Το τήλιο, όντας κατευναστικό, χρησιμοποιείται για να ηρεμήσει το μυαλό, να μειώσει το άγχος, την ευερεθιστότητα και την ανησυχία τόσο για τους ενήλικες όσο και για τα παιδιά.

Η χρήση του τήλιου ανακουφίζει από πονοκεφάλους, είτε σχετίζονται με ένταση, νευραλγία, ημικρανίες ή ζάλη. Το τήλιο ουσιαστικά δημιουργεί ένα χαλαρωτικό αποτέλεσμα για το κυκλοφορικό σύστημα. Ο συνδυασμός του τήλιου με βετονίκη ανακουφίζει από τους πονοκεφάλους έντασης, ενώ συνδυάζοντάς το με το βότανο Feverfew  βοηθάει στην διεύρυνση και την χαλάρωση των  αγγείων μειώνοντας έτσι περαιτέρω τις κεφαλαλγίες.

Τόσο το θερινό θρούμπι (Satureja hortensis), όσο και το χειμερινό θρούμπι χρησιμοποιούνται ως μαγειρικά αρωματικά. Το θρούμπι παίζει σημαντικό ρόλο στην αρμενική κουζίνα, τη Γεωργιανή τη Βουλγαρική και την ιταλική κουζίνα. Στο Αζερμπαϊτζάν, το θρούμπι χρησιμοποιείται στο μαύρο τσάι.

Η Ελληνική ρίγανη είναι φυτό πολυετές και ποώδες η ποιότητά της θεωρείται από τις καλύτερες παγκοσμίως. Είναι αυτοφυής και βρίσκεται σε ορεινές και βραχώδεις περιοχές.

Η ρίγανη πέρα από το χαρακτηριστικό άρωμα και γεύση που δίνει στο φαγητό έχει και πάρα πολλές φαρμακευτικές ιδιότητες, με κυριότερη δραστική ουσία την καρβακρόλη.

Είναι αντιδιαρροϊκή, αντιφλεγμονώδης, βακτηριοκτόνα. Υπό μορφή αφεψημάτων χρησιμοποιείται για την ατονία των εντέρων, αποχρεμπτικό για το βήχα, βοηθάει στην υπέρταση και την αρτηριοσκλήρυνση. Το αιθέριο έλαιο της ρίγανης χρησιμοποιείται για τον πονόδοντο.

Μία άλλη κύρια χρήση της είναι κατά των χρόνιων ρευματισμών. Οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν τη θεραπευτική της αξία και τη χρησιμοποιούσαν πίνοντας το τσάι της σε κολικούς και εξωτερικά σε πρηξίματα και για το στραβολαίμιασμα.

Χρησιμοποιείται ως καρύκευμα κυρίως στη μαγειρική αλλά και σπανιότερα ως αφέψημα, το οποίο αναφέρεται ως εξαιρετικό κατά του βήχα. Χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στη χωριάτικη σαλάτα. Είναι το βασικό καρύκευμα των χωρών της Μεσογείου και βασικό συστατικό της Ελληνικής, αλλά και της Ιταλικής κουζίνας.

Η συλλογή της ρίγανης γίνεται κατά την ανθοφορία του φυτού, τα άνθη αυτά ξεραίνονται σε ειδικά υπόστεγα ή ξηραντήρια και στη συνέχεια τρίβονται και κοσκινίζονται.

Το όνομα μέντα προέρχεται από το λατινικό mentha , το οποίο με την σειρά του προέρχεται από το αρχαιοελληνικό Μίνθη . Συναντάται και με την ονομασία ηδυοσμος.

Η μέντα η πιπερωδης με δυνατή ευχάριστη μυρωδιά και αρωματική, πικάντικη γεύση. Η μέντα η πιπερωδης φαίνεται ότι είναι προϊόν διασταύρωσης των ειδών μέντα η πράσινη ( δυόσμος) και μέντα η υδροχαρης , που σταθεροποιήθηκε εξαιτίας του πολλαπλασιασμού της με ριζώματα . Είναι φυτό πολυετές, ύψους περίπου 80 εκατοστά. Έχει βλαστό όρθιο, τετραγωνικό, χνουδωτό. Τα φύλλα είναι ωοειδή - στρογγυλά , επιφυη, τεφροασπρα , χνουδωτά στην κάτω επιφάνεια . Τα άνθη είναι σε ακραία στάχυα, χρώματος άσπρου ή ρόδινου. Είναι αυτοφυές σε υγρά μέρη και στις όχθες ποταμών και ρυακιών της Ελλάδας. Η άνθηση αρχίζει τον Ιούλιο και διαρκεί μέχρι και τον Σεπτέμβριο. Συλλέγεται το υπέργειο τμήμα του φυτού , όταν αυτό βρίσκεται σε πλήρη άνθηση. Από τα φύλλα και από τα Ανθή περνούμε το λάδι που περιέχει μινθολη και χρησιμοποιείται στη ζαχαροπλαστική , την ποτοποιία και την ιατρική .

