6) 6140108533 นิชาภา ทองดี

2. ศรัณย์พร เจริญราษฎร์ 6240215922

3. ลักษณา อารีรักษ์ 6240196622

4. อลิษา มุสิกสินธร 6240255022

5. ณัฎฐนิชา ช่วยคุ้ม 6240060922
6. ธิบดี เรี่ยมทอง 6145063828

การเลือกระหว่างความรักกับครอบครัว

Inner conflict ความรู้สึกของน้ำที่รู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่า ไม่คู่ควรกับพี่โชน

Main conflict น้ำชอบพี่โชนแต่ไม่กล้าบอกเพราะคิดว่าตัวเองไม่สวยพอ

Objective อยากสารภาพรักเพื่อจะได้เป็นแฟนกับพี่โชน 

เหตุการณ์กระตุ้น แม่ของฝ่ายหญิงถามถึงความมั่นคงในอาชีพของฝ่ายชายทำให้ฝ่ายชายต้องการงานที่มีความมั่นคงเพื่อให้แม่ฝ่ายหญิงยอมรับและให้ความสัมพันธ์ทั้งคู่คงอยู่ต่อไป

ความยุ่งยาก การเห็นต่างระหว่างทั้งคู่ โดยที่ฝ่ายชายต้องการงานที่มั่นคง แต่ฝ่ายหญิงต้องการให้ฝ่ายชายทำงานที่ตนเองรัก
การค้นพบ การอยู่ด้วยกันนั้นมีองค์ประกอบหลายอย่างซึ่งไลฟสไตล์ของทั้งคู่เข้ากันไม่ได้

จุดวิกฤต ฝ่ายชายต้องทำงานจนไม่มีเวลาทำให้ไม่สามารถมาดูการแสดงฝ่ายหญิงได้ทำจึงทำให้ทั้งคู่จบความสัมพันธ์กัน

จุดสูงสุด ทั้งสองตัดสินใจแยกทางกันเพื่อไปทำตามความฝันของตัวเองให้สำเร็จ
การคลี่คลาย ต่างคนต่างได้ทำตามความฝันของตัวเองสำเร็จ ฝ่ายชายได้เปิดบาร์แจ๊สตามที่ตนเองตั้งใจ ส่วนฝ่ายหญิงก็ได้เป็นนักแสดงชื่อดัง
ความคิดหลัก ความรักไม่ใช่การครอบครองแต่คือการที่ได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข ดังนั้นเราควรจะแยกย้ายกันไปสานฝันและทำตามหน้าที่ของตัวเอง

Hubris - อหังการ
  อีดิปุสยึดมั่นและทะนงตนในความฉลาดและถูกต้องของตนเอง ไม่เชื่อทีเรเซียสที่ได้บอกว่าอีดิปุสเองเป็นผู้ฆ่ากษัตริย์เลอุส จนทำให้ดูถูกทีเรเซียสว่าเป็นโหรผู้มืดบอด กล่าวหาว่าร่วมมือกับครีออนเพื่อล้มบัลลังก์ของตน

Anagnorisis การค้นพบตัวเอง (อีกครั้ง)

ทั้งคนรอบข้าง (คอรัส) และผู้ชมร่วมรู้สึก...

   การที่อิดีปุสได้รู้ความจริงทั้งหมดว่าตนเป็นคนที่ฆ่าพ่อตัวเอง และได้แม่เป็นภรรยา เป็นการลงโทษจากการที่อิดีปุสไม่ตระหนักถึงสัญญาณต่าง ๆ ที่คนอื่นเตือน เพราะเชื่อว่าตนเองมีความโอหัง มีสติปัญญาที่เก่งกาจกว่าใครๆ และไม่เชื่อว่าตนจะพลาดทำเรื่องผิดพลาดได้

Catastrophe 

   เพราะอิดีปุสไม่ตระหนักและไม่ตั้งคำถามจากสัญญาณที่คนอื่นให้ ปฏิเสธที่จะยอมรับความจริงว่าตนเป็นคนที่นำความหายนะมาสู่อาณาจักร รวมถึงโอหังต่อผู้อื่นที่เขามาเตือนเขาคือโหรมืดบอดหรือทิเรเซียส ทำให้ได้รับหายนะที่ต้องทำตามคำสัตย์ที่เขาให้ไว้ คือลงโทษตัวเองด้วยการแทงดวงตาและเนรเทศตัวเองออกจากประเทศ

Catharsis 

    (หน้า32-33 ตอนต้น) เกิดขึ้นในตอนที่อิดีปุสเปิดประตูออกมา หลังจากที่ได้แทงตาตัวเอง เนื่องจากรับรู้ว่าตนเองได้กระทำบาปที่ไม่น่าให้อภัย คือการฆ่าพ่อของตัวเอง และได้ร่วมรักกับโยคาสตรา แม่แท้ๆ ของตนเองจนให้กำเนิดทายาท     

   

    ความผิดบาปนี้ทำให้อิดีปุสออกมาคร่ำครวญต่อพระเจ้า ต่อโชคชะตาที่ตนเองไม่อาจหนีพ้น ซึ่งในขณะที่อิดีปุสกำลังคร่ำครวญอยู่นั้นก็มีกลุ่มนักร้องคอรัสที่ช่วยร้องเพลงสื่อสารทางอารมณ์ เป็นการปลดล็อคอารมณ์แสดงให้เห็นถึงความเศร้าโศก และความกลัวที่ชาวเมืองมีต่ออิดีปุส ซึ่งในขณะเดียวกันผู้ชมก็จะมีความู้สึกร่วมไปกับกลุ่มคอรัส และภาพที่ได้รับชมด้วย

Enlightenment
  (หน้า 33 ล่างสุด ถึง หน้า 34 ตอนต้น) หลังจากอิดีปุสคร่ำครวญ โศกเศร้าต่อสิ่งที่เกิดขึ้น เขาก็ตระหนักได้ว่าท้ายที่สุดเขาก็ไม่สามารถหนีพ้นโชคชะตาได้ และต้องทนทุกข์ทรมานเพราะความโอหังนั้นที่ไม่เชื่อทิเรเซียสหรือโหรตาบอดว่าตัวเองเป็นผู้นำความหายนะมาสู่บ้านเมือง และยอมรับพร้อมกับกล่าวออกมาว่าตัวเองเป็นผู้ต่ำต้อย (หน้า 34 ด้านล่าง)

  ซึ่งตรงกับความหมายของ enlightenment คือการที่ตัวละครได้รับรู้และพูดออกมาว่าtragic error ของตัวเองคืออะไร และตัวเองทำอะไรพลาด ข้อผิดพลาดของตัวเองคืออะไร

 และส่วนสุดท้ายของเรื่องที่คอรัสออกมาร้องสรุป  เหมือนกับสะท้อนว่าตัวคอรัสและผู้ชมคนดูที่ได้ติดตามเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้นจนจบได้เรียนรู้ และตระหนักรู้ต่อเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ ว่าสุดท้ายแล้ว มนุษย์ทุกคนมีจุดอ่อน ไม่ควรมีความโอหัง ยินดีในลาภที่ตนมี มิเช่นนั้นก็อาจจะต้องมาพบถึงความทุกข์ ความเลวร้ายในชีวิตของตัวเองภายหลัง

Exaltation
   (หน้า 34 ด้านล่าง) อิดีปุสได้ส่งตัวเองออกนอกเมืองเพราะว่าถ้าอยู่ในเมืองต่อไป เมืองจะต้องประสบกับเคราะห์กรรม การกระทำนี้อาจจะเหมือนว่าอิดีปุสไม่สามารถมีชีวิตอยู่ในเมืองและทนต่อความผิดบาปไม่ได้จึงต้องการหนี            แต่อันที่จริงแล้วการกระทำนี้เป็นการแสดงความสูงส่งทางจิตใจที่ต้องการปลดปล่อยคนในบ้านเมืองต่อวิบากกรรมต่าง ๆ เพราะบาปของตนเอง ตามที่อิดีปุสได้บอกไว้ว่าสิ่งที่อิดิปุสขอนี้ไม่ใช่เพื่อตัวของอิดิปุสเอง แต่เป็นการขอเพื่อบ้านเมือง 

All men, All Times , All Places : ความทะนงตัวของอิดิปุสทำให้เขามองข้ามความผิดพลาดของตนเอง ความอยากเอาชนะ ความมั่นใจใจตัวเองจนเกินไปจากการปราบสฟิงค์ทำให้เกิดความเขลา คิดว่าตนเองเก่งกาจและฉลาดกว่าผู้อื่น เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้กับทุกคน ทุกยุคสมัย และทุกที่ อีกทั้งบนโลกนี้ยังไม่มีความแน่นอน โชคชะตาสามารถผลิกผันได้ตลอดเวลา เหมือนกับเรื่องราวในเรื่องอีดีปุสความความประมาท ไม่แน่นอนของชะตากรรม

ความทะนงนำไปสู่การดูถูกผู้อื่น 

ความทะนงตนของอีดีปุสทำให้เขามองไม่เห็นความผิดพลาดของตนเองและไม่ไตรตรองว่าตนเองอาจเป็นผู้กระทำความผิดในเรื่องนี้ ถึงแม้ผู้เฒ่าทิเรเซียสจะกล่าวตักเตือนด้วยถ้อยคำสุภาพ แต่เขากลับคิดว่าเป็นการหมิ่นเกียรติของตน จนใช้คำพูดดูถูกว่าร้ายและพาลคิดร้ายต่อครีออนว่าจะทำการกบฎ 

 ความประมาท 

 อิดิปุสมั่นใจว่าตัวเองไม่มีทางเป็นคนผิดแน่นอน

อิดิปุสมั่นใจว่าตัวเองไม่มีทางเป็นคนที่นำหายนะมาสู่อาณาจักรแน่นอน เขาจึงไม่คำนึงเลยว่าในกรณีที่ตัวเองเป็นคนที่กระทำผิดจริงๆ ชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป เหตุเกิดจากการที่เขาไม่รู้เรื่องราวที่แท้จริง แต่ก็ยังยึดถือความเชื่อของตัวเองอย่างเดียว ไม่ฟังคนอื่น ทั้งๆที่เรื่องมันอาจไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดสามารถเป็นอื่นได้ 

ตัวอย่างเช่นเรามั่นใจมากว่าในข้อสอบ เราตอบข้อที่ถูกต้องไป แต่เมื่อคะแนนออกมาแล้วไม่ได้เป็นไปในแบบที่เราคิดไว้ เพราะความจริงในตอนที่เราทำข้อสอบ เราอาจตอบผิดไปโดยที่ยี่ไม่รู้ตัว หรือไม่ดูให้ดี เช็คให้รอบคอบ ก็เป็นได้ 

ความไม่แน่นอนของชะตากรรมมนุษย์ เรื่องนี้เป็นปัญหาที่ตัวละครหลักเรื่องนี้เจอซึ่งสามารถเกิดได้กับทุกคน ไม่ว่าเป็นคนสมัยก่อนหรือปจบ กับคนทุกประเทศ ไม่ว่าจะมีฐานะแบบไหนนี่ค่อสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ 

จาก บทละครอิดิปุสทหให้เราเห็นว่า จากตอนแรกที่อิดิปุสเป็นกษัตริย์ผู้สูงส่ง ที่ชื่นชอบของประชาชน สุดท้ายแล้วชะตาชีวิตของเขาก็พลิกผันให้กลายมาเป็นชายตาบอดพเนจรจัดแบบทิเรเซียสที่เขาเคยดูถูก ซึ่งนับได้ว่าเป็นช่วงที่ตกต่ำที่สุดของอิดิปุสเอง เรื่องนี้ ทิเรเซียสเคยกล่าวไว้ว่า    “ถ้าเช่นนั้น ฟังข้านะ โองการสาปแช่งที่ออกจากพระโอษฐ์นั้นจะต้อวตกอยู่กับท่านเอง ตราบแต่นี้ต่อไป จะไม่ทรงมีโอกาสได้รับสั่งกับข้าหรือใครอื่นที่นี่ ท่านคือผู้นำความโสมมมาสู่แผ่นดินอาถรรพ์แห่งนี้” 

