μέσα σε ένα σπίτι με μεγάλη αυλή 

Έκανε σχοινάκι με όρεξη πολλή.

Είπε θέλω να παίξω μέχρι να βραδιάσει 

Ο κόσμος γέλασε μέχρι θανάτου, γιατί μετά το φώναξε η μαμά του 

Στο τέλος κατέληξε να κάνει τα μαθήματά του.

Σε μια πόλη που λεγόταν αρακάς 

Δοκίμαζε τα αντισηπτικά 

Είπε: αυτό μ’ αρέσει είναι με ανανά 

Ο κόσμος είπε καταπληκτικά 

Στο τέλος χειροκροτήσανε δυνατά
...

Ήταν ένας τροχονόμος 

Που βρισκόταν στο άπειρο μόνος  

Το βαζάκι της μαρμελάδας να ανοίξει προσπαθούσε 

Είπε πως να φάει άλλο δεν μπορούσε 

Ο κόσμος είπε πολλά 

Στο τέλος βασικά πήδηξε στην αμμουδιά 
...

Ήταν ένας ηθοποιός  

Κάτω από ένα τοστ 

Μετρούσε τους βαθμούς  

Είπε : εγώ δεν είμαι σαν αυτούς  

Ο κόσμος είπε Περαστικά  

Στο τέλος πέταξαν μακριά.

Λυδία

 Ήταν μια γριά μπαλαρίνα  

Πού έκανε βόλτες στην Αθήνα 

Πετούσε στα περιστέρια σπόρια  

Είπε: τι κάνω τόσα χρόνια 

Ο κόσμος είχε πολλά ζόρια  

Στο τέλος ήρθανε τα χιόνια.

Λυδία και Μαρία!

Ήταν ένας εξωγήινος

Στη γη

Έψαχνε κακούς ανθρώπους

Είπε: θα τους πιάσω όλους

Είναι κακός εξωγήινος

Έπιασε όλους τους κακούς

Ραφαήλ και Βασίλης

Ήταν ένας Κακός Κόσμος

Κάτω σε ένα υπόγειο που Έψαχνε το φάρμακο 
και είπε ότι πλησιάζει το τέλος

Οι άλλοι είπαν ότι έχει πολλή αρρώστια
και ήρθε το τέλος.

Γιώργος 
...

Ήταν ένα περιστέρι

Πάνω σε ένα γεμάτο με φαγητά τραπέζι

Έκανε βόλτες γύρω από τα πιάτα 

Είπε θα κάτσω εδώ μέχρι να φάω τα πάντα. 

Ο κόσμος είπε πως η νοικοκυρά θα έπρεπε να το είχε ήδη διώξει

Στο τέλος το περιστέρι βρέθηκε να ικετεύει λίγο ψωμί κάποιος να του δώσει.

 ...

 

Ήταν ένας πλούσιος χωρίς λεφτά 

μέσα σε ένα σπίτι με έπιπλα παλιά.

Έφτιαχνε βαλίτσες με πολλή χαρά 

Είπε θα φύγω, θα πάω μακριά.

Ο κόσμος είπε πως αυτός ποτέ δεν θα λογικευτεί 

Στο τέλος βρέθηκε να κλαίει γιατί είναι δύσκολο να αλλάξει ζωή.

Χριστίνα

 

 

που άναβε μαγκάλι

και είπε στο φίλο του

«Θα δείς ο Π.Α.Ο.Κ θα πάρει το Πρωτάθλημα». 
 

Ο κόσμος είπε : «Πάμε για ψάρεμα την Κυριακή;»

Στο τέλος άρχισε να γελάει!

Ήταν ένας ποντικός

Κάτω απ’το κρεβάτι

Έτρωγε κασέρι

Είπε:Είναι πολύ νόστιμο

Ο κόσμος είπε ότι είναι λαίμαργος

Στο τέλος ξεκίνησε να κάνει δίαιτα!

 

Σ´ ένα πάρτυ γενεθλίων

 

Έκανε αστεία για να γελούν τα παιδιά.

 

Είπε: «Θα δώσετε κανένα κομματάκι και σε μένα;»

 

 Μην στεναχωριέσαι  κύριε κλόουν έχει για όλους.

 

Στο τέλος χόρεψαν μικροί μεγάλοι όλοι μαζί

πίνοντας και χαμογελώντας  είπε θα αγκαλιάσει όλο τον κόσμο. 

Έτσι, λοιπόν, ο κόσμος του είπε «φυσικά, το ρωτάς κιόλας;»

 Στο τέλος ο γείτονας τους είπε να πάνε όλοι μαζί στην παραλία! 

Ο κόσμος είπε «ναι» και πήγαν να βάλουν τα μαγιό τους. 

Αφού έφαγαν το παγωτό τους πήγαν για να βουτήξουν!!!!!

στην πίσω αυλή 

Έτρεχε χαρούμενος

είπε:"θα πιάσω την μπάλα"

Ο κόσμος είπε ότι είναι δραστήριος

Στο τέλος έπεσε για ύπνο 

 

 

Ήταν η αλλόκοτη Άνοιξη

Βρισκόταν σε ένα ωκεανό

Γέμιζε το ημερολόγιο με ημερομηνίες επιστροφής στην καθημερινότητα

Είπε ξεκινάμε ταξίδια του μυαλού και της ψυχής

Ο κόσμος φώναξε η τέχνη είναι ωραία

Στο τέλος βγήκαν όλοι έξω, ξεχύθηκαν στους δρόμους, επικρατούσε πανζουρλισμός.  

Δυστυχώς ξύπνησα ένα πρωί και είδα ότι έφυγε η Άνοιξη

Ευτυχώς ήρθε στο παράθυρό μου ένα χελιδόνι 

Δυστυχώς μου είπε ότι ψάχνει τα άλλα χελιδόνια και με ρώτησε εάν ξέρω που πήγαν 

Ευτυχώς εκείνη τη στιγμή ήρθε μια μέλισσα. Πριν προλάβουμε όμως να την ρωτήσουμε που είναι τα χελιδόνια αυτή μας είπε ότι ψάχνει τις φίλες της τις μέλισσες και τις πεταλούδες.

Δυστυχώς δεν μπόρεσε να μας βοηθήσει

Ευτυχώς ήρθε σε λίγο πετώντας ένα αηδόνι και κελαηδώντας μας είπε ότι η Άνοιξη έφυγε και δε θα ξαναέρθει ποτέ και μαζί της πήρε όλα τα έντομα, τα πουλιά, τις πεταλούδες, τα χρώματα, τα λουλούδια.

Δυστυχώς στεναχωρηθήκαμε πάρα πολύ

Ευτυχώς μας ήρθε μια ιδέα να πάμε να την βρούμε

Δυστυχώς δεν ξέραμε που μένει 

Ευτυχώς ήρθε ένα γλυκό αεράκι και ψιθύρισε στο αυτί μου ότι η Άνοιξη θύμωσε με τους ανθρώπους γιατί δεν φρόντιζαν την φύση. Ξέρει όμως που είναι το σπίτι της και μπορεί να με πάει.

Δυστυχώς όμως έφτασε το βράδυ και δε μπορούσαμε να πάμε να τη βρούμε.

Ευτυχώς την άλλη μέρα ξύπνησα πολύ νωρίς το πρωί και δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω και πάω να τη συναντήσω.

Δυστυχώς όταν τη βρήκα ήταν πολύ θυμωμένη και δεν ήθελε να επιστρέψει.

Ευτυχώς στο τέλος την έπεισα και ήρθε μαζί μου, όλος ο κόσμος φωτίστηκε με μιας, έγινε πιο λαμπερός, τα λουλούδια άνθισαν, οι πεταλούδες χόρευαν τρελά στον ουρανό και μαζί τους είχαν παρασύρει στον ξέφρενο χορό τους όλα τα έντομα, τα πουλιά ακόμη και τους ανθρώπους μικρούς και μεγάλους. 

Ο ποντικός, ο λιγάκι βιαστικός , ζαβολιές κάνει διαρκώς, 

Μα ήταν και μεγάλος αδερφός.

έπρεπε να ήταν πιο προσεκτικός όταν έκανε στροφή 

και έπεσε μες στη σαντιγί!

Κολυμπούσε μ απλωτές, έκανε και ένα σωρό βουτιές.

Διασκέδαζε πολύ μέχρι που έφτασε η στιγμή.

Η μαγείρισσα να  φτάσει και από την σαντιγί αμέσως έξω να τον πετάξει.

Ευτυχώς εμφανίστηκε μπροστά ένα καράβι με πανιά 

Και τον ταξίδεψε μακριά σε θάλασσα βαθιά.

Δυστυχώς έπιασε άξαφνα μια μπόρα με θυμό και φόρα.

Μια μπόρα δυνατή  που άλλη τέτοια δεν είχε ματαδεί 

Ευτυχώς τον ξέβρασε σε μια ξέρα 

Δυστυχώς είχε πολύ αέρα

Ευτυχώς το μαρτύριο δεν κράτησε πολύ καθώς βρήκε μια φίλη καρδιακή,

Άρχισαν να κάνουνε παρέα και περνούσανε ωραία!

 

στον δρόμο πεταμένη

πλάι σ᾽ένα κουτί καφέ έκανε την ονειροπαρμένη!

Είπε: « Έχω όνειρα εγώ!»

Ο κόσμος είπε : «φοράμε μάσκα ή όχι;»

Στο τέλος έγινε μια λιωμένη γλίτσα!

Μια βαριεστημένη τσίχλα με γεύση φράουλα, στον δρόμο πεταμένη

πλάι σ' ένα κουτί καφέ έκανε την ονειροπαρμένη!

-Έχω όνειρα εγώ! 

Να ξαναπετάξω στον ουρανό! 

Τσιχλόφουσκα πάλι να γίνω 

ταξίδια να κάνω στο Πεκίνο!

Είμαι αριστοκρατικής καταγωγής

δεν πρέπει να σέρνομαι πλάι σου καταγής! 

Ο Παππούς μου ήταν φράουλα πρώτης διαλογής!

Πράσινο καπέλο σαν φορέσω

σε όλους αμέσως θα αρέσω! 

- Και πώς περιμένεις να ξεκολλήσεις από δω;

Ρώτησε το πεταμένο πλαστικό.

-Θα πας στο Πεκίνο με τόσο πανικό;

Απαγορεύονται οι μετακινήσεις

από εδώ δεν μπορείς να το κουνήσεις.

....

Ευτυχώς έφυγε γρήγορα από το δωμάτιο και κουκουλώθηκα πάλι με τα σκεπάσματά μου.

Δυστυχώς γύρισε λίγο αργότερα και με φώναξε βροντερότερα.

Ευτυχώς ήταν έτοιμο ένα καλό πρωινό γιατί δεν το είχα σε τίποτα να πάω να κοιμηθώ.

Δυστυχώς ήρθε η ώρα να ασχοληθώ με τα βιβλία,μακάρι να κλείνανε για έναν μήνα τα σχολεία!

Ευτυχώς είχα μόνο θεωρία όμως μπροστά μου μία στοίβα ήταν τα βιβλία.

Δυστυχώς ή ευτυχώς ξεκίνησα με λογοτεχνία,είχαμε να μάθουμε για την ομοιοκαταληξία

Δυστυχώς σύντομα κουράστηκα και όταν έκλεισα τα μάτια έπεσα μέσα στο βιβλίο και το έκανα κομμάτια.

Ευτυχώς ήρθε η μαμά μου για να με σώσει και τώρα εύχονταν από το κρεβάτι να μην με είχε σηκώσει.

Δυστυχώς έμεινα για λίγο μέσα στο βιβλίο και σκεφτόμουν.Αχ πόσο θα ήθελα έναν φίλο γιατί πολύ βαριόμουν. 

Ευτυχώς ήρθε ο μικρός πρίγκιπας, πώς και γιατί μην ρωτάς.

Δυστυχώς έπρεπε γρήγορα να φύγει καθώς έψαχνε τρόπο πίσω στο τριαντάφυλλο του να γυρίσει.

Ευτυχώς μετά ήρθε η Χιονάτη δεν πρόλαβα όμως να της πω κάτι γιατί γύρισα πάλι πίσω χωρίς καθόλου σε κανέναν να μιλήσω.

Δυστυχώς θα με έλεγαν τρελή,πάντως εγώ διασκέδασα πολύ!

 
Αλίκη, είσαι εδώ;

Άσπρα,κόκκινα,κίτρινα και μπλε

Λόγια βαρεμάρας πάνω στον καναπέ

Ιστορία,κείμενα και μαθηματικά 

Καλύτερα να πάω να ισιώσω τα μαλλιά 

Ήτανε Δευτέρα δεν είχα δουλειά και πήγα να ξαπλώσω κάτω από μια ιτιά. 
Δημιουργήματα της Χριστίνας

Τότε η τσίχλα δε θα βαριόταν

τον κόσμο πάλι θα γνώριζε όπως ονειρευόταν.

Μια τσίχλα πατημένη

στη σόλα κολλημένη

είναι χρήσιμη πολύ

καθαρίζει στη στιγμή!

Τα σκουπίδια πάνω της κολλούν

όσα οι άνθρωποι αδιάφορα πετούν.

Α αγουροξυπνημένη

Αν η τσίχλα δεν βαριόταν 

τότε η ιστορία θα χανόταν.

Λι Μια τσίχλα μια τσιχλίτσα που τη φωνάζαν όλοι Λίτσα εβαριόταν, ονειρευόταν 

και κατέληξε μια γλίτσα!

Κη Κυρία κυκλοθυμική, με κυάλια κοιταζόταν 

και κίτρινο κυπαρισσί κιμονό κυματιζόταν.

Κύριο κοιλαρά κυνηγά

στον κήπο κινηματογραφικά.

 

Λες και ξαναλές συνέχεια

 

Ίσως πρέπει σ’ αφήσω, πίσω δεν θα ξαναγυρίσω 

 

Καλύτερα να φάω τώρα, να περιμένω να περάσει η μπόρα

 

Ήμουν χάλια τελικά, μόλις έφαγα όλα καλά. 

Δυστυχώς - ευτυχώς

Δυστυχώς καθώς πετούσα, έπεσα μέσα στο pc

 

Ευτυχώς ήσουν και συ κάπου εκεί, ίσως βγήκες στην αυλή

 

Δυστυχώς με φώναξε η Αντιγόνη και είμαι είπε χαζή

 

Ευτυχώς κάτι έκανες και δεν το άκουσες εσύ

 

Δυστυχώς κόλλησε κάτι το pc

 

Ευτυχώς δεν ήταν μαζί μου το γατί, γιατί έψαχνε φαί

 

Δυστυχώς η κοιλιά μου γκουργκούριζε, αλλά ήμουν ταπί

 

Ευτυχώς είχα στην κατάψυξη παπί

 

Δυστυχώς έχασα το χαρτί για το στιφάδο της γιαγιάς

 

Ευτυχώς είχα όλα τα υλικά και το ταψί

Δυστυχώς ο φούρνος έκαψε πολύ και έγινε καπνός το παπί

 

Ευτυχώς ήρθες εσύ με γύρο στο χαρτί απ’ το δίπλα μαγαζί

 

Δυστυχώς εφάγαμε πολύ, ήπιαμε και το κρασί

 

Ευτυχώς που νύχτωσε νωρίς και έσβησε η λάμπα της αυλής

 

Δυστυχώς έσβησε και το pc κι έμεινες άφωνος εσύ

 

Ευτυχώς ξέρω γιατί – η μπαταρία του λειψή

 

Δυστυχώς θα κοιμηθούμε και ροχάααλιζες εσύ.

