Στη δεκαετία του 1890, οι αντίπαλοι εκδότες εφημερίδων Τζόζεφ Πούλιτζερ και Γουίλιαμ Χερστ ανταγωνίζονταν το κοινό μέσω του εντυπωσιασμού και αναφέροντας φήμες σαν να ήταν γεγονότα, μια πρακτική που έγινε γνωστή εκείνη την εποχή ως «κίτρινη δημοσιογραφία». Οι απίστευτες ειδήσεις τους έπαιξαν ρόλο στην οδήγηση των ΗΠΑ στον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο του 1898. Τελικά υπήρξε μια αντίδραση ενάντια στην έλλειψη δημοσιογραφικής ακεραιότητας: Το κοινό ζήτησε πιο αντικειμενικές και αξιόπιστες πηγές ειδήσεων, οι οποίες δημιούργησαν μια θέση ότι η Νέα Υόρκη Οι Times καθιερώθηκαν για να γεμίσουν στις αρχές του 20ου ^αιώνα . Η κίτρινη δημοσιογραφία έγινε λιγότερο κοινή. Δηλαδή, μέχρι που η άνοδος των ειδήσεων που βασίζονται στο διαδίκτυο τα επανέφερε όλα με πλήρη ισχύ.

Ένα από τα κίνητρα για τις εφημερίδες της δεκαετίας του 1890 που ασχολούνται με την κίτρινη δημοσιογραφία είναι το ίδιο με τους δημιουργούς ψεύτικων ειδήσεων σήμερα: Οι υπερβολικές ειδήσεις με συγκλονιστικούς τίτλους τραβούν την προσοχή και πουλάνε χαρτιά (ή προτρέπουν τα κλικ του ποντικιού), προωθώντας την πώληση διαφημίσεων. Με τη μορφή των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μάθει καλύτερα από το να παίρνουν εξωφρενικά άρθρα ειδήσεων τόσο σοβαρά όσο στο απόγειο της εποχής της κίτρινης δημοσιογραφίας. Πιο πρόσφατα, ταμπλόιντ όπως το The National Enquirer και η New York Sun και περιοδικά μόδας όπως το The Freak και το The Wet Dogείναι γενικά γνωστές ως πηγές ψευδών ειδήσεων. Ομοίως, οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι οι παραγωγές ειδήσεων παρωδίας στον Ιστό και στην τηλεόραση παρουσιάζουν σάτιρα και ειρωνικές, αλλά εξωπραγματικές, αφηγήσεις για τα τρέχοντα γεγονότα.