ความผกผันในชะตาชีวิตแบบที่งอิดิปุสเจอสามารถเกิดขึ้นกับเราได้เช่นกัน ถึงแม้เราจะไม่ได้เป็นราชาผู้ยิ่งใหญ่แบบอิดิปุส ยกตัวอย่างเช่น เราอาจจะเกิดในครอบครัวที่ร่ำรวย ไม่ต้องทำงานหนักลำบาก สามารถใช้ชีวิตแบบหรูหราฟุ่มเฟือยได้แบบไม่ต้องคิดมาก แต่วันหนึ่งเกิดสถานการณ์เศรษฐกิจตกต่ำอย่างมากจนที่บ้านต้องปิดกิจการ ที่บ้านเป็นหนี้ จนเราต้องออกจากโรงเรียนมาทำงานเพื่อช่วยพ่อแม่ อันนี้ก็คือคสามไม่แน่นอนของชะตากรรมชีวิตมนุษย์ที่พลิกผันได้ซึ่งสามารถเกิดกับคนทุกคน

ความอยากเอาชนะ อีดีปุสอยากเอาชนะโหรที่ไม่ยอมบอกคำตอบว่าใครเป็นคนฆ่าราชาเลอุส อยากเอาชนะตัวเองคือต้องการค้นหาคำตอบนั้นให้พบแม้จะเริ่มรู้สึกถึงเค้าลางอะไรที่น่ากลัวและส่งผลร้ายต่อชีวิต ความอยากเอาชนะทำให้โหรจำต้องบอกคำตอบที่เลวร้ายออกมา

ซึ่งความอยากเอาชนะนี้เป็นสิ่งที่มีในตัวมนุษย์ทุกคน เกิดได้กับมนุษย์ในทุกยุค และทุกที่ ทำให้คนดูเกิดความรู้สึกร่วมไปกับตัวละครเพราะเข้าใจความรู้สึกของตัวละคร 

เช่น การที่เราอยากกินหอยทอดแต่ร้านประจำปิด แล้วเกิดความรู้สึกว่าต้องกินอันนี้ให้ได้ อย่างอื่นไม่อยากกินจนต้องดั้นด้นไปหาร้านอื่นให้ได้ ทั้งๆ ที่ถ้าไปร้านอื่นจะต้องเดินไกล เหนื่อย สร้างความลำบากให้ตัวเอง ทั้งๆ ที่กินอย่างอื่นไปก่อนก็ได้ 

Verisimilitude ความสมจริงของตรรกะ เหตุและผล

มีความสมเหตุสมผลของเนื้อเรื่องและการกระทำของตัวละคร ยกตัวอย่างเช่น เหตุการณ์ในเรื่องที่มีความเชื่อมต่อกัน อย่างการที่โหรไม่ยอมบอกความจริงแก่อีดิปุสตรงๆ อีดีปุสก็เลยต้องเกิดความอยากรู้ ต้องค้นหาความจริง จนพบความจริง นำไปสู่โศกนาฎกรรม  มีความสมเหตุสมผลที่อีดีปุสจะโกรธโหร เพราะคำพูดที่พูดคล้ายจะเป็นการกล่าวหาและไม่ยอมบอกความจริง 

Decorum

มีความสมเหตุสมผลของบทบาทตัวละครก็คือเป็นกษัตริย์ ที่รับฟังประชาชนและพยายามหาทางช่วยเหลือประชาชน และเป็นคนมีความรับผิดชอบเมื่อรู้ความผิดก็ลงโทษตัวเอง

Fictional Truth 

ปรากฏการณ์ต่างๆ ในเรื่องทำให้ผู้ชมเชื่อในเรื่องนั้นๆ ถึงแม้ว่ามีบางอย่างไม่ได้เป็นจริงเช่นสฟิงซ์ เนื่องจากเนื้อเรื่องมีความสมเหตุสมผลและสอดคล้องกัน เนื้อเรื่องเชื่อมต่อกัน 

     อีดิปุส ซึ่งเป็นทั้งลูกและสามี

ครีออน ผู้เป็นน้องชาย

“A person often meets his destiny on the road he took to avoid it.”

- Jean de La Fontaine- 

Super-objective : แจ้งข่าวจากเมืองโครินธ์ให้ท้าวอีดิปุสรับรู้ เพื่อให้ท้าวเธอรู้สึกเห็นใจชาวเมือง และรู้สึกสบายใจที่จะไปครองเมืองโครินธ์ 

main action : แจ้งข่าวจากเมืองโครินธ์ เพื่อให้ท้าวอีดิปุสรับรู้ รู้สึกเห็นใจ และกลับไปครองเมืองโครินธ์ 

beat objectives & beat action : 

  Beat obj. 1 : ต้องการแจ้งข่าวจากเมืองโครินธ์ให้ท้าวอีดิปุสรับรู้ เพื่อให้ท้าวอีดิปุสรู้สึกเห็นใจชาวเมืองโครินธ์ และกลับเมืองไปด้วยกัน

  Beat act. 1 : มาที่วังเพื่อเข้าเฝ้าท้าวอีดิปุส และแจ้งข่าวจากเมืองโครินธ์ว่า ชาวเมืองโครินธ์อยากให้ท้าวอีดิปุสกลับไปครองเมืองโครินธ์ เพราะท้าวโปลิบุส กษัตริย์องค์ก่อนได้สิ้นพระชนม์แล้ว

  Beat obj. 2 : ต้องการให้ท้าวอีดิปุสรู้ความจริงเกี่ยวกับพ่อแม่ว่าท้าวโปลิบุสกับพระนางเมโรปีไม่ใช่พ่อแม่ที่แท้จริง เพื่อให้ท้าวอีดิปุสรู้สึกสบายใจจากคำทำนาย และกลับเมืองไปด้วยกัน

  Beat act. 2 : (ท้าวอิดีปุสยังไม่วางใจเรื่องคำทำนายเกี่ยวกับพระนางเมโรปี(แม่) จึง) บอกเกี่ยวกับภูมิหลังที่แท้จริงว่าเหตุใดท้าวโปลิบุสกับพระนางเมโรปีจึงไม่ใช่พ่อแม่ที่แท้จริงของท้าวอิดีปุส

  Conflicts : คนนำสาร และชาวเมืองโครินท์อยากให้ท้าวอิดีปุสกลับเมือง แต่ท้าวอิดีปุสไม่ยอมกลับ เพราะกลัวคำทำนาย

  Inner-conflict : -

ภูมิหลัง ความสัมพันธ์/ทัศนคติที่มีกับตนเอง กับตัวละครอื่น เทพเจ้า และชะตากรรม : เป็นชาวเมืองมาจากโครินธ์ เป็นผู้นำทารกจากเมษบาลไปมอบให้ท้าวโปลิบุสรับไปเป็นบุตร ไร้เดียงสาไม่รู้ว่าความจริงที่ตนรู้ จะทำลายชีวิตอีดิปุส เมื่อตนเปิดเผยมันออกมา

Super-objective : ต้องการทำอย่างไรก็ตาม เพื่อไม่ให้ท้าวอีดิปุสรู้สึกแย่กับเรื่องที่เกิดขึ้น และทำโทษตน

main action : พยายามเก็บความลับ แต่สุดท้ายก็ยอมบอกแก่ท้าวอีดิปุส

beat objectives & beat action : 

  Beat obj. 1 : ต้องการเก็บความลับว่าตนไม่ได้กำจัดทารกตามคำสั่ง และปกปิดสิ่งที่ตนรู้ว่าคำทำนายของอีดิปุสที่จะฆ่าบิดาและสมสู่กับมารดาได้กลายเป็นจริงไปแล้ว  เพื่อไม่ให้ท้าวอีดิปุสรู้สึกแย่ และทำโทษตน

  Beat act. 1 : มาที่วังตามคำสั่งเพื่อเข้าเฝ้าท้าวอีดิปุส หลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถาม

  Beat obj. 2 : ต้องการบอกความจริงให้มันจบ ๆ ไป เพื่อให้อีดิปุสพอใจ และไม่ทำโทษตน

  Beat act. 2 : ถูกกดดันให้ตอบคำถามเกี่ยวกับทารกที่เขาเคยมอบให้แก่คนนำสาร จึงต้องยอมสารภาพความจริง

Conflicts : ตนไม่อยากบอกความจริงแต่อีดิปุสต้องการรู้ และคนนำสารก็เป็นพยานจึงไม่อาจโกหกได้

Inner-conflict : 

- ไม่อยากบอกความจริงว่าทารกคนนั้นคือท้าวอีดิปุส แต่ถ้าไม่บอกก็จะโดนทำโทษ 

- ไม่อยากโดนทำโทษเลยต้องบอก 

ภูมิหลัง ความสัมพันธ์/ทัศนคติที่มีกับตนเอง กับตัวละครอื่น เทพเจ้า และชะตากรรม :

ภูมิหลัง: เป็นคนที่มีหน้าที่รับเอาทารกของนางโยคาสตาไปฆ่าทิ้งเพื่อให้คำทำนายไม่เป็นจริง แต่ไม่สามารถทำได้จึงมอบทารกให้แก่คนนำสารไปเลี้ยง

ทัศนคติที่มีกับตัวละครอื่น: เวทนาท้าวอิดีปุสเมื่อครั้งยังทารก และเวทนายิ่งกว่าเมื่อได้เห็นทารกคนนั้นเติบโตมารับชะตากรรมที่แสนเลวร้าย

3.คอรัส

Super-objective : ชาวเมืองต้องการให้ท้าวอีดิปุสรู้สึกเห็นใจ และช่วยแก้ไขปัญหาความเดือดร้อนที่ทุกคนกำลังประสบ 

main action : เฝ้าติดตามและสนับสนุนการคิดหาวิธีแก้ไขปัญหาบ้านเมืองของท้าวอิดีปุส ด้วยการคอยสนทนาและตอบคำถาม

beat objectives & beat action: 

Beat obj. 1 : ต้องการให้เทพเจ้า หรือผู้ปกครองช่วยแก้ปัญหา เพื่อให้บ้านเมืองรอดพ้นจากภัย เพื่อให้ตนเองกลับมารู้สึกมีความสุขอีกครั้ง

Beat act. 1 : สวดมนต์วิงวอนต่อเทพเจ้า และร้องขอให้ท้าวอิดีปุสเมตตาเข้ามาช่วยเหลือ

Beat obj. 2 : ต้องการให้ท้าวอีดิปุสกับทิเรเซียสรู้สึกสงบจิตสงบใจ และกลับมาแก้ไขปัญหาอย่างมีเหตุผล 

Beat act. 2 : พูดโน้มน้าวให้ท้าวอีดิปุสกับทิเรเซียสสงบสติอารมณ์

Beat obj. 3 : ต้องการให้ฆาตกรได้รับการลงโทษอย่างสาสม เพื่อให้เทพเจ้ารู้สึกพอใจ และทำให้ภัยธรรมชาติสงบลง

Beat act. 3 : สาปแช่ง และร้องขอให้ท้าวอีดิปุสตามหาฆาตกร เพื่อลงโทษเขาอย่างสาสม 

Beat obj. 4 : ต้องการให้ท้าวอีดิปุสสงบสติอารมณ์ รับฟังเหตุผลของคริออน และเชื่อใจคริออน

Beat act. 4 : พูดโน้มน้าวให้ท้าวอีดิปุสรับฟังและเชื่อว่าคริออนไม่ได้เป็นฆาตกร หากคริออนเป็นฆาตกรขอให้ตนเองตาย