 

 Πετρά Βασιλική,

Λέω

Ιπποκράτη

Κέρνα μας λίγο

Ήλιο

Απόψε ένας

Λαχανιασμένος

Ιρλανδός

Κουβαλούσε κρυφά

Ηλιαχτίδες



Ένα λιθρίνι

μα ποιο λιθρίνι;

Ένα λιτοδίαιτο λιθρίνι

μες στη λιμνοθάλασσα κει κάτω στη Λιβύη

που λιποθύμισε απ’ τη λιγούρα

γιατί ονειρευόταν λιχουδιές ντουζίνα μέσα σε λιμουζίνα 

 

Ευτυχώς είχε κοντά θάλασσα και μπήκα να γλιτώσω 

 

Δυστυχώς άρχισε να με κυνηγάει ένας καρχαρίας

 

Ευτυχώς ήταν καλός και έτσι πιάσαμε συζήτηση 

 

Δυστυχώς μιλήσαμε για πολιτική 

 

Ευτυχώς είχε στο φούρνο το ταψί και έπρεπε να εξαφανιστεί 

 

Δυστυχώς με πήρε μαζί 

 

Ευτυχώς δεν κράτησε πολύ 

 

Δυστυχώς ξανά βγήκα στην ακτή 

 

Ευτυχώς οι κάβουρες δεν ήταν πια εκεί

 

Δυστυχώς με φώναξε η μαμά

 

Ευτυχώς είχαμε μαζί μας ανανά

 

Δυστυχώς στο σπίτι είχαμε αρακά 

 

Ευτυχώς έφαγα τοστ 

 

Δυστυχώς εκεί κρυβόταν ο ηθοποιός 

 

Ευτυχώς ήρθε η γιαγιά η μπαλαρίνα 

 

Δυστυχώς με πήρε στην Αθήνα

 

Ευτυχώς εκεί βρήκα παιδιά 

 

Δυστυχώς παίζαμε από μακριά 

 

Ευτυχώς πέρασα καλά. 
Λυδία 

 

Ήταν τότε μακριά μες στου κόσμου τα στενά ένα παιδάκι ζηλευτό

 Που το λέγανε Τοτό 

Τη μανούλα του είχε χάσει δυο αδερφές είχε μη στάξει

Μα εκείνες τον μισούσαν και στο λύκο τον εδώσαν

Κει στο δάσος μακριά ο Τοτός είχε χαρά μόλο που είχε μοναξιά

Ζάγκα, τούγκα, μάγκα, φούγκα, ζάγκα, τούγκα, μάγκα, τούγκα 

Με τα ζώα περπατούσε, όλη μέρα εγελούσε

Δεν τον έφαγε ο λύκος, μα τον είχε κάνει φίλο

Ώσπου ήρθαν επτά νάνοι να του κάνουνε χαλάστρα

Τον εψάχναν να παντρέψουν την καλή τη Σταχτοπούτα 

Με ένα άξιο παλλικάρι, όπως ήτανε κι εκείνος

Όμως ξάφνου ήρθε κάποιος που τον λέγανε Πινόκιο 

Και τους έκανε χαλάστρα.

σε λίγη ώρα βρήκα  ένα χαϊκού,

χαχάνιζε με αφέλεια 

για του θεάτρου τη ν ωφέλεια

που σαν ψέμα σε πάει αλλού!

Τραγούδι  : Wishes of Happiness and Prosperity

 

1^ο Λίμερικ

Ένας ινδιάνος από τη φυλή των Μάγια

Ανανά έτρωγε , τσίλι και παπάγια

Τραγούδια έγραφε υμνώντας τον αγέρα

Παίζοντας ολημερίς με τη φλογέρα

Ο κανελοπιπεροκόκκινος ινδιάνος από τη φυλή των μάγια.

 

2^ο Λίμερικ

Μια ινδιάνα από τη φυλή των Ίνκα

Που αποκλείεται να την έλεγαν Μαρίκα

Ανέβαινε τις Άνδεις αγκομαχώντας 

Μου θύμιζε την Ποκαχόντας

Η μαυρομακρυκοτσιδάτη ινδιάνα από τη φυλή των Ίνκα.

Σε αγαπώ όταν μου βγάζεις το κινητό από την πρίζα για να βάλεις το δικό σου να φορτίσει.

Σε αγαπάω όταν με λες αγχώδες άτομο γιατί το λες για το καλό μου και δεν το λες για να με κρίνεις. 

Σε αγαπάω όταν μου λες να μην δίνω σημασία στα λόγια των άλλων που είναι ικανά να με στενοχωρήσουν γιατί καταλαβαίνω ότι νοιάζεσαι για μένα.

Σε αγαπάω όταν κάνεις πως με ακούς αλλά στην πραγματικότητα δεν έχεις ακούσει ούτε μια μου λέξη.

Σε αγαπάω όταν γκρινιάζεις για κάτι που μου είχες πει να κάνω και το ξέχασα.

  Χριστίνα

Σε αγαπώ όταν ξεχνάς  να πλύνεις τα δόντια σου, γιατί αυτό θέλω να κάνω και εγώ

Σε αγαπώ όταν ροχαλίζεις, γιατί ακούω χίλιες μουσικές μαζί

Σε αγαπώ όταν κάνεις λίμνη το μπάνιο, γιατί μου μοιάζεις μικρό παιδί

Σε αγαπώ όταν φέρνεις λάσπες στο σπίτι, γιατί μου θυμίζεις τα παιδικά μου χρόνια

Σε αγαπώ όταν κάνεις θόρυβο, γιατί με κάνεις να νιώθω ζωντανή

Σε αγαπώ όταν λες ψέματα, γιατί θέλεις να με προστατέψεις από την αλήθεια

Βασιλική

 ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ 

Πουλιά στον αέρα 

Παιδιά με κόκκινα καπέλα 

Πλατείες γεμάτες πέρα ως πέρα 

Μικρές και μεγάλες κυρίες με φουστάνια 

Μικροί και μεγάλοι κύριοι με μάτια όλο ζωντάνια 

Άραγε θα μπορούσε να χαλάσει αυτή η ευτυχία και του κόσμου η απόλυτη αρμονία;

 

 Χριστίνα

Σε λίγο και άλλα καλιγραφήματααααα
σεφερικά και άλλα τινά. 

             

Ήταν ένας μεγάλος αδερφός

Που ήθελε να ταξιδεύει διαρκώς

Γυρνούσε μια εδώ και μια εκεί

Μέχρι να φτάσει στην Αργεντινή.

Αχ αυτός ο πολυταξιδεμένος μεγάλος αδερφός!  

 

Ένας νάνος νεανίας έγραφε μετά μανίας 

για ελέφαντες, πουλιά, παπάκια και μαρμάρινα μαμουνάκια .

 Η ίδια ιδιοτροπία, να γαργαλάω και γέλιο να ζητάω 

από τη γιαγιά μου τη Ζωή που σε μια καρέκλα σόλο, 

κάτω από έναν κορμό, έπινε κρασάκι και κέρναγε αγάπη.

Κανένας κάκτος δεν μπορούσε να κάνει κακό.

 Με το ιστιοφόρο η μαμά τη ζήση της περνούσε μια χαρά! 

Σ’ αγαπώ όταν νευριάζεις γιατί το πρόσωπο σου γίνεται πολύ αστείο

Σ’ αγαπώ όταν μαλώνουμε γιατί μοιάζεις με άγριο σκυλάκι

Σ’ αγαπώ όταν πετάς εδώ και εκεί τα ρούχα σου και έτσι έχω ελεύθερο χώρο στην ντουλάπα μας.

Σ’ αγαπώ όταν μου λες ότι πάχαινες γιατί γίνεσαι πολύ αστεία

Σ’ αγαπώ όταν κοιμάσαι τόσες ώρες και θυμίζεις πολική αρκούδα πέφτοντας σε χειμερία νάρκη. 

Σ’ αγαπώ κάθε φορά που δε θες να διαβάσεις και κάνεις γλύκες για να γλιτώσεις τη γκρίνια μου.

ΛΙΜΕΡΙΚ

Η Άνοιξη η πλουμιστή 

Χορεύει στη φύση κουνιστή 

Και τον κόσμο προσκαλεί με το μαγικό της το ραβδί 

Να φορέσει τα καλά του και να δώσει ένα φιλί

Αχ !!αυτή η όμορφη η Άνοιξη η πλουμιστή.

 

 

Ήταν  ένα μαθητής από τη Λέρο

που πήγαινε βαρκάδα με ένα γέρο.

Μες στη θάλασσα είδε ένα δελφινάκι

και στο λεπτό  έγραψε ένα ονειρεμένο τραγουδάκι!

Εκείνος ο σκανταλιάρης μαθητής από τη Λέρο!

 

2ο 

Ήταν η γιαγιά από τη Ρόδο

με το πρόσωπο, το τρυφερό σαν ρόδο. 

Κάθε μέρα στα σοκάκια τριγυρνούσε  

 

και σε όλο τον κόσμο σιγοτραγουδούσε.

Εκείνη η παράξενη γιαγιά από τη Ρόδο!
Ι.Λ.

Σαπουνόφουσκα έχει στην πλάτη

Πατάει  πετάλι με πάθος  ρολάρει

 Αχ αυτός ο ονειροπαρμένος μασκοφορεμένος ποδηλάτης! 

Είδε όνειρο γλυκό με ζάχαρη και λουκουμάδες

«Μα μήπως έφαγα πολύ;

Θέλω να τρέξω στη βροχή»

Η Άλκηστις κοιτάχτηκε και… είχε μαγουλάδες

Αχ! Πώς ποθώ έξω ξανά να βρεθώ

Άσκοπα να μετακινηθώ

Δύναμη δώσε μου να κρατηθώ

Ο χρόνος θαρρείς δεν κυλάει

Θάλασσα θέλω και ουρανό

Στη φύση ξανά να βρεθώ

Την καραντίνα μου την τραγουδώ

Αχ! Πότε αυτή θα τελειώσει

Έξω, έξω έξω να βγω 

Άσκοπα να μετακινηθώ

εβγήκε μια μέρα στου κάμπου τον αγέρα

κι όταν έπιασε βουνό 

έμοιαζε με το θεριό

χοντρή κοπέλα μου μικρή από την Αργαλαστή

Βασιλική

πού’ χε  στόμα βιτριόλι

όλοι είπανε: πολλοί σε φοβηθήκαμε

με σένα που βρεθήκαμε κουβέντα δεν χαρήκαμε

γριά πανούργα και κακιά απ’ την Πόλη

Περνάει πάνω από τα άστρα, στων αγγέλων πάει τα κάστρα.

Η σκιά της είναι μεγάλη, δεν υπάρχει σαν κι αυτή καμία άλλη!

Με το μαξιφτερούγισμά της  μοιάζει σαν επαναστάτης!

Αλλά δεν είναι επαναστάτης, μόνο ένας ακροβάτης..

Που ακροβατεί στα σύννεφα, γεμάτη συναισθήματα:

Συναισθήματα μαξιφιλίας και μαξιαγάπης, μαξιπροστασίας κάτω απ’τα μαξιφτερά της

Για όλους εκείνους που μαξιαγαπά, τους μαξισκέφτεται και τους μαξιτιμά!

Αχ μαξιπεταλούδα! Εύχομαι τα όνειρά σου να γίνουν πραγματικά

Και αν το επιτρέψουν και για εμάς οι νόμοι..να βρεθούμε ξανά στη Ρώμη!

 
Ήταν μπλε τα βοσκοτόπια 

κι οι αγελάδες πετούσαν.

Μου είπες: θα 'χεις πέτρες που ανθίζουν.

Στο τέλος και οι ροφοί θα κελαηδούν…

 

Αν έπαιρνα τη ζωή μου αλλιώς,
θα γινόμουν μηχανικός,
ένας «μάγος» δηλαδή μεγάλος και τρανός.
Το κόσμο θα έφτιαχνα απ΄ την αρχή,
με εφευρέσεις που μαγεία θα σκόρπιζαν στη γη.
Θα ανακάτευα γρανάζια και ξόρκια μαγικά,
το super ρολόι στον κόσμο θα χάριζα παντοτινά.
Ο χρόνος θα κυλούσε διαφορετικά,
η ζωή μας θα γινόταν περιπέτεια χαράς.
Τα super ρολόγια θα ήτανε σοφά.
Το χρόνο θα μοιράζανε σωστά!
Σε κάθε άσχημη στιγμή ο δείκτης θα έτρεχε σαν άνεμος τρελός,
Ενώ σε κάθε τι καλό, θα πήγαινε σημειωτόν.
Το super ρολόι είναι το μυστικό
για να κυλήσει η ζωή μας σαν γάργαρο νερό,
και κάποτε θα το ανακαλύψω ΕΓΩ!

Δεν θα το κρατήσω μυστικό,
στη στέγη μου θα το δείτε ένα πρωινό!

 

Ήταν ένας λαγός υπερδραστήριος,

όλη μέρα έξω γύριζε.

Αν και αδύνατος ήταν ακούραστος.

Μια μέρα που ήταν έξω και έπαιζε κυνηγητό βαρέθηκε,

και αθόρυβα πήγε για φαγητό.

Η μαμά του του είπε άλλο να μην ξεπορτίζει,

και τον κήπο με τα καρότα να αρχίζει να ποτίζει.

Ο λαγός αν και μικροκαμωμένος,

σηκώθηκε από το τραπέζι και είπε θυμωμένος:

"Μα εγώ έχω φίλους αμέτρητους δεν μπορώ να τους αφήσω,

και δουλειά δεν θα ξεκινήσω".

Η μητέρα του ανέκφραστη αλλά κατά βάθος ανήσυχη κοίταζε τον απεριποίητο κήπο της ενώ ο μικρός λαγός επειδή ήταν αδέξιος έριξε τα πιάτα από το τραπέζι και έγιναν κομμάτια.

Η μητέρα άφωνη κοίταξε το άλλοτε υπέρλαμπρο αλλά τώρα άσχημο πάτωμα και ξεπέρασε τα όρια της υπομονής της απότομα.

Ο απρόσεκτος λαγός ήταν τώρα "άοπλος" απέναντι στο θεριό της καθαριότητας,

και το κύμα οργής που θα ακολουθούσε θα ήταν άξιο αναφοράς  στο πέρασμα της αιωνιότητας.

Μετά από δυο λεπτά σιγής η μητέρα ως δια μαγείας ξεθύμωσε,

άρπαξε την σκούπα και το κύμα οργής "ακύρωσε".

Ο λαγός ίσως  να ήταν υπερβολικός.

Πήγε στο παράθυρο και μετά από λίγο έγινε καπνός.

Στον κήπο ήταν όλοι οι φίλοι του, τους είδε αμέσως, και τον είδαν και αυτοί

γιατί δεν ήταν αόρατος όταν ήταν σπίτι του για μια στιγμή.

Η μητέρα του για αυτό δεν αντέδρασε, 

δεν ήθελε να φερθεί άψυχα και όλα τα ξέχασε.

Ήξερε πως ο διαπληκτισμός τους δεν θα ήταν αθόρυβος και πως θα μπορούσε να γίνει εμφύλιος πόλεμος.

Έτσι δεν είπε τίποτα και έμεινε όπως νωρίτερα.

Κοίταζε τον κήπο.

Θα έβγαινε για πότισμα σε λίγο.

 

Μια και δυο και τρεις και δέκα σε έναν μεγάλο κήπο ζούσε μια μικροκάμπια που ήταν πολύ διπλοστεναχωρημένη γιατί δεν είχε φίλες. Μια ξεηλιόλουστη μέρα εμφανίστηκε η Άνοιξη η ξακουστή που ξετριγυρνούσε σε κήπους μάξι ανθισμένους, μάξι μυρωδάτους, μάξι ευωδιαστούς. Ξεπήδαγε από εδώ ξεπήδαγε από εκεί  και με την υπερφαντασία της διπλοέπλεκε διπλοστεφάνια όπου ξέψαχνε να τα διπλοκρεμάσει στα υπερκλαδιά των διπλοδέντρων και των διπλολουλουδιών. Εκεί λοιπόν που ακούραστα διπλοδούλευε ακούστηκε μια υπεργλυκιά μικροφωνούλα από την κυρία υπερφαντασία όπου βρισκόταν στο τοσοδούλικο μικροσώμα μιας μικροκάμπιας . 

-Ε!!! Ψιτ τι κάνεις εκεί;

-Δε βλέπεις διπλοπλέκω στεφάνια για τα λουλούδια και τα δέντρα του κήπου μας.

-Α πάρα πολύ ωραίο!!!!

-Ξέρεις εγώ μπορώ να σε διπλοβοηθήσω   να υφαίνω πολύ λεπτά μεταξένια νήματα και μετά να τα  ξεπλέκω.

 και έτσι χωρίς πολλές κουβέντες η μικροκάμπια άρχισε με υπομονή και επιμέλεια να εκτελεί το έργο της με υπεραγάπη και να υφαίνει, να υφαίνει, να υφαίνει....με δύο υπέρ ταλέντα που είχε την υπερυπομονή και υπερφαντασία ώσπου έφτιαξε ένα υπερπολύχρωμο σεντόνι. Η Άνοιξη υπερενθουσιάστηκε και έμεινε κατενθουσιασμένη. Ο κήπος της ήταν ο πιο όμορφος, ο πιο φανταχτερός σε όλο τον κόσμο. Τα δέντρα ήταν πολύ ευχαριστημένα, το ίδιο και τα λουλούδια. Και ξαφνικά με ένα ξεπέταγμα ΜΠΑΜ η μικροκάμπια μας μόλις τελείωσε μεταμορφώθηκε σε μια υπερόμορφη υπερπεταλούδα. Η Άνοιξη ήταν χαρούμενη γιατί όχι μόνο είχε τον καλύτερο κήπο σε όλο τον κόσμο αλλά η καινούργια της φίλη, η μικροκάμπια μεταμορφώθηκε σε μια υπερπεταλούδα. Ένα πλήθος από υπερπεταλούδες πετούσαν πάνω στον ουρανό και έτσι η φίλη μας η μικροκάμπια δεν ήταν μόνη αλλά ξαφνικά απέκτησε πολλές φίλες όπου όλες μαζί πιασμένες με τα φτερά τους χόρεψαν ξε ακούραστα από λουλούδι σε λουλούδι. 

