijf vragen.

Ik heb onderstaande gelezen en heb ons (lowstake)gesprek op 27/3 als heel duidelijk en positief ervaren; je komt planmatig, daadkrachtig en veerkrachtig over. Positieve benaderingswijze en aan de slag, dat was mooi om te zien. Ik heb alle vertrouwen in jouw eigen regie op proces en jouw ontwikkeling en wens je veel succes.

Situatie:
Vorig jaar kreeg ik 1 keer de verantwoordelijkheid om een middagprogramma te organiseren. Nu organiseer ik om de week een middagprogramma.

Taak:
Mijn taak was en is om het middagprogramma goed te plannen en te begeleiden, zodat het goed verloopt en aansluit bij de doelgroep.

Actie:
Vorig jaar vond ik dit spannend en gaf het me veel stress. Ik had minder ervaring en was onzeker over hoe ik het moest aanpakken. Inmiddels heb ik vaker deze taak opgepakt. Ik bereid me nu beter voor en weet door ervaring wat wel en niet werkt. Ook ben ik me er bewust van geworden dat niet alles binnen mijn controle ligt. Daardoor kan ik het makkelijker relativeren als een programma niet helemaal loopt zoals gehoopt.

Resultaat:
Het organiseren van de middagprogramma’s geeft me nu minder stress. Ik voel me zekerder in hoe ik het aan moet pakken. Zelfs wanneer een programma niet perfect verloopt, lukt het me beter om dit niet persoonlijk op te vatten en ervan te leren in plaats van me erdoor te laten ontmoedigen.

Reflectie:
Ik zie duidelijke groei in mijn professionele ontwikkeling. Door herhaling en ervaring heb ik meer vertrouwen gekregen in mijn aanpak. Ik ben beter geworden in het omgaan met tegenslagen en kan nu met meer afstand kijken naar wat er goed gaat en wat beter kan, zonder mezelf daar persoonlijk op aan te rekenen. In de toekomst wil ik deze lijn doortrekken door nog bewuster stil te staan bij wat ik leer van elk programma en mezelf verder te ontwikkelen in het flexibel inspelen op onverwachte situaties.

1. Beschrijving:
Ik begeleid een meisje dat via het ROC een MDT-traject doet en stage loopt bij een verzorgingshuis. Elke dinsdagochtend ga ik langs om haar te begeleiden. Tijdens een bezoek vertelde haar begeleider dat ze een VOG moest aanvragen. Daarna kwam het meisje naar me toe en vertelde dat ze geen VOG kon krijgen, omdat ze in het verleden als geldezel is gebruikt en hiervoor een taakstraf heeft gekregen. In eerste instantie wist ik niet goed hoe ik hierop moest reageren. Ik heb haar gezegd dat ik dit zou overleggen om te kijken hoe we het het beste konden oplossen. Ik wilde niet direct naar haar begeleider stappen, omdat ik bang was dat ze hierdoor haar stageplek zou verliezen. Ik heb de situatie besproken met mijn stagebegeleider en we hebben besloten dat ze toch een VOG moet aanvragen, omdat niet alle taakstraffen automatisch een VOG in de weg staan. Pas als blijkt dat ze geen VOG krijgt, zullen we het gesprek met haar begeleider bij het verzorgingshuis aangaan. Dit doen we om onnodige onrust te voorkomen.

2. Gevoelens:
Toen ze me vertelde over haar verleden en de taakstraf, was ik best geschrokken en wist ik niet meteen hoe ik moest reageren. Ik vond het lastig omdat ik haar wilde steunen, maar tegelijkertijd ook rekening moest houden met de eisen van het verzorgingshuis. Ik voelde me verantwoordelijk om haar te helpen zonder haar kansen te schaden. Later, toen ik het met mijn stagebegeleider besprak en we een plan maakten, voelde ik me opgelucht en zekerder over hoe we het aanpakken.

3. Evaluatie:
Ik denk dat ik het in deze situatie goed heb gedaan door niet te overhaasten en eerst goed na te denken over de mogelijke gevolgen voor het meisje. Positief is dat ik haar serieus nam en haar direct geruststelde dat ik het zou uitzoeken. Wat ik lastig vond, was dat ik in het begin even niet goed wist wat ik moest zeggen. Gelukkig heb ik niet impulsief gehandeld en heb ik de tijd genomen om te overleggen.

4. Analyse:
Deze situatie liet me zien hoe belangrijk het is om rustig te blijven bij gevoelige onderwerpen. Ik heb geleerd dat het verstandig is om in dit soort gevallen eerst informatie te verzamelen voordat ik stappen zet, vooral als het gaat om iets dat de stage van iemand kan beïnvloeden. Ook heb ik ingezien hoe lastig het kan zijn om als begeleider tussen de belangen van de stagiair en de stageplek te balanceren.

5. Conclusie:
Ik heb geleerd dat het goed is om mijn eerste gevoel van onzekerheid te erkennen, maar vervolgens te handelen vanuit zorgvuldigheid en overleg. In de toekomst wil ik mezelf beter voorbereiden op hoe ik kan reageren in onverwachte situaties, bijvoorbeeld door me te verdiepen in hoe VOG-aanvragen werken en welke gevolgen een taakstraf kan hebben.

