Rasa wywodzi się z Niemiec, nazwa pochodzi od nazwiska Karla Friedricha Louisa Dobermanna[3] (ur. 2 stycznia 1834, zm. 9 czerwca 1894) jej twórcy, pierwszego hodowcy, który był również poborcą podatkowym, właścicielem zakładu przerobu odpadów rzeźnianych, a także hyclem. Przypuszczalnie najostrzejsze ze złapanych psów rozmnażał, kojarząc ze znanymi wówczas „psami rzeźnickimi” (pochodzącymi od dawnych rottweilerów[4], pomieszanych z występującymi w Turyngii psami owczarskimi o maści czarnej z kasztanowym podpalaniem). Wyhodowane psy były czujne, często były używane jako psy stróżujące i policyjne, z czasem otrzymując przydomek „psów żandarmów”. Używano ich również do tępienia dużych gryzoni.

Na początku zeszłego wieku doberman został oficjalnie uznany za psa policyjnego.

Typowy doberman to według wzorca pies średniej wielkości, silny i dobrze umięśniony. Zachowując moc, powinien być jednocześnie elegancki i szlachetny w liniach. Powinien być dobrym psem rodzinnym, do towarzystwa, psem obronnym[5] i psem służbowym.)

Deutscher Hund

Wahrscheinlich waren die Vorfahren desheutigen Hundes der deutscheBullenbeisser und die "Hatz undSaurüden" (Hunde, die das Wildschweinaufspüren und jagen, das einerKreuzung zwischen einem muskulösenenglischen Mastifa und einemWindhund ähnelte). Hunde dieser Artwurden ursprünglich im Freiengehalten, um große Tiere zu jagen. Später, mit dem Rückgang der Zahl derWildschweine, im Gebiet des heutigenDeutschland, wurde die Hundezuchteingeschränkt. Damals wurde er alsBegleithund in der oberenGesellschaftsschicht anerkannt. Daserste Modell des deutschen Hundes, das sich deutlich vom heutigenStandard unterschied, wurde 1880 inBerlin gegründet[1]. Die Rasse wurdeder deutsche Hund genannt[4]. Bundeskanzler Otto von Bismarck warein großer Fan dieser Rasse.(Prawdopodobnie przodkamidzisiejszego psa był niemiecki bullbiter i"Hatz und Saurüden" (psy, które śledząi polują na dziki, które przypominałykrzyż pomiędzy muskularnym mastifaangielskim i chartem). Psy tegogatunku były pierwotnie trzymane nazewnątrz w celu polowania na dużezwierzęta. Później, wraz ze spadkiemliczby dzików w dzisiejszych Niemczech, hodowla psów była ograniczona. W tymczasie został uznany za psatowarzyszącego w wyższej klasiespołecznej. Pierwszy model psaniemieckiego, który wyraźnie różnił sięod dzisiejszego standardu, zostałzałożony w Berlinie w 1880 roku[1]. Rasa nie została nazwana niemieckimpsem[4]. Kanclerz Otto von Bismarckbył wielkim fanem tej rasy.)
Deutscher Schäferhund ( Owczarek Niemiecki )

Als sich die zynische Bewegung inMitteleuropa entwickelte undgleichzeitig die Stadtentwicklung zueiner Zunahme der Kriminalität führte, entstand das Interesse an einemGeschäftshund. In Deutschland wurdeein Verein zur Unterstützung der Zuchtvon Schäferhunden gegründet, dergutes Material für einen Diensthund fürdie Armee und die Polizei sah. DieseBeziehung wurde Phylax genannt.

Nach acht Jahren Phylax-Tätigkeitwurde ein neuer Verein gegründet, deram 3. April 1899 vom Rottmaker Maxvon Stephanitz gegründet wurde. Alsvon Stephanitz und sein Freund ArturMayer zu einer großen nationalenZuchtschau in Karlsruhe waren, erregteeiner der ausgestellten Hunde ihreAufmerksamkeit. Es war einfunktionierender Schafstall vomursprünglichen Typ, stark, haltbar undbelastbar. Der Hund hieß HectorLinksrhein und wurde eineNeuanschaffung von Stephanitz fürseine Grafrath-Hundefarm. Der Bauergab ihm den neuen Namen Horand vonGrafrath und registrierte ihn unter derNummer 1 im Herdbuch der DeutschenSchäferhunde.(Kiedy w Europie Środkowej rozwinął się ruch kynologiczny, a jednocześnie rozwój miast pociągnął za sobą wzrost przestępczości, zrodziło się zainteresowanie psem służbowym. W Niemczech utworzono związek, którego celem było popieranie hodowli psów owczarskich, w których widziano dobry materiał na psa służbowego dla wojska i policji. Związek ten nazywał się Phylax.