 

Το μπαλόνι συνάντησε τον αγέρα και είπε «Σου χαρίζω την ελπίδα να τη μοιράσεις στον πλανήτη».

Το μπαλόνι συνάντησε το χελιδόνι και είπε «Σου χαρίζω την αφοσίωση για να τη δώσεις σε όποιον τη χρειάζεται». 

Το μπαλόνι συνάντησε τη γιαγιά και τον παππού και είπε «Σας χαρίζω την ελπίδα και την υπόσχεση ότι θα δείτε τα αγαπημένα σας πρόσωπα».

Σου χαρίζω το σπίτι της αγάπης.

Σου χαρίζω το μαγικό κλειδί από το σπίτι της αγάπης.

Σου χαρίζω την καρδιά μου που ανοίγει το σπίτι της αγάπης.

Σου χαρίζω το ραβδί που ξεκλειδώνει το σπίτι της αγάπης.

Κάποτε ήταν ένας πόντικας μα τι πόντικας ήταν αυτός! Όλα του καλά και άγια! Μέγας μαξιγραφιάς στου βασιλιά των ποντικών το σπίτι. Μα ήτανε ρικνός και μικροτοσοδούλης.

 Τον λέγανε Γοργία. Όλα τα ήξερε, όλα τα έλυνε, όλοι τον ρωτούσανε ό,τι τους έτρωγε. Ύπνο καλό βέβαια δεν είχε. 

Που λέτε ο υπερξερόλας ποντικός όλα καλά τα είχε, και μισθό και φίλους και το κουμάντο του με τα κορίτσια… Ένα ζόρι είχε. Αγαπούσε τα ταξίδια και ονειρευότανε να πάει στο υπερδάσος, το αφύλαχτο, το διπλοφυλαγμένο. Έλα μου όμως που είχε ακούσει για τον αρκουδάρα που είχε φήμη φοβερή και διπλοτρομερή! Φοβόταν τον μαξιδιπλοφοβερό ξεμικρό υπερμέγιστο αρκουδάρα, αλλά είχε και καημό να τον γνωρίσει, γιατί πρόσφατα είχε πάρει βραβείο ύπνου. Κοιμήθηκε λέει  6 μήνες και 1 μέρα! Εννοείται πως τον γράψανε τα μέσα – χαμός έγινε! 

Ο αρκουδάρας όσον γνωστόν ζούσε στο δάσος μαζί με τα άλλα μικρομεγαλοαφοβερά ζώα πολύ ευτυχισμένος: τα λαγουδάκια, τους λύκους, τις τίγρεις, την καμηλοπάρδαλη, τον ιπποπόταμο, τα πουλάκια… 

Μια μέρα, λοιπόν, ο ποντικούλης αντάμωσε τον μαξιυπερξερόλα ξάδερφό του, τον τυφλοπόντικα, που ΄ξερε τον καημό του. Τον συμβούλεψε κάπως έτσι: το και το θα πας θα δεις και όλα καλά… Θα σου δώσω και τα ξεκόκκινα μεγάλα μου γυαλιά που όλα τα μικροπράγματα τα δείχνουν μάξιμεγαλοπράγματα και τα μεγάλα μικρομικρομεγαμικρομικρά και όλα όκει. Και κόκκινα παρακαλώ!

Μια και δυο κινάει αχάραγα ο πόντικας, ο μικρομικρός για το δάσος με λαχτάρα και μάξιφόβο. Δρόμο πήρε, δρόμο άφησε ε κάποτε έφτασε. Στην είσοδο ήταν η αλεπού η υπερέξυπνη, παμπόνηρη και σκέτη τσαχπινιά. 

Για πού είσαι καμάρι μου! Του λέει

Εεεεε τον αρκουδάρα τον φίλο μου ψάχνω

Α είστε φίλοι μαθές

Εεεε όχι ακριβώς, αλλά να θέλω να τον γνωρίσω

Κόπιασε χρυσό μου, κάπου εδώ ναααα βρίσκεται

Μπρρρρ έκανε ο μικροπόντικας

Έκανε δυο βήματα και τσουπ απαντάει τον λαγό, τον περίφημο απαθή

Για χαραντάν του λέει, υπεράνετος - τάχα μου

Γεια σου και σένανε του λέει ο απαθής

Τον αρκουδάρα ψάχνω…

Α τον είδα εδώ σιμά, τον απίθανο

Μπππρρρρρρ κάνει ο πόντικας, θα τον βρω πού θα πάει

Καμιά φορά θυμήθηκε ότι είχε μαζί του τα μεγαλοφοβερά γυαλιά, τα φοράει και οοοπς….

Ξάφνου, βλέπει μπροστά του τον λιόντα, τον υπερτρομερό

Ωωωωω χα χα χα χι χι χι… τον πήρανε τα γέλια

Του φαινότανε τόσο μικροαστείος ο λέων ο υπεραστέρας!

Άρχισε εκείνος να βρυχάται, να ξεξαναβρυχάται χαμός!

Ο πόντικας χαμπάρι δεν είχε…

Σε λίγο τον πλησίασε ο Ιπποκράτης, ο ιπποπόταμος, η Γιάννα, η κάμπια, ο λύκος, ο κυρ Ανέστης... χαμός!

Ούτε η τρίχα του κουνήθηκε

Ουυυουυ ουουουου… τώρα υπερξέρω τι θα κάνω σκεφτότανε

Και νάσου ο Αρκουδάρας, ο μέγας νικητής του διαγωνισμού ύπνου, το είδωλό του

Γεια χαρά μικρέ, του λέει Όλα καλά;

Ναι ναι

Είσαι ο… 

Ναι ναι, είπε με υπεραποφασιστικότητα….

Είπανε είπανε ατελείωτα

Γελάσανε, συγκινηθήκανε
Μη με ρωτάτε γιατί
όλα κι όλα

Κανένας δεν ένιωσε μάξιμικρομεγάλος ούτε μεγαλομαξιμικρός…

Ίσια ίσια νιώσανε, παρέα κάνανε

Όλα καλά…
Βασιλική

 

 

 

 που είχε μία κοιλιά όμοια με μπαλόνι.

 Έκανε μονόζυγο για να αδυνατίσει

 και κάθοταν στον ήλιο, για να μαυρίσει.

 Εκείνος ο χοντρός ο νάνος πάνω στο κανόνι.

 

 Ήρθε ένας ιός με μία κορώνα από την ανατολή,

 που έτρεχε πιο γρήγορα και απο την αστραπή.

 Κόλλαγε στους ανθρώπους χωρίς να το πάρουν χαμπάρι

 και έτρεχαν όλοι για να σωθούν μέσα σε ένα αμπάρι.

Εκείνος ο μεταδοτικός ιός, ο κορονοϊός, με την κορώνα, από την ανατολή.

 

 Ήταν  ένας  παπαγάλος μέσα στο δάσος,

 ήταν πολυλογάς, είχε πολύ θράσος.

 Καθόταν σε ένα κλαρί καμαρωτός

 και νόμιζε πως ήταν πολύ γοητευτικός!

 Εκείνος ο σπουδαίος παπαγάλος μέσα στο δάσος.

 

 Ήταν ένα παπούτσι του βασιλιά,

 που έβγαζε ανθρώπινη λαλιά.

 Το πέταξαν μέσα στο καλάθι 

 από τα νεύρα του, έλεγε του βασιλιά τα λάθη. 

 Εκείνο το γουστόζικο παπούτσι του βασιλιά.

 

 Η Αγάπη στεκόταν στην γη από όλους πιο ψηλά,

 

 

 

Κόκκινη κλωστή δεμένη

 στην ανέμη τυλιγμένη

 δώσ΄ της κλώτσο να γυρίσει

 παραμύθι να αρχινίσει!

 Μία μέρα ο Πινόκιο πήγε μία βόλτα σε ένα δάσος, κοντά σε μία μεγάλη λίμνη. Εκεί συνάντησε  τα τρία γουρουνάκια που έχτιζαν το σπίτι τους. Το πρώτο έφτιαξε ένα σπίτι από άχυρα.  Το δεύτερο ένα σπίτι από ξύλα  και το τρίτο ένα σπίτι από τούβλα.

 Ο Πινόκιο μόλις τα είδε άρχισε να γελάει!

─         Τι τα θέλετε εσείς αυτά τα σπίτια; Δεν μπορείτε να πάτε να μείνετε μέσα σε μία λίμνη από λάσπη;

─         Αχ! του λένε εκείνα ,τα φτιάχνουμε για να προστατευτούμε από  τον κακό λύκο!

─         Βρε λες να έχουνε δίκιο αυτά τα γουρουνάκια; Θα φτιάξω και εγώ κάτι … Εμένα όμως δεν μου αρέσουν τα σπίτια. Θα πω στο γέρο Τσεπέτο να μου φτιάξει ένα καράβι.

  Ο γέρο Τσεπέτο είχε μαζέψει όλον αυτό τον καιρό κομμάτια από ξύλα που έκοβε από τη μύτη του Πινόκιο, όταν αυτή μεγάλωνε τη στιγμή που έλεγε ψέματα . Του έφτιαξε, λοιπόν, ένα ωραίο καράβι και για κατάρτι έβαλε το μεγαλύτερο κομμάτι από τη μύτη του, όταν είχε πει το μεγαλύτερο ψέμα στη ζωή του. ο Γέρο Τσεπέτο του είπε ότι το καράβι αυτό δεν θα καταστραφεί αν κάνει μία καλή πράξη και δείξει αγάπη πραγματική. Αν όμως ξαναπεί ψέματα, το καράβι θα εξαφανιστεί.

     Μία μέρα που είχε πολλή ησυχία στο δάσος και τα γουρουνάκια έπαιζαν ανέμελα, εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά τους ο λύκος. Από το φόβο τους κρύφτηκαν το καθένα στο σπιτάκι του. Ο λύκος πήγε στο πρώτο γουρουνάκι με το αχυρένιο σπίτι και προσπάθησε να μπει μέσα. Το γουρουνάκι δεν άνοιξε και τότε αυτός άρχισε να του λέει

─         Θα φυσήξω… θα φυσήξω και το σπίτι σου θα ρίξω…

 Δίνει ένα δυνατό φύσημα και πέφτει το αχυρένιο σπιτάκι.  Το γουρουνάκι τρέχει γρήγορα στον αδερφό του με το ξύλινο σπιτάκι .Το ίδιο συνέβη και εκεί. Έτσι τα δύο γουρουνάκια πήγαν στον αδερφό τους  που είχε το τούβλινο σπίτι. Ο  λύκος προσπαθούσε να μπει μέσα στο σπίτι και φύσαγε, φύσαγε, φύσαγε... Μα του κακού! Το σπιτάκι ήταν πολύ γερό! Κάποια στιγμή σκέφτηκε να μπει από την καμινάδα. Τα γουρουνάκια ,μόλις κατάλαβαν ότι πήγε να μπει από την καμινάδα, έτρεξαν γρήγορα να ανάψουν τη φωτιά στο τζάκι. Για κακή τους τύχη, όμως , τα ξύλα ήταν βρεγμένα και δεν μπόρεσαν να ανάψουν τη φωτιά. Έτσι ο λύκος χώθηκε μέσα στην καμινάδα έπεσε μέσα στο τζάκι και άρχισε να κυνηγάει τα τρία γουρουνάκια.  Τότε  άνοιξαν την πόρτα και άρχισαν να τρέχουν προς τη λίμνη για να σωθούν.  Μέσα στη λίμνη είδαν ένα πανέμορφο καράβι με ένα πανύψηλο κατάρτι με κάτασπρα μεγάλα πανιά. Σκέφτηκαν να μπουν εκεί μέσα για να γλιτώσουν από το  λύκο. Δεν ήξεραν όμως τίνος είναι αυτό το καράβι. Ξαφνικά βλέπουν στην πλώρη του καραβιού τον Πινόκιο ντυμένο καπετάνιο.

 Πινόκιο! Πινόκιο! Φώναζαν… βοήθησέ μας !!!Ο λύκος μας κυνηγάει για να μας φάει. Ο Πινόκιο ένιωσε τέτοια συμπόνια για τα τρία γουρουνάκια που χωρίς δεύτερη σκέψη τα βοήθησε να ανέβουν επάνω στο καράβι, για να γλιτώσουν από τον λύκο. Ο λύκος όταν έφτασε στην άκρη της λίμνης και είδε το γουρουνάκι πάνω στο καράβι του Πινόκιο , θύμωσε τόσο πολύ που άρχισε να φυσάει… να φυσάει… να φυσάει με όλη του τη δύναμη.  Το καράβι, όμως, όσο φύσαγε ο λύκος τόσο απομακρυνόταν και ταξίδευε μέσα στη λίμνη. Έτσι τα τρία γουρουνάκια από τη χαρά τους έστησαν γλέντι πάνω στο καράβι μαζί με τον Πινόκιο. Ο Πινόκιο  πρώτη φορά βοηθούσε πραγματικά κάποιον και ένιωθε αγάπη στην καρδιά του. Έτσι ήρθαν τα λόγια του γέρο Τσεπέτου στο μυαλό του και θυμήθηκε αυτό που του είχε πει . Το καράβι του δεν καταστράφηκε, γιατί έδειξε  πραγματική αγάπη. Το ταξίδι τους κράτησε αρκετές ώρες μέχρι να φτάσουν στην απέναντι όχθη. Όταν έφτασαν τα γουρουνάκια κατέβηκαν και  ο Πινόκιο τους υποσχέθηκε ότι θα ήταν στη διάθεση τους, όποτε τον είχαν ανάγκη. Έτσι τα τρία γουρουνάκια πήγαν σε άλλο σημείο να φτιάξουν το σπίτι τους και αποφάσισαν να μείνουν όλα μαζί σε ένα γερό σπίτι. Έτσι ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. 

 

 Πριν λίγο καιρό το καράβι μας ήταν πάνω στα
σύννεφα.  Μία μέρα όμως υπερφυσήξε  ο
άνεμος και τα σύννεφα  έγιναν  ξεσύννεφα.  Ο ουρανός  διπλοκαθάρισε.  Το καράβι
δεν είχε που να σταθεί και έπεσε σε ένα υπερκαζάνι  με γάλα.  Η μηχανή του ξελειτούργησε και τα πανιά του  ξεσκίστηκαν.  Το μόνο  που  τους  απέμεινε ήταν να κάνουν κουπιά. Κουπιά, όμως, δεν είχαν. Πήγαν στην κουζίνα του μάγειρα  και  βρήκαν
δύο διπλοκουτάλια. Άρχισαν να κωπηλατούν.  Από το πολύ χτυπά,  ξαναχτύπα  και ξαναξαναχτύπα, το γάλα έγινε γιαούρτι. Όχι
απλά γιαούρτι, υπεργιαούρτι έφτανε για όλο τον κόσμο.  Μοίρασαν το γιαούρτι. Οι άνθρωποι απέκτησαν υπερδύναμη. Πήραν  το καράβι από το καζάνι και  το έριξαν πάλι στη θάλασσα.Το καράβι συνέχισε το ταξίδι του.

Έτσι οι  άνθρωποι  ζήσανε  χορτάτοι και το καράβι ταξίδεψε  σε  όλο  τον χάρτη!!!

Μια φορά κι έναν καιρό,

δυο καιρούς και μια φορά,

ίσως τρεις και παραπάνω,

με το μέτρημα τα χάνω…

Ήτανε που λες μια λίμνη,

όμορφη και ευτυχισμένη,

ήρεμη διαρκώς λιαζόταν

και ποτέ της ταραγμένη.

Τα νερά της όμως ξάφνου

διπλο- κάραβο ζυγώνει

και την ήρεμη μας λίμνη

στο λεπτό αναστατώνει…

Δεν της έφτανε το κύμα, 

που σηκώθηκε ευθύς

σηκωθήκαν μίνι- πέτρες

και δε μείναν καταγής…

Στροβιλίστηκαν αμέσως

από υπερ- αγκίστρι γύρω

που κρατούσε ο καπετάνιος

που ‘μοιάζε λίγο με ψύλλο.

