Yahudi olduğu için gördüğü haksızlıklara istemesede boyun eğmek zorundaydı. Almanların çıkardıkları yeni kanuna göre Yahudiler toplama kampına götürülecekti. Bu kanunla hayatı değişen Anne artık babasının müdür olduğu firmanın arkasındaki evde kendisi de dahil 8 kaçak Yahudi saklanarak yaşayacaklardı.

Firma çalışanlarının birkaçı onların burada saklandığını biliyor ve bu kaçaklara yardım ediyordu. Arka ev sakinleri çalışanlardan veya radyodan aldıkları haberlere göre çaresiz Yahudiler ve onlara yardım eden masumlar toplama kamplarına götürülmeye devam ediyor. Anne’ nin içinde ise savaşın biteceğine ve bu yasaklarla dolu saklanma yerinden çıkıp eskisinden daha da fazla özgür olabileceğine dair hala umut var.

Ama ‘’bombalar, tutuklanmalar, tehlikeler, yasaklar, zorluklar, günden güne atan huzursuzluk, gerilim, korku, yokluk ve duyulan dehşet haberler’’ bunların hepsi olduğu sürece hem Anne hem de diğer ev sakinleri biraz daha sabırlı olmalılar.

Yahudilere olan baskısıyla karşılaşmıştır aynı zamanda ll.Dünya savaşının acı gerçekleriyle de yüzleşmek zorunda kalmıştır.Doğum gününde yeni yaşına adanan bir hediye olan günlüğüne o günden itibaren yazmaya başlar.

Birgün Kültür ve Bilim Bakanının radyoda yaptığı bir konuşmayı dinler.Bakan konuşmasında gelecek kuşaklara savaşın acı gerçeklerini öğrenebilmesi ve Almanların zulmüme şahitlik edilebilmesi için kayıt alınmış tüm belgelerin yayınlanması gerektiğini söylüyor buna da günlükleri örnek gösteriyordu. Anne o güne kadar günlüğüne kendisiyle ilgili şeyler yazarken o radyoyu dinledikten sonra çevresinde olanları yazmaya başlar.Çünkü artık bir hayali vardır: Günlüğünü kitap olarak çıkartmak.Ancak 15 yaşında toplama kampında hayatını kaybediyor.Onun yerine ise babası günlüğünü kitap olarak yayımlıyor.

(flashback) 

Oktay'ın elleri titriyordu. Kızının kanlar içindeki görüntüsü ne kadar dehşet verici olsa da yakalanma korkusu bunun bir adım önüne geçmişti. Aklına ilk gelen kızıyla kavgasının sebebi olan Sedef'i aramak oldu. Sadece bir tokat attığını, işin bu noktaya geleceğini düşünmediğini, kafasını sehpaya çarptıktan sonra kanları durduramadığını ve şu an nabzının atmadığını flörtüne anlattıktan sonra ne yapması gerektiğini sordu çabucak. Sedef bir dedektifti ve bu işi kurtaracak kişi de oydu. Sedef ona arabasındaki silahla kızının başını çarptığı yerden vurmasını daha sonra ise silahı kızının eline vermesi gerektiğini söyledi. Oktay dediklerini harfiyen yaptı. Allahtan Derya alışveriş yapmaya gitmişti. 
Derya hiçbir şekilde polise inanıyordu. Açelya son, zamanlarda ne kadar durgun olsada hep hayat dolu bir kızdı. Boş gözlerle etrafı izleyen Oktay büyük bir çıkmazdaydı. Derya Oktay 'a sürekli bunun doğru olmadığını söylüyor bir dedektif tutmaları gerektiğini belirtiyordu. Oktay başta ne kadar reddedtiyse de işe Sedef'i sokarsa daha kolay yırtabileceğini düşünüyordu sonunda Derya'nın teklifini kabul etti ve bir tanıdığının olduğunu söyledi. Oktay Sedef'i arayıp karısının ikna olmadığını söyledi. 