Po ośmiu latach działalności Phylaksu powstał nowy związek, utworzony przez rotmistrza Maxa von Stephanitza 3 kwietnia 1899 roku. Kiedy von Stephanitz wraz ze swoim przyjacielem Arturem Mayerem był w Karlsruhe na wielkiej ogólnokrajowej wystawie hodowlanej, ich uwagę zwrócił jeden z prezentowanych na tej wystawie psów. Był to pracujący owczarek w typie pierwotnym, silny, wytrzymały i sprężysty. Pies nazywał się Hektor Linksrhein i stał się nowym nabytkiem von Stephanitza do jego psiarni w Grafrath. Hodowca nadał mu nowe imię Horand von Grafrath i zarejestrował go pod numerem 1 w księdze hodowlanej owczarków niemieckich.)

Deutsches Reitpony (  Niemiecki kuc wierzchowy )

Rasse des Hauspferdes aus der Gruppeder Pferdeschwänze. ( rasa konia domowego z grupy kuców.)
Die Rasse wurde in den 1920er Jahren inDeutschland aufgezogen. ( Rasa była hodowana w Niemczech wlatach dwudziestych XX wieku.)
Ein Pferdeschwanz in Proportionen wie eingroßes, heißblütiges Pferd. Höhe von 130 bis 148 cm. Alle Arten von Beschichtungensind erlaubt (seltene Holzkohle).(Kuc proporcjami przypominający dużego konia gorącokrwistego. Wysokość od 130 do 148 cm. Dopuszcza się wszystkie rodzaje umaszczenia (rzadko spotykane srokate).)

Dulmanischer Reitstock ( Konik Dulmeński )

eine der Rassen der Pferde, Pony ( jedna z ras koni, kucyk)
Diese Pony-Bäume heben sich nichtvon anderen Rassen ab. Der Kopf isttypisch für einen Teich, der Hals istmittellang, der Stamm ist kompakt. Trockene Gliedmaßen mit starkenHufen. Es gibt drei Arten von Unkraut, die dominieren: heller Schmied, dunklerSchmied und Paniermehl, die auf diewilden Vorfahren der Rasse hinweisen. Weiße Sorten sind sehr selten undklein. Dorsale Schweißnähte undBeinschweißungen sind häufiger -typische Merkmale primitiver Pferde. Die Nutzfläche dieser Pferde ist groß. Es gibt gute Top- und Trapezpferdeunter ihnen. Widerristhöhe11 103-145cm.

1957 kaufte die Verwaltung desFürstenguts auf einerForschungsstation der PolnischenAkademie der Wissenschaften inPopielno das polnische Pferd NugataXII, einen Hengst der polnischenPferderasse, der sich seit 1963 versteckt hatte und einen bedeutendenEinfluss auf die Zucht hatte. Dietraditionelle Ernte der Junghengste ausdem Bestand findet jedes Jahr amletzten Samstag im Mai statt und wirddann versteigert.

Die Zucht findet in Deutschland statt, im Merfelder Bruch. Merfelder Bruchbei Dülmen war ursprünglich einSumpfgebiet des Fürsten von Croya. Bereits in Urkunden von 1316 sindHinweise auf "Wildpferde" aus Bruchenthalten. Die Erhaltung dieserPopulation sollte Prinz von Croyzugeschrieben werden, der 20 Pferde, die in der Herde blieben, in seinenBesitzungen züchten ließ. Es warendiese Pferde, die den Kern der heutigenHerde von etwa 200 Tieren bildeten.(Kuce te nie wyróżniają się spośród innych ras. Głowa jest typowa dla kuca, szyja średniej długości, kłoda zwarta. Kończyny suche o mocnych kopytach. Dominują trzy rodzaje umaszczenia: jasnogniade, ciemnogniade i bułane, wskazujące na dzikich przodków rasy. Białe odmiany są bardzo rzadkie i niewielkie. Częściej występuje pręga grzbietowa i pręgowanie na stawach kończyn – typowe cechy koni prymitywnych. Dzielność użytkowa tych koni jest duża. Są wśród nich dobre konie wierzchowe i zaprzęgowe. Wysokość w kłębie11 103–145 cm.

Kuce te stanowią jedyną w Niemczech populację prawdziwie prymitywnych koni, wywodzącą się od dzikich przodków i utrzymywaną w całkowicie naturalnych warunkach wychowu, choć na utrzymaniu ich dzikiego charakteru skoncentrowano się dopiero od roku 1944. W roku 1957 administracja dóbr książęcych zakupiła w stacji badawczej Polskiej Akademii Nauk w Popielnie ogiera rasy konik polski, Nugata XII, który kryjąc od roku 1963, wpłynął w istotny sposób na hodowlę. Corocznie w ostatnią sobotę maja odbywa się tradycyjne odławianie ze stada młodych ogierów, które następnie sprzedaje się na aukcji.