Beat obj. 5 : ต้องการสรุปจุดจบของเรื่อง แสดงความเวทนาต่ออิดิปุส

Beat act. 5 : แสดงความเวทนาต่อชะตากรรมของอีดิปุส ทิ้งไว้เป็นอุทาหรณ์

Conflicts : - อยากให้อีดิปุสหันมาโฟกัสเรื่องปัญหาบ้านเมือง ไม่มัวไปเถียงกับทิเรเซียสหรือครีออน แต่อิดีปุสกลับมองเรื่องตนเองเป็นเรื่องหลัก

Inner-conflict :  - อยากให้บ้านเมืองหมดปัญหา แต่ตัวเองก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องไปฝากความหวังไว้กับผู้นำ

                           - อยากจะเคารพนับถือท้าวอีดิปุสดังเดิม แต่เมื่อได้รับรู้ความจริงตอนท้าย ก็ทำใจให้รู้สึกเทิดทูนเหมือนเดิมไม่ได้

ภูมิหลัง ความสัมพันธ์/ทัศนคติที่มีกับตนเอง กับตัวละครอื่น เทพเจ้า และชะตากรรม : เป็นชาวเมืองที่เทิดทูนท้าวอีดิปุส ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติที่ในเมืองซึ่งเกิดจากปัญหาในอดีต

สรุป main conflict กับ message ของเรื่อง

Main Conflict

อีดิปุสเกิดมาโดยไม่รู้ตัวว่าตัวเองมีความเกี่ยวข้องกับโชคชะตาที่ตัวเองไม่สามารควบคุมได้ว่าตัวเองจะต้องเป็นคนฆ่าพ่อและสมรสกับแม่ตนเอง เมื่ออีดิปุสรู้ถึงโชคชะตาของตนก็พยายามหนีโดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของเขาสุดท้ายจะนำไปสู่เส้นทางเดิม สุดท้ายแล้วเขาก็ได้ฆ่าพ่อของเขาและแต่งงานกับแม่ แสดงให้เห็นความยิ่งใหญ่ของโชคชะตาที่อีดิปุสควบคุมไม่ได้

ท้าวอีดิปุสต้องการให้ทิเรเซียสบอกตัวจริงของฆาตรกรที่ฆ่าท้าวเลอุสเพื่อช่วยให้เมืองพ้นภัย แต่ทิเรเซียสปฏิเสธที่จะบอก ไม่อยากให้ท้าวอีดิปุสได้รู้ความจริง จนเมื่อบอกไปแล้ว ท้าวอีดิปุสก็ยังไม่ยอมเชื่อ คิดว่าทิเรเซียสร่วมมือกับครีออนสร้างเรื่องขึ้นมา

อิดีปุสคิดว่าครีออนร่วมมือกับทิเรเซียสกล่าวหาว่าตัวเองเป็นต้นตอหายนะและต้องการให้ครีออนยอมรับผิด แต่ครีออนปฏิเสธว่าไม่ได้ทำ พร้อมกับให้ท้าวอิดีปุสพิสูจน์ข้อกล่าวหานั้น

เพราะอีดิปุสยังไม่รู้ว่าตัวเองคือผู้ฆ่าเลอุส ในต้นเรื่องอีดิปุสจึงได้ประกาศว่าจะเนรเทศและลงโทษผู้ฆ่าเลอุส ในระหว่างนั้นอีดิปุสก็ไม่ฟังคำของคนรอบข้างและกล่าวหาผู้อื่น จนในตอนสุดท้ายคำประกาศของอีดิปุสก็กลับมาทำลายตัวเขาเอง

Message

อีดิปุสมีความหยิ่งผยองในตัวและคิดว่าตัวเองจะเอาชนะเทพเจ้าและโชคชะตาได้ แม้ว่าความมั่นใจของอีดิปุสจะทำให้เขาประสบความสำเร็จจนได้เป็นกษัตริย์ แต่ความหยิ่งทำให้เขาดูถูกผู้คนเช่นโหรตาบอดและไม่ฟังคำของคนรอบตัวจนนำไปสู่โศกนาฏกรรมในที่สุด

เพื่อที่จะหาตัวคนร้ายได้ เพื่อในที่สุดแล้วบ้านเมืองจะกลับมาสงบสุขอีกครั้ง  

Super-objective คือ การจับ และลงทัณฑ์คนร้ายได้ 

Beat and Action 

objective 1 = ต้องการให้อิดิปุสเริ่มลงมือหาคนร้ายในฐานะกษัตริย์ตามที่เทพเจ้าบอกมา

objective 2 = เพื่อให้อิดิปุสจับคนร้าย

conflict คือ อิดิปุสไม่เชื่อคำบอกของโหรตาบอดที่บอกว่าตนเองเป็นผู้ร้ายและกล่าวหาครีออนว่าอยากได้บัลลังก์เลยกล่าวหาตน

objective 3 เพื่อให้อิดิปุสใช้เหตุผลมากขึ้นและเริ่มทำการสืบหาคนร้ายสักที

conflict ด้วยความโกรธ และเกลียดชัง อีดีปุสก็ยังคงไม่เชื่อคลีออนอยู่ดี 

objective ตอบสนองความต้องการของอิดิปุสที่ต้องการจับและเนรเทศคนร้ายออกจากเมือง

Main Action ทำทุกวิถีทางเพื่อ ช่วยให้อิดิปุสจับคนร้ายได้

ความสัมพันธ์ ทัศนคติ   ความสัมพันธ์/ทัศนคติที่มีกับตนเอง กับตัวละครอื่น เทพเจ้า และชะตากรรม

ทัศนคติที่มีต่อตนเอง = ครีออนพอใจกับฐานะและการใช้ชีวิตของตัวเอง ไม่ได้อยากขะแย่งชิงบัลลังก์ไปจากอิดิปุส  

Oedipus  = ซื่อสัตย์ ปราถนาดีต่ออิดิปุส เช่น เตือนอิดิปุสว่า ทิ้งเพื่อนที่จริงใจก็ดุจดังทิ้งชีวิตของตนเอง  

เทพเจ้า = นอกจากนั้นครีออนยังเชื่อและศรัทธาในเทพเจ้าเพราะเขาเป็นคนที่ไปหาเทพเจ้าและนำสารกลับมาให้อิดิปุสอย่างเต็มใจและจงรักภักดี นอกจากนั้นยังเป็นคนที่แนะนำให้พาโหรมาอีกเช่นกันเพราะเขาเชื่อว่าโหรมีญาณทิพย์ที่สามารถติดต่อกับเทพเจ้าได้ 

ชะตากรรม = จากการเชื่อในโหร ก็จะเห็นว่า เชื่อในชะตากรรม ว่าถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าและมนุษย์ไม่สามารถหลีกพ้นได้

ครีออนเป็นน้องภรรยาก่อนที่จะรู้ความจริงแต่ในความเป็นจริงครีออนเป็นอาของอิดิปุสเพราะโยคาสตาที่เป็นภรรยา จริง ๆ แล้วเป็นแม่ 

Main conflict = คือการที่อิดิปุสไม่เชื่อในสิ่งที่โหรทำนาย เพราะไม่เชื่อว่าตนเองจะสามารถฆ่าพ่อตนเองได้

สารของเรื่อง = ทุกคนไม่สามารถหลีกหนีชะตากรรมของตนเองที่เทพเจ้ากำหนดมาให้แล้วได้ และมนุษย์ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรม และควบคุมทุกสิ่งความเป็นไปของชีวิตได้ 

จะเห็นว่าความหายนะของเรื่องนี้เกิดจากการกระทำของตัวละครเอก หรือ oedipus ที่ tragic flaw ในการไปมีสัมพันธ์กับแม่และฆ่าพ่อ เน้นให้เห็นความขัดแย้งต่อ ความยิ่งใหญ่เหนือคนทั่วไปของตัวเอง ในส่วนนี้ ผู้ชมอาจได้ข้อคิดในแง่การยอมรับความจริง ความเป็นไปในชีวิต และ ต่อสู้ต่ออุปสรรคอย่างไม่ย่อท้อของ ผ่านการยอมรับความจริง และรับผิดชอบต่อความจริงนั้นอย่างสมศักดิ์ศรีบนความเป็น tragic hero ของ อิดิปุส 

Scene Objective 2 - ต้องการให้อิดิปุสสงบสติอารมณ์ลงและเลิกใส่ร้ายตัวเขา เพื่อแก้ไขปัญหาของเขากับอิดิปุส

Scene Objective 3 - ต้องการให้อิดิปุสสงบสติอารมณ์และเข้าไปในวังและรอฟังเทวประสงค์ เพื่อแก้ไขปัญหาในจิตใจของอิดิปุส และทำให้บ้านเมืองกลับมาสู่ปกติ

Action
Scene Action 1 - นำเทวพยาการณ์ซึ่งเป็นวิธีแก้ปัญหามาแจ้ง

Scene Action 2 - แก้ข้อปรักปรำที่ไร้หลักฐาน

Scene Action 3 - พาอีดิปุสเข้าไปข้างในวังเพื่อรอฟังเทวประสงค์

Main Action - ช่วยเหลืออีดิปุสหาฆาตกรเพื่อความสงบสุขของเมืองธีปส์ตามเทวพยากรณ์ที่ได้รับมา

Main Conflict ของเรื่อง
   บทละครเรื่องอีดิปุสจอมราชันนั้นมีความขัดแย้งหลักเกิดขึ้นเมื่อ อีดิปุส ได้เชิญโหราจารย์ ทีเรเซียส มาเพื่อชี้นำไปสู่การตามตัวฆาตกรลึกลับมาเพื่อลงโทษ 

   แต่กระนั้นสิ่งที่ ผู้เฒ่าทีเรเซียส พูดออกมากลับเป็นการบอกใบ้แก่ อีดิปุส ว่าฆาตกรลึกลับที่กำลังตามหาก็คือตัวเขาเอง ทำให้ อีดิปุส ไม่พอใจอย่างมาก และคิดว่า ทีเรเซียส กับ ครีออน ร่วมมือกันเพื่อล้มราชบัลลังก์ อีดิปุสจึงพยายามสืบเสาะหาความจริงต่อไป

ความขัดแย้ง (Conflict) 

อีดีปุสต้องการหนีจากโชคชะตาที่ทำนายว่าตัวเองจะฆ่าพ่อ สมสู่กับแม่ แต่สุดท้ายดันมาเป็นราชาที่เมืองตัวเอง และอีดีปุสต้องหาตัวคนร้ายที่ฆ่าพระราชาองค์ก่อนเพื่อยุติความเลวร้ายที่เกิดขึ้นที่เมือง แต่คนร้ายดันเป็นอีดีปุสเสียเอง (ความขัดแย้งคนต่อชะตากรรม) 

อีดีปุสต้องการให้โหรบอกว่าใครเป็นคนร้าย แต่โหรไม่ยอมบอกทั้งๆ ที่รู้ (ความขัดแย้งคนต่อคน)

อีดีปุสเป็นคนร้ายเสียเอง ไม่สามารถอยู่ในเมืองต่อไปได้เพราะเคยลั่นวาจาไว้ว่าหาคนร้ายเจอเมือ่ไหร่จะลงโทษคนร้าย (ความขัดแย้งคนกับตนเอง)

อีดีปุสมสู่กับแม่ตัวเองจนมีลูกซึ่งมีศักดิ์เป็นน้องโดยไม่ได้ตั้งใจ เป็นสิ่งเลวร้ายที่สังคมไม่อาจรับได้ (ความขัดแย้งคนต่อสังคม)

ความขัดแย้งในใจ (Inner conflict) 

อีดีปุสมีความยึดมั่นว่าตัวเองเป็นราชาที่มีสติปัญญาเก่งกล้า มั่นใจว่าจะหาตัวคนร้ายเจอโดยที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าสุดท้ายแล้วคนร้ายจะเป็นตัวเอง