15.00
Sedef olay yerine gelmişti.Olay yerini inceliyorum gibi yaptıktan sonra Derya'yı sessiz bir odaya aldı. Sadece ufak bir anlığına boğazına yumru oturdu sanki. Karşısındaki kadının gözleri çökmüş, tüm damarları ortaya çıkmıştı. Derya'yı öncedende tanıdı yüz yüze gelmemiş olsalarda. Bu kadar çökmüş olması onun vicdanını iki saniyeliğine sorgulattı sadece. Daha sonra ise kocasıyla flört ettiği ve kızının ölümünü gizlediği kadına yeni planını anlatmaya başladı.
    Artık kabullenmesi gerektiğini kızının ölümünde herhangi bir cinayet kanıtı In bulunmadığını anlattı. Artık Derya ikna olmaya başlamıştı. 
Derya konuşma sonrasında büyük bir üzüntüyle kızının odasına girdi. Belki de son defa onun kokusunu hissediyordu. Kızının yatağına uzandı ve ağlamaya başladı. Duvardaki çerçeveler sanki bir bir canlanıyor, anılar gözümün önüne geliyordu. 
Dayanamayacağını anladığında kalkıp masasına oturdu. Defterlerine, kitaplarına dokundu tek tek. Sonra gözüne bir şey çarptı, sarı bir defter. Bu defteri ilk kez görüyordu. Alıp okumaya başlayınca bunun kızının günlüğü olduğunu anladı. 
Bir bir sayfalarını çevirdi. İster istemez son sayfalarına gidiyordu eli. Günlüğü okumayı bitirdiğinde sinir krizi geçirmişti. Günlükte eşinin onu başka bir kadınla aldattığını kızının babasıyla konuşmayı planladığı yazıyordu. 

Hiç düşünmeden eşinin yanına gitti ve kızının günlüğünü yüzüne fırlattı. Oktay ne olduğunu şaşırmıştı. Planının bozulacağı aklının ucundan bile geçmezdi çünkü Sedef'e kendinden çok güveniyordu. 
  Ama bazen her şey istediğimiz gibi gitmez. 

                                     SON

  Günlerden 21 Aralık soğuk güzel hafif bir esintiyle Sedef Kahire'ye gitmeye hazırlanıyordu. Arkeolog olmak küçüklüğünden beri en büyük hayaliydi. Üniversitesinin yeni bitmesine rağmen ilk teklifinin Kahire'den gelmesi hemen uçak biletini alıp valiz hazırlamaya başlamasına neden olmuştu bile. Yola çıkıp ilk gördüğü taksiyi çevirdi. Yolu uzundu. Sabiha Gökçen o kadar yakın değildi hele bi de İstanbul trafiği... Neyseki geç kalmadı. Kahire'ye ilk ayak bastığında güneş yüzüne yüzüne vurdu. Sıcak havayi severdi pek sorun etmedi. İlk iş olarak oteline gitti. Valizini koydu küçük işlerini halletti. Sonrasında hemen kazı alanına koştu. İş yapıcağı yeri daha önce fotoğraflarda çok kez görmüştü lakin kendi gözleriyle gördüğü an şoka girdi. Burası mükemmeldi. Keops pramidini görmek... Hem de bu kadar yakından. Çadırlardan birine girdi. Buraya yeni geldiğini acilen iş için çağırıldığını anlattı. Ona ilk günler için çalışacağı yeri gösterdiler. 3 ay orada çalıştıktan sonra asıl çalışacağı yere götürdüler. Pek değil kısa süre sonra kazı çalışmalarına başladı. Bulucağı şeyin bu kadar büyük bir olaya neden olacağını kimse bilmiyordu. 

   Aiden New York'da yaşayan başarılı ve yaşına göre gayet yakışıklı bir erkekti. Başarılarını mesleği olan doktorluk alanında çokça gösterdi. Tüm Dünya da işimi birçok kez anıldı. Kahire'de yaşanan olaylara ilk çağrılanlardan biriydi. Sedef'i ilk görüşü de bu vesile ile oldu. 