Το υπερ- αγκίστρι πιάνει

κι είναι αυτές ένας σωρός

σε ξε- καλάθι αυτό τις βάνει,

άνθρακας ο θησαυρός.

Συγχυσμένη τώρα η λίμνη

έκανε ένα μαγικό

και σε ά- πεπλο τυλίγει

ναύτες, διπλο- κάραβο.

Γίνανε μάξι- κουβάρι

όλοι με τον καπετάνιο.

Δεν της χάλασαν τη χάρη

σώθηκαν λες κι είχαν άγιο.

Μόνη της ξανά η λίμνη

Χαίρεται την ησυχία

κι απ’ τη θάλασσα ακούει

του διπλο- κάραβου τα ηχεία.

Γλέντι και χορό εστήσαν

Στου διπλο- κάραβου την πλώρη, 

αφού γλιτώσαν απ’ τη λίμνη

κι είναι τώρα σώοι όλοι.

Και στη θάλασσα αρμενίζει

το διπλό το καραβάκι,

δε σαλπάρει για τη λίμνη,

πήρε το μαθηματάκι!

Και η λίμνη μοναχή της

νοσταλγεί τη φασαρία,

δεν το παραδέχεται όμως, 

γιατί είναι μια κυρία!

Ξε και α και μίνι μάξι

η ιστορία μας θ’ αλλάξει

αν ανάποδα σκεφτούμε

και σε νέους κόσμους μπούμε!!!!

 

 

 

 

 

Δυο  φορές κι ένα καιρό,

Τα τρία γουρουνάκια  έκαναν βόλτες στο δάσος. Ενώ χάζευαν τα δέντρα, τα λουλούδια και όλες τις ομορφιές της φύσης, μπροστά τους ξεπρόβαλε μια μεγάλη φασολιά! Ο Τζάκ φυσικά ήταν εκεί και πρότεινε να σκαρφαλώσουν ως την κορυφή όλοι μαζί. Καθώς ανέβαιναν, σε ένα κλαδί, βρήκαν  τον Χάνσελ και τη Γκρέτελ φυλακισμένους σε ένα κλουβί. Τότε…σκαρφίστηκαν ένα ξόρκι με το οποίο κατάφεραν να τους ελευθερώσουν! 

Τίγκι πάτσο λάτσο φίγκι μπλουμ ταρατατζουμ μπλοχ λοχ !!!!

Έτσι, συνέχισαν το ταξίδι τους για το βασίλειο της φασολιάς,   ανεβαίνοντας  όλοι μαζί την πανύψηλη φασολιά που έφτανε ως τον ουρανό και τα αστέρια!  Όμως η Γκρέτελ  λίγο πριν φτάσουν στην κορυφή και  μπουν στο βασίλειο  γλίστρησε σε ένα φασόλι κι έπεσε στο κενό! Οι φίλοι της δεν πρόλαβαν να την πιάσουν και γλίστρησαν  και αυτοί μαζί της! Πέφτανε … πέφτανε και πέφτανε …και βλέπανε όλους τους πλανήτες, τον Κρόνο, τον Άρη, τον Πλούτωνα… τη γη  όμως πουθενά!  Ο  βασιλιάς  Ήλιος  τους λυπήθηκε,  τους έστειλε το άρμα του και έτσι έφτασαν στη γη. 

Πρώτο  τέλος

Ο Αλαντίν, που περνούσε τυχαία από το δάσος, έστρωσε το μαγικό χαλί του και έτσι πέσανε όλοι στα μαλακά! 

Από τη χαρά τους, κάλεσαν όλα τα ζώα του δάσους και κάνανε μια μεγάλη γιορτή που κράτησε τρεις μέρες και τρεις νύχτες!

Δεύτερο  τέλος

Η αλεπού, που πήγαινε στο παλάτι για τη γιορτή του βασιλιά τους είδε και τους ανέβασε στο κάρο  που είχε το θίασό της. Έτσι, όλοι μαζί βγήκανε στη θεατρική σκηνή στην αυλή του βασιλιά, παίξανε το Μάγο του Οζ και ο βασιλιάς χάρηκε τόσο πολύ  που τους γέμισε  με ευχές και δώρα.

                                 

 
Θα χτίσω μια ζεστή φωλιά

τα όνειρά σου ν’ ακουμπήσεις

Κι’ ύστερα με δυο γλυκά φιλιά

την αγάπη μας ν’ αναστήσεις

 

Σαν τα ταξιδιάρικα πουλιά

πολύ ψηλά να φτάσεις

Θα χτίσω μια ζεστή φωλιά

να γείρεις να ξαποστάσεις :)

Αγαπητέ μου εαυτέ

Που τόσο σε θαυμάζω

Κανένας δεν σε ξεπερνά

Κούκλα σε ονομάζω

 

Κι αν κάποιος σε κακολογεί 

Και ό,τι θέλει λέει

Εγώ σε έχω για Θεό

Κουβέντα δεν σηκώνω

 

Πολλές φορές  όταν κοιτώ

 Στο βάθος του καθρέφτη

Μου φαίνεται πως σ’ αγαπώ 

Όσο ποτέ κανέναν

 

Όσο για τα χαρίσματα

 που έχεις στην ψυχή 

Κανένας τόσο ευαίσθητος 

Που να σου παραβγεί

Μυαλό και φρόνηση πολύ

Της λογικής κορώνα

Στους φίλους βάζεις μυαλό

Δεν αδικείς κανέναν 

 

Είσαι ένα αριστούργημα σωστό

Της πλάσης δώρο είσαι

Όλοι τους σε θαυμάζουνε

Γιατί είσαι όπως είσαι…

 

Κοντή και μαυρομάτισσα

Χοντρή και φαγανούλα

Με μύτη κάμποσο γαμψή

Της παντρειάς κοπέλα…

Αρίστη, η Σταχτοπούτα

Κάποτε ήτανε ένα κορίτσι από καλή οικογένεια, που το έλεγαν Αρίστη και ζούσε πολύ ευτυχισμένο με την μαμά και τον μπαμπά του ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη. Της άρεσε να κάνει βόλτες με τη Μαζεράτη της στην Πόλη, να  κάνει ιστιοπλοία στον Πειραιά, φωνητική στο Ωδείο και να ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο. Τον καιρό του λοιμού στην Αθήνα, κάπου το 430 πχ.,  η μανούλα της αρρώστησε βαριά από τον ιό και την έχασε. Τότε ο πατέρας της παντρεύτηκε την Ασχήμη με τις δυο κόρες της Κακίστη και την Φαύλη, δυο ξιπασμένες και πολυλογούδες. Η Αρίστη έκανε όλες τις δουλειές του σπιτιού, καθάριζε το τζάκι, μάζευε τις στάχτες και μια μέρα που την τρόμαξε η γάτα έπεσαν οι στάχτες στα τρυφερά της μπουτάκια και οι χαζές αδερφές της τη βγάλανε Σταχτοπούτα. Χαμός! Σε λίγο καιρό πέθανε και ο πατέρας της. Τότε το βασιλόπουλο αποφάσισε να κάνει πάρτυ για να διαλέξει τη σύντροφο της ζωής του στο Ηρώδειο με μουσικές, ορχήστρες και λοιπά. Έστειλε λοιπόν τον Ερμή με τη μηχανάρα του (πολλά κυβικά σου λέω!) και κάλεσε όλες τις κοπέλες του βασιλείου του. Ε οι χαζές αδελφές δεν την πήρανε μαζί τους τη Σταχτοπούτα. Τότε, ήρθε μπροστά της η θεά Αθηνά και της έφερε το μαγικό φουστάνι της Αφροδίτης για να το βάλει στον χορό. Της είπε όμως να μείνει ως τις 12. Μετά θα γινόταν πάλι το κορίτσι που κοιμόταν πλάι στις στάχτες. Της άφησε και το άρμα του φεγγαριού για να τη μεταφέρει. Στο πάρτυ ο πρίγκιπας την ξεχώρισε από όλα τα κορίτσια. Το φουστάνι της στραφτάλιζε με τα χίλια αστέρια που είχε πάνω του και τα γοβάκια της γυάλιζαν από μακριά. Κανείς δεν την κατάλαβε. Στη μεγάλη αίθουσα ήταν ο Περικλής, η Ασπασία, ο Αναξαγόρας και ένας ξυπόλυτος, που είχε μαζέψει πολύ κόσμο γύρω του. Τον φώναζαν Σωκράτη. Τον πλησίασε και μαγεύτηκε από τη σοφία του. Μα και εκείνη δεν πήγαινε πίσω από εξυπνάδα.  Ούτε που το κατάλαβε πως πέρασε η ώρα. Χόρεψε ροκ εντ ρολ μονάχα αυτή με τον πρίγκιπα, ήπιε σαμπάνια και τότε ξαφνικά το ρολόι  χτύπησε 12! Τα αστέρια από το φουστάνι της άρχισαν να λιώνουν, τα μαλλιά της λύθηκαν και άρχισε να τρέχει. Καθώς έτρεχε της έφυγαν τα γοβάκια. Αποφάσισε να πάει στη Φοντάνα ντι Τρέβι για να κάνει ευχή να την παντρευτεί το βασιλόπουλου, αλλά το άρμα του φεγγαριού χάθηκε, το χάι λουξ αμάξι της δεν ήταν στο σπίτι, οπότε περίμενε στο σπίτι. Το βασιλόπουλο έπεσε σε μεγάλη θλίψη. Τότε ο νάνος που είχε στη δούλεψή του βρήκε τα γοβάκια της Αρίστης και έκανε γύρω την Αθήνα να βρει σε ποια ταιριάζουν. Η Αριστώ δοκίμασε τελευταία τα γοβάκια, της στρώσανε και έγινε γυναίκα του γιου του βασιλιά. 

Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα! 

8/5/2020

Σήμερα, σκέφτομαι συνέχεια πόσο όμορφα κυλάει η ζωή μας! Πόσο τυχεροί είμαστε που ο ήλιος φωτίζει κάθε μέρα, που είμαστε γεροί και χαιρόμαστε τόσα καλά. Σκέφτομαι ότι είδα μετά από πολλές μέρες τις φίλες μου και ήπιαμε καφέ εξ αποστάσεως… Αυλή σπιτική, πιτούλα χωριάτικη, κουβεντούλα και ένα φως ατίθασο να πλημμυρίζει την πλάση. Την Κυριακή έχει γενέθλια ο άντρας μου. Θα τα γιορτάσουμε μαζί με τα κορίτσια μας. Τη Δευτέρα θα πάω στο σχολείο να συναντήσω και πάλι τους αγαπημένους μου μαθητές. Νιώθω πολύ ευτυχισμένη και τυχερή!

Τούρτα καραμέλας

Ζύμη πάνω, ζύμη κάτω, αφράτη σοκολάτα με κρέμα βουτύρου, τόνους φουντουκιού και επιστέγασμα καραμελωμένα αμύγδαλα να λιώνουν στο στόμα σου και να προκαλούν κραδασμούς στον ουρανίσκο. Να κατεβαίνουν υγρά από τον οισοφάγο και να ξυπνούν εκείνη τη στιγμή που κορίτσι 18 χρονών ταξίδεψες στου νου την περαχώρα για να συναντήσεις την κορυφή της γεύσης. Σε πόλη μακρινή από τον τόπο σου γεύτηκες πουτίγκα συναρπαστική. Διάβασες, σπούδασες τη ζωή και πήρες το γλυκό της. Ταξίδεψες αλλού στων φίλων το πορτάκι και χάρηκες φουντούκι σοκολάτα. Αλλού σε βρήκε ταξιδιώτη της καραμέλας η χαρά. Του συντρόφου η αγκαλιά έγινε καραμέλα. Γυρνώντας πίσω βρήκες τη ζύμη της μανούλας να σε περιμένει λαχταριστή. Και κάθισες και έκανες την τούρτα καραμέλας γεννώντας όμορφα παιδιά, για να σε συντροφεύουν.

Ήταν μια φορά και έναν καιρό ένας αυτοκράτορας που τον έλεγαν Ιουστινιανό.

Ζούσε σε ένα τεράστιο παλάτι και ήταν πανέμορφο. Ήταν μάλιστα τόσο όμορφο που ξεπερνούσε και το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας που ήταν ακριβώς απέναντι. Το παλάτι χτίστηκε με δημοσία δαπάνη όμως ο Ιουστινιανός δεν έκανε απολύτως τίποτα για τους υπηκόους του. Περνούσε όλη την μέρα του σε ένα δωμάτιο στην καρδιά του παλατιού: το βεστιάριο. Εκεί υπήρχε ένας ολόσωμος τεράστιος καθρέφτης και μία ντουλάπα από ξύλο οξιάς ίσαμε είκοσι μέτρα πλάτος και δεκαπέντε μέτρα ύψος.Ο αυτοκράτορας ήταν ολίγον γκρινιάρης μα αυτό ήταν το πιο ασήμαντο ελάττωμα του αν σκεφτούμε πως όλα τα  χρήματα της αυτοκρατορίας τα διέθετε σε ρούχα. Ψώνιζε συνεχώς από τα Bershka τα Zara τα Pull and bear και φορούσε Louis Vuitton, Cristian Dior, Gorgio Armani και Versace. Εντάξει αυτό είναι υπερβολικό αλλά άμα υπάρχουν λεφτά όλα γίνονται. Είχε βέβαια και προσωπικούς ράφτες άλλα ήθελε να ψωνίζει από τα μαγαζιά και μετά να περπατάει στους δρόμους για να βλέπουν όλοι τα καινούρια του ρούχα. Είχε μανία με το καλό ντύσιμο, δεν πήγαινε ούτε στα θέατρα ούτε στα γήπεδα ποδοσφαίρου. Πολλοί έλεγαν ότι είχε ένα ρούχο για κάθε ώρα της ημέρας. Και ήταν αλήθεια. Μία μέρα κάθονταν στον θρόνο του και έβλεπε τηλεόραση. Άκουσε από τον Σωτήρη Τσιόδρα ότι κλείνουν τα εμπορικά κέντρα και τα καταστήματα μέχρι νεωτέρας λόγω του Κορωναϊού και έπεσε σε κατάθλιψη. Έδωσε εντολή στους ράφτες του να πιάσουν αμέσως δουλειά και να ράψουν όμορφα ρούχα με φανταχτερά σχέδια.Οι ράφτες όμως αρνήθηκαν και μάλιστα παραιτήθηκαν γιατί δεν άντεχαν να δουλεύουν με μάσκα και γάντια όλο το εικοσιτετράωρο! Ο αυτοκράτορας ήταν απελπισμένος. Ξαφνικά μια μέρα την ώρα που απολύμαινε τα χέρια του με πρώτης ποιότητας αντισηπτικό εμφανίστηκαν από το πουθενά δυο Ιταλοί ράπτες που έντυναν μέχρι και τον Πάπα όπως ισχυρίστηκαν, όμως στην πραγματικότητα ήταν δύο Ιταλοί απατεώνες που κυνηγούσαν το χρήμα. Ο αυτοκράτορας αφού τους έκανε το τεστ για τον ιό τους προσέλαβε και τους ρώτησε τι ρούχα σκέφτονται να φτιάξουν. Έλεγαν ότι φτιάχνουν ρούχα από ένα πολύ σπάνιο ύφασμα, που είναι το ομορφότερο του κόσμου! Τόσο όμορφο που λίγοι άνθρωποι μπορούν να φανταστούν τα σχέδια και τα χρώματα του. Γι'αυτό το λόγο, του είπαν, τα ρούχα από αυτό το ύφασμα μπορούν να τα δουν μόνο έξυπνοι άνθρωποι. Δηλαδή είναι αόρατα για οποιονδήποτε δεν ήταν ικανός για το αξίωμά του ή ήταν τελείως χαζός. 