และความต้องการจากการกระทำของตัวเองที่พยายามสืบหาคนร้ายแต่สุดท้ายคนร้ายดันเป็นตัวเองทำให้จากราชาผู้ยิ่งใหญ่กลายเป็นชายตาบอด ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวตลอดไป 

การกระทำ (Action)

อีดิปุสต้องการหาตัวคนร้ายที่สังหารท้าวเลอุส เขาจึงพูดโน้มน้าวให้ผู้เฒ่าทิเรเซียสเผยความจริงออกมาด้วยวาจาอ่อนน้อม แต่เมื่อโหรเฒ่าปฏิเสธ อีดิปุสจึงโกรธและพูดจาให้ร้ายว่าโหรเฒ่ามีส่วนในความผิดครั้งนี้พร้อมทั้งขู่ว่าจะลงโทษ 

เขาพยายามเค้นความจริงจากโหรเฒ่าต่อไป แต่เมื่อโหรเฒ่าเผยความจริงออกมาว่าผู้ร้ายคนนั้นคือตัวเขาเอง อีดิปุสก็โกรธมากและต่อว่าทิเรเซียสด้วยถ้อยคำดูถูกมากมาย

ความต้องการ ：ให้ผู้เฒ่าทิเรเซียสเผยความจริงว่าใครเป็นคนฆ่าท้าวเลอุส 👉🏼การกระทำ 1 ：พูดโน้มน้าวด้วยวาจาอ่อนน้อม แต่ไม่เป็นผล 👉🏼การกระทำ 2 ：กล่าวหาว่าโหรเฒ่ามีส่วนร่วมในการสังหารท้าวทิเรเซียสและขู่ว่าจะลงโทษ  👉🏼 เป้าหมาย ：จับตัวคนร้ายที่สังหารท้าวเลอุสและนำมาลงโทษเพื่อแก้อาถรรพ์ของเมือง

ความต้องการสูงสุด

ความต้องการสูงสุดของอีดีปุส คือเป็นราชาที่น่าเคารพนับถือ สามารถกำจัดฆาตกรออกจากนครธีปส์ได้ ซึ่งส่งผลต่อตอนจบของเรื่อง ที่เมื่ออีดีปุสได้รู้ว่าตนคือฆาตกรตัวจริง อีดีปุสจึงลงโทษตัวเอง ทำให้ตนตาบอดทั้งสองข้าง

ความต้องการในช่วง/ฉาก

            ในฉากที่อิดิปุสกล่าวหาว่าครีออนสมรู้ร่วมคิดกับทีเรเซียส และในฉากมีราชินีโยคาสตาเป็นผู้ไกล่เกลี่ย นางกล่าวให้อีดิปุสระงับความโกรธ 

ความต้องการของอิดิปุสคือ เขาต้องการหาผู้ที่สังหารกษัตริย์คนก่อน โดยการพยายามกล่าวหาครีออน เพราะเชื่อมั่นในความถูกต้องของตนเองมากจนไม่นึกเฉลียวใจเลยว่าจะเป็นความผิดของตน

รวมทั้งเพื่อจะช่วยช่วยแก้ Main conflict ของเรื่องว่าใครเป็นคนฆ่ากษัตริย์เลอุส

ฉากที่ 2

ฉากที่สัตวบาลที่รอดจากเหตุการณ์สังหารกษัตริย์เลอุสและเป็นคนที่นำเด็กไปมอบให้กับคนนำสารเมืองโครินท์

ในฉากนี้ทำให้เราทราบว่าอิดิปุสคือฆาตกรผู้ฆ่ากษัตริย์เลอุส

ต่อมาอีดิปุสจึงคร่ำครวญด้วยโศกเศร้าและรังเกียจตัวเองและโชคชะตาของตน ที่ว่า

                     

                   “อีดิปุส            โอ...โอ...ทุกสิ่งมีครรลองตามวิถีของมัน ทุกสิ่งเป็นจริงทั้งนั้น 

                                      …

                                      เป็นผู้ต้องคำสาปทั้งมวล ไม่ว่าเรื่องฆาตกรรม เรื่องการสมรส มิเว้นแม้                                    เรื่องกำเนิดอันถูกเดียดฉันท์” 

ต่อมาอิดิปุสได้แทงตาตนเองจนบอดเพราะรังเกียจการกระทำของตัวเอง กลายเป็นเหมือนชายตาบอดที่เขาเคยประณามไว้ตอนฉากแรก ๆ 

ความต้องการของอิดิปุสในฉากนี้คือ เขาต้องการชดใช้ความผิดบาปของตัวเอง อดิปุสรู้สึกความเจ็บปวดและแค้นตัวเองที่ได้กระทำสิ่งที่ผิดมหันต์ น่าเดียดฉันท์

การกระทำในช่วง/ฉาก (Beat/Scene Action) : ทำให้ผู้เฒ่าทิเรเซียสบอกว่าใครเป็นคนฆ่าท้าวเลอุส

beat 1  : พูดโน้มน้าวด้วยวาจาอ่อนน้อม ยกย่องทิเรเซียสว่าเป็นผู้รอบรู้

beat 2  : กล่าวหาว่าโหรเฒ่ามีส่วนร่วมในการสังหารท้าวทิเรเซียส

beat 3  : ขู่ว่าจะลงโทษจนสุดท้ายทิเรเซียสยอมพูดความจริง

การกระทำหลัก (Main Action) ：กล่าวหาว่าโหรเฒ่ามีส่วนร่วมในการสังหารท้าวทิเรเซียสและขู่ว่าจะลงโทษเพื่อให้โหรเฒ่าเผยความลับออกมา

เส้นต่อเนื่องของการกระทำ (Through Line of Action) : 

พูดโน้มน้าวด้วยวาจาอ่อนน้อม 👉🏼 กล่าวหาว่าโหรเฒ่ามีส่วนในความผิดนี้ 👉🏼 ขู่ว่าจะลงโทษ 👉🏼 ก่นด่าและดูถูกโหรเฒ่า 

–อีดิปุสไม่รู้ว่าใครให้กำเนิดตนเอง

-บิดาชื่อท้าวโปลิบุสผู้ครองนครโครินธ์ มารดาเป็นชาวดอเรียนนามเมโรปี

-เติบโตท่ามกลางชาวนครโครินธ์ ไม่เป็นรองใครในแผ่นดิน (ผู้คนเคารพ)

-ในงานเลี้ยง มีคนเมามาพูดว่าอีดิปุสไม่ใช่ลูกที่แท้จริง ผู้คนพากันพูดลับหลัง

-แอบเดินทางไปเทวาลัยแห่งเดลฟาย เทวะบอกเรื่องอื่นๆคือ “จะต้องสมสู่อยู่กินกับมารดา ให้กำเนิดบุตรธิดาที่ผู้คนจะเมินมอง ประกอบปิตุฆาต”

-เลยหลบหนีมา พเนจรมาไกลจนถึงตำบลนี้ ที่ทางสามสายบรรจบกัน มีคนขับรถม้าเข้ามาเบียดจนตกทาง เลยฟาดมันเข้าให้ เลยสู้กัน สุดท้ายอีดิปุสปลิดชีวิตเขา และสังหารคนทั้งหมด 

-กำพร้า ไม่รู้ว่าบุพการีคือใคร เป็นลูกบุญธรรมของผู้ครองนครโครินธ์

-มาครองบัลลังก์ ณ เมืองธีปส์ และแต่งงานกับมเหสีของท้าวเลอุส (โยคาสตา)

-ไม่เป็นสองรองใคร

-มีความสามารถในการบริหารบ้านเมือง ทำหน้าที่กษัตริย์ที่ดี สามารถแก้ไขปัญหาให้ประชาชนได้

-ไม่เชื่อคำพูดใคร เชื่อแต่ความคิดของตัวเอง

-ไม่ไว้ใจใคร ชอบกล่าวหาผู้ที่ปิดบังความจริงว่าจะทรยศ หรือเหยียดหยามเขา

-ตัวเองเป็นใหญ่ มีอำนาจ ตั้งใจแก้ปัญหาให้ประชาชน ทำหน้าที่กษัตริย์ที่ดี

-ต้องการรู้ความจริงให้ได้ แม้ว่าจะมีคนห้ามปรามมากเพียงใด หรือจะเป็นเรื่องร้ายแรงเพียงใด

-แม้ต้องสูยเสียคนที่ไว้ใจก็ต้องรู้เรื่องที่ตัวเองอยากรู้ให้ได้

-พยายามหลบหลีกคำทำนายที่ได้มาจากเทวะ ว่าจะต้องฆ่าพ่อตัวเอง และแต่งงานกับแม่ตัวเอง เลยหลบหนีออกนอกเมืองมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ เพื่อที่เรื่องแบบนั้นจะได้ไม่เกิดขึ้นกับตัวเอง

main conflict  :  ความขัดแย้งหลักของเรื่องอีดีปุสคือการที่อีดีปุสต้องการทราบตัวคนร้ายที่ฆ่าราชาเลอุสจึงได้เรียกโหรทิเรเซียสเข้ามาเพื่อถามความจริง แต่โหรกลับบอกว่าคนร้ายที่แท้จริงคือตัวอีดีปุสเองแต่อีดีปุสไม่เชื่อ

Message : สิ่งที่บทละครอีดิปุสจอมราชันตั้งใจจะสื่อสารคือ ความยโสโอหังและการหลงใหลในอำนาจของตนเองไม่เคยเป็นผลดีต่อใคร รังแต่จะทำให้เกิดม่านบังตาอันทำให้บุคคลนั้นมองไม่เห็นข้อผิดพลาดของตนเองและหลงระเริงอยู่ในอำนาจ  ความสุขสบายจนลืมไปว่าบนโลกใบนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ทุกสิ่งเกิดขึ้นและดับไป มีเหตุการณ์เหนือความคาดหมายเกิดขึ้นในชีวิตของเราเสมอ เหมือนดังเช่น อิดีปุส ราชาผู้ครองบัลลังก์พร้อมทรัพย์ศฤงคาร ทั้งยังได้ชื่อว่าเป็นผู้ปราบปีศาจสฟิงค์ ใครจะเชื่อว่าโชคชะตาของเขาจะพลิกผันกลายเป็นผู้สังหารบิดาและสมสู่กับมารดาของตนเอง ก่อเกิดความอัปยศจนต้องเนรเทศตนเองไปในดินแดนไกลโพ้นที่ตนไม่รู้จัก

ต้องการรักษาเกียรติยศ ชื่อเสียง และความยอมรับ 

Craveการยอมรับ ต้องการexcludeตัวเองจากการเป็นฆาตรกร

หาตัวฆาตรกรที่ฆ่ากษัตริย์เลอุส

 คลีออน = อีดิปุสไม่เชื่อใจคลีออน และกลัวว่าคลีออนจะล้มราชบัลลังก์และขึ้นครองราชย์แทนตน 

ทิเรเซียส = ทิเรเซียสกล่าวหาอีดิปุสว่าเป็นคนฆ่าท้าวเลอุส ทำให้อีดิปุสสงสัยว่าเขาถูกชักจูงโดยคลีออน และได้ผลประโยชน์หากคลีออนได้ขึ้นครองราชย์

โยคาสตา = อีดิปุสกลัวว่าโยตาสตราจะไม่พอใจกับชาติกำเนิดตัวเอง 

Oedipus Vs (ต่อสู้ หลีกหนี)ชะตากรรม คำทำนาย >แสดงอาการต่อต้านทุกๆตัวละครที่มาบอกว่าชีวิตเขาจะเป็นไปตามคำทำนายหรือมาขัดขวางการกระทำของเขาที่ต้องการจะพิสูจน์หาความจริง(ไม่เชื่อคำเตือนเกี่ยวกับคำทำนายที่ได้รับจากคนอื่น ๆ ) เพราะสุดท้ายแล้วเขาไม่ต้องการจะเป็นคนเขลาเพราะความฉลาดและสติปัญญาเป็นความความภูมิใจที่อิดิปุสมี