Aiden New York'da çayını keyifle yudumlarken Sedef Kahire'de uzun süredir yaptığı kazı çalışmaları sonucu bulduğu mumyayı dışarı çıkarmaya uğraşıyordu. Bunu dışarı çıkarıp diğer arkeologlara gösterdiğinde herkes onunla gurur duyacak bütün basın onu konuşacaktı. Bağırarak dışarı çıktı. İlk sözcükleri herkes buraya baksın oldu. Çevredekilerin hepsi ona döndü. En önde Sedef olmak üzere toplam 5 kişi içeriden çıktı. Mumyayı yatırıp üstünü temizlemeye başladılar. Herkes hayret ediyor uzun zamandır aranan bu mumyayı gördüklerine kimse inanamıyordu. Bir kaç gün mumyayı incelemekle geçti. Çalışan insanlar bir süre sonra garip hissetmeye başladılar. Resmen herkes bi anda hiç bilinmeyen bir hastalığa kapılmıştı. Kimse sesini çıkarmıyor normal bir hastalıktır geçer diyordu. Ta ki basın konuşuncaya kadar. Bütün Kahire bu haberle yankılanmaya başladı. Bir şeyler ters gidiyordu ve kimse olan biteni anlamıyordu. Kahire'deki doktorların hepsini büyük bir endişe kapladı. Halk gözlerinin önünde çöküyordu ama kimse bir şey yapamıyordu. Devlet dışardan gelebilecek her türlü yardıma açık olduğunu söylediği an ilk gönüllü Aiden oldu. Apar topar hazırlandı. Kahire'ye indiği an onu çok büyük bir kafile karşıladı. Bu olaylar yaşanmadan birkaç gün önce Sedef ile beraber tüm çalışanlar hastaneye yatırıldı. Aiden hemen hastaneye götürüldü. Çünkü çoğu kişi ülkede yaşanan son olaydan mumyanın çıkarılmasından şüpheleniyordu. Aiden kazı çalışanlarını görmek istediğini söyledi. Burası büyük bir oda olmasına rağmen girer girmez Sedef'in yemyeşil gözlerini gördü. Sanki ayakları onun yatağının başına gidiyordu. Yakınlaştıkça daha dikkatli bakıyor baktıkça sanki oraya doğru çekiliyordu. Yanına gittiği gibi sırıttı ve selam dedi. Herkes onları izliyordu. Selam lafını duyan herkes gülmeye başladı. Aiden dediklerinin farkına geç varmışa benziyordu. Sedef uzun zaman sonra ilk defa açabilmişti o inci dişlerini. Kendini toparladı. Bu yaşananlar belki yarım dakika bile sürmedi ama Aiden'a bir ömür gibi geldi. Selam demek için pek güzel bir zaman değil galiba ne bu samimiyet dedi gülerek. Aiden Sedef'in dediklerini ilk başlarda ciddiye aldı ama güldüğünü gördükten sonra daha da yumuşadı. 

-Sanki ölüyormuş gibi hissediyorum dedi ve biraz bekledi

-Aiden. Adım Aiden derken yatağın ayak ucunda duran dosyaya baktı. Biraz durdu sonra Sedef'ti dimi dedi

-Evet bay Ai.. 

-Lütfen bana sadece Aiden diyin

-Şuan takılmamız gereken son konu bu bence cidden ölüyormuş gibi hissediyorum doktor.

-Unutma kara gün kararıp kalmaz. Umutlarımızı kaybetmeyeceğiz. Sen çok güçlü bir kızsın bunu başarabilirsin.

  Aiden odadan çıktı. Sedef Aiden'ın sözleri karşısında kendisini daha güçlü hissetti. Ne kadar şeyin üstesinden gelmişti. Bunun mu üzerinden gelemeyeceğim dedi kendine. Aiden ise bu sırada onu düşünüyordu. Sanki bir melekti onun iyileşmesi için elinden gelen her şeyi yapabilirdi. Geceler boyu çalıştılar. Tüm doktorlar sorunu bulmuştu. Sorun mumyadaydı. Ama hastalığın nasıl yayıldı sonuçları ve çözümü hala kocaman bir soru işaretiydi. Bu sırada Aiden her gün Sedef'e uğruyor ondan güç almaya çalışıyordu. Sedef'in ise güç alacağı tek kişi Aiden olmuştu. Sanki birbirlerine muhtaç kalmışlardı. Birbirlerini görmedikleri gün ikisi de aynı şeyi düşünüyor dayanılmaz özlemi iliklerine kadar hissediyorlardı. Sedef her gün güzel bir haber bekliyordu. Ama sanki hiç gelmeyecek gibiydi. Her geçen gün kötüleştiğini hissediyordu. Bunu yaşayan tek o değildi ama Aiden'ın tek düşündüğü o idi. İkisi de birbirini çaresiz hissediyordu. Sedef uyudu, uyandı. Uyandığında öksürmeye başladı. Kötü olan şu ki öldürdüğünden kan geliyordu.