Η μέντα μπορεί να ευδοκιμήσει σε ποικιλία κλιμάτων και εδαφών. Άριστη θερμοκρασία ανάπτυξης για τη μέντα είναι 17 βαθμοί κελσίου και , όταν αρδεύεται τακτικά μπορεί να αντέξει και στις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού. Αποδίδει καλύτερα σε εδάφη, βαθιά, πλούσια σε οργανική ουσία που δεν είναι πολύ βαριά . Το κάλιο κάνει την μέντα πιο ανθεκτική στις μυκητολογικες ασθένειες . Η μέντα είναι πολύ απαιτητική σε νερό και σε πολύ θερμό καιρό η καλλιέργεια μπορεί να χρειαστεί και τρεις φορές πότισμα την εβδομάδα.

Εμένα αυτό που μου αρέσει στην μέντα είναι η γεύση και η φρεσκάδα που αφήνει στο στόμα και η τσιχλες από μέντα καθώς και η καραμέλες για το λεμο

Η Καμέλια η σινική είναι ένας αειθαλής θάμνος. Τα φύλλα έχουν μήκος ως 15 εκατοστά και πλάτος ως 5 εκατοστά. Τα νεαρά φύλλα που συγκομίζονται για παραγωγή τσαγιού έχουν ανοιχτοπράσινο χρώμα. Τα άνθη της είναι λευκά με κίτρινους στήμονες. Καλλιεργείται σε οργανικά πλούσια, καλά στραγγιζόμενα εδάφη με σταθερή υγρασία. Καλλιεργείται επίσης σαν διακοσμητικό φυτό για το εξαιρετικό του φύλλωμα και τα μικρά αλλά ελκυστικά λουλούδια του.

Υπάρχουν τρεις τύποι τσαγιού (πράσινο, μαύρο και οολόνγκ) που φτιάχνονται από τα φύλλα του ίδιου είδους φυτού. Η χημική σύσταση του τσαγιού εξαρτάται από την ηλικία των φύλλων και τον τρόπο επεξεργασίας τους.

Το τσάι το ανακάλυψε ο Κινέζος αυτοκράτορας Σεν Νουνγκ το 2737 π.Χ. κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην αυτοκρατορία του. Ο θρύλος λέει πως, την ώρα που έβραζε νερό, ένα ρεύμα παρέσυρε φύλλα από κάποιο γειτονικό θάμνο και αυτά κατέληξαν στο ξεσκέπαστο τσουκάλι. Πριν προλάβει κανείς να αντιδράσει, τα φύλλα άρχισαν να βράζουν και να χρωματίζουν το νερό. Ο Σεν Νουνγκ μύρισε το γλυκό άρωμα και δοκίμασε το πρώτο τσάι.

Οι Πορτογάλοι έφεραν το 1610 το τσάι στην Ευρώπη για λογαριασμό των Ολλανδών. Λίγο αργότερα, οι Ολλανδοί ξεκίνησαν μαζική εισαγωγή τσαγιού. Ως νέα μόδα με φανατικούς οπαδούς, το τσάι τα πρώτα χρόνια ήταν πανάκριβο. Μετά το 1675 η τιμή του έπεσε σε λογικά πλαίσια, και το τσάι από την Ολλανδία πέρασε στη Γαλλία και από εκεί στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Το πράσινο τσάι είναι το πιο διαδεδομένο στην ανατολική Ασία. Το μαύρο τσάι είναι ο πιο διαδεδομένος τύπος τσαγιού που καταναλώνεται στις δυτικές χώρες.

Στην Ελλάδα είναι ενδημικό το τσάι του βουνού (γένος Sideritis). Στην Κρήτη, το βότανο Δίκταμο (Origanum dictamnus) χρησιμοποιείται αντί για τσάι.

Στη νοτιοανατολική Ασία είναι διάσημο το μαύρο τσάι με γάλα και μπαχαρικά το οποίο ονομάζεται Μασάλα Τσάι. Συγκεκριμένα το μαύρο τσάι ρίχνεται σε βραστό γάλα και στη συνέχεια προστίθεται ζάχαρη και σε σκόνη αλεσμένα τα παρακάτω υλικά: πιπερόριζα (τζίντζερ), μαύρο πιπέρι, γαρίφαλο και κάρδαμο.