Message ของเรื่อง 

 อย่าหยิ่งผยองในความสำเร็จของตนเอง เพราะทุกคนล้วนมีจุดอ่อนและมีข้อผิดพลาดในตัวเอง อย่าหลงระเริงในความยิ่งใหญ่ของตัวเองจนไม่ยอมรับฟังความคิดเห็นและคำเตือนของคนอื่น > หยิ่งในตัวเองมากไปจนไม่เห็นหัวคนอื่นนำมาซึ่งความหายนะ

งานในห้อง#1

ให้แต่ละกลุ่มตั้งคำถาม (พร้อมคำเฉลย) เกี่ยวกับหรือจากบทละครเรื่อง “นางฟ้านิรนาม” (Cocktail) กลุ่มละ 2 ข้อ (ข้อละ 2 คะแนน) เพื่อถามกลุ่มอื่นในห้องเรียน

ถ้าเรียกกลุ่มใดตอบแล้วกลุ่มนั้นตอบไม่ได้หรือตอบผิด ผู้ตอบถูกหัก 1 คะแนน ผู้ถามได้ 1 คะแนน 

1 คำถาม ตอบได้ไม่เกิน 2 กลุ่ม โดยให้หารคะแนนให้กลุ่มที่ตอบถูกทั้ง 2 กลุ่ม

แต่ละกลุ่มจะตอบกี่คำถามก็ได้ ไม่จำกัด

กลุ่มที่คะแนนมากที่สุดจะได้สิทธิเลือกหัวข้อสำหรับงานกลุ่มที่จะนำเสนอในครั้งที่ 2 ก่อน จากนั้นจึงให้กลุ่มที่ได้คะแนนรองลงมาเลือกหัวข้อ

1. Plot และการดำเนินเรื่อง

2. Character (s): ตัวละครหลัก ตัวละครรอง ตัวละครสนับสนุน

3. Diction/Language(s), Sound/Music and Spectacles

4. แนวคิด Postmodern ที่สะท้อนในเรื่อง

5. ลักษณะของละครแนว Postmodern ที่ปรากฏในเรื่อง

—> เวลาผ่านไปนาน

Message
- การยึดมั่นในอุดมการณ์อันเสียสละเพื่อส่วนรวมและไม่ยอมแพ้แม้พบเจออุปสรรค จะนำพาไปสู่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ทั้งต่อตนเองและผู้อื่น
- มนุษย์จำเป็นที่จะต้องท้าทายกับวาทกรรมของผู้มีอำนาจที่สร้างระบบมากดขี่ผู้ที่ต่ำกว่าและต่อสู้กับกรอบความคิดเดิมเพื่อช่วยเหลือและคืนความยุติธรรมให้กับมนุษย์ที่ถูกผลักให้เป็นคนชายขอบ และเพื่อให้ทุกคนกลับมาเท่าเทียมกัน

Theme
- การต่อสู้เพื่ออุดมการณ์และเป้าหมายของตัวเอง
- การเสียสละตนเพื่อส่วนรวม
- การต่อสู้กับผู้มีอำนาจ
- การปฏิเสธการผลักคนชายขอบออกจากศูนย์กลาง

ตัวละครหลัก : ดร.กฤษณา ไกรสินธุ์

แกนของตัวละคร : 

Super Objectiveดร.กฤษณา ไกรสินธุ์ มีความต้องการช่วยเหลือผู้คนที่ยากลำบากในโลกจากโรคร้าย ไม่ว่าจะเป็นชนชาติใด เพราะมองว่ามนุษย์ทุกคนมีความเท่าเทียมกัน

Beat Objective  ในฉากแรกๆ ดร.กฤษณา ไกรสินธุ์มีความต้องการในฉากคือต้องการผลิตยาอะไรก็ได้ที่จำเป็นสำหรับคนไทย จึงจะยอมทำงานกับภาครัฐ ต่อมาเมื่อการผลิตยาเหล่านั้นได้ผลสำเร็จดี จึงมีความต้องการอยากจะช่วยเหลือคนไทยที่เป็นเอดส์ และเมื่อสามารถช่วยเหลือคนไทยที่ติดเอดส์แล้ว จึงมีความต้องการจะช่วยเหลือคนในทวีปแอฟริกาที่เป็นโรคเอดส์ ต้องการให้โรคเอดส์หมดไปจากโลก

Main conflict : ความขัดแย้งหลักในเรื่องคือการที่ดร.กฤษณา ไกรสินธุ์ต้องการให้ช่วยเหลือคนไทยทุกคนที่เป็นเอดส์ แต่รัฐบาลไม่ยอมช่วยเพราะมองว่าคนที่ติดเอดส์คือคนเลวที่ไปมั่วสุมมา จึงไม่จำเป็นต้องช่วย เพราะการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ตามหลักสิทธิมนุษยชนนั้น ช่วยแค่เฉพาะคนที่ดีก็พอ แต่ดร.กฤษณา ไกรสินธุ์ไม่เห็นด้วยเพราะมองคนทุกคนเท่าเทียมกัน 

ความขัดแย้งเรื่องที่ไม่มีใครเห็นด้วยกับการตัดสินใจจะทำยาต้านเอดส์ของดร.กฤษณา เพราะมีปัญหาทางสิทธิบัตร และผู้อำนวยการมองว่าทำไปก็ไม่มีกำไร แต่ดร.กฤษณามองว่ายังไงก็ได้กำไร 

ความขัดแย้งเรื่องสิทธิบัตรยาของบริษัทไบรตันไมลส์ที่มองแต่เรื่องผลประโยชน์ ไม่มองเรื่องชีวิตที่ต้องช่วยเหลือ

ความขัดแย้งกับกระทรวงสาธารณสุขที่ไม่ยอมถ่ายทอดเทคโนโลยีการทำยาให้กับทวีปแอฟริกาซึ่งมีโรคเอดส์ระบาดทั้งๆ ที่สัญญาไว้แล้ว

Motivation: ที่สืบเนื่องมาจากความขัดแย้งเรื่องความคิดที่ไม่ตรงกันของดร.กฤษณาและพรรคการเมืองคือ การลาออกจากพรรคเมตตาไทย และตัดสินใจจะไปทำยาต้านเอดส์ด้วยตัวเอง 

จากความขัดแย้งเรื่องสิทธิบัตรยาทำให้ดร.กฤษณาตัดสินใจจะฟ้องบริษัทไบรตันไมลส์กลับเพื่อให้ได้ผลิตยาต้านเอดส์ต่อไป 

จากความขัดแย้งกับกระทรวงสาธารณสุขทำให้ดร.กฤษณาตัดสินใจลาออกและไปช่วยเหลือผู้คนที่แอฟริกา

Inner Conflict : การที่พูดออกไปว่าทำยาต้านเอดส์ยังไงก็ได้กำไร เพราะดร.กฤษณาไม่ได้อยากทำยาออกมาเพื่อให้ได้กำไร แต่ต้องการทำเพื่อช่วยเหลือคนอื่น

 

Beat / Scene Action 

Main Action : คือการผลิตยาต้านเอสด์ให้สำเร็จ ไม่มีใครร่วมมือก็ทำคนเดียว เมื่อผลิตยาต้านเอดส์ได้ในรอบแรกที่ยังต้องกินหลายตัว มีการจะพัฒนาให้สามารถกินได้ในเม็ดเดียว เมื่อขายไม่ได้ก็มีความพยายามจะทำให้เกิดการประชาสัมพันธ์เพื่อให้ประชาชนเข้าถึงยา มีปัญหาเรื่องสิทธิบัตร ตัดสินใจต่อสู้ด้วยการฟ้องกลับ มีคนเป็นเอดส์ที่แอฟริกา ตัดสินใจไปแอฟริกา และสร้างโรงงานผลิตยาขนาดใหญ่ 

ภูมิหลัง

เป็นคนสุราษฎร์ธานี ที่เกิดที่เกาะสมุย จึงมีความเชี่ยวชาญและผูกพันกับธรรมชาติซึ่งส่งผลกับการผลิตยาต้านเอดส์ที่ใช้คาราจีแนนที่มาจากสาหร่ายทะเลที่เธอรู้จักมาใช้เป็นตัวยึดเกาะโมเลกุลยา 

ได้รับการปลูกฝังทัศนคติที่ดีมาจากคุณยายตั้งแต่เด็กเรื่องมนุษย์ทุกคนมีความเท่าเทียมและควรช่วยเหลือคนทุกคนเมื่อมีโอกาส จากฉากที่มีคนมาขายผักแล้วคุณยายช่วยซื้อทั้งหมดทั้งที่ไม่ได้จะกินหมด แต่ซื้อเพื่อช่วยคนขายและเอาผักไปแจกจ่ายให้คนที่ไม่มีกิน 

หน้าที่และบทบาท :

เป็นตัวละครหลักที่เป็นคนดำเนินเรื่องให้เกิดสถานการณ์ต่างๆ เป็นตัวละครที่มีบทบาทการกระทำก่อให้เกิดเรื่องราวต่างๆ เป็นตัวละครที่มีข้อขัดแย้งกับตัวละครอื่น ขัดแย้งในใจ เป้าหมายของตัวละครทำให้เรื่องเป็นไปตามการกระทำของตัวละคร 

ความต้องการสูงสุด (Super-objective): ช่วยผู้ป่วยโรคเอดส์ในประเทศไทยให้ได้รับการรักษา ยา อย่างถูกต้องและเหมาะสม

ความขัดแย้งในใจ (Inner-conflict): จริงๆแล้วอยากอยู่กับลูก อย่างที่บอกว่ารู้ว่าลูกต้องการตัวเอง และตัวเองก็ต้องการลูก แต่ตอนนี้ต้องมาช่วยผู้ป่วยโรคเอดส์ในประเทศไทย เพราะผู้คนที่นี่ก็ต้องการเขาเหมือนกัน

ความขัดแย้งหลัก (Main-conflict): เรื่องสิทธิบัตรของไบรตันไมลส์ที่ทำให้ดร.กฤษณาไม่สามารถผลิตยาต่อได้ในตอนแรก ทำให้เจ้าตัวพูดออกมาว่า “ทำไมเราต้องมากังวลกับเรื่องแบบนี้ด้วยนะ”

แรงจูงใจ (Motivation): ในตอนแรกรัฐบาลไทยไม่ยอมรับโรคเอดส์ ทำให้ไม่สามารถพัฒนาวิธีการรักษา หรือยาได้ เลยทำให้ทิโด้ต้องหาทางอื่นเพื่อช่วยชีวิตผู้ป่วยโรคเอดส์ในประเทศไทย

การกระทำหลัก (Main action): คิดเรื่องที่จะฟ้องไบรตันไมลส์ เรื่องที่พวกเขาแอบตัดข้อความ “5-100มิลลิกรัม” ออกจากเอกสารสิทธิบัตร

ภูมิหลัง: มีครอบครัวแล้ว มีลูกชื่อเอลเก้อยู่ที่เยอรมนี ตัวเองมาประเทศไทยเพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยที่ติดเอดส์ในฐานะแพทย์ไร้พรมแดน หรือ Doctors without Borders

หน้าที่และบทบาท: ทำหน้าที่แพทย์ไร้พรมแดนของตัวเองได้ดี ผลักดันและสนับสนุนให้ดร.กฤษณาทำยารักษาโรคเอดส์สำเร็จ จากตอนแรกที่ต้องเจออุปสรรค ก็ร่วมมือช่วยกันหาวิธีกับดร.กฤษณา จนสามารถผลิตยาออกมาได้

ความต้องการสูงสุด (Super-objective): แบ่งปันให้ผู้ที่ด้อยกว่า ช่วยเหลือผู้ที่ด้อยกว่าตน ยังคงฝึกฝนอยู่และต้องฝึกฝนต่อไป 