Όταν το άκουσε αυτό ο αυτοκράτορας κατενθυσιάστηκε. «Ωραία ρούχα θα είναι αυτά», σκέφτηκε. «Αν τα αποκτούσα, θα μπορούσα να καταλάβω ποιοι από τους υπουργούς μου δεν είναι άξιοι και να ξεχωρίζω τους έξυπνους από τους χαζούς! Αυτό το υλικό θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί αμέσως τώρα για τα καινούρια μου ρούχα!»Υπήρχε και οικονομική κρίση στο ανάκτορο οπότε όσο λιγότεροι υπουργοί τόσο λιγότερα περιττά έξοδα. Έτσι οι ράφτες- απατεώνες έπιασαν αμέσως δουλειά. Είχαν μπροστά τους τον αργαλειό μέρα και νύχτα και κουνούσαν τα χέρια στον αέρα παίρνοντας συνεχώς μια έκφραση κούρασης και ταλαιπωρίας. Ζητούσαν όλη την ώρα χρυσό και αυθεντικό μετάξι από τον αυτοκράτορα ο οποίος κάλυπτε πλέον τα έξοδα από τον προσωπικό του λογαριασμό στην τράπεζα. Οι απατεώνες έπαιρναν πάντοτε ο,τι ζητούσαν από τον αυτοκράτορα, τον κορόιδευαν κανονικότατα και ενώ ο Ιουστινιανός περίμενε με αγωνία τα νέα του ρούχα αυτοί κολυμπούσαν στο χρυσάφι. Μια μέρα ο Ιουστινιανός θα έσκαγε από την αγωνία και έστειλε τον έμπιστο και τον πιο ικανό υπουργό που είχε , τον Νίκο Χαρδαλιά, να δει πως παν οι δουλείες και φυσικά αν τηρούνται τα μέτρα που επιβλήθηκαν. Ένα από αυτά ήταν  το ενάμιση μέτρο απόσταση μεταξύ των ραφτών. Όταν είδαν τον υπουργό οι ράφτες ξεκίνησαν να του μιλάνε και να του παρουσιάζουν τα ρούχα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, όμως ο υπουργός δεν έβλεπε τίποτα όσο και αν άνοιγε τα μάτια του. Πίστεψε πως ήταν ανίκανος και χαζός επειδή δεν έβλεπε τα ρούχα άλλα στην πραγματικότητα δεν τα έβλεπε επειδή δεν υπήρχαν.Παρόλα αυτά προσποιήθηκε πως τα έβλεπε και άκουγε με προσοχή τους ράφτες για να πει ακριβώς τα ίδια λόγια στον αυτοκράτορα. Έτσι και έγινε. Μετά από μια εβδομάδα όλοι ήξεραν για τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα. Πήγε μετά τον υπουργό και ένας αυλικός και έπαθε ότι και ο υπουργός άλλα δεν είπε τίποτα. Ο αυτοκράτορας πλέον πέθαινε από την περιέργεια να δει και αυτός τα τόσο όμορφα ρούχα του και πήγε μαζί με δέκα αυλικούς στους ράφτες. Όμως και ο Ιουστινιανός δεν έβλεπε τίποτα αλλά παρόλα αυτά δέχτηκε να τον ντύσουν οι ράφτες. Έβγαλε τα ρούχα του και έκανε κινήσεις για να φορέσει το αόρατο παντελόνι του, το αόρατο πουκάμισο και την αόρατη μπέρτα. Όταν τελείωσε αυτή η διαδικασία ο αυτοκράτορας ήταν γυμνός. Απτόητος οργάνωσε μια γιορτή για να δουν οι υπήκοοι του τα καινούρια του ρούχα. Ο αυτοκράτορας θα περνούσε από πολλά σημεία, από τον ιππόδρομο, από την Αγία Σοφία και άλλα πολλά έτσι ώστε να μην υπάρχει συνωστισμός. Όλοι όσοι πήγαν στην γιορτή έστειλαν Β6 στο 13033 για να μην τους πιάσει η αστυνομία και πληρώσουν εκατόν πενήντα ευρώ πρόστιμο.Οι αυλικοί που είχαν την αρμοδιότητα σηκώνουν την μακριά μπέρτα του αυτοκράτορα, έπιασαν με τα χέρια το πάτωμα και προσποιήθηκαν ότι σήκωσαν και κουβαλούσαν την μπέρτα του. Δεν τολμούσαν ούτε καν να αφήσουν να εννοηθεί ότι δεν έβλεπαν τίποτε.

Έτσι προχωρούσε ο αυτοκράτορας με την ακολουθία του μέσα στο "πλήθος".Όλοι οι άνθρωποι που βρισκόταν στον δρόμο, ή κοιτούσαν από τα παράθυρα έλεγαν:«Πόσο όμορφα ρούχα φοράει ο αυτοκράτορας. Τι φανταχτερή μπέρτα. Πόσο όμορφα που συνδυάζονται μεταξύ τους!»Κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι δεν έβλεπε τίποτα, καθώς τότε θα σήμαινε ότι ήταν ανίκανος ή εντελώς χαζός! Έτσι για πρώτη φορά τα ρούχα του αυτοκράτορα άρεσαν σε όλους, παρότι ήταν ψέματα! «Μα δεν φοράει απολύτως τίποτα!» είπε τελικά ένα μικρό παιδί.«Δώστε βάση στη φωνή της αθωότητας!» είπε ο πατέρας του, και από στόμα σε στόμα διαδόθηκαν τα λόγια του παιδιού! «Μα δεν φοράει απολύτως τίποτα!», έλεγε ο ένας στον άλλο. «Ο αυτοκράτορας δεν φοράει τίποτα, είναι γυμνός!» φώναζε τελικά όλος ο λαός.Τα άκουγε ο αυτοκράτορας και του φάνηκε ότι ο λαός είχε δίκιο, αλλά σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να το υπομείνει και να προσποιηθεί ότι δεν συνέβαινε τίποτε. Έτσι συνέχισε το δρόμο του ήρεμος και οι αυλικοί συνέχισαν να σηκώνουν την ανύπαρκτη μπέρτα...

Μετά από λίγο όμως κατάλαβε ότι το παιδί έχει δίκιο και ότι οι δύο ράφτες τον κορόιδεψαν!

Αμέσως ανέβηκε στο άλογο του και κάλπασε προς το παλάτι ντροπιασμένος, παίρνοντας μαζί και το καημένο αγοράκι. Όλοι νόμιζαν ότι ο αυτοκράτορας θα τιμωρούσε το παιδάκι επειδή είπε την αλήθεια και τον έκανε ρεζίλι. Όμως, το επόμενο πρωί, ο αυτοκράτορας έβγαλε νέα ανακοίνωση όπου έλεγε ότι το αγοράκι είναι έξυπνο και ειλικρινές γιατί είπε την αλήθεια χωρίς να φοβηθεί. Γι' αυτό το αντάμειψε στέλνοντας σακιά γεμάτα αντισηπτικά, μάσκες και γάντια στους φτωχούς γονείς του!

Από τότε και μετά,  ο αυτοκράτορας σταμάτησε να είναι γκριν"Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα"  (2020 edition)

Ήταν μια φορά και έναν καιρό ένας αυτοκράτορας που τον έλεγαν Ιουστινιανό.

Ζούσε σε ένα τεράστιο παλάτι και ήταν πανέμορφο. Ήταν μάλιστα τόσο όμορφο που ξεπερνούσε και το ξενοδοχείο της Μεγάλης Βρετανίας που ήταν ακριβώς απέναντι. Το παλάτι χτίστηκε με δημοσία δαπάνη όμως ο Ιουστινιανός δεν έκανε απολύτως τίποτα για τους υπηκόους του. Περνούσε όλη την μέρα του σε ένα δωμάτιο στην καρδιά του παλατιού: το βεστιάριο. Εκεί υπήρχε ένας ολόσωμος τεράστιος καθρέφτης και μία ντουλάπα από ξύλο οξιάς ίσαμε είκοσι μέτρα πλάτος και δεκαπέντε μέτρα ύψος.Ο αυτοκράτορας ήταν ολίγον γκρινιάρης μα αυτό ήταν το πιο ασήμαντο ελάττωμα του αν σκεφτούμε πως όλα τα  χρήματα της αυτοκρατορίας τα διέθετε σε ρούχα. Ψώνιζε συνεχώς από τα Bershka τα Zara τα Pull and bear και φορούσε Louis Vuitton, Cristian Dior, Gorgio Armani και Versace. Εντάξει αυτό είναι υπερβολικό αλλά άμα υπάρχουν λεφτά όλα γίνονται. Είχε βέβαια και προσωπικούς ράφτες άλλα ήθελε να ψωνίζει από τα μαγαζιά και μετά να περπατάει στους δρόμους για να βλέπουν όλοι τα καινούρια του ρούχα. Είχε μανία με το καλό ντύσιμο, δεν πήγαινε ούτε στα θέατρα ούτε στα γήπεδα ποδοσφαίρου. Πολλοί έλεγαν ότι είχε ένα ρούχο για κάθε ώρα της ημέρας. Και ήταν αλήθεια. Μία μέρα κάθονταν στον θρόνο του και έβλεπε τηλεόραση. Άκουσε από τον Σωτήρη Τσιόδρα ότι κλείνουν τα εμπορικά κέντρα και τα καταστήματα μέχρι νεωτέρας λόγω του Κορωναϊού και έπεσε σε κατάθλιψη. Έδωσε εντολή στους ράφτες του να πιάσουν αμέσως δουλειά και να ράψουν όμορφα ρούχα με φανταχτερά σχέδια.Οι ράφτες όμως αρνήθηκαν και μάλιστα παραιτήθηκαν γιατί δεν άντεχαν να δουλεύουν με μάσκα και γάντια όλο το εικοσιτετράωρο! Ο αυτοκράτορας ήταν απελπισμένος. Ξαφνικά μια μέρα την ώρα που απολύμαινε τα χέρια του με πρώτης ποιότητας αντισηπτικό εμφανίστηκαν από το πουθενά δυο Ιταλοί ράπτες που έντυναν μέχρι και τον Πάπα όπως ισχυρίστηκαν, όμως στην πραγματικότητα ήταν δύο Ιταλοί απατεώνες που κυνηγούσαν το χρήμα. Ο αυτοκράτορας αφού τους έκανε το τεστ για τον ιό τους προσέλαβε και τους ρώτησε τι ρούχα σκέφτονται να φτιάξουν. Έλεγαν ότι φτιάχνουν ρούχα από ένα πολύ σπάνιο ύφασμα, που είναι το ομορφότερο του κόσμου! Τόσο όμορφο που λίγοι άνθρωποι μπορούν να φανταστούν τα σχέδια και τα χρώματα του. Γι'αυτό το λόγο, του είπαν, τα ρούχα από αυτό το ύφασμα μπορούν να τα δουν μόνο έξυπνοι άνθρωποι. Δηλαδή είναι αόρατα για οποιονδήποτε δεν ήταν ικανός για το αξίωμά του ή ήταν τελείως χαζός. 

Όταν το άκουσε αυτό ο αυτοκράτορας κατενθυσιάστηκε. «Ωραία ρούχα θα είναι αυτά», σκέφτηκε. «Αν τα αποκτούσα, θα μπορούσα να καταλάβω ποιοι από τους υπουργούς μου δεν είναι άξιοι και να ξεχωρίζω τους έξυπνους από τους χαζούς! Αυτό το υλικό θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί αμέσως τώρα για τα καινούρια μου ρούχα!»Υπήρχε και οικονομική κρίση στο ανάκτορο οπότε όσο λιγότεροι υπουργοί τόσο λιγότερα περιττά έξοδα. Έτσι οι ράφτες- απατεώνες έπιασαν αμέσως δουλειά. Είχαν μπροστά τους τον αργαλειό μέρα και νύχτα και κουνούσαν τα χέρια στον αέρα παίρνοντας συνεχώς μια έκφραση κούρασης και ταλαιπωρίας. Ζητούσαν όλη την ώρα χρυσό και αυθεντικό μετάξι από τον αυτοκράτορα ο οποίος κάλυπτε πλέον τα έξοδα από τον προσωπικό του λογαριασμό στην τράπεζα. Οι απατεώνες έπαιρναν πάντοτε ο,τι ζητούσαν από τον αυτοκράτορα, τον κορόιδευαν κανονικότατα και ενώ ο Ιουστινιανός περίμενε με αγωνία τα νέα του ρούχα αυτοί κολυμπούσαν στο χρυσάφι. Μια μέρα ο Ιουστινιανός θα έσκαγε από την αγωνία και έστειλε τον έμπιστο και τον πιο ικανό υπουργό που είχε , τον Νίκο Χαρδαλιά, να δει πως παν οι δουλείες και φυσικά αν τηρούνται τα μέτρα που επιβλήθηκαν. Ένα από αυτά ήταν  το ενάμιση μέτρο απόσταση μεταξύ των ραφτών. Όταν είδαν τον υπουργό οι ράφτες ξεκίνησαν να του μιλάνε και να του παρουσιάζουν τα ρούχα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, όμως ο υπουργός δεν έβλεπε τίποτα όσο και αν άνοιγε τα μάτια του. Πίστεψε πως ήταν ανίκανος και χαζός επειδή δεν έβλεπε τα ρούχα άλλα στην πραγματικότητα δεν τα έβλεπε επειδή δεν υπήρχαν.Παρόλα αυτά προσποιήθηκε πως τα έβλεπε και άκουγε με προσοχή τους ράφτες για να πει ακριβώς τα ίδια λόγια στον αυτοκράτορα. Έτσι και έγινε. Μετά από μια εβδομάδα όλοι ήξεραν για τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα. Πήγε μετά τον υπουργό και ένας αυλικός και έπαθε ότι και ο υπουργός άλλα δεν είπε τίποτα. Ο αυτοκράτορας πλέον πέθαινε από την περιέργεια να δει και αυτός τα τόσο όμορφα ρούχα του και πήγε μαζί με δέκα αυλικούς στους ράφτες. Όμως και ο Ιουστινιανός δεν έβλεπε τίποτα αλλά παρόλα αυτά δέχτηκε να τον ντύσουν οι ράφτες. Έβγαλε τα ρούχα του και έκανε κινήσεις για να φορέσει το αόρατο παντελόνι του, το αόρατο πουκάμισο και την αόρατη μπέρτα. Όταν τελείωσε αυτή η διαδικασία ο αυτοκράτορας ήταν γυμνός. Απτόητος οργάνωσε μια γιορτή για να δουν οι υπήκοοι του τα καινούρια του ρούχα. Ο αυτοκράτορας θα περνούσε από πολλά σημεία, από τον ιππόδρομο, από την Αγία Σοφία και άλλα πολλά έτσι ώστε να μην υπάρχει συνωστισμός. Όλοι όσοι πήγαν στην γιορτή έστειλαν Β6 στο 13033 για να μην τους πιάσει η αστυνομία και πληρώσουν εκατόν πενήντα ευρώ πρόστιμο.Οι αυλικοί που είχαν την αρμοδιότητα σηκώνουν την μακριά μπέρτα του αυτοκράτορα, έπιασαν με τα χέρια το πάτωμα και προσποιήθηκαν ότι σήκωσαν και κουβαλούσαν την μπέρτα του. Δεν τολμούσαν ούτε καν να αφήσουν να εννοηθεί ότι δεν έβλεπαν τίποτε.

Έτσι προχωρούσε ο αυτοκράτορας με την ακολουθία του μέσα στο "πλήθος".Όλοι οι άνθρωποι που βρισκόταν στον δρόμο, ή κοιτούσαν από τα παράθυρα έλεγαν:«Πόσο όμορφα ρούχα φοράει ο αυτοκράτορας. Τι φανταχτερή μπέρτα. Πόσο όμορφα που συνδυάζονται μεταξύ τους!»Κανείς δεν ήθελε να παραδεχτεί ότι δεν έβλεπε τίποτα, καθώς τότε θα σήμαινε ότι ήταν ανίκανος ή εντελώς χαζός! Έτσι για πρώτη φορά τα ρούχα του αυτοκράτορα άρεσαν σε όλους, παρότι ήταν ψέματα! «Μα δεν φοράει απολύτως τίποτα!» είπε τελικά ένα μικρό παιδί.«Δώστε βάση στη φωνή της αθωότητας!» είπε ο πατέρας του, και από στόμα σε στόμα διαδόθηκαν τα λόγια του παιδιού! «Μα δεν φοράει απολύτως τίποτα!», έλεγε ο ένας στον άλλο. «Ο αυτοκράτορας δεν φοράει τίποτα, είναι γυμνός!» φώναζε τελικά όλος ο λαός.Τα άκουγε ο αυτοκράτορας και του φάνηκε ότι ο λαός είχε δίκιο, αλλά σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να το υπομείνει και να προσποιηθεί ότι δεν συνέβαινε τίποτε. Έτσι συνέχισε το δρόμο του ήρεμος και οι αυλικοί συνέχισαν να σηκώνουν την ανύπαρκτη μπέρτα...

Μετά από λίγο όμως κατάλαβε ότι το παιδί έχει δίκιο και ότι οι δύο ράφτες τον κορόιδεψαν!