Το τσάι έχει πολλές ευεργετικές ιδιότητες, όπως ενυδάτωση, αντιοξειδωτική δράση, ενίσχυση του ανοσοποιητικού και βελτίωση της καρδιαγγειακής λειτουργίας, χάρη στα αντιοξειδωτικά (πολυφαινόλες) και τα μέταλλα που περιέχει. Επιπλέον, μπορεί να βοηθήσει στην καύση λίπους, στην υγεία των δοντιών, στην ανακούφιση πεπτικών προβλημάτων και στη μείωση του άγχους, ανάλογα με τον τύπο του τσαγιού.

Η δάφνη έχει γυαλιστερά και σκούρα πράσινα φύλλα με έντονο άρωμα.

Μπορεί να φτάσει τα 2-10 μέτρα ύψος ανάλογα με το είδος και της συνθήκες.

Τα άνθη της είναι μικρά κίτρινοπράσινα και εμφανίζονται την άνοιξη.

Ο καρπός της είναι μαύρος μικρός που μοιάζει σαν μικρή ελιά.

Τα φύλλα της δάφνης χρησιμοποιούνται για να δώσουν άρωμα σε φαγητά.

Έχει χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά για τις αντισηπτικές χωνευτικές και καταπραϋντικές ιδιότητες της.

Στην αρχαιότητα η δάφνη ήταν η σύμβολο νίκης και τιμής.

Φυτρώνει σε ζεστά και ηλιόλουστα μέρη.

Φυτεύεται σε κήπους αυλές και γλάστρες.

Για να καταναλωθεί με ασφάλεια πρέπει πρώτα να βραστεί ή να μαγειρευτεί, ώστε να εξουδετερωθούν οι καυστικές ουσίες της. Μαγειρεμένη, η τσουκνίδα είναι εξαιρετικά νόστιμη και χρησιμοποιείται σε σούπες, πίτες, ριζότα και διάφορα φαγητά. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, η τσουκνίδα έχει χρησιμοποιηθεί και ως φαρμακευτικό βότανο. Ο Ιπποκράτης την ανέφερε συχνά για τις θεραπευτικές της ιδιότητες. Είναι γνωστή για τη δράση της κατά της αναιμίας, αφού περιέχει πολύ σίδηρο και φυλλικό οξύ, και συμβάλλει στην αιμοποίηση και την τόνωση του οργανισμού. Έχει επίσης ισχυρή διουρητική δράση, βοηθώντας στην αποβολή τοξινών και στη σωστή λειτουργία των νεφρών. Επιπλέον, έχει αντιρρευματικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες, μειώνοντας πόνους στις αρθρώσεις, ενώ τα εκχυλίσματά της έχουν αντισηπτική και επουλωτική δράση, χρήσιμη για πληγές και ερεθισμούς. Στον τομέα της ομορφιάς, χρησιμοποιείται σε σαμπουάν και λοσιόν για την ενδυνάμωση των μαλλιών και την καταπολέμηση της τριχόπτωσης. Στην ελληνική παράδοση, η τσουκνίδα είχε σημαντική θέση. Οι παλαιότεροι τη μάζευαν την άνοιξη για να φτιάξουν νόστιμες χορτόπιτες ή θεραπευτικά αφεψήματα. Υπήρχε ακόμη και η συνήθεια να «χτυπούν» με τσουκνίδες τα μέλη του σώματος που πονούσαν, για να ενεργοποιηθεί η κυκλοφορία του αίματος και να μειωθεί ο πόνος. Σήμερα, εκτός από τις διατροφικές και φαρμακευτικές της χρήσεις, η τσουκνίδα αξιοποιείται και στη βιολογική γεωργία. Το εκχύλισμά της χρησιμοποιείται ως φυσικό λίπασμα και εντομοαπωθητικό, ενισχύοντας τα φυτά χωρίς τη χρήση χημικών. Συνοψίζοντας, η τσουκνίδα είναι ένα φυτό που αποδεικνύει πως η φύση κρύβει αληθινούς θησαυρούς ακόμη και στα πιο απλά της πλάσματα. Αν και πολλοί την αποφεύγουν λόγω του καψίματος που προκαλεί, στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν πολύτιμο σύμμαχο της υγείας και της ευεξίας μας. Με τις πλούσιες βιταμίνες και τα μεταλλικά στοιχεία της, τις θεραπευτικές της ιδιότητες και την πολυμορφία των χρήσεών της, η τσουκνίδα αξίζει μια θέση όχι μόνο στα χωράφια, αλλά και στην καθημερινή μας ζωή.