ความขัดแย้งในใจ (Inner-conflict): ตอนที่กฤษณาถามว่าตัวเองควรจะไปแอฟริกาเพื่อช่วยเหลือคนที่นู่นไหม คุณยายก็ตกใจ และถามว่านี่มันอะไรกัน

แรงจูงใจ (Motivation): เนื่องจากตัวเองเป็นแม่ชี อุทิศตัวเพื่อรับใช้พระพุทธศาสนา และพระพุทธเจ้าสอนให้เมตตาต่อสัตว์ทั้งปวง เห็นว่าคนทุกคนเท่ากัน

การกระทำหลัก (Main action): สอนกฤษณาเรื่องการแบ่งปันให้บุคคลที่ด้อยกว่า คนทุกคนเท่ากัน จนเป็นคติประจำใจของกฤษณา

ภูมิหลัง: เคยมีทาส แต่ก็ปล่อยไปเพราะเห็นว่าคนทุกคนเท่ากัน เห็นคุณค่าในชีวิตของทุกๆคน

หน้าที่และบทบาท: หน้าที่คือเป็นคนที่สอนดร.กฤษณาตั้งแต่เด็ก และบทเรียนนั้นยังคงอยู่ในตัวดร.กฤษณาตลอดมา มีบทบาทที่สำคัญมากต่อดร.กฤษณา เพราะที่เธอสู้เพื่อคนไทยที่ป่วยโรคเอดส์ขนาดนี้ ก็เพราะคำสอนของคุณยาย และจะเห็นได้ในฉากสุดท้ายที่คุณยายเอามือมาวางบนไหล่ดร.กฤษณาว่า คุณยายยังคงอยู่กับเธอเสมอ หรือในอีกแง่หนึ่งคือคำสอนของคุณยายอยู่กับเธอเสมอมา

ความต้องการสูงสุด (Super-objective): ช่วยงานกฤษณาให้ได้มากที่สุดในฐานะผู้ช่วย

ความขัดแย้งในใจ (Inner-conflict): อยากให้กฤษณาพักผ่อนบ้าง แต่ก็สนับสนุนดร.กฤษณาในฐานะผู้ช่วยทุกอย่าง พร้อมบอกว่าจะรีบมาช่วยงานตั้งแต่เช้าตรู่

ความขัดแย้งหลัก (Main-conflict): เรื่องสิทธิบัตรของไบรตันไมลส์ที่ทำให้ดร.กฤษณาไม่สามารถผลิตยาต่อได้ในตอนแรก ทำให้เจ้าตัวพูดออกมาว่า “พวกใจร้าย ไอ้อาชญากร”

แรงจูงใจ (Motivation): ตั้งแต่ตอนแรกที่เจอดร.กฤษณา เธอก็แสดงออกว่าปลื้มดร.กฤษณา และด้วยหน้าที่ของเธอซึ่งเป็นผู้ช่วย เธอจึงช่วยทุกอย่างที่ดร.กฤษณาขอ

การกระทำหลัก (Main action): เป็นคนเดียวที่คอยหาวัตถุดิบในการทำยามาให้ดร.กฤษณา ในตอนที่ไม่มีนักวิจัยคนไหนมาช่วยเลย

ภูมิหลัง: ทำงานที่องค์การเภสัช ปลื้มดร.กฤษณา

หน้าที่และบทบาท: เธอมีหน้าที่เป็นผู้ช่วยของดร.กฤษณา และเธอก็ทำได้ดี เธอสามารถทำตามที่ดร.กฤษณาขอได้ทุกอย่าง และยังแสดงความเป็นห่วงเป็นใย และร่วมสู้กับดร.กฤษณาด้วย 

ความต้องการสูงสุด (Super-objective): ต้องการขายยาให้ได้กำไรมากที่สุด

ความขัดแย้งในใจ (Inner-conflict): ไม่อยากให้ดร.กฤษณาทำยาต้านเอดส์เพราะกลัวขาดทุน แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ดร.กฤษณาได้ทำตามความต้องการของตัวเอง

ความขัดแย้งหลัก (Main-conflict): ไม่สนับสนุนการทำยาต้านเอดส์ของดร.กฤษณา และไม่อนุมัติการลาออกของดร.กฤษณา

แรงจูงใจ (Motivation): เพราะไม่เชื่อว่ายาต้านเอดส์จะทำได้สำเร็จ

การกระทำหลัก (Main action): เป็นคนที่เตือนดร.กฤษณาเรื่องข้อตกลงทริปส์ (ข้อตกลงทางการค้าด้านทรัพย์สินทางปัญญา)

ภูมิหลัง: เป็นผอ.ขององค์การเภสัชกรรม

หน้าที่และบทบาท: เป็นคนพาดร.กฤษณาเข้ามาทำงาน และห้ามปรามความตั้งใจในการทำยาต้านเอดส์ดร.กฤษณา

ความต้องการสูงสุด (Super-objective): ต้องการจะเป็นผู้นำพาประเทศไทยไปสู่แนวหน้าของโลกในด้านสาธารณสุข

ความขัดแย้งในใจ (Inner-conflict): 

ความขัดแย้งหลัก (Main-conflict): ไม่สนับสนุนความต้องการของ ดร.กฤษณา ที่จะถ่ายทอดเทคโนโลยีและนวัตกรรมด้านยาให้กับแอฟฟริกา 

แรงจูงใจ (Motivation): ต้องการให้ดร.กฤษณาร่วมมือกับตนเพื่อพัฒนาด้านเทคโนโลยีชีวภาพ

การกระทำหลัก (Main action): ไม่รักษาที่ให้กับดร.กฤษณา ที่จั้งใจจะถ่ายทอดเทคโนโลยีด้านยาให้กับแอฟริกา 

ภูมิหลัง: เป็นรัฐมนตรีสาธารณสุข เป็นคนเด็ดขาด เข้าใจความเป็นจริง และอยู่ในความเป็นปัจจุบัน

หน้าที่และบทบาท: เป็นผู้ที่ขัดขวางความต้องการของดร.กฤษณา 

ความต้องการสูงสุด (Super-objective): อยากให้ ดร.กฤษณา เปิดโรงงานผลิตยาต้านเอดส์

ความขัดแย้งในใจ (Inner-conflict): 

ความขัดแย้งหลัก (Main-conflict): ช่วยเหลือและสนับสนุนให้ดร.กฤษณาผลิตยาต้านเอดส์เพื่อนำไปรักษาผู้ป่วย

แรงจูงใจ (Motivation): คนงานในไร่เป็นเอดส์เยอะจนไม่มีคนทำงานในไร่ 

การกระทำหลัก (Main action): ให้ดร.กฤษณาได้ตั้งโรงงานทำยาต้านเอดส์ในพื้นที่และผลิตยาเพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยในแอฟริกา

ภูมิหลัง: ลูกชายของ ฮอสท์ เกบเบอร์ส เจ้าของโรงงานควินินในบูคาวู คองโก สามารถพูดภาษาไทยได้ 

หน้าที่และบทบาท:  เป็นคนชักชวนให้ดร.กฤษณามาตั้งโรงงานที่คองโก เพื่อผลิตยาต้านเอดส์

ชาวสวนเป็นตัวละครที่ปรากฏในฉากแรก ย้อนกลับไปตอนที่ดร.กฤษณาเป็นเด็กหญิง อาศัยอยู่กับคุณยาย เป็นคนที่นำมัน ผักบุ้ง หอมใหญ่ กะหล่ำแล้วก็ฟักมาขาย บทบาทของชาวสวนในเรื่องคือทำให้ผู้ชมเห็นถึงความใจดี ชอบช่วยเหลือคนอื่นของคุณยาย ซึ่งจะนำไปสู่messageที่กฤษณาได้รับว่า "ในโลกนี้มีคนที่โชคดีน้อยกว่าเราอีกมากนัก ฉะนั้นเมื่อมีโอกาสเราก็ควรช่วยเหลือเชา" ที่มีส่วนสำคัญต่ออุดมการณ์การทำงานของเธอในอนาคต

เดสิเรคือหญิงขายบริการชาวเยอรมันจากเมืองนิวออร์ลีนส์ รัฐหลุยเซียน่า มีบทบาทโดยที่เป็นสาเหตุให้ไทยมีผู้ติดเชื้อโรคเอดส์รายแรกนั่นคือเดชา

นักข่าวจากช่องบีบีซี ปรากฎในฉากที่3และ5ของเรื่อง เธอมีบทบาทในการชี้แจงสถานการณ์ว่าโรงพยาบาลรามาธิบดีได้ยืนยันว่าพบผู้ป่วยโรคเอดส์รายแรกของไทยแล้วและอธิบายในฉากที่ 5 ว่าปัญหาการติดเชื้อเอดส์ในไทยเป็นปัญหารุนแรงที่เกิดจากการเพิกเฉยของภาครัฐ บทบาทของเธอในเรื่องทำให้ผู้ชมทราบความเป็นไปของสิ่งที่เกิดขึ้นมากขึ้น

หมอทั้งสี่คนอยู่ในsettingของโรงพยาบาล มีบทพูดสนทนากับคนไข้เพียงบทสั้น ๆ ชี้แจงว่า ณ ตอนนั้นยังไม่มีทางรักษาโรคเอดส์ พร้อมทั้งมีบทบาทในการประกาศให้ผู้ชมฟังว่าคนไข้แต่ละรายเป็นผู้ป่วยเอดส์คนที่เท่าไรของไทยเริ่มตั้งแต่หลักร้อยไล่ไปถึงหลักแสน ด้วยการปรากฎตัวเพียงช่วงสั้นๆ และรวดเร็วทำให้ผู้ชมรับรู้ถึงความน่ากลัวของโรคเอดส์ที่สามารถติดต่อกันระหว่างคนอย่างเร็วเพียงในไม่กี่ปีโดยเฉพาะอย่างยิ่งบทพูดในหน้า 14 ที่หมด1-4ผลัดกันประกาศจำนวนตัวเลขผู้ป่วยเอดส์สลับกันอย่างเร็วชี้ให้เห็นว่าสถานการณ์ตอนนั้นวิกฤตมาก

เด็กหญิงในโฆษณาอายิโนะโตโมะปรากฎในฉากเดียวกับแม่และแพนด้าเพื่อโฆษณาผงชูรสโดยแสดงท่าทางสดใสและเอร็ดอร่อยในฉากที่6

อายิแพนด้าคือหมีแพนด้าสีแดงที่ปรากฏในโฆษณาอายิโนะโตโมะโดยกล่าวสโลแกนของสินค้า

ปรากฏตัวในฉากที่ 7 โดยเขายังเป็นเจ้าของร้านอาหารด้วย ในตอนแรกเขาสนทนากับสสอีก2คน เรื่องส.สมีชัยที่สาธิตการใส่ถุงยางอนามัยในสภา โดยเขารู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ต่อมาเขามีบทสนทนากับดร. กฤษณา ที่มากินอาหารที่ร้านของเขาเช่นเดียวกัน จากบทสนทนาทำให้ผู้ชมทราบว่าเขาเป็นคนที่หลงในยศและความสามารถของตัวเอง รวมทั้งออกความเห็นว่าควรให้คนที่เป็นเอดส์ "ตายไปซะให้หมด ๆ" เนื่องจากมองว่าเป็นหัวข้อที่ทำให้ชื่อเสียงของเขาและประเทศไทยมัวหมอง รวมทั้งมองว่าคนที่เป็นโรคดังกล่าวคือคนผิดเพศ ติดยา หรือสำส่อน

ประกอบด้วย สส ดร.กฤษณาและครอบครัวอายิโนะโตโมะ รวมทั้งลูกค้าคนอื่น ๆ

เป็นหนึ่งในทีมวิจัยของดร.กฤษณา เขาเคยเป็นคนทดสอบยาแอสไพรินก่อนที่จะเป็นอาสาสมัครคนแรกที่ช่วยดร.กฤษณาทำงานทดลองยาต้านไวรัสเอดส์

