Bu aile her hafta pikniğe gelir ve doğada yaşayan canlılar onların ormanlarına gelmesinden nefret ederlermiş. Yine gittikleri bir gün, ağaç:

-Şu insanlardan nefret ediyorum. Etrafa bak. Nasıl da kirlettiler. Oysa ben onlara oksijen veriyorum. Çevreyi güzelleştiriyorum.  Hayvanlara barınak oluyorum. Onlarsa bana taş atıyorlar, dallarımı kırıyorlar.

Kelebek:

-Zor kaçtım elinden şu çocuğun. Nasılda kapattı beni kavonoza. Hiç olacak şey mi? Canlıyım ben canlı…

Tavşan:

-Nasıl temizleyeceğiz arkalarından şimdi bunca çöpü?

-Temizleyemeyeceğiz.  Ellerimiz, kollarımız mı var bizim? Demiş ağaç üzgün bir sesle.

Kelebek:

-          Sessiz olun. Birileri geliyor. Başka birileri.. İlk defa görüyorum bu aileyi.

Tavşan:

-          Eyvah! Daha da pislenecek burası. 

Gelen aile de oldukça şaşkınmış bu duruma. Kendi aralarındaki konuşmalarına kulak kabartmışlar.

-Aaaa ne kadar pis burası. Neden böyle bırakıp gitmişler ki?

-Bilmiyorum. Ama bu hiç doğru bir davranış değil. İnsan yaşadığı çevreye neden bunu yapar ki?

Oysa başka dünya yok. 

-Hadi bakalım. Sıvayın kolları. Getirdiğimiz çöp poşetlerini çıkartın. Temizleyelim burayı deyip işe koyulmuşlar.

Olan biteni ağaçlar, kuşlar, kelebekler şaşkınlıkla  izliyorlarmış. Çevreyi temizleyip, güzelce pikniğini yapan aile, yine hiç çöp bırakmadan oradan ayrılmışlar.

Ağaç:

-Olanları sizde gördünüz mü? Sözümü geri alıyorum. İnsanların içinde de yaşadığı çevreye hala değer veren, bilinçli kişiler varmış. Keşke herkes böyle olsun. Çöpüne, atığına sahip çıksa.