Bu hastalığın ilerlemiş bir seviyesi olduğunu düşündü Sedef.

  Aiden'ı çağırmak istiyordu. Ama sesi bile çıkmıyordu. Birkaç gün önce ayrı odaya çıkmak istemesi kararına lanet etti. Çaresizce dışarı çıktı artık dizleri bile tutmuyordu. Uzun kolidoru sürüne sürüne yürüdü resmen. Kimse yoktu etrafta. 2 aydan uzun zamandır can çekişmesine neden olan bu hastalıktan kurtulmak için nelerini vermezdi ki... Tam o sırada Aiden onu görmek için araba ile hastaneye geliyordu. Çözümü bulmuştu. Kaç aydır gece gündüz çalışmış sonunda çözümü bulmuştu. Sedef gözlerini zar zor açarken birden yere yığıldı. Birkaç dakika sonra koridora giren hemşire onu duyunca çığlığı bastı. Bütün hastane yankılandı. Sedef'in gözleri hala açıktı. Ama sanki nefes almak bile zor geliyordu ona. Çığlığı duyan Aiden hastanenin bir ucundan diğer ucuna kadar koştu. Koşarken bir yandan onu arayan habercilerle uğraşıyor bir yandan da avazı çıktığı kadar bağırıyordu. Bağırırken elindeki çiçeği sallıyordu. Bulduk bulduk bulduk... Çözümü bulduk! Duyan herkes çığlığın geldiği yere doğru bakıyor bir yandan da mutluluktan ağlıyordu. Tüm halk kurtulmuştu. Televizyonu açan sevdiklerine sarılıyor haberin doğru olduğunu duyunca daha da mutlu oluyordu. Aiden koridorun başına geldi. Yerde yatan biri olduğunu anlamıştı çünkü herkes başındaydı ama kimin olduğunu seçemiyordu. İlk başta çok fazla doktor var başında diye pek tınlamadı. Görmek istediği tek kişi Sedef'ti daha fazla zaman kaybedemezdi. Ona aşık olduğunu söyleyecek ve iyileşeceğini bildirecekti. Odaya geldiği gibi aralık olan kapıyı hızla açtı. Sedef odada yoktu. Her şeyi sonradan çakabilmişti. Yerde yatan Sedef olabilirdi. Koşabildigi kadar hızla koştu. Sedef nerdesin diye bağırınca yerde yatan Sedef'in başındaki insanlar Aiden'a döndü. Aiden Sedef'in yanına gidip diz çöktü. Bir yandan ağlıyor bir yandan ölme ölemezsin bulduk çözümü bulduk iyileşeceksin biraz daha dayan dedi. Sedef artık gücüm kalmadı diyince Aiden daha fazla dayanamadı 

-Sana aşığım Sedef sana aşığım beni bırakma

-....

Sadece ağlayıp duruyorlardı. Sedef sessizce fısıldadı 

-Seni çok seviyorum Aiden. Özür dilerim...

Son sözleri bunlar oldu. Aiden'ın kollarında gözlerini kapadı. Etraftaki herkes ağlıyordu. Aiden çığlığı kopardı:

-HAYIRRRRRR

Üstüne kapanıp bağırınmaya başladı. Çok sevdiği kız kollarında ölmüştü. Buna dayanamadı. 

Saatler sonra hastane yatağı üzerinde uyandı. İlk sözleri Sedef nerede oldu. Yanındakiler hala ağlıyordu. Bu acı dayanılmazdı. 

  Aşk da böyle bir şeydi ya. Ya yaşarken ölürsün ya da ölünce yaşayamazsın...

 

18 Eylül 2014 , New York'ta ilginç bir gün . Ünlü Moda Tasarımcısı Nesrin Sipahi'nin cinayeti .

 

Ahmet hadi oğlum kıyafetlerini giyin ! dedi Ahmet’in annesi Nesrin Hanım . Ahmet etrafına gülerek bakarken annesine seslendi “Hahahahah giyindim bile anne!”