Αμέσως ανέβηκε στο άλογο του και κάλπασε προς το παλάτι ντροπιασμένος, παίρνοντας μαζί και το καημένο αγοράκι. Όλοι νόμιζαν ότι ο αυτοκράτορας θα τιμωρούσε το παιδάκι επειδή είπε την αλήθεια και τον έκανε ρεζίλι. Όμως, το επόμενο πρωί, ο αυτοκράτορας έβγαλε νέα ανακοίνωση όπου έλεγε ότι το αγοράκι είναι έξυπνο και ειλικρινές γιατί είπε την αλήθεια χωρίς να φοβηθεί. Γι' αυτό το αντάμειψε στέλνοντας σακιά γεμάτα αντισηπτικά, μάσκες και γάντια στους φτωχούς γονείς του!

Από τότε και μετά,  ο αυτοκράτορας σταμάτησε να είναι γκρινιάρης και να ασχολείται μόνο με τα ρούχα του και άρχισε να κυβερνά τη χώρα με δικαιοσύνη και σοφία. Και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα.

 ΤΕΛΟΣ

Οποιαδήποτε αναφορά σε πρόσωπα είναι για χιουμοριστικούς σκοπούς και όχι για να θίξει

ιάρης και να ασχολείται μόνο με τα ρούχα του και άρχισε να κυβερνά τη χώρα με δικαιοσύνη και σοφία. Και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα.

 ΤΕΛΟΣ

Οποιαδήποτε αναφορά σε πρόσωπα είναι για χιουμοριστικούς σκοπούς και όχι

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν τρία γουρουνάκια που ζούσαν σε μία μεγαλούπολη με την οικογένεια τους. Μια μέρα η μητέρα τους, τους είπε: Γουρουνάκια μου μεγαλώσατε πια, πρέπει να πάτε να ζήσετε μόνα σας. Πρέπει να βρείτε μια δουλειά για να βγάζετε τα δικά σας χρήματα, ένα σπίτι για να μένετε και μια γυναίκα για να παντρευτείτε! 

Τα γουρουνάκια απογοητεύτηκαν πολύ από τα λόγια της μητέρας τους, καθώς μάλιστα αυτή η συζήτηση έγινε την ημέρα της γιορτής της μητέρας, δηλαδή στις 10 Μαΐου 2020. Ωστόσο, δεν είχαν άλλη επιλογή. Πήραν τα χρήματα που είχαν μαζεμένα στον κουμπαρά τους, μάζεψαν τα ρούχα τους, τα λαπτοπ και τα κινητά τους κι έφυγαν για να φτιάξουν τη ζωή τους από το μηδέν. Φεύγοντας, πέρασαν και από το σπίτι της γιαγιά τους να τη χαιρετήσουν. Η γιαγιά τους έδωσε την ευχή της και 1.000 που έβγαλε κάτω από το στρώμα για τα πρώτα έξοδα.

Πρώτη τους δουλειά, λοιπόν, ήταν να βρουν ένα σπίτι για να περάσουν το βράδυ. Ευτυχώς, τα κινητά τους είχαν αρκετά δεδομένα για να μπουν στο ίντερνετ και να αναζητήσουν ένα σπίτι μέσω της εφαρμογής AIRBNB. Βρήκαν, λοιπόν, ένα ωραίο διαμέρισμα στο κέντρο με free wifi. 

Μόλις έφτασαν στο διαμέρισμα, το ένα γουρουνάκι ξάπλωσε να κοιμηθεί, το άλλο έπαιξε παιχνίδια στο κινητό και το τρίτο ξεκίνησε αμέσως την εύρεση εργασίας. Μετά από πολλές ώρες αναζήτησης, βρήκε μια δουλειά 4ωρη σε μία εταιρεία κινητής τηλεφωνίας και ήταν πολύ χαρούμενο. 

Την επόμενη μέρα κιόλας ξεκίνησε δουλειά, ενώ τα υπόλοιπα γουρουνάκια χαλάρωναν στο διαμέρισμα. Οι μέρες, όμως, περνούσαν και τα χρήματα λιγόστευαν. Τα άλλα δύο γουρουνάκια δεν έπαιρναν απόφαση να βρουν μια δουλειά. Μια μέρα γύρισε ο αδερφός τους πολύ θυμωμένος από τη δουλειά. Πήρε τον πρώτο του μισθό, ο οποίος ήταν μόλις 400 ευρώ. Αδερφάκια μου αυτά τα χρήματα δε μας φτάνουν, είπε. Πρέπει κι εσείς να βρείτε μια δουλειά. Θα τρώμε λιγότερο, είπε το ένα γουρουνάκι. Και θα σταματήσουμε και το κάπνισμα για να εξοικονομήσουμε χρήματα, είπε το άλλο. Εξοργισμένο με αυτά που άκουσε, το γουρουνάκι μάζεψε τα πράγματά του και τους εγκατέλειψε.

Οι μέρες περνούσαν και τα δύο γουρουνάκια δεν είχαν πλέον χρήματα να πληρώσουν το διαμέρισμα. Με τα μούτρα κατεβασμένα γύρισαν στη μητέρα τους και της είπαν τα μαντάτα. Η μητέρα τους, φυσικά, τους δέχτηκε πίσω αλλά αναρωτιόταν τι απέγινε το άλλο γουρουνάκι. Το πήρε, λοιπόν τηλέφωνο να μάθει νέα. Το γουρουνάκι είχε βρει και δεύτερη δουλειά και έβγαζε το μήνα 800 ευρώ. Γνώρισε και μια γουρουνίτσα την οποία ήθελε να παντρευτεί αλλά δεν είχε χρήματα στην άκρη για τον γάμο. Η μαμά του, τότε, του υποσχέθηκε πως θα του έδινε κι αυτή μερικά χρήματα αρκεί ο γάμος να ήταν μεγάλος με πολλούς καλεσμένους. Ήθελε οπωσδήποτε να καλέσει όλες τις φίλες της αλλά και τις αχώνευτες ξαδέρφες της που θα έσκαγαν από τη ζήλεια τους βλέποντας την να φοράει τουαλέτα. Κι έτσι κι έγινε! Ο γάμος ήταν πολύ λαμπερός κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!!

Ευτυχώς είχε καλό καιρό και αποφάσισα να ψάξω και αλλού.

Δυστυχώς όπου κι αν έψαξα δεν τα βρήκα.

Ευτυχώς εκεί που περπατούσα βρήκα ένα μαγικό ραβδί.

Δυστυχώς δεν ήξερα πώς να το χρησιμοποιήσω.

Ευτυχώς το μαγικό ραβδί είχε οδηγίες χρήσης.

Δυστυχώς οι οδηγίες ήταν στα κινέζικα.

Ευτυχώς ,μόλις άρχισα να το κουνάω ,πετάχτηκαν από μέσα τα αγαπημένα μου ζαχαρωτά και δε σταμάτησαν ,μέχρι που γέμισε ο κόσμος ζαχαρωτά.
Κατερίνα Οικ. Ε τάξη

 Ο χρόνος είχε παγώσει… Τα ρολόγια είχαν σταματήσει να μετρούν το χρόνο και ζούσαν σε έναν κόσμο άχρονο, άχαρο και μονότονο! 
 Ο ευτυχισμένος πρίγκηπας δέσποζε στο κέντρο της πλατείας χωρίς να θυμάται τίποτα για την ιστορία του. Ποιος ήταν; Πως ζούσε πριν να γίνει άγαλμα; Πότε τον έστησαν εκεί στη μέση της πλατείας να σεργιανά τη ζωή της πόλης; Το μόνο που είχε βαθιά κρυμμένο στη μνήμη του παγωμένου μυαλού του, ήταν ότι "μάλλον" κάποτε ήταν ευτυχισμένος. Άλλα όχι τώρα πια… Σίγουρα όχι! Το χαμόγελο ήταν παγωμένο στα χείλη του, αλλά η πέτρινη καρδιά του ήταν λυπημένη, πολύ λυπημένη…
Έτσι ψηλά που τον είχαν στήσει, μπορούσε να βλέπει τα πάντα… Τίποτα από τη ζωή της πόλης δεν περνούσε απαρατήρητο. Έβλεπε κάθε μέρα τους κατοίκους της πόλης, μικρούς και μεγάλους, να περνούν από μπροστά του αδιάφοροι για κάθε τι και να φεύγουν χωρίς να του ρίχνουν ούτε ένα βλέμμα! Κανείς δεν ήταν ευτυχισμένος κι όταν δεν είναι οι άλλοι ευτυχισμένοι, πως μπορώ να είμαι εγώ, σκεφτόταν και η λύπη έσφιγγε ακόμα πιο δυνατά την καρδιά του.
 Κανείς δεν νοιαζόταν σίγουρα για τις μαύρες σκέψεις του, περπατούσαν όλοι, σκυμμένοι προσηλωμένοι σε κάτι μηχανήματα που κρατούσαν στο χέρι (κινητά τα λέγανε θαρρώ) και με τα αυτιά βουλωμένα με ακουστικά. Δεν μιλούσαν ποτέ σε κανέναν, δεν χαιρετούσαν τους ανθρώπους που συναντούσαν, δεν σήκωναν το κεφάλι τους ούτε για να δουν τον ήλιο, δε χαμογελούσαν ποτέ! Σαν μαγεμένοι! Μα τι είχε γίνει; Τόσο είχαν αλλάξει οι άνθρωποι; Ή μήπως δεν ήταν πια της μόδας να είσαι πρίγκηπας; Μάλλον δεν εντυπωσιάζεται κανείς πια από την ευτυχία!

Όσο τον τυραννούσαν όλες αυτές οι σκέψεις, τόσο βεβαιώνονταν ότι κάτι έπρεπε να κάνει, για να δικαιώσει τον ευτυχισμένο πρίγκηπα που ήταν κάποτε. Τότε ήταν που ήρθε και στάθηκε στον ώμο του ένας κύκνος! «Είσαι πολύ όμορφος» του είπε, «αλλά βλέπω ότι κανείς δεν σου δίνει ούτε ένα βλέμμα. Ακόμη και η ομορφιά έχασε την αξία της; Οι άνθρωποι ξέχασαν να βλέπουν πραγματικά, μόνο κοιτούν για λίγο και η ματιά τους προσηλώνεται πάλι σ΄ αυτές τις μηχανές που κρατούν όλοι στα χέρια τους…»
Ο κύκνος τον κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια και είπε:
«Το πρόσεξες κι εσύ;»
Ο ευτυχισμένος πρίγκηπας τότε ένιωσε επιτέλους πάλι ότι «υπάρχει»! Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που κάποιος τον είχε προσέξει πραγματικά. Τότε πήρε το θάρρος και γεμάτος ελπίδα άνοιξε την «καρδιά» του στο μοναδικό πλάσμα που βρέθηκε ποτέ τόσο κοντά του.
 Έχεις καμιά ιδέα, πως μπορούμε να τους «ξυπνήσουμε»; Ν΄ αρχίσουν πάλι να ζουν, να κοιτούν ο ένας τον άλλον στα μάτια, να μιλούν, να χαίρονται και να επικοινωνούν αληθινά…
Πρέπει πρώτα να κάνω κάτι για να δουν ότι υπάρχω…»
 Ο κύκνος αμέσως τον ζέστανε με τα λόγια του;
- Μπορώ να σε βοηθήσω, άκουσέ με προσεκτικά. Νομίζω ότι πρώτα πρέπει να αλλάξεις εσύ! Κάνεις δεν εντυπωσιάζεται πια από πρίγκηπες, είναι πολύ ξεπερασμένοι… Μήπως να γινόσουν κάτι άλλο;;;
 Ο πρίγκηπας το σκέφτηκε πολύ και αποφάσισε να ξεπεράσει τον εαυτό του και ν΄ αλλάξει τόσο, που να μη θυμίζει καθόλου τον ευτυχισμένο πρίγκηπα που ήταν κάποτε. Έτσι έγινε …πειρατής! Κανείς δεν του έδωσε όμως καμία σημασία. Θα ΄ναι κι αυτό ξεπερασμένο σκέφτηκε. Προσπάθησε τότε να σκεφτεί κάτι που θα συγκινούσε τους ανθρώπους κι έτσι έγινε αστροναύτης, ποδοσφαιριστής, ροκ σταρ… και τέλος αποφάσισε να γίνει …ποιητής. Τίποτα όμως δεν έφερε το αποτέλεσμα που περίμενε…
 Τότε ήταν που αποφάσισε να σταματήσει να προσπαθεί να «ξυπνήσει» τους ανθρώπους, αλλάζοντας τον εαυτό του. Έπρεπε να σκεφτεί κάτι που θα άλλαζε τη σκέψη των ανθρώπων. Αποφάσισε λοιπόν να παραμείνει ποιητής και να αλλάξει τον κόσμο με τα ποιήματά του! Κάθε βράδυ έγραφε ποιήματα και τα έδινε στον πολύτιμο βοηθό του τον κύκνο. Εκείνος τα έπιανε όσο πιο τρυφερά μπορούσε με το ράμφος του και σαν ακούραστος ταχυδρόμος, τα πήγαινε από σπίτι σε σπίτι, από πόρτα σε πόρτα μέχρι που η ποίηση «μπήκε» σε όλα τα σπίτια της μικρής πόλης!
 Αφού δούλεψαν και οι δυο σκληρά, παλεύοντας ο ένας με λέξεις, ρίμες και ομοιοκαταληξίες κι ο άλλος με τον αέρα, τη βροχή και το κρύο, κατάφεραν να «μπουν» σε όλα τα σπίτια και ν΄ αγγίξουν τις ψυχές όλων των ανθρώπων με την δύναμη και την ευαισθησία της ποίησης.
 Όταν ξημέρωσε, ήταν μια καινούρια αλλιώτικη μέρα. Ο ευτυχισμένος πια ποιητής είχε αλλάξει τον …κόσμο!

Από τότε έζησαν αυτοί καλά, με του ονείρου τα ποιήματα αγκαλιά κι εμείς καλύτερα σκαρώνοντας, ακόμη περισσότερα του νου δημιουργήματα!!!!

μας δείχνεις γύρω μας την ομορφιά.

Περάσαμε τις πιο ωραίες μέρες

με σαπουνόφουσκες στους αιθέρες.

Σούπερ ήρωες, σκιές και μουσικές

στιγμές, όμορφες, μοναδικές!

Γλυκάκια, ποιηματάκια, παραμύθια

όλου του κόσμου η αλήθεια˙

μέσα στα καθαρά τα μάτια 

και στου Ροντάρι τα κιτάπια.

 
Σ’ ευχαριστούμε ολόθερμα!<3
  

 

Ο δρόμος την οδήγησε στα βουνά και εκεί συνάντησε την Χάιντι και τον Πέτερ. 

Έπαιξε μαζί τους και της έμαθαν να αρμέγει κατσίκες. Ξαφνικά σκόνταψε και έπεσε σε μια τρύπα! 

Τίγκι, φίγκι, μπλουμ, μπλοχ, ωχ, ωχ, ωχ, τρικ, τρακ. 

Πίσω από την πόρτα ένας χοντρούλης τυφλοπόντικας έπινε τσάι από την μαντάμ Τσαγιερό. Της σέρβιρε τσάι μέσα στο θρυψαλάκι. 

Η μαντάμ Τσαγιερό ψιθύρισε στη  Μουλάν : Ο τυφλοπόντικας είναι ένας μαγεμένος πρίγκιπας! Τα μάγια θα λυθούν μόλις βρεθεί το κλειδί που ανοίγει την πόρτα της Αλίκης. 

Τότε η Μουλάν σήκωσε το σπαθί, έσκαψε το χώμα και βρήκε το κλειδί. Άνοιξε την πόρτα και ο τυφλοπόντικας έγινε πρίγκιπας!!! 

Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…. 

Η ζωή μου είναι γλυκιά σαν σοκολάτα 

Με παντεσπάνι αφράτο και λαχταριστό 

Πασπαλισμένο με μπισκότο σαν ζαχαρωτό.

Στη χώρα μου τη μαγική συνοδοιπόροι στη ζωή 

είναι η οικογένεια μου η ζουμερή. Είναι η ζωή μας γεμάτη με τρυφερές στιγμές τραγούδια, γέλια και πολλές αγκαλιές.