เป็นหนึ่งในทีมวิจัยของดร.กฤษณาที่ทดสอบประสิทธิภาพยาเม็ดควินิน ปรากฎตัวในฉากที่ 8 

ปรากฎในฉากที่12-13 มีลักษณะนิสัยที่หวังผลประโยชน์ เอารัดเอาเปรียบผู้บริโภคและคนไข้ โดยพวกเขาบอกกับดร.กฤษณาว่าตนถือสิทธิบัตรยาทั้งของดีดีแอลและสตาวูดีน รวมทั้งดูถูกกฤษณาว่าไม่รู้เรื่องกฎหมายระหว่างประเทศเกี่ยวกับทรัพย์สินทางปัญญา โดยผู้บริหารทั้ง5ไม่สนใจว่าจะมีคนล้มตายเพราะโรคเอดส์มากเพียงใด สนเพียงเงินที่ตนจะหาได้เท่านั้น

ปรากฎในฉากที่ 18 มีบทบาทในการเข้ามาแจเงดร.กฤษณาว่ารัฐมนตรีพร้อมให้เข้าพบแล้ว

เขาเป็นพ่อของเติร์ก เป็นคนต่อสายไปยังดร.กฤษณา เพื่อเชิญชวนให้เธอมาที่โรงงานของเขาที่คองโกและผลิตยาต้านเอดส์ในคนงานของเขา

ปรากฎในฉากที่ 19 เพื่อแสดงให้เห็นบรรยากาศที่สนามบินคองโก

มีการเล่นคำในภาษาอังกฤษ ตัวอย่างในฉากที่ 2 ตัวละครเดสิเรมีการเล่นคำว่าแบงค็อก กับ bang-cock เพื่อให้ผู้ชมเห็นคาแร็กเตอร์ชัดขึ้นว่าเดสิเรเป็นสาวขายบริการ

มีการใช้ภาษาทางการเห็นได้จากการรายงานข่าวบีบีซี

มีการเล่นคำในภาษาไทยจากชื่อยีห้อผงชูรสชื่อดังของไทย ที่รู้จักกันในนามอายิโนะโมะโต๊ะเปลี่ยนเป็นอายิโนะโตโมะ เพื่อที่จะบอกว่ายี่ห้อนี้ไม่ได้ขายแค่ผงชูรสอย่างเดียวแต่มีขายเคมีภัณฑ์อื่น ๆ ด้วย

มีการใช้ภาษาถิ่นอีสานจากฉากที่ 6 โฆษณาอายิโนะโตโมะที่แม่ในโฆษณาพูดว่า "ลำขนาดเจ้า-อร่อยจังหู้" ทำให้ผู้ชมเข้าใจได้ว่าอายิโนโตโมะนั้นอร่อยและใช้กันทั้งประเทศ

มีการแสดงความต้องการของตัวละครที่ชัดเจนจากการพูดเน้นย้ำถึงความต้องการที่จะสร้างยาต้านเอดส์ จากฉากที่ 8 ในตอนที่ ดร.กฤษณาตอบนักวิจัยว่า “ใช่ ใช่ ใช่!”

ในฉากที่ 10 การที่มนุษย์เวลาทั้งสองคนคอยขานว่า "หนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมง... และ เม็ดยาไม่ยอมเกาะตัว เม็ดยาแตกออกจากกัน..." ช่วยทำให้บรรยากาศการทำยาในห้องทดลองของ ดร.กฤษณา มีความตึงเครียดขึ้น

ในฉากที่ 12 ที่ไบรตันไมล์ 5 และ 1 พูดว่า "Listen, Lady" "She's a doctor" "Excuse me?" แสดงให้เห็นถึงความคิดกดเพศหญิงของผู้บริหารไบรตันไมล์ โดยในทีแรกที่ใช้ว่า Lady จากนั้นเมื่อโดนแก้ว่า Doctor ตัวละครไบรตันไมล์ 5 ก็เกิดความประหลาดใจ ทำให้เห็นทัศนคติว่า คำว่า “Lady” มีค่าด้อยกว่า

ในฉากที่ 13 การที่ตัวละครอายิพริตตี้พูดว่า "ฮาว เมย์ ไอ เฮล์ป ยู?" และฟังภาษาอังกฤษไม่ออก ในขณะที่แพนด้าซึ่งเป็นผู้ชายพูดสามารถสื่อสารโดยใช้ภาษาอังกฤษได้อย่างเข้าใจและรู้เรื่อง แสดงให้เห็นแนวคิดกดผู้หญิงญี่ปุ่นว่าผู้หญิงญี่ปุ่นไม่เก่งภาษาอังกฤษ

มีการใช้ภาษาต่างประเทศจากหลากหลายที่ เช่น อังกฤษ สเปน ฝรั่งเศส จีน รัสเซีย และอาราบิค แสดงให้เห็นมีการรวมตัวกันของนานาประเทศในการประชุมระดับโลก

มีการใช้ภาษาต่างประเทศเพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวละครเป็นชาวต่างชาติ จากนั้นจึงพูดภาษาไทยตามให้ผู้ชมเข้าใจ เช่น

มีการใช้ภาษาวิชาการที่ใช้ในทางการแพทย์ แม้ว่าผู้ชมอาจไม่เข้าใจทุกคำ แต่ศัพท์เหล่านี้ช่วยส่งเสริมให้คนดูเชื่อในความเป็นนักเภสัชกรรมของตัวละคร ดร.กฤษณาและทีมนักวิจัยคนอื่น ๆ มากยิ่งขึ้น เช่น

Sound / Music
เสียงน้ำหยดทุก ๆ 2-3 วินาทีในตอนก่อนเริ่มเรื่องเป็นเหมือนเสียงหยดน้ำใส่หลอดทดลองของนักวิทยาศาสตร์ เพื่อสร้างบรรยากาศให้ผู้ชมก่อนเริ่มเรื่อง

เสียงคลื่นสมุทรทำให้ผู้ชมรู้สถานที่ว่าคือทะเล/ริมหาดทราย บวกกับเสียงดนตรีไทยที่ช่วยสร้างบรรยากาศผ่อนคลาย ทำให้ผู้ชมรู้ได้ว่าในตอนนี้สถานที่คือประเทศไทย

การใช้เพลงแจ๊สแบบ Bourbon Street ในฉากริมถนนนิวออร์ลีนส์ เพื่อให้ผู้ชมเห็นความแตกต่างทางสถานที่ระหว่างฉากที่ 1 และ 2 ว่าสถานที่เปลี่ยนจากประเทศไทยเป็นสหรัฐอเมริกา

มีการใช้เสียงเลียนธรรมชาติ เช่น เสียงคลื่นทะเลซัดในฉากบนเกาะสมุย เสียงรถยนต์ขับผ่านไปในฉากริมถนน เป็นต้น

มีการใช้เสียงดนตรีและเสียงพูดคุยทุกครั้งที่เป็นบทสนทนาของคนไข้และหมอ จากนั้นเสียงดนตรีจะถูกผลักออกไปและแทนที่ด้วยเสียงนาฬิกาเมื่อเป็นบทสนทนาของดร.กฤษณาและผอ. ให้ผู้ชมเห็น contrast ของความวุ่นวายข้างนอก และความตึงเครียดในห้องที่ดร.กฤษณาและผอ.อยู่ โดยมีเสียงกริ่งเป็นตัวคั่น

ในฉากที่ 10 มีการใช้เสียงเพลงช้า ๆ ใช้โน้ตไม่กี่ตัวซ้ำไปซ้ำมา ฟังดูอ้างว้าง ประกอบฉากที่ดร.กฤษณาทำยา เพื่อให้คนดูรู้สึกว่าดร.กฤษณาทุ่มเททำยาต้านเอดส์เพียงคนเดียว อ้างว้างในห้องทดลองโดยไม่มีใครช่วยมาเป็นเวลานาน ประกอบกับเสียงของมนุษย์เวลาคอยบอกเวลาที่ล่วงเลยไป

เสียงนาฬิกาเดินประกอบกับตัวหนังสือที่เขียนบอกวันที่ เวลา และปี ช่วยให้ผู้ชมทราบถึงช่วงเวลาของฉากต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น โดยจะไม่ต้องใช้แสง black out ในการเปลี่ยนระหว่างฉาก

เสียงเพลงในฉาก 12 ที่ดังขึ้นทันท่ีหลังจากกิตติพันธุ์บอกว่าผู้บริหารไบรตันไมล์จะมาพรุ่งนี้ ช่วยกระตุ้นให้ผู้ชมเกิดอารมณ์ร่วม ทำให้รู้สึกตกใจไปกับ ดร.กฤษณา และเห็นว่าการที่ผู้บริหารจะมาวันพรุ่งนี้เป็นเรื่องใหญ่

ในฉากที่ 13 มีการใช้เพลงโน้ตเสียงต่ำ ซ้ำไปมาเพื่อให้ผู้ชมรับรู้ถึงความตึงเครียดที่ของฉาก จากการเจรจาของไบรตันไมส์ล 1 ที่ต้องการผูกขาดการซื้อขายเคมีภัณฑ์ดีดีแอลจากบริษัทอายิโนะโตโมะเพียงผู้เดียว และไบรตันไมส์ล 2 กับไบรตันไมส์ล 3 ปรึกษากันเรื่องสิทธิบัตรยาดีดีแอลที่มีปัญหา

ในฉากที่ 16 มีเสียงบรรยากาศในห้องประชุมขนาดใหญ่และก้อง ช่วยให้ผู้ชมรู้สึกถึงความกว้างใหญ่ของห้องประชุมเอดส์โลก แม้ว่าขนาดของเวทีจะเท่าเดิม เสียงที่ก้องจะช่วยให้คนดูรู้สึกถึงความกว้างขวางมากขึ้น

ในฉากที่ 17 ที่ใช้เสียงเพลงเบา ๆ เหมือนฉากที่ 1 แต่ฟังดูคุกคามและเป็นลาง ทำให้ผู้ชมเห็นถึง contrast ของฉากนี้และฉากที่ 1 แม้จะเป็นฉากที่มียายและเด็กหญิงกฤษณาอยู่ในสถานที่เดียวกัน (เกาะสมุย) แต่ให้อารมณ์ต่างกัน

ในตอนท้ายของฉากที่ 18 มีการเปิดเพลงคองโก ทำให้ผู้ชมรับรู้ได้ว่าสถานที่ต่อไปจะย้ายจากประเทศไทยไปเป็นคองโกแทน โดยในตอนต้นของฉากที่ 19  มีการใช้เสียงเครื่องบินลงทำให้ผู้ชมทราบว่าสถานที่ของฉากต่อไปนี้คือประเทศคองโก

ในฉากที่ 19 มีการใช้เสียงป่าในตอนแรกเพื่อให้ผู้ชมรับรู้ถึงบรรยากาศโดยรอบของตัวละครว่าเป็นป่าและมีต้นไม้มากมาย (ไร่ซินโคน่า) สักพักเสียงของป่าจะค่อย ๆ เบาลงถูกแทนที่ด้วยเสียงน้ำไหล ทำให้ผู้ชมรู้ว่าตัวละครได้เดินทางลึกเข้าไปจนถึงฟาร์มาคีน่าแล้ว

เสียงปืนที่ดังขึ้นในฉาก 20 ทำให้ผู้ชมรู้มีว่ามีสงครามเกิดขึ้นอยู่ในประเทศคองโก แม้จะไม่มีภาพของทหารวิ่งผ่านเวทีก็ตาม

ในฉากที่ 21 เสียงป่าค่อย ๆ ดังระงม ช่วยกระตุ้นความรู้สึกตื่นเต้นของผู้ชม ทำให้ผู้ชมเกิดอารมณ์ร่วมไปกับสถานการณ์ที่ไม่ปลอดภัยในป่าในเวลากลางคืน