 

Herkes işlerini hallettikten sonra dışarıya çıkmak için hazırlardı , merdivenlerden inerek arabaya yöneldiler. Bugün Can Bey'in banka müdürü olan patronuyla birlikte ailesini tanıştırmak amaçlı bir yemek etkinliği vardı ve Faruk Bey’in evine gideceklerdi .

 

Faruk Bey’in evine vardılar, Can Bey zili çalmak için kapıya uzandı ancak zili çalmadan kapı açıldı ve o anda kapı önünde garip bir rüzgar esti , bir tanıdıklık durumu vardı sanki . Ortamda garip , farklı bir enerji vardı

 

Ancak sessizliği Faruk Bey bozdu , “Kapıda durmaya devam mı edeceksiniz , hadi içeriye buyrun .” Ahmet'in içinde garip bir his vardı , sanki bu ortamdan pek hoşlanmamış gibiydi , gergindi ve düşünüyordu .Ahmet ve ailesi içeri girdiklerinde Faruk Bey'in yardımcısı olan Suzan , sofrayı hazırlamış bir şekilde bekliyordu.

 

Sofra çok dikkatini çeken Ahmet , anneciğim sofraya ne zaman oturacağız ? Sanırım kurt gibi açım , diyerek gülümsedi . O sırada Nesrin ve Ahmet’i izleyen Faruk , ilk önce Nesrin'e garip bir şekilde baktı , daha sorma Ahmet’e dönerek “Küçük bey , demek kurt gibi açsın ha! Bu evde küçük kurtlara öncelik var !” diyerek ona sofrayı gösterdi.

 

 ✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧

 

Yemekler yenmişti , sırada tatlılar vardı . Suzan tabakaları toplarken Faruk Bey Suzan'a “Tatlılar nerede kaldı yahu?” diye seslendi . Biraz zaman geçtikten sonra Nesrin Hanım , Faruk Bey’in ona doğru olan bakışlarını fark etti ve bu durumdan rahatsızlık duymaya başladı . Biraz kafasını toplamaya ve en önemlisi derin bir nefes almaya ihtiyacı vardı .

 

Suzan’a doğru dönerek “Suzan , bekle sana yardım edeyim . Böyle oturmak beni rahatsız etti .” diyerek masadan kalktı ve Suzan'ı takip ederek mutfağa yöneldi , ancak yine garip bir şey olmuştu . Faruk Bey Nesrin Hanım’ın arkasından gelmişti . Yaklaştı , yaklaştı , yaklaştı ve dibine geldiğinde durdu .O kadar yakındılar ki neredeyse nefesleri birbirlerine temas ediyordu .

Faruk , Nesrin'in kulağına doğru eğildi ve “Beni hatırladın mı , kıvırcık ?” diyerek fısıldadı ardından nezaketen öksüren Nesrin tatlıları içereyi götürerek ortamdan ve dolayısıyla Faruk'tan uzaklaştı.

 

Tatlılar yenirken Can , Faruk'un Nesrin’e doğru olan süzücü bakışlarını fark etti , sinirlenmeye başlamıştı ama göstermemeye çalışıyordu ne de olsa bu bir bakıma bir iş yemeğiydi ve karşısındaki onun patronuydu . Akşam olmuştu ve eve gitme vakti gelmişti .Nesrin Ahmet’i yanına alarak arabaya gitti,  ancak Can telefonum yukarıda kaldı bahanesiyle yukarıya geri döndü . Nesrin ve Ahmet arabada Can'ı bekliyordu ancak Can hala dönmemişti . 

O sırada Can “ Eşimle derdiniz nedir Faruk Bey?” diyerek hesap sordu . Faruk ise cevaben “ Sanırım seni benimle aldatan eski nişanlın demek istedin Can?” dedi . Can anlık olarak şoka girmişti , “Eşim hakkında neler diyorsunuz siz!” diyerek çıkıştı . Faruk komidinine doğru yöneldi ve çekmeceden silahı çıkarttı . “ Kulakların doğru duyuyor , nişanlım beni seninle aldattı , senin gibi zayıf , başarısız , elinde hiçbir şey olmayan biriyle! Dost acı söyler ama şükürler olsun ki ben senin dostun değil en büüyk düşmanınım Can , Nesrin senden çok şey saklıyor . Çok zayıfsın , erkek gibi benden hesap bile soramıyorsun . Nesrin’in sana hiçbir şeyi anlatmaması çok normal .” diyerek keyifli bir o kadar da kendinden emin bir şekilde sırıttı ve silahı Can’a doğrulttu . Merdivenden sesler geliyordu , bir yukarıya çıkıyordu . Bu kişi büyük ihtimalle Nesrin’di ancak bir başkası olma olasılığı da vardı .