Hodowlę prowadzi się w Niemczech, w Merfelder Bruch. Merfelder Bruch w pobliżu Dülmen było pierwotnie bagnistym terenem należącym do księcia von Croya. Już w dokumentach z 1316 roku znajdują się wzmianki o „dzikich koniach” z Bruch. Zachowanie tej populacji należy zawdzięczać księciu von Croy, który nakazał prowadzić kojarzenia 20 koni, jakie pozostały z pogłowia, w swoich włościach. Właśnie te konie stworzyły trzon dzisiejszego stada, liczącego około 200 sztuk.)



ein Hannoveraner Pferd,( koń hanowerski )

ein heißblütiges Pferd mit einerharmonischen Körperstruktur. Alle Artenvon Salben sind vorhanden. Stigmatisiert. Sie hat eine Höhe von 162 - 175 cm.(koń gorącokrwisty o harmonijnej budowie ciała. Występują wszystkie rodzaje maści. Znakowane piętnem. Uzyskuje wysokość około 162 – 175 cm.)
1714 wurde Hannover durch dieHochzeit des Regenten mit der Königinvon England Teil des britischen Empire. So begann in der HannoveranerPferdezucht schon früh die Kreuzungmit englischen Vollblutpferden. Alsandere Kulturen erst mit der Kreuzungbegannen, befand sich der Bestand anHannoveraner Pferden bereits in derPhase der Konsolidierung -Bestimmung und Stabilisierung derErbeigenschaften. HannoveranerHengste wurden daher als edlesElement in andere Gestüte eingeführt. Das Landgestüt Celle züchtete bis zurMotorisierung viele sehr gute Arbeits- und Kavalleriepferde. Später ändertesie schnell und erfolgreich ihreAusrichtung auf die Produktionmoderner Pferde für den Pferdesport. (W roku 1714 Hanower stał się częścią Imperium brytyjskiego wskutek ślubu księcia regenta z królową angielską. Dzięki temu w hanowerskiej hodowli koni wcześnie przystąpiono do krzyżowania z końmi pełnej krwi angielskiej. Gdy inne hodowle rozpoczynały dopiero krzyżowanie uszlachetniające pełną krew, pogłowie koni hanowerskich było już w okresie konsolidacji – ustalenia i stabilizacji cech dziedzicznych. Ogiery hanowerskie wprowadzano więc do innych hodowli jako element szlachetny. Stadnina krajowa w Celle wyhodowała do czasów motoryzacji wiele bardzo dobrych koni roboczych i kawaleryjskich. Później szybko i z powodzeniem zmieniła kierunek na produkcję nowoczesnych koni do sportu jeździeckiego.)

Holsteiner Pferd(Koń holsztyński)

Starkes, großkalibriges, heißblütigesPferd. Die meisten Salben sind in allenSchattierungen verschachtelt, aber eskann auch andere Arten von Salbengeben. Stigmatisiert.(silny, duży, kalibrowy koń gorącokrwisty. Przeważa maść gniada z wszystkimi odcieniami, ale mogą też występować inne rodzaje umaszczenia. Znakowany piętnem.)
Das Holsteiner Zuchtgebiet ist seit demMittelalter bekannt. Die Zucht wurdevon den dänischen und norddeutschenGutshöfen unterstützt. Im 18. und 19. Jahrhundert wurden schwere, aberenergische und temperamentvollePferde für die Kutsche und daruntergeschätzt. Der französische ReitmeisterGuériniere lobte auch ihre Fähigkeit, sich nach der klassischen Schule zukleiden. Derzeit werden diese Pferdenach dem Vorbild eines deutschenSattelpferdes gezüchtet: leichtgewichtig, für den Einsatz auf derOberfläche vorgesehen. Die Zucht ist inerster Linie in privater Hand.(Holsztyński region hodowlany znany jest od średniowiecza. Hodowlę popierały panujące tu dwory: duński i północnoniemiecki. W XVIII i XIX wieku bardzo ceniono raczej konie ciężkie, ale energiczne i o żywym temperamencie, do powozu i pod wierzch. Francuski mistrz jazdy konnej Guériniere chwalił także ich uzdolnienia do ujeżdżenia wedle klasycznej szkoły. Obecnie konie te hoduje się zgodnie z wzorcem niemieckiego konia wierzchowego: lekkie w typie, przeznaczone do użytkowania wierzchowego. Hodowla znajduje się przede wszystkim w rękach prywatnych.)

Trakai-Pferd(Koń trakeński)

Pferderasse alter preußischer Herkunft.(Pferderasse alter preußischer Herkunft.)
Der Vorfahre des Trakai-Pferdes istSchweiken - ein starkes preußischesPony, gezüchtet von den Preußen. Schweikens/Trakens stehen seit jeherim Mittelpunkt und wurden deshalb gekreuzt, um die Eigenschaften eineshartnäckigen Urpferdes mit demWachstum, der Ausdauer, derSchnelligkeit und dem guten Charaktervon englischen Vollblut- und arabischenVollblutpferden zu verbinden. 1732 wurde das Königliche Trakengestüt inTrakeny von Friedrich Wilhelm I. vonPreußen gegründet, der ihm seinenNamen gab.

Dieses Pferd hat einen edlen Kopf mitgroßen Augen, einen langen, gutgeformten Hals, einen recht kurzen, aber großen und gut umrissenenWiderrist. Die Brust ist breit, dieSchultern sind lang und schräg. Dermittellange, kräftige Rücken endet ineinem leicht hängenden und gutbemuskelten Dach. Seine Beine