Tο θυμάρι είναι ένα παραδοσιακό βότανο με υπέροχο άρωμα, γνωστό επίσης ως φινοκάλι, μελιτσίνι ή θρούμπι. Είναι ένας αρωματικός θάμνος που όταν ανθίζει το καλοκαίρι, έχει ροζ-μωβ άνθη τα οποία έχουν μια μοναδική μυρωδιά που ελκύει τις μέλισσες. Υπάρχουν πάνω από 400 είδη θυμαριού, αλλά στην Ελλάδα είναι συχνό το θυμάρι το κεφαλωτό. Χρησιμοποιείται ως μπαχαρικό σε πολλές κουζίνες και ιδιαίτερα στη μεσογειακή. Εκτός από τη χρήση του στη μαγειρική, το βότανο έχει επίσης σημαντική φήμη για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες καθώς έχει αντισηπτικές και αντιβακτηριδιακές ιδιότητες.

Για να αποφύγετε την ύπαρξη περισσευματων πρέπει να βάζετε τις σωστές μερίδες στα πιάτα σας και να τα ξαναγεμισετε αν θέλετε περισσότερο.

Έτσι και κάνετε οικονομία και βοηθάτε στην προστασία του πλανήτη και του περιβάλλοντος. Πολύ σημαντικό επίσης είναι να ψωνίζετε με λίστα αγορών έτσι ώστε να περνάτε μόνο τα απολύτως απαραίτητα καθώς επίσης να αποθηκεύετε σωστά τα τρόφιμα τόσο στο ψυγείο όσο και στην κατάψυξη για να μην χαλάσουν και αναγκαστείτε να τα πετάξετε .

2) Πάρτε μαζί σας το περισσευούμενο φαγητό σας – Ζητήστε από το εστιατόριο να βάλουν σε συσκευασία ότι δεν φάτε, για να τα φάτε αργότερα. Αν δεν θέλετε να τα φάτε αμέσως, αποθηκεύστε τα στην κατάψυξη σας. Δυστυχώς, σε αντίθεση με άλλες πλούσιες χώρες, ελάχιστοι Έλληνες παίρνουν μαζί τους το περισσευούμενο φαγητό τους από τα εστιατόρια (ΗΠΑ: 50%).

Στην Ελλάδα λειτουργεί από το 2012 ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός, το "Μπορούμε" με σκοπό τον περιορισμό της σπατάλης τροφίμων και την καταπολέμηση του υποσιτισμού στην Ελλάδα.

Σήμερα το έκανα και εγώ πράξη. Έφτιαξα με την μαμά μου κουλούρια Θεσσαλονίκης για πρωινό και με το σουσάμι που περίσσεψε, φτιάξαμε παστέλια για να τα παίρνουμε μαζί στο σχολείο 🏫.

2.     Τις φορές που το φαγητό περισσεύει και δεν το τρώμε αντί να το πετάξουμε στα σκουπίδια μπορούμε να το πάμε σε έναν κάδο κομποστοποίησης και να ανακυκλωθεί. Έτσι, τα φαγητά που δεν τρώμε εμείς μπορεί να είναι χρήσιμα για την εξοικονόμηση ενέργειας και τη βιωσιμότητα του πλανήτη. Για παράδειγμα, ένα μπρόκολο που δεν φαγώθηκε, μπορεί να γίνει λίπασμα για ένα καινούριο δέντρο.

Δηλαδή να κάνουμε μια λίστα με τα πράγματα που πρέπει να αγοράσουμε από το σουπερ μάρκετ και να προσπαθήσουμε να μην ξεφύγουμε από αυτήν.

Σε περίπτωση που κάτι περισσέψει, πρέπει να φροντίσουμε να το βάλουμε εγκαίρως στην κατάψυξη.

Επίσης δεν πρέπει να πηγαίνουμε για ψώνια στο σουπερ μάρκετ νηστικοί, καθώς το πιθανότερο είναι να αγοράσουμε τρόφιμα τα οποία σε αντίθετη περίπτωση δεν θα κοιτάζαμε καν!

Οι φλούδες από λαχανικά γίνονται ζωμός, τα κοτσάνια μαϊντανού ή μπρόκολου μπορούν να μπουν σε σούπες.