 

Nesrin Can'a bakmak amacıyla Ahmet’i arabada bıraktı ve yukarıya çıktı . Faruk'un elinde silah vardı ve silahı Can’a doğrultuyordu , burada neler oluyordu ? Faruk Nesrin’i görünce daha da sinirlendi ve “Yetti bu kadar !” diyerek tetiğe bastı .

 

Ancak bir terslik olmuştu . Yerde yatan Faruk ve Nesrin’di . Nesrin’in göğsü kanıyordu silah da uzakta duruyordu . Sonuç olarak evde bir cinayet işlenmişti .

Ahmet yukarıya annesine ve babasına bakmaya çıktı ancak kapı yarı açıktı ve gördüğü tek şey annesinin öldüğü ve babasının Faruk Bey’i yere yatırıp yumrukladığıydı . Eve girdiğinden beri içinde zaten kötü bir his vardı ve bu his annesinin ölümüyle sonuçlanmıştı. Evet , Ahmet bunu hissetmişti ve çok kötü bir durumdaydı .

 

O sırada ise Suzan sersemlemiş bir şekilde yerde duran silahın yanına çökmüş , kilitlenmişti . Suzan şoktaydı ve neler olup bittiğini anlayamıyordu .

Ancak Ahmet’in düşündüğü tek bir şey vardı :
Annesinin katili kimdi ve burada neler yaşanıyordu?

 

  ✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧✧

 

“X'i Bulamayanlar” Grubu tarafından yazılmıştır .

 

X'i Bulamayanlar :

Feyza Kılıç (Lider)

Ada Cengiz

Asude Büşra Güvenkaya

Betül Buse Aydın

Pelşin Alper**

 

Akşam yemeği vakti geldi. Aslı Hanım çok güzel bir sofra hazırlamıştı. Burak Bey de Ahmet'i bekliyordu. Kapı zili çaldı. Burak Bey ve Aslı Hanım  Ahmet'i ağırladıktan sonra sofraya oturdular. 
Aslı Hanım;
-"Ahmetçiğim nasılsın , iyi misin?"
Ahmet;
-"İyiyim,çok sağolun. Siz nasılsınız?"
Aslı Hanım ;
-"Sağol ben de iyiyim . Burak, ben hiç yorulmuyorum, çok genç olmasına rağmen bu işin altından kalkabiliyor , çok çalışkan biri diye her gün seni bana övüyor."
Ahmet kızarmıştı;
-"Tevehhücünüz efendim."
Burak Bey;
-"Biliyor musun hiç pişman değilim seni asistanı yapmakla. "
dedi. O gün geç saatlere kadar sohbet ettiler. Daha sonra da Ahmet evine gitti.

☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️

Aradan altı ay geçmişti. Ahmet , Aslı Hanım ve Burak Bey'le sık sık görüşüyordu. Bazen onlarda kalıyordu. Aralarında çok güzel bağ oluşmuştu. Burak Bey ve Aslı Hanım Ahmet'i çocuğu gibi görüyordu. Onlar Ahmet hakkında çok şey biliyordu, Ahmet de onlar hakkında çok şey biliyordu.

Ahmet , bir gün ofise doğru giderken bir adam onu durdurdu ve ona patronu , Can'ın, kartvizitini uzatıp;
-"Patronum sizinle özel görüşmek istiyor."
Ahmet şaşırıp;
-"Neden görüşmek istiyor?"
Adam;
-"Maalesef daha fazla bilgi veremem. Artık gerisini Can Bey ile konuşursunuz efendim. "
dedikten sonra gitti. 

Ahmet tüm gün boyunca bunu düşündü. Ve bir karar aldı. Yarın kartvizitteki adrese gidip konuşacaktı. Tüm gün adamın neden görüşmek istediğini merak etti. 