Η ζωή είναι ωραία και εάν έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε αληθινά τότε όλα είναι υπέροχα!!!Η αγάπη από καρδιάς είναι ανιδιοτελής χωρίς συμφέρον και το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να την σκορπάμε απλόχερα. Η οικογένεια μου, οι φίλοι μου, οι φίλες μου είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζομαι και πάντα είναι δίπλα μου και στις χαρές και στις λύπες. Η αγάπη είναι η κινητήρια δύναμη ώστε να προχωράμε μπροστά, να επικοινωνούμε με τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας. Τι πιο ωραίο από ένα άγγιγμα αληθινό, ζεστό όταν το έχουμε ανάγκη και το εισπράττουμε από τους αγαπημένους μας. Η δική μου ζωή έτσι είναι περιτριγυρίζεται από τέτοιους ανθρώπους  και είμαι πολύ ευτυχισμένη!!!

Πετούσα όλη τη μέρα...
Καθώς πετούσα, είδα έναν γιατρό. Μπλιμ μπλομ: να βρεθεί το φάρμακο για τον κορονοϊό!

                  Δυστυχώς, υπήρχε πείνα... Κανείς δεν βοηθούσε τους καημένους τους ανθρώπους, που όλη τη μέρα δούλευαν  για ένα κομμάτι ψωμί! 

 Ξύπνησα και  κατάλαβα ότι ήταν ένα όνειρο... 

 Μακάρι να βρω ένα  ξόρκι για να σταματήσει η πείνα στον κόσμο μας...
Φάνης Μ. Ε΄τάξη

Μια μικρή Πριγκίπισσα απ τν βρά
μρφύλα  μα και γλυκιά
Χρεύει αγκαλιά με τ κυνελάκι
Πάν σε ένα μρφ βραχάκι
Εκείνη η μρφύλα πριγκίπισσα απ τν βρά!

 

Ήαν ένα καφεί σκαθάρι που ζούσε ση Μαδαγασκάρη

μα α μούρα ου πάνα σαν ου θυμωσιάρη!

Πρωί πρωί ένα χρισουγεννιάικο δένρο πήγε να αγοράσει

μα μόνο κυπαρίσια έμιναν  και πήγε να σκάσει!

Αυό ο κακόκεφο σκαθάρι από ην Μαδαγασκάρη!!!

(Γιώργος)

 

Ένα γεροδεένο σκυλί 

κλεισένο έσα στην αυλή,

του 'διναν ψωί νεράκι 

και κανεεένα κοκαλάκι,

παρακαλούσε τον Θεούλη να του ρίξει λίγο φαγάκι,

και εκείνος του έδωσε  ένα πριζολάκι,

πω πω πω ένα φαγητό

νόστιο και τραγανό, 

ωωωωω Θεέ μου ευχαριστώ 

γέισε  η  πάκα στο λεπτό.

 

Ήτνε δυο χριτωμέν κουτβκι

Κι συνντησν δέκ χελωνκι

Έφγν δέκ κεφτεδκι

Έπαιξν με τ σκθρκι

Κι έτρεχν ν γλυτώσουν πό τ λυκκι.

 

 

Ένα δροσερό απόγευμα, καλοκαιρινό 

ο μαξικαθρεφτης τρώει κολατσιό.

Κάθεται σκεφτικός σε ένα παγκάκι

και τρώει παρέα με ένα πουλάκι.

 

Ξάφνου εμφανίζεται ένας χαρταετός 

όμορφος, πολύχρωμος και φανταχτερός.

Πετάει ψηλά, πολύ ψηλά, στον ουρανό

μοιάζει με σύννεφο άσπρο και γαλανό.

 

Κάνει τρελές βουτιές και κολοτούμπες

και λέει όλο αρλούμπες.

Όλη μέρα ταξιδεύει , αλλάζει μέρη

και τον μαλώνει η μαμά του, η κ.Μαίρη.

 

Χαρταετός γλυκός και αγαπητός

είναι πάντα μα και χαμογελαστός.

Ο μαξικαθρέφτης και το πουλάκι

του στέλνουν από μακριά ένα φιλάκι.
Ι.Λ.

          Η Ντόροθι μονολογούσε… Η Ντόροθι, ένα νέο κορίτσι, λίγο φασαριόζικο, πολύ έξυπνο, όμορφο και πεισματάρικο. Σκοπός της ζωής της, από όταν ήταν μικρή, η προστασία των αδυνάτων. Φώκιες, χελώνες, κορμοί και κορμοράνοι, φύλλα και ρίζες πίνουν νερό στο όνομα της… που λέει ο λόγος.

          Τώρα την τσίμπησε καινούρια μύγα. Διάβασε το πρωί στην ιπτάμενη εφημερίδα που της έφερε ο ιπτάμενος ταχυδρόμος πως ένα τσίρκο θα επισκεπτόταν τη διπλανή πόλη την επόμενη κιόλας μέρα. Δεν είχε πολύ χρόνο. Ένιωθε χρέος της να σταματήσει τον εξευτελισμό και την κακοποίηση τόσων άμοιρων ζώων και ανθρώπων.

          - Ναι, ο κύριος Όζ; Ρώτησε αποφασιστικά η Ντόροθι κρύβοντας τέλεια το άγχος της.

- Ο ίδιος! Απάντησε μια φωνή από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου. 

Ο κύριος Όζ, που τον φώναζαν μάγο στη δουλειά του, ήταν περιβαλλοντολόγος δικηγόρος και είχε κερδίσει επάξια τον τίτλο του μάγου. Δεν υπήρχε υπόθεση εις βάρος της φύσης και των δικαιωμάτων της που να είχε αναλάβει και να μην είχε καταφέρει να φέρει εις πέρας με τα «μαγικά» του.

          - Το και το, του λέει η Ντόροθι, αφού πρώτα του συστήθηκε. Πράγμα περιττό, καθώς ποιος δεν ήξερε την ξακουστή ακτιβίστρια και πόσο μάλλον ο «μάγος» Όζ.

- Γνωρίζω την υπόθεση και με ενδιαφέρει πολύ!! Της απάντησε εκείνος.

          Αφού κανόνισαν συνάντηση, έφαγαν και μια βίγκαν πάστα φλώρα, ήπιαν κι από ένα κόκονατ μίλκ με σπαστό πολύχρωμο οικολογικό καλαμάκι, τα είπανε και τα συμφωνήσανε. Η ιδιοκτήτρια του τσίρκου κα. Γκάλτς, γνωστή και ως μάγισσα της Δύσης, ήταν πολύ σκληρή αντίπαλος. Έπρεπε να την νικήσουν εκ των έσω.

          Την άλλη μέρα έφτασαν στη διπλανή πόλη. Η παράσταση θα άρχιζε σε λίγες ώρες. Την ιδιοκτήτρια του τσίρκου δεν την ενδιέφερε τίποτε άλλο, παρά μόνο ο εαυτός της, το χρήμα και τα λούσα. Από ώρα έπαιρνε τον υπνάκο της που θα τραβούσε μέχρι σχεδόν την ώρα της παράστασης, παστωμένη με κρέμες και λοσιόν, με αγγουράκια τουρσί στα μάτια της και μια μοσχαρίσια μπριζόλα στο κάθε μάγουλο. 

          «Τώρα είναι η ευκαιρία να δράσουμε!!», ψέλλισαν ταυτόχρονα. Πρέπει να συναντήσουμε τα άτυχα μέλη του θιάσου. Μια και δυο τρυπώνουν στα καμαρίνια. 

          Από το πρώτο καμαρίνι ακουγόταν ένα πνιχτό κλάμα και ο ήχος της τηλεόρασης. Το κλάμα ερχόταν από ένα πλάσμα γεμάτο από την κορφή ως τα νύχια με ξανθές πελώριες τρίχες σαν άχυρα. Όλο του το σώμα, το κεφάλι, το πρόσωπο ήταν καλυμμένα. Στην τηλεόραση διαφήμιζαν για ώρα ένα ινστιτούτο αισθητικής με πακέτα αποτρίχωσης που κάνουν θαύματα. Το πλάσμα όσο παρακολουθούσε τη διαφήμιση, που επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά, τόσο πιο έντονο γινόταν τον κλάμα του. 

          Η Ντόροθι και ο Όζ το πλησίασαν και του συστήθηκαν. Ήταν ο Αχυρένιος. Το όνομα του το το είχε δώσει η ιδιοκτήτρια του τσίρκου εξαιτίας του τριχώματος του που έμοιαζε με άχυρο. Αυτή η περίεργη πάθηση που είχε και έβγαζε παντού τρίχες σαν άχυρα έκανε την κα. Γκάλτς να τον ενσωματώσει στο θίασο της. 

- Αχ μακάρι να είχα λίγο μυαλό και να μη δεχόμουν την πρόταση της, είπε αναστενάζοντας. 

- Αυτό που σου κάνει είναι εκμετάλλευση, είπε το ντουέτο Ντόροθι – Όζ. Η παράσταση για την κα Γκάλτς έχει τελειώσει και όταν ελευθερωθείς θα ξεκινήσει η ζωή σου, μακριά απ’ την ντροπή του τσίρκου. 

          Όλοι μαζί κίνησαν για το επόμενο καμαρίνι. Από μέσα ακούγονταν διάφοροι ήχοι, σαν μικροπράγματα που χτυπούν πάνω σε ένα μαγνήτη. Εκεί αντίκρυσαν τον Τενεκεδένιο. Κι αυτό το όνομα έμπνευση της διόλου στοργικής κας. Γκάλτς. Κι αυτός ο άνθρωπος είχε μια παράξενη πάθηση. Στον οργανισμό του υπήρχε υπερβολικά πολύς σίδηρος και το σώμα του λειτουργούσε σαν μαγνήτης, που προσέλκυε διάφορα αντικείμενα επάνω του, αντικείμενα που ακούγονταν σαν να προσκρούουν με φόρα πάνω σε ένα τενεκέ. Η παρέα του μίλησε για τα σχέδια της. Κάπου μέσα του κρυβόταν μια καρδιά που προσέλκυε πρώτη φορά στοργή και αγάπη από αυτή την ιδιόμορφη παρέα. Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος νοιαζόταν για τούτη την καρδιά. Έτσι τους ακολούθησε αμέσως.

          Στο τρίτο δωμάτιο πλησίασαν πολύ πολύ σιγά, για να μην τρομάξουν το λιοντάρι που ήταν κουλουριασμένο σε μια γωνιά. Αλλά αντί να φοβηθούν αυτοί το θεριό, φοβήθηκε εκείνο τόοοοοσο που κουλουριάστηκε ακόμα πιο πολύ κλείνοντας ακόμα και τα μάτια του.

          Ο Αχυρένιος και ο Τενεκεδένιος εξήγησαν στην Ντόροθι και τον Όζ ότι είναι τρομοκρατημένο από τότε που η κα. Γκάλτς το αιχμαλώτισε. Φυλακισμένο έχει χάσει το θάρρος του. Έχει ξεχάσει πως είναι λιοντάρι. Η Ντόροθι του πήγε έναν καθρέφτη που έβγαλε από την τσάντα της και οι υπόλοιποι του εξηγούσαν το σχέδιο. Το λιοντάρι δίσταζε στην αρχή ακόμα και να κοιταχτεί. Ακούγοντας όμως το σχέδιο και τις ενθαρρύνσεις όλων κοίταξε και ξανακοίταξε και ξανακοίταξε, μέχρι που έβγαλε ένα δυνατό βρυχηθμό που είχε από τα χρόνια της ελευθερίας του να καταφέρει. Παραλίγο να τους ακούσει η κα. Γκάλτς και να ξυπνήσει αλλά ευτυχώς…

          Σε πολύ λίγο όλα ήταν έτοιμα. Η παράσταση θα άρχιζε σε λίγες ώρες. Ο κόσμος έπρεπε να μάθει την αλήθεια. Η μικρή μας παρέα έγινε τεράστια. Με καρδιά, μυαλό και θάρρος, μα πάνω από όλα με αγάπη και συνεργασία μαζεύτηκαν μιλιούνια για να δώσουν ένα τέλος στην απαίσια «αυτοκρατορία» της κας. Γκάλτς. 

          Μόλις εκείνη άρχισε με το μικρόφωνο της να διαφημίζει την πραμάτεια των «τεράτων» του τσίρκου της, η παρέα που είχε γίνει πια τεράστια και είχε περικυκλώσει το τσίρκο έβγαλε με δύναμη τους πασσάλους από το χώμα και ξάφνου η πελώρια σκηνή του τσίρκου πλάκωσε την μάγισσα της Δύσης που τα είχε χάσει.

          Απ’ τα μεγάφωνα ακούγονταν τα συνθήματα της Ντόροθι και του Όζ και ο κόσμος είχε ξεκαρδιστεί με το φιάσκο και το πάθημα της κας. Γκάλτς. Μετά από ώρες που προσπαθούσε να βγει έξω από τη σκηνή του τσίρκου, ντροπιασμένη και μόνη έφυγε μακριά και κανείς από τότε δεν έμαθε νέα της. 

          Η παρέα τα είχε καταφέρει. Ήταν πια ελεύθεροι. Ο Όζ και η Ντόροθι αγκαλιάστηκαν και δώσανε ένα φιλί. «Ο αγώνας έτσι κι αλλιώς είναι πολύ ρομαντικός», δήλωσαν οι δυο τους λίγο καιρό αργότερα στο γάμο τους, όπου η Ντόροθι φορούσε, σαν εναλλακτική κοπέλα που ήταν, κόκκινα αντί για άσπρα γοβάκια. Κουμπάροι ήταν βεβαίως η παρέα του τσίρκου, όπου ο καθένας είχε βρει το δρόμο του… αλλά αυτό είναι μία και δύο και τρείς άλλες ιστορίες…

          Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!!

 

Με ομοιοκαταληξία:

 

 

          Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Πινόκιο. Ζούσε σε ένα δεντρόσπιτο. Ήθελε να βρει έναν φίλο. Ξέρετε, ο Πινόκιο δεν ήταν ένα αληθινό αγοράκι. Δεν είχε σάρκα και οστά. Δεν κυλούσε αίμα κόκκινο στις φλέβες του. Ούτε και φλέβες είχε. Ο Πινόκιο έμοιαζε τόσο πολύ με το σπιτάκι του. Ήταν κι αυτός από ξύλο. 

          Πριν πολλά πολλά χρόνια, ο Πινόκιο ήταν μονάχα ένα μάτσο σκόρπια κούτσουρα. Ένας ψηλός, γεροδεμένος γέρος, που έβγαζε το ψωμί του παίζοντας κουκλοθέατρο, τον έφτιαξε. Χρησιμοποίησε τα πιο όμορφα χρώματα. Έβαψε κόκκινα τα μάγουλα του. Του φόρεσε ένα πορτοκαλί καπέλο με ένα κίτρινο φτερό. Του έβαλε ένα καταπράσινο πουκάμισο, μπλε τιράντες που κρατούσαν ένα γαλάζιο παντελόνι. Τέλος, δυο υπέροχα μωβ μποτίνια. Η κούκλα είχε γίνει πανέμορφη. Ίδια ουράνιο τόξο. 

          Μια μέρα, ανάμεσα στον κόσμο που παρακολουθούσε την παράσταση του γέρου, βρισκόταν και μια νεραϊδομάγισσα. Δεν έλεγες πως ήταν στα καλά της. Κάθε φορά που πήγαινε ο ήλιος να ανατείλει μια καινούρια μέρα, δεν ήξερε κανείς πως θα ξυπνήσει εκείνη. Τη μια ξυπνούσε όλο γλύκα και τα μάγια της ήταν βάλσαμο. Την άλλη, όλο νεύρα και γκρίνια. Αλίμονο σε όποιον βρισκόταν στο δρόμο της και αποφάσιζε να τον μαγέψει με κανένα ξόρκι.

          Μόλις λοιπόν αντίκρυσε τον Πινόκιο, θαμπώθηκε απ’ τα ζωηρά του χρώματα. 

«Τίγκι, φίγκι, μπλουμ, μπλοχ, ωχ ωχ ωχ! Χόκους, Πόκους Χρωματόκους!!». Μόλις τέλειωσε η παράσταση, μια και δυο ξεστομίζει τα μαγικά της λόγια και μεταμορφώνει τον Πινόκιο σε αγόρι. Όχι τελείως αληθινό. Πάλι ξύλινος ήταν. Μόνο που τώρα μπορούσε να μιλήσει με δική του φωνή και να κινηθεί χωρίς τις κλωστές του. Η νεραϊδομάγισσα του ρίχνει λίγη από την αστερόσκονη της και πάρτον κάτω να κοιμάται του καλού καιρού. Τον χώνει μέσα σε ένα τσουβάλι και τον πάει στο κάστρο της.

          Την άλλη μέρα ξυπνάει εκείνη με τα μπουρίνια της. Ξυπνάει κι ο Πινόκιο σαστισμένος και πάει να φύγει.