Spectacles
มีการสลับภาพบนเวทีกับฉากบนจอ ภาพฉายบนจอสามารถถ่ายทอดสิ่งที่ไม่สามารถใช้ฉากจริงอธิบายได้ เช่น ภาพโฆษณา การรายงานข่าวบีบีซี การฉายแผนที่โลกเมื่อเปลี่ยนประเทศ การแสดงโมเลกุลทางเคมีต่างๆ อีกทั้งยังช่วยในการเปลี่ยนฉากได้อีกด้วย เช่น การขึ้นข้อความบอกสถานที่ หรือเวลา เป็นต้น โดยมีการเปลี่ยนฉากอย่างเห็นได้ชัดในฉากที่ 19 ด้วยการเพิ่มต้นไม้บนเวทีจากเดิมที่ไม่มีต้นไม้อยู่เลย ทำให้ผู้ชมสามารถสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ต่างไปจากในฉากก่อนหน้า

- รื้อวาทกรรมเกี่ยวกับผู้ป่วยเอดส์ที่ผู้ป่วยเคยถูกมองว่าเป็นการคัดกรองทางธรรมชาติ ผู้ป่วยเอดส์เป็นพวกขายบริการ การสร้างวาทกรรมเหล่านี้ในอดีตเกิดขึ้นเพื่อให้นักการเมืองจะได้ไม่ต้องแก้ปัญหา 

การทำเพื่อคนชายขอบที่ถูกมองข้าม ทอดทิ้งไว้ข้างหลัง อันเนื่องมาจากการทำงานที่ล้มเหลวและทัศนคติที่ล้าสมัยของรัฐบาล

การช่วยเหลือคนที่ตกทุกข์ได้ยาก และลำบากมากกว่าเรา

“การเล่าใหม่เพื่อมอง(เห็น)ใหม่” 

ความเชื่อมโยง
การเล่าใหม่ถึงประเด็นเรื่องโรคเอดส์ เสียดสี เพื่อให้ปัญหาที่รู้สึกว่าไกลตัวมีความใกล้ตัวมากขึ้น เอาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงมาใช้เพื่อให้คนดูได้สำรวจมายาคติที่ซ่อนอยู่ในเหตุการณ์ต่าง ๆ เพื่อให้เห็นมุมมองของปัญหาโรคเอดส์ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

แนวคิดหลักเป็นการพูดถึงการรื้อสร้างวาทกรรมและมุมมองในอดีต แหกสิ่งที่เราเคยเชื่อว่าเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว การใช้ละครแบบ Postmodern ที่มีแนวคิดในการแหกขนบการเล่าเรื่อง แหกขนบละครเวทีก็จะยิ่งส่งเสริมแนวคิดดังกล่าว

ละครไม่ได้ทำหน้าที่เป็นตัวตีแผ่ความจริง แต่การนำเสนอเหตุการณ์ซ้ำ การ Parody/Satire การแหกขนบการเล่าเรื่อง จะทำให้คนดูรู้สึกถอยห่างจากเหตุการณ์ รู้สึกถูกรบกวนจิตใจ และทำให้เกิดการตั้งคำถาม โต้แย้ง ว่าทำไมเหตุการณ์ต่าง ๆ จึงเป็นเช่นนั้น นำไปสู่ความเข้าใจที่ชัดเจนมากยิ่งขึ้น

  Postmodern มักไหลย้อนกลับและมีสำนึกของตนเอง ตัวบทไม่ต่อเนื่องและขัดแย้งในเวลาเดียวกัน เน้นรื้อเปลี่ยนโครงสร้าง ย้ายความเป็นศูนย์กลาง ดังจะเห็นได้จากแนวคิดหลักของ Postmodern คือการตั้งคำถามกับกรอบความคิดหรือความรู้เดิม การรื้อสร้างความรู้และความจริง พหุวัฒนธรรมซึ่งหมายถึงความเท่าเทียมกัน ไม่มีการแบ่งแยกชนชาติ โลกาภิวัฒ์ซึ่งหมายถึงการผสมผสานวัฒนธรรมในโลก วัฒนธรรมสากลซึ่งมีความหายแคบกว่าโลกาภิวัตน์ และแนวคิดหลังอาณานิคมซึ่งคือการปลดแอกความคิดที่ว่าประเทศเจ้าอาณานิคมอยู่เหนือกว่าประเทศของตน 

2. การตั้งคำถามต่อสิ่งต่าง ๆ และการรื้อสร้างความรู้และความจริง (deconstruction)
แนวคิดการตั้งคำถามและรื้อสร้างความรู้และความจริงที่สะท้อนในเรื่องเด่นๆ เช่น

  2.1 การตั้งคำถามและรื้อสร้างกับคำว่า โรคเอดส์ ในบริบทของสังคมไทย ว่าคนเป็นโรคนี้เป็นคนเลวจริงหรือไม่ คนที่เป็นคนโรคนี้สมควรตายหรือไม่ 

   2.2 การตั้งคำถามต่อการทำงานของภาครัฐและส.ส. ถึงความเหมาะสมในการจัดลำดับความสำคัญระหว่าง ผลประโยชน์ส่วนตัว และผลประโยชน์ส่วนรวม รวมไปถึงการทำงานว่าคู่ควรกับตำแหน่งที่ได้รับการแต่งตั้งหรือไม่ ทำงานคุ้มค่ากับภาษีที่ประชาขนจ่ายไหม ใช้งบประมาณไปกับสิ่งที่ควรจะลงทุนแล้วหรือยัง

   2.3 ตั้งคำถามกับวัฒนธรรมไทยที่ไม่ให้พูดเรื่อง sex ในชีวิตประจำวัน

   2.4 ตั้งคำถามกับการมีอยู่ของสิทธิบัตรว่าในช่วงเวลาวิกฤติเราควรคำนึงถึงผลประโยชน์ที่เสียไปหรือคำนึงชีวิตคนที่ร่วงโรยอย่างรวดเร็วด้วยโรคร้ายตรงหน้ามากกว่ากัน และสรุปแล้วการมีอยู่ของสิทธิบัตรมีประโยชย์ หรือมีความสำคัญจริงๆหรือไม่ หรือเป็นเพียงเครื่องมือทางการค้าหรือเป็นเพียงเครื่องมือไว้ใช้ในเชิงพาณิชย์ หาเงินเข้ากระเป๋าคนที่ได้รับผลประโยชน์จากสัญญา

    บทละครเรื่องนี้ให้ดร.กฤษณาเป็นตัวแทนในการตั้งคำถามกับสังคมว่าที่เป็นอยู่มันถูกต้องแล้วหรือไม่ โดยเน้นไปที่ความสำคัญระหว่างชีวิตคนและกำไร สิ่งใดสำคัญกว่ากัน คำตอบจากบริบทในสังคมสมัยนั้นก็คือใช่ ถ้าไม่ใช่เรื่องของตัวเองหรือคนใกล้ตัว ด้วยความเป็นมนุษย์ยังไงก็เลือกที่จะเลือกเงิน หรือผลประโยชน์ของตัวเองมากกว่าเสมอ 

    การตั้งคำถามกับโครงสร้าง ความคิดความอ่าน และพยายามสร้างความตระหนักรู้ให้คนในสังคมที่พบได้ในเรื่องนี้ สะท้อนให้เห็นถึงความเป็น post modern ที่ปรากฎในเรื่องได้ดีทีเดียว

3. การเล่าใหม่เพื่อมอง-เห็นใหม่

4. พหุวัฒนธรรม

ตลอดทั้งเรื่องกำลังเสนอสังคมที่ความเป็นพหุวัฒนธรรม เห็นได้จากการใช้ภาษาต่างประเทศที่หลากหลาย หรือแม้แต่ภาษาไทยเองก็ยังมีภาษาถิ่นเข้ามาปะปนอยู่ด้วย รวมไปถึงวัฒนธรรม วิถีชีวิตที่แตกต่างกันไปในแต่ละท้องที่ แต่เรื่องนางฟ้านรินามกลับนำเสนอแนวคิดการปฏิเสธความเป็นสังคมพหุวัฒนธรรม เพื่อให้คนในสังคมได้กลับมาทบทวนกับตัวเอง และเกิดการตั้งคำถามต่อการกระทำที่ไม่เคารพในอัตลักษณ์ของชาติพันธ์อื่น เช่น การเรียกชื่อดร.กฤษณาในเชิงหยอกล้อของไบรตันไมร์ล
5. แนวคิดหลังอาณานิคม 

6. รสขัน-ขื่น และ ซึ้ง-ซ่าน

ในเนื้อเรื่องมีการเสียดสีเรื่องสังคมแบบทุนนิยมที่ใช้เงินเป็นตัวขับเคลื่อนธุรกิจและสังคม รวมถึงเรื่องของการเมืองที่ใช้เงินเป็นตัวขับเคลื่อนทำให้ไม่สนถึงเรื่องความเป็นอยู่ของคนในสังคม ละหน้าที่ของตัวเอง สนใจแต่เม็ดเงินที่จะได้มา มีการเสียดสีเรื่องของกลไกการบริหารงานในประเทศว่ามีสส.ที่เห็นแก่เม็ดเงินที่จะได้มาจากภาคเศรษฐกิจมากกว่าความเป็นอยู่ของประชาชนในประเทศ โดยการเสียดสีจะมีการดำเนินตลอดเรื่อง ทำให้ผู้อ่านรู้สึกอึดอัดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะมีการแสดงให้เห็นถึงความไม่ถูกต้องทางศีลธรรมอย่างเห็นได้ชัดกว่าที่เกิดขึ้นและเป็นจริงในสังคมแต่ไม่เด่นชัดเท่าที่เห็นในเรื่องนี้เล่นกับอารมณ์ของผู้อ่าน กระตุ้นให้เห็นถึงปัญหา ทำให้ผู้อ่านและผู้ชมต้องการหาคำตอบหรือแก้ไขปัญหาทางสังคมที่เกิดขึ้นในเรื่อง

ในเรื่องมีการพูดแฝงนัยยะไว้หลายแห่งในเรื่องเช่นตอนที่ตัวแทนจากไบรตันไมลส์พูดว่าหมารับใช้ยังได้กระดูกเป็นค่าตอบแทนตอนที่พูดเทียบกับการทำยาแต่ไม่ได้กำไรคืนทุนว่าไม่ได้ผลตอบแทนที่น่าพึงพอใจเหมือนกับตอนที่หมาได้กระดูกเป็นต้น หรือการใช้แฝงนัยในลักษณะชื่อหรือตัวละครเช่นชื่อของเดซิเรที่เป็นภาษาฝรั่งเศสแปลว่าความปราถนา และชื่อของเดชาที่เป็นภาษษฝรั่งเศสเช่นเดียวกันซึ่งแปลว่าเพิ่งจะ ทำให้หมายถึงผู้หญิงที่เป็นความใคร่และผู้ชายที่เพิ่งจะพบสิ่งนี้และไม่ได้ทันป้องกัน/ไม่รู้วิธีป้องกันโรคที่เขาไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นกับตัว หรือว่าการใช้แพนด้าแฝงนัยการแยกเอกลักษณ์/อัตลักษณ์ของวัฒนธรรมอื่น ๆ ไม่ออก เหมารวมว่าแพนด้าซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของประเทศจีนเป็นสิ่งเดียวกับญี่ปุ่นซึ่งเกิดจากการมองแบบตะวันตกที่มาว่าชาติเอเชียตะวันออกมีลักษณะที่คล้ายกันเหมือนกันไปหมด 

และเนื้อเรื่องของนางฟ้านิรนามส่วนใหญ่เป็นการพูดถึงปัญหาทางสังคมที่เกิดขึ้นจริงและเห็นอยู่ได้ในชีวิตประจำวัน ทำให้ผู้ชมเกิดข้อสงสัยกับสิ่งที่เป็นอยู่และเอาใจช่วยว่าตัวละครหลักอย่างกฤษณาจะสามารถเอาชนะอำนาจที่กดทับตัวเองเหล่านี้ไปได้หรือไม่