Sabah olmuştu. Ahmet, Burak Bey'den izin isteyip yola koyuldu. Sonunda adrese varmıştı. Kapıyı çaldı ve içeri girdi. Can ayağa kalktı ve elini uzatarak;
-"Merhaba ben Can , hoşgeldiniz."
Ahmet;
-" Hoşbulduk."
dedi. Can koltuklardan birini göstererek ;
-"Buyrun ayakta kaldınız ."
dedi. Ahmet oturdu ve şöyle dedi;
-"Benimle neden konuşmak istiyorsunuz."
Can;
-"Aslında size bir teklifte bulunacağım."
Ahmet şaşırarak ;
-"Ne teklifi ? " diye sordu.
Can ;
-"Şimdi siz o kadar emek verip çalışıyorsunuz ve karşılığında çok az para alıyorsunuz. Benim istediğim görevi yaparsınız kazandığınız paranın onlarca katını alabilirsiniz."
Ahmet;
-"Ne görev?"dedi.
Can;
-"Biz Burak ile eskiden çok iyi ortaklardık. Daha doğrusu o benim abim gibiydi. Ama o ortaklığımızı bozdu ve benim olan hakkımı alarak şu anki bulunduğu bankayı kurdu. Ve yıllarca geliştirerek şuan müdür oldu. Sadece benim hakkımı da değil, bir sürü 17-20 yaşlarındaki gençleri de çalıştırıp haklarını vermedi. Karşı çıkanı da öldürdü. Şimdi bunlar sana çok korkunç gelebilir. Ama gerçekler maalesef acı. O göründüğü gibi masum değil. Ondan intikam alınması gerekir. Bunu da eğer sen yaparsan ne kadar istersen para veririm. " 
Ahmet şoktaydı. Aylarca bir katille yan yanaydı . Dili tutulmuştu adeta. 
Ahmet;
-" Be-n-n-n mi onu öldüreceğim peki?"
Can;
-"Evet , silahı ben sana vereceğim öldükten sonra da ortalığı temizlicem. Sen sadece tetiğe basıcaksın. Ayrıca bankadaki  paraları da hakkı yenilenlere dağıtacağız. 
Ahmet;
-" Ben yapabilir miyim ki?"
Can ;
-" Unutma ki o sana güvendiği için asla şüphelenmez. "
Ahmet;
-"Mazi gözümde canlandı. O beni gerçekten seviyordu. Oğlu gibi görüyordu. Ona nasıl ihanet edip sırtından bıçaklayabilirim ki."
Can;
-"Bak, o bir sürü insanın hakkını yedi. Bizlere ihanet etti. Bazılarımız sırf karşı çıktılar diye öldürdü. Senin yapmakatan başka çaren yok. "
Ahmet ne kadar istemese de ;
-" Peki yapacağım ."
dedi ve başka çaresi yoktu gerçekten de.
Can çekmeceden bir silah çıkarıp uzattı;
-" Öldürdükten sonra haber ver gerisini biz hallederiz." dedi. Ahmet hiçbir şey demeden sadece başını salladı üzülerek. Sonra ise silahı alıp oradan çıktı.

Yol boyunca onu nasıl öldürebileceğini düşündü. Sonra kararını verdi. Kalbini değil aklını dinleyecekti çünkü mantıklı olanı oydu. Ve bu işi uzatıp kendisine yük etmek istemiyordu. Gider gitmez öldürecekti.

Ofise vardığında çıkış saatiydi. Herkes çıkmıştı. Burak da otoparka iniyordu. Ahmet onu gördü. Sessizce yaklaştı ve tetiği çekti. Burak orada yığılıverdi. Eli sol göğsünde kanlar içindeydi. Ahmet çok üzüldü ama düşündü ki bu adam da gençleri böyle öldürüyordu. Yani bunu hak etmişti. Daha sonra bu düşüncelerden sıyrılıp  Can 'ı aradı. "Hallettim , seni bekliyorum." dedi ve kapattı. Biraz sonra Can geldi . Cesedi temizlediler, kan izlerini temizlediler. 

İşleri bitince Can 'ın odasına çıktılar. Kasanın şifresini Ahmet açtı. Ve Can paranın yarısını alıp geçmişte hakkı yenilere ayırdı. Geri kalan paraları da bir çantaya koyup oradan çıktılar. Daha sonrasında ise beraber Amerika'ya kaçtılar.

                    SON


HAZIRLAYAN :
PELŞİN ALPER☘️