-      Για που το ‘βαλες; Του λέει εκείνη.

-      Πάω να εξερευνήσω τον κόσμο. Τόσο καιρό κλεισμένος στο κουτί με τις άλλες μαριονέτες μπάφιασα. Τώρα μπορώ να γνωρίσω την πλάση γύρω μου και να τη χαρώ. Απάντησε ο Πινόκιο.

-      Μωρέ τι μας λες; Το ξέρεις πως σε εμένα χρωστάς αυτή σου τη μεταμόρφωση; Και αντί να με ευχαριστείς με παρατάς;

 

Ο Πινόκιο όμως είχε ήδη αρχίσει το τροχάδην και ήδη απομακρυνόταν για τα καλά απ’ το κάστρο. Τότε η νεραϊδομάγισσα φωνάζει δυνατά και τον καταριέται:

 

-      Αγόρι αληθινό ποτέ σου να μη γίνεις

          Ο Πινόκιο ήταν πια μακριά απ’ το κάστρο. Ούτε που έδωσε σημασία στα λόγια της. Κακώς όμως. Μέρα με τη μέρα καταλάβαινε τι σήμαινε η κατάρα. Όποιον λάχαινε να συναντήσει στο δρόμο του, τον έχανε σε μια στιγμή. Κανείς αλήθεια από το στόμα του δεν άκουγε. Ακόμα κι όταν χαιρετούσε, πάλι ψέματα έλεγε. Καλημέριζε τους διαβάτες τη στιγμή που το φεγγάρι έχασκε ολόφωτο και τους καληνύχτιζε μέρα μεσημέρι, όταν καίγονταν απ’ του ήλιου τις αχτίνες. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, σε κάθε ψέμα του μεγάλωνε μεμιάς η μύτη του. Όσοι δεν έφευγαν θυμωμένοι απ’ τα ψέματα του, έφευγαν με καρούμπαλα και μελανιές. Βλέπετε η μύτη μεγάλωνε απότομα και τους χτυπούσε. 

          Μια και δυο, τι να κάνει. Είδε κι αποείδε. Έφτιαξε ένα σπιτάκι σε ένα δέντρο στο δάσος κι έζησε για χρόνια μέσα στη μοναξιά του. Ήξερε πολύ καλά πως κανείς δε θα τον ήθελε για φίλο, αφού μόλις άνοιγε το στόμα του φοβόταν πως ένα ψέμα θα ξεπετιόταν από μέσα.

          Το σπιτάκι του ήταν τόσο απομακρυσμένο που κανείς δεν περνούσε από ‘κει. Ξάφνου, μια μέρα, εκεί που ο Πινόκιο λούστραρε το δεξί του πόδι καθισμένος στις ρίζες του δέντρου που ‘χε χτίσει το σπιτικό του, να σου ένας λύκος. Ο Πινόκιο δε θυμόταν πόσα χρόνια είχε να αντικρύσει οποιοδήποτε πλάσμα.

-      Καλημέρα, του λέει ο λύκος.

Μιλιά ο Πινόκιο. Αν μιλήσω, σκέφτηκε, θα πω πάλι καμιά ψευτιά κι ο λύκος ή θα φύγει ή θα με φάει.

Ο λύκος δεν πτοήθηκε. Ήθελε σε κάποιον να πει τον καημό του. 

-      Είχα πάει που λες φιλαράκο μου στο σπίτι της κατσίκας. Εκείνη είχε φύγει να φέρει φαγητό για το φαγητό μου….χαχαχαχαχα, γέλασε ο λύκος με το αστείο του. Πάω που λες με την ευκαιρία να φάω τα επτά της τα κατσικάκια, αλλά με πήρανε χαμπάρι τα αθεόφοβα και τζίφος η μάσα. Ούτε ένα στρουμπουλάκι δεν μπόρεσα να προσφαϊσω. Αχ!! Αχ!! Αν με βοηθούσε κάποιος να κοροϊδέψω τις άτιμες τις νοστιμιές… 

 

Ο Πινόκιο συλλογίστηκε. Το κουσούρι του αυτή τη φορά ίσως του φαινόταν χρήσιμο. Αν έβρισκε κάποιο ψέμα για να βοηθήσει το λύκο, ίσως να κέρδιζε επιτέλους ένα φίλο. 

          Το και το του λέει. Θα τους πεις ψέματα ότι είσαι η μαμά τους και τους έφερες τρυφερό χορταράκι για φαγητό. Πρώτα, για να σε πιστέψουν και να σου ανοίξουν πρέπει να γλυκάνεις τη φωνή σου. Φάε ένα βάζο μέλι. Και μην ξεχάσεις να βουτήξεις ολάκερος στο αλεύρι. Έτσι θα μοιάσεις στη μαμά τους και θα τα μπερδέψεις.

          Έτσι κι έγινε. Τα μικρά κατσικάκια έπαιζαν αμέριμνα στο καλυβάκι τους. Χτυπάει ο λύκος την πόρτα. Καταφέρνει να τα κοροϊδέψει. Χλαπ, τα κάνει μια χαψιά αμάσητα και τα επτά.

          Γυρνάει η μαμά κατσικά. Βλέπει το χαμό στο σπίτι της και τα κατσικάκια της να λείπουν κι αρχίζει να κλαίει και σταματημό δεν έχει. Ο Πινόκιο, που παραφύλαγε όλη αυτή την ώρα, τη λυπήθηκε. Πως όμως μπορούσε να της πει την αλήθεια, αφού απ’ το στόμα του έβγαιναν μόνο ψέματα; Αποφάσισε λοιπόν να μη μιλήσει καθόλου. Αντί να της πει την αλήθεια θα της την έδειχνε.

          Την αρπάζει απ’ το ποδάρι και την οδηγεί στη λίμνη. Εκείνη τα ‘χε χάσει. Τα ‘χε καταλάβει όλα. Στην όχθη κοιμόταν αραχτός ο λύκος. Η τεράστια κοιλιά του ανεβοκατέβαινε με την βαριά του αναπνοή. Ξέχασα να σας πω, πως η μαμά κατσίκα ήταν η καλύτερη μοδίστρα όλου του δάσους. Παίρνει μεμιάς από τα ραφτικά της το ψαλίδι και ανοίγει την κοιλιά του λύκου. Ένα ένα πετάγονται από μέσα ολοζώντανα και τα επτά κατσικάκια. 

          Ύστερα, με κλωστή και με βελόνα, ράβει η κατσίκα την κοιλιά του λύκου, που αντί για κατσικάκια τώρα ήταν γεμάτη πέτρες. Τούτη την ώρα πιάνει μια μπόρα και γίνονται όλοι μούσκεμα. Να σου και ξυπνάει κι ο λύκος απ’ τα μπουμπουνητά. Ένιωθε το στομάχι του βαρύ. Μα καλά, πέτρες έφαγα; Συλλογιζόταν. Πριν καλά καλά καταλάβει τι είχε συμβεί, σταματάει η μπόρα. Πάει στη λίμνη να πιεί νερό και τι να δει; Μοναδικό, φανταστικό, υπέροχο. Μέσα της καθρεφτιζόταν το ουράνιο τόξο που ‘χε μόλις εμφανιστεί. 

Αρχίζει να μονολογεί:

-      Αχ και να με άφηναν οι γονείς μου να γίνω ζωγράφος. Θα γινόμουν μεγάλος και τρανός. Θα έβγαζα με τα έργα μου το μεροκάματο. Δε θα αναγκαζόμουν να κυνηγάω αθώα πλάσματα κι όλοι να με έχουν για κακό. 

 

Κι όπως μονολογούσε τον πήρε το βάρος απ’ τις πέτρες και μπλουμ μέσα στη λίμνη. 

          Ο Πινόκιο, η μαμά κατσίκα και τα κατσικάκια της, που τα είχαν ακούσει όλα, τον λυπήθηκαν. Ο Πινόκιο, μετά από ένα συμπονετικό βλέμμα στη μαμά κατσίκα, έτρεξε να βοηθήσει. Άρχισε να λέει δυνατά όποιο απίθανο ψέμα του ερχόταν στο μυαλό. Τι ότι ο κορμός των δέντρων έχει χρώμα ροζ. Τι ότι ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση. Τι ότι τα μυρμήγκια ζουν στη θάλασσα. Τι ότι οι αλεπούδες τη νύχτα χορεύουνε τανγκό για να τις πάρει ο ύπνος. Τι ότι οι ρινόκεροι είναι καταπληκτικοί στο μπαλέτο. Τι ότι δύο δρυοκολάπτες από την Τσεχοσλοβακία ανακάλυψαν την Αμερική. Τι ότι το φεγγάρι όταν κοιμόμαστε γίνεται τετράγωνο. Είπε, είπε, και τι δεν είπε. Μεγάλωσε λοιπόν τόσο η μύτη του, που ο λύκος κατάφερε να πιαστεί από αυτή και να βγει απ’ τη λίμνη. Φτηνά τη γλίτωσε. Λίγο ακόμα και θα πνιγότανε.

          Με τη βοήθεια του Πινόκιο και των υπολοίπων ο λύκος είχε σωθεί. Η μαμά κατσίκα έβγαλε τις πέτρες από την κοιλιά του και τον έραψε προσεκτικά.      

-      Ώστε ήθελες να γίνεις ζωγράφος; Τον ρώτησε.

-      Ναι μαμά κατσίκα. Ασόψετε η φήμη της γενιάς μου. Πρέπει να είμαι πάντα ο μοβόρος, τρομακτικός, κακός λύκος. Το ότι είμαι πεινασμένος δε σημαίνει πως δεν είμαι ρομαντικός. Μόλις αντίκρυσα το ουράνιο τόξο να καθρεφτίζεται στα νερά της λίμνης, θυμήθηκα το όνειρο μου το παιδικό, που ήθελα ζωγράφος να γενώ!! 

 

Ο λύκος συγκινημένος αγκάλιασε τον Πινόκιο που τον είχε σώσει απ’ τον πνιγμό στη λίμνη. Ξαφνικά τι να δουν τα μάτια όλων; Ο Πινόκιο είχε γίνει αληθινό αγόρι. Δεν πίστευαν τα μάτια τους. Τους είπε «Καλημέρα» και για πρώτη φορά έλεγε αλήθεια, γιατί την ώρα εκείνη έλαμπε στο θρόνο του ο βασιλιάς ήλιος ψηλά στον ουρανό.

          Ο Πινόκιο ήταν πια αληθινό αγόρι. Απ’ το στόμα του έβγαζε αλήθειες και ήταν περιτριγυρισμένος από ένα σωρό καινούριους φίλους. Ο λύκος έγινε ζωγράφος ξακουστός. Τα επτά μικρά κατσικάκια, όσα και τα χρώματα του ουράνιου τόξου έγιναν τα μοντέλα για τους πρώτους του πίνακες. Κάθε ένα είχε ένα διαφορετικό χρώμα απ’ την παλέτα του ουράνιου τόξου για αγαπημένο. Έτσι κι η μαμά κατσίκα τους έκανε το χατίρι και τους έραψε στο καθένα ρούχα στο αγαπημένο τους χρώμα. 

Η πρώτη έκθεση ζωγραφικής του λύκου στο δάσος στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Και ποιος άραγε ήταν ο πιο κατάλληλος για να την οργανώσει; Ένα παιδί ντυμένο με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, που έλεγε τα καλύτερα για τους πίνακες του λύκου και για το πόσο καλός ήταν εκείνος πια. Και τώρα πια έλεγε αλήθεια. 

Που και που βέβαια το μικρό αγόρι νοσταλγούσε την ξύλινη του μύτη. Ήταν τις στιγμές που κουραζόταν να βαστάει με τα χέρια του κάποιες από τις δημιουργίες του λύκου για να στεγνώσει γρήγορα. Αν τους κρέμαγε στη μύτη του θα ήταν σίγουρα πιο εύκολο, συλλογιζόταν και γελούσε… Αλλά τώρα ήταν αληθινό αγόρι με φίλους αληθινούς. Ε, μην είμαστε και αχάριστοι!! Και ζήσαν αυτοί καλά… κι εμείς καλύτερα!!

          

 

Ο Πινόκιο παραφύλαγε πίσω από ένα δέντρο. Πάνω που τα κατσικάκια είχαν πειστεί πως αυτή που τους χτυπούσε την πόρτα ήταν η μαμά τους και ήταν έτοιμα να ανοίξουν, κάτι παράξενο συνέβη. Μια γνωστή φιγούρα έσκιζε τον ουρανό πάνω στη μαγική της σκούπα. Ο Πινόκιο την αναγνώρισε αμέσως. Πως μπορούσε να ξεχάσει άραγε τη νεραϊδομάγισσα; Ούτε την ίδια μπορούσε να ξεχάσει ούτε και τα λόγια της. Την ώρα λοιπόν που ανοίγει η πόρτα και τα κατσικάκια αντικρύζουν το λύκο, που ήταν έτοιμος να χιμήξει επάνω τους, κατεβαίνει στο παρακάτω σύννεφο η νεραϊδομάγισσα, κι ύστερα στο παρακάτω, και στο πιο κάτω και με μια αστραπιαία κίνηση αρπάζει το λύκο και τον Πινόκιο και τους χώνει σε ένα μαγικό τσουβάλι. 

Όταν πια η μαγική σκούπα οδήγησε τη νεραϊδομάγισσα πίσω στο κάστρο της, εκείνη ανοίγει το μαγικό τσουβάλι κι από μέσα βγαίνουν δυο άψυχες μαριονέτες κουκλοθεάτρου. Ο λύκος και ο Πινόκιο είχαν γίνει πια κούκλες. Η νεραϊδομάγισσα συνάντησε τον εγγονό του γέρου μαριονετίστα, που συνέχιζε την παράδοση της οικογένειας του και μαζί άρχισαν να ανεβάζουν παραστάσεις με λογής λογής υπέροχες μαριονέτες. Ανάμεσα τους και ο Πινόκιο με το λύκο. 

Έτσι κι οι δυο έζησαν πια σαν μαριονέτες. Μόνο καμιά φορά που η νεραϊδομάγισσα ξυπνούσε στα πολύ μεγάλα κέφια της, τους έλεγε τα μαγικά της ξόρκια, κρυφά απ’ τον συνεργάτη της και τους ζωντάνευε. Ακόμη και η ζωή μιας νεραϊδομάγισσας βλέπετε, μπορούσε να είναι ώρες ώρες βαρετή. Με τους δυο φίλους έπινε το τσάι της μέχρι να βαρεθεί ξανά και να τους τοποθετήσει στο παντοτινό τους σπίτι, το κουτί με τις μαριονέτες. 

Που να ξέρε η μαμά κατσίκα ότι παρά τρίχα είχαν γλιτώσει τα κατσικάκια της. Δεν πίστεψε ποτέ τα λόγια τους για όσα είχαν συμβεί. Μεγάλη φαντασία έχουν τα μωρά μου, σκεφτόταν. Τι παραμύθι σκαρφίστηκαν πάλι; Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. 

Ψέματα κι αλήθεια… έτσι είν’ τα παραμύθια!!

 

ψάρευε σε λίμνη άνετη σαν σαλονάκι

γάζωνε τα κύματα, μάτωνε τα κουπιά

κι έβγαινε να ψαρέψει με την αστροφεγγιά

εκείνος ο φτωχός ψαράς με το βαρκάκι!!

 

2. Ήταν μια όμορφη κυρία απ' το Βόλο

που με τα χέρια γύριζε τον κόσμο όλο

ανάποδα σαν περπατάει

όλος ο κόσμος την κοιτάει

την ομορφοπαράξενη κυρία απ' το Βόλο!!

 

3. Ένας κακόφωνος τενόρος

που τραγουδούσε σε ένα όρος

κατρακύλησε μια μέρα από 'κει

για τη φωνή του κλείστηκε στη φυλακή

εκείνος ο κακόφωνος τενόρος απ' το όρος!!

 

4. Ήτανε κάποτε ένας ζευγάς

που κίνησε μια μέρα για να γενεί παπάς

πέρασε όμως την τσάπα για λιβανιστήρι

χώματα έβγαζε ο ζευγάς από το αγιαστήρι

εκείνος ο απρόσεχτος, ο άτυχος ζευγάς!!

 

«Μια αγκαλίτσα κι δύο  φιλάκια από τη Χιονάτη ένα σε κάθε μαγουλάκι και 2 φιλάκια από τον καθένα από τους 7 νάνους!"
 "Τέλεια! Θα μαζέψω 7 φιλάκια!»

Τι λέτε λέει αλήθεια ο Πινόκιο; Θα μαζέψει 7 φιλάκια;