6. Actieplan:
Voor een volgende keer wil ik me meer verdiepen in regels rondom stages en VOG-aanvragen, zodat ik meteen beter kan inschatten wat mogelijk is. Daarnaast wil ik in soortgelijke situaties weer eerst rustig overleggen, zoals ik nu ook gedaan heb, om tot een doordachte oplossing te komen.

Gister hebben Ingrid en ik een lowstake gehad. Het was een prettig gesprek waarbij we de laatste weken hebben besproken en ze me weer wat extra vertrouwen gegeven heeft. We hebben het High stake panel besproken en doorgenomen waar ik goed op moet letten. Ook hebben we het gehad over dat de laatste weken stressvol zijn maar dat het wel moet lukken. Kortom, fijn gesprek!

Situatie:
Op 20 mei had ik mijn eindgesprek met mijn stagebegeleider en mijn loopbaanbegeleider. Tijdens dit gesprek hebben we teruggeblikt op mijn ontwikkeling gedurende het afgelopen halfjaar van mijn stage.

Taak:
Mijn taak was om gedurende mijn stage te werken aan de persoonlijke leerdoelen die ik vooraf had opgesteld, waaronder het nemen van initiatief, het trainen van jongeren en het ontwikkelen van beter contact met hen. Tijdens het eindgesprek kreeg ik terugkoppeling over hoe dit is gegaan en waar ik nog in kan groeien.

Actie:
Gedurende de stage heb ik geprobeerd om meer initiatief te nemen en kon ik steeds beter inschatten wat er gedaan moest worden. Ik ben taken zelfstandig gaan oppakken en heb mijn positie in het team versterkt. In het contact met jongeren was ik in het begin terughoudend, vooral omdat sommige jongeren verbaal erg aanwezig waren, wat ik soms lastig vond. Met de tijd ging dit steeds makkelijker. Ik durf nu meer op jongeren af te stappen, hen aan te spreken en zie dat ze ook daadwerkelijk naar mij luisteren.

Resultaat:
Mijn stagebegeleider gaf aan dat hij duidelijke groei zag in mijn initiatief en zelfstandigheid. Ook zag hij vooruitgang in hoe ik contact legde met jongeren en hoe ik hen wist aan te spreken. Daarnaast benoemde hij dat ik nu makkelijker voor een groep sta en hierin meer zelfvertrouwen toon. Wel kreeg ik als feedback dat ik meer 1-op-1 contact mag zoeken met jongeren en dat ik beter mijn grenzen kan aangeven wanneer ik te veel taken krijg.

Reflectie:
Ik kijk positief terug op dit gesprek en het afgelopen halfjaar. Het was waardevol om te horen dat mijn ontwikkeling ook door anderen wordt opgemerkt. De feedback over 1-op-1 contact en het aangeven van mijn grenzen kan ik me goed in vinden. Ik herken dat ik het soms lastig vind om 'nee' te zeggen omdat ik het graag goed wil doen. In de toekomst wil ik hier bewuster mee omgaan en mezelf toestaan om mijn grenzen beter te bewaken. Ook wil ik me blijven ontwikkelen in het persoonlijk contact met jongeren, omdat ik merk dat hier veel winst te behalen valt in het opbouwen van vertrouwen en het begeleiden van individuele jongeren.

1. Ervaring:
In de afgelopen zes maanden bij Ympact020 heb ik meer verantwoordelijkheden gekregen dan in mijn eerste periode. Een van mijn belangrijkste taken was het organiseren van de middagprogramma’s. Daarnaast was ik betrokken bij andere projecten, wat ik leuk vond, maar wat soms ook leidde tot stress.

2. Terugblik:
Aan het begin wilde ik deze nieuwe verantwoordelijkheden zo goed mogelijk uitvoeren. Ik merkte echter dat het combineren van meerdere programma’s niet altijd makkelijk was. Het zoeken naar een goede balans tussen wat ik wilde doen en wat haalbaar was, bleek een uitdaging. Ik voelde me soms verantwoordelijk om alles op te pakken, ook als mijn agenda eigenlijk al vol zat.

3. Bewustwording:
Ik heb geleerd dat het belangrijk is om mijn eigen grenzen te kennen en aan te geven. Door steeds ‘ja’ te zeggen, nam ik soms te veel hooi op mijn vork. Ik realiseer me nu dat ik niet overal bij hoef te zijn en dat het soms beter is om een taak los te laten of over te dragen. Ook heb ik gemerkt dat het oké is om ‘nee’ te zeggen als iets niet past binnen mijn planning.

4. Alternatieven:
In de toekomst kan ik beter leren plannen en eerder signaleren wanneer mijn grenzen in zicht komen. Ik kan ook communiceren met collega’s over mijn beschikbaarheid en prioriteiten. Daarnaast kan ik vaker reflecteren op wat mijn rol is binnen een project en of het echt nodig is dat ik bepaalde taken op mij neem.

5. Voornemen:
Mijn voornemen is om bewuster om te gaan met mijn tijd en verantwoordelijkheden. Ik wil oefenen met het aangeven van mijn grenzen en het maken van keuzes die passen bij mijn capaciteiten en beschikbare tijd. Door dit vaker te doen, hoop ik een gezondere balans te vinden tussen enthousiasme en haalbaarheid.