Έλεγξε τις ημερομηνίες λήξης

Χρησιμοποίησε πρώτα όσα λήγουν νωρίτερα. Δημιούργησε μια «ζώνη κατανάλωσης» στο ψυγείο για αυτά.

Σας στέλνω το ημερολόγιο που ετοιμάζουμε ......ημιτελές. Μόλις αναρτήσετε τις συνταγές σας θα ολοκληρωθεί.

6 μεγαλες ντομάτες

5 πράσινες πιπεριές

2 κρεμμύδια ξερά ψιλοκομμένα

1 κούπα ρύζι καρολίνα

1 ματσάκι δυόσμο

1 ματσάκι μαϊντανό

Αλάτι

Πιπέρι

2 κουταλιές της σούπας φρυγανιά

1 κουταλιά της σούπας ζάχαρη

Μισό φλυτζανι ελαιόλαδο

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Πλένουμε όλα τα λαχανικά και τα ανοίγουμε αφαιρώντας το καπάκι τους. Αδειάζουμετην ψίχα σε μπολ και αφαιρουμε το εσωτερικό της πιπεριας. Σε καθε ενα βαζουμε λιγο αλατι και στις ντομάτες λιγη ζάχαρη πριν τοποθετήσουμε τη γέμιση. Τοποθετούμε τα γεμιστά σε ένα μεγάλο ταψί τα γεμίζουμε κατά 3/4 και κλείνουμε τα καπάκια τους. Περιχύνουμε με τη σάλτσα και ρίχνουμε λίγη φρυγανιά από πάνω. Σκεπάζουμε το ταψί με αλουμινόχαρτο. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C,

για 1 ωρα και 15 λεπτά. Μετά το πρώτο μισάωρο ξεσκεπάζουμε το φαγητό να ξεροψηθουν και να μείνουν με το λάδι τους.

500 γρ. στραγγιστό γιαούρτι (πλήρες λιπαρών)

1 μεγάλο αγγούρι

2-3 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκκομένες η λιωμένες

2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

1 κουταλιά της σούπας ξύδι ( κατά προτίμηση λευκό)

Αλάτι

Προαιρετικά: φρέσκοκομμένο άνηθο

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Τρίψτε το αγγούρι στον χοντρό τρίφτη. Στύψτε το πολύ καλά με τα χέρια σας ή χρησιμοποιώντας ένα λεπτό πανί, για να φύγουν όλα τα υγρά. Αυτό είναι σημαντικό για να μην νερουλιάσει το τζατζίκι.

Σε ένα μπολ, προσθέστε το στραγγιστό γιαούρτι, το στριμμένο αγγούρι, το λιωμένο σκόρδο, το ελαιόλαδο, το ξύδι και το αλάτι.

Ανακατέψτε καλά όλα τα υλικά μέχρι να ενωθούν ομοιόμορφα.

Σκεπάστε το μπολ και αφήστε το τζατζίκι στο ψυγείο για τουλάχιστον 30 λεπτά πριν το σερβίρετε, ώστε να αναμιχθούν οι γεύσεις.

Σερβίρετε ως ορεκτικό, άλειμμα, η συνοδευτικό για κρέατα(π.χ. σουβλάκι), μεζέδες ή απλά με φρέσκο ψωμί.

♡♥︎

Οι γκόγκες ή γκόγκιζες, είναι ένα ζυμαρικό από την Πελοπόννησο, όπου μένουν Αρβανίτες. Αυτό το φαγητό γίνεται συνήθως την Κυριακή της Τυρινής.

Υλικά

• 500 γρ. αλεύρι σταρένιο

• 1 κούπα νερό

• 1 κ.γ. αλάτι

Εκτέλεση

• Ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί να γίνουν ζύμη.

• Σκεπάζουμε τη ζύμη και την αφήνουμε να ξεκουραστεί για μισή ώρα.

• Φτιάχνουμε κορδόνια πάχους περίπου ενός εκατοστού.

• Κόβουμε τα κορδόνια σε μικρά κυβάκια περίπου 1 εκατοστού και με τον δείκτη και το μεσαίο δάκτυλο (ή τον δείκτη ή τον αντίχειρα) τα πιέζουμε και μετακινούμε τα δάκτυλα μέχρι να πάρουν ένα σχήμα σαν κοχύλι.

• Βράζουμε τις γκόγκες για περίπου 30 λεπτά. Θα δείτε ότι θα ανέβουν στην επιφάνεια.

• Στραγγίζουμε τις γκόγκες.

• Σερβίρουμε με μυζήθρα και καυτό βούτυρο.

  
  

Γλυκό κουταλιού τσακώνικο μελιτζανάκι

Υλικά

• 35 μελιτζανάκια

• 1 κιλό ζάχαρη

• 3 ποτήρια νερό

• 1 φακελάκι γαρύφαλλα

• 5 – 6 λεμόνια

  
  

Εκτέλεση

• Βάζουμε όλα τα μελιτζανάκια σε μια κατσαρόλα και τα βράζουμε.

• Όταν βράσουν, τα βγάζουμε με τρυπητή κουτάλα και τα ρίχνουμε σε σουρωτήρι να στραγγίσουν καλά. Όσο είναι στο σουρωτήρι, τα περιχύνουμε με τον χυμό 2 λεμονιών.

• Σε κατσαρόλα βράζουμε το νερό με τη ζάχαρη και ρίχνουμε τα μελιτζανάκια, βάζοντας στο καθένα 1-2 γαρύφαλλα. Μόλις αρχίσουν να βράζουν όλα μαζί, αποσύρουμε την κατσαρόλα από την φωτιά.

• Μετά από 24 ώρες βράζουμε πάλι το γλυκό, ώσπου να δέσει το σιρόπι. Προς το τέλος προσθέτουμε μισό φλιτζανάκι του καφέ λεμόνι.

• Αφήνουμε το γλυκό να κρυώσει και τοποθετούμε τα μελιτζανάκια σε αποστειρωμένα βάζα.

• Αν θέλουμε προσθέτουμε και μερικά ολόκληρα αμύγδαλα ασπρισμένα.

Υλικά για τη ζύμη

1/2 ποτήρι ελαιόλαδο

1/2 ποτήρι λιωμένο βούτυρο

1 ποτήρι ζάχαρη

1 κουταλάκι του γλυκού baking powder

1 κουταλάκι του γλυκού ξύσμα πορτοκαλιού

1 κουταλιά της σούπας γλυκό σαμιώτικο κρασί

850 γρ σκληρό αλεύρι

Για την γέμιση

1/2 φλυτζάνι ψιλοκομμένα καρύδια

1/2 φλυτζάνι ελαφρά καβουρδισμένο σουσάμι

1 κουταλάκι σούπας ζάχαρη

Κανέλα και μοσχοκάρυδο

Διαδικασία

Χτυπάμε τη ζάχαρη με το βούτυρο και το ελαιόλαδο μέχρι να ασπρίσει το μίγμα. προσθέτουμε το ξύσμα το baking powder της σόδα με το πορτοκάλι και το αλεύρι. Καβουρδίζουμε το σουσάμι προσθέτουμε το καρύδι το ξύσμα του πορτοκαλιού τα μπαχαρικά το κρασί το μέλι και τη ζάχαρη και ανακατεύουμε καλά.

Ψήνουμε για 20 με 25 λεπτά περίπου σε καλά ζεσταμένο φούρνο.

• 2 λίτρα γάλα αγελαδινό, πλήρες, καλής ποιότητας

• 1 φλιτζ. τσαγιού ζάχαρη

• 1½ φλιτζ. τσαγιού ψιλό σιμιγδάλι

• 3 αυγά

Για την κρούστα

• 1/2 φλιτζ. τσαγιού ζάχαρη

• 3 κουτ. σούπας κανέλα σε σκόνη

Διαδικασία

Κρέμα

1. Βάζουμε το γάλα και τη ζάχαρη σε μια μεγάλη κατσαρόλα και ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά ανακατεύοντας τακτικά με το σύρμα, μέχρι η ζάχαρη να λιώσει και το γάλα να ζεσταθεί καλά, να αρχίζει να βγάζει ατμό, αλλά να μην κάψει.

2. Ρίχνουμε πασπαλιστά το σιμιγδάλι, ανακατεύοντας συνεχώς με το σύρμα για να διαλυθούν τυχόν σβόλοι.

3. Βράζουμε το μείγμα σε μέτρια φωτιά, ανακατεύοντας σχεδόν ασταμάτητα, μέχρι να δέσει σε μια πυκνή κρέμα που να αρχίσει να κοχλάζει και να βγάζει σε αραιά χρονικά διαστήματα μεγάλες φουσκάλες.

4. Αποσύρουμε από τη φωτιά.

5. Προσθέτουμε τα αυγά ένα ένα, ανακατεύοντας με το σύρμα έντονα και γρήγορα μετά από κάθε προσθήκη.

6. Αφήνουμε την κρέμα να κρυώσει για 5-10 λεπτά.

   Πίτα

   1. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 175°C.

   2. Βουτυρώνουμε γενναιόδωρα το ταψί και στρώνουμε εκεί το φύλλο, καλύπτοντας και τα τοιχώματα και φροντίζοντας οι άκρες του να εξέχουν από το ταψί. Αλείφουμε και το φύλλο με μπόλικο βούτυρο.

   3. Αδειάζουμε την κρέμα στο φύλλο και ισιώνουμε την επιφάνεια ώστε να απλωθεί ομοιόμορφα.

   4. Κόβουμε τις άκρες του φύλλου που εξέχουν και το γυρίζουμε προς την κρέμα, φτιάχνοντας ένα λεπτό στεφάνι περιμετρικά.

   Κρούστα

   1. Πασπαλίζουμε την κρέμα με τη ζάχαρη και την κανέλα και φουρνίζουμε.

   2. Ψήνουμε για 40-50 λεπτά, μέχρι να σφίξει η κρέμα, να ροδίσει το φύλλο και να σχηματιστεί μια ωραία, ρόδινη κρούστα

1 κιλό κιμά μοσχαρίσιο

2 φέτες ψωμί

2 αυγά

Πιπέρι 1 κουταλάκι του γλυκού

Αλάτι 1 κουταλάκι του γλυκού

Κίμινο

Λίγο σκόρδο

Λίγο ξύδι

Αλεύρι 250 γραμμάρια

Λάδι για τηγάνι 250 ml

 2 κουταλιές της σούπας πελτέ

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Σε ένα μπολ μουλιάζω το ψωμί και σε ένα άλλο ρίχνω το κιμά, τα αυγά, τα μπαχαρικά, το ξύδι. Μετά ρίχνω και το ψωμί και τα ανακατεύω όλα μαζί για να γίνουν ένα ομογενές μίγμα. Ταυτόχρονα βάζω σε μια κατσαρόλα λάδι, πελτέ και μπαχαρικά και τα αφήνω να βράσουν 30 λεπτά σε μέτρια φωτιά. Πλάθω το κιμά σε μακρόστενα μπαστουνάκια και τα τηγανίζω 10 λεπτά σε μέτρια φωτιά και τα ρίχνω στη κατσαρόλα για 25 λεπτά σε μέτρια φωτιά και είναι έτοιμα. Μπορούμε να συνοδέψουμε  με ρύζι ή πατάτες.

Υλικά

Μερίδες: για ταψί 38 - 40 εκ.

1/2 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις

200 γρ. βούτυρο αγελάδας, λιωμένο

500 ml φρέσκο γάλα, πλήρες

200 γρ. γιαούρτι αγελάδας, στραγγιστό

200-300 γρ. φέτα, θρυμματισμένη

3 αυγά, καλά χτυπημένα

αλάτι, πιπέρι φρεσκοτριμμένο

Διαδικασία

Για να ετοιμάσουμε τη ζυμαρόπιτα ή κασόπιτα, σε βαθύ μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι με το αλάτι, το πιπέρι, τα αυγά, το μισό βούτυρο, το γάλα και το γιαούρτι. Πρέπει να γίνει ένας χυλός πηχτός σαν μέλι. Αν είναι πιο σφιχτός, τον αραιώνουμε με λίγο νερό.

Κρατάμε μία χουφτίτσα από το τυρί και το υπόλοιπο το προσθέτουμε στον χυλό.

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180°C, βουτυρώνουμε το ταψί και το βάζουμε στον φούρνο να κάψει καλά. Έτσι η πίτα θα ροδίσει ωραία από κάτω και δεν θα κολλήσει.

Αδειάζουμε τον χυλό στο καυτό ταψί, πασπαλίζουμε με το τυρί που κρατήσαμε και περιχύνουμε με το υπόλοιπο βούτυρο.

Ψήνουμε την πίτα για περίπου 40-45 λεπτά ή μέχρι να ροδίσει.

•500 γρ. Αλευρι για όλες τις χρήσεις.

•1 φακελακι ξηρή μαγιά (ή 25 γρ. φρέσκια)

• 1 κουταλάκι ζάχαρη

•400-450 ml χλιαρό νερό

•1 κουταλιά της σουπας ελαιόλαδο.

• Άφθονο ηλιέλαιο ή σπορέλαιο

•Μελι, τρούφα κτλ.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ:

Σε ένα μεγάλο μπολ βάλε τη μαγιά, τη ζάχαρη και λίγο από το χλιαρό νερό. Ανάκατεψε τα και άφησε τα 5-10 λεπτά να αφρίσουν. Μετά ρίξε το αλευρι, το αλάτι και σιγα-σιγα το υπόλοιπο νερό. Ανάκατεψε με κουτάλι ή σύρμα μέχρι να έχεις έναν παχύρρευστο χυλό, σαν πηχτό γιαουρτι. Σκέπασε το μπολ με πετσέτα και άφησε το σε ζεστό μέρος για 45-60 λεπτά, μέχρι να φουσκώσει και να διπλασιαστεί. Υστερα ζεστανε το λάδι σε βαθυ τηγάνι ή κατσαρολάκι. Με ένα κουτάλι ή με το χέρι παρε μικρές ποσότητες και ριξ'τες στο καυτό λάδι. Βουτά επίσης το κουτάλι σε νερό για να μην κολλάει η ζυμη. Και τέλος βάλε τους λουκουμαδες σε απορροφητικό χαρτί να στραγγίξουν.Έπειτα, ρίξε μέλι, κανέλα και αν θελεις τριμμένο καρυδι από πανω. Και οι λουκουμάδες είναι έτοιμοι.

καλή όρεξη!

• 1 κιλό κολοκύθια

• 2 αυγά, ελαφρώς χτυπημένα

• 250 γρ. μαλακή φέτα, θρυμματισμένη

• τα φύλλα από 1/2 ματσάκι άνηθο

• τα φύλλα από 1/4 ματσάκι μαϊντανού

• αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι

• 100 γρ. αλεύρι + επιπλέον για το πανάρισμα

• 50 γρ. αλεύρι φαριναπ

• ελαιόλαδο για το τηγάνισμα

Εκτέλεση

Τρίβουμε τα κολοκύθια στο χοντρό μέρος του τρίφτη και τα στύβουμε με τα χέρια μας, για να βγάλουν τα υγρά τους, τα αλατίζουμε και τα βάζουμε σε ένα μπολ.

Προσθέτουμε τα αυγά, τη φέτα, τα 100 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις, τα 50 γρ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του, τα μυρωδικά, πιπέρι και λίγο αλάτι και ανακατεύουμε με μια κουτάλα απαλά (για να μη βγάλουν τα κολοκυθάκια κι άλλα υγρά). Πρέπει το μείγμα να πλάθεται. Αν χρειαστεί, προσθέτουμε αλεύρι.

Πλάθουμε κεφτέδες στο μέγεθος μικρού καρυδιού, τους πατικώνουμε λίγο, τους αλευρώνουμε και τους τινάζουμε να φύγει το περιττό αλεύρι.

Τηγανίζουμε τους κεφτέδες μέχρι να ροδίσουν ομοιόμορφα, για περίπου 2 - 3 λεπτά από κάθε πλευρά.

Tους βγάζουμε από το τηγάνι με μια τρυπητή κουτάλα και τους αφήνουμε να στραγγίξουν πάνω σε χαρτί κουζίνας.

Συνοδεύουμε τους κολοκυθοκεφτέδες με τζατζίκι και φρυγανισμένο ψωμί.

• 1 κριθαροκουλούρα, κομμένη στη μέση

• 1 ντομάτα

• 1 κ.γ. ξίδι, από λευκό κρασί

• 1 πρέζα αλάτι

• πιπέρι

• 1/2 φρέσκο κρεμμυδάκι, ψιλοκομμένο

• 100 γρ. φέτα, κομμένη σε κομμάτια

• 1 κ.σ. ελαιόλαδο

Για το σερβίρισμα

• ελιές, σε ροδέλες

• πιπέρι

• ρίγανη, ξερή

Εκτέλεση

Βάζουμε σε δύο διαφορετικά πιάτα τα δύο κομμάτια της κριθαροκουλούρας με την εξωτερική πλευρά τους προς τα κάτω.

Κόβουμε την ντομάτα στη μέση και τρίβουμε τη μισή στον τρίφτη μέσα σε ένα μπολ. Την υπόλοιπη μισή την κόβουμε σε κυβάκια.

Σε ένα μπολ βάζουμε την τριμμένη ντομάτα, το ξίδι, το αλάτι, το πιπέρι  και ανακατεύουμε με ένα κουτάλι.

Μοιράζουμε το μείγμα πάνω από τις κριθαροκουλούρες.

Προσθέτουμε την κομμένη σε κύβους ντομάτα, το ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι, τη φέτα κομμένη σε κομμάτια, και πασπαλίζουμε με ελαιόλαδο.

Σερβίρουμε με ελιές, πιπέρι και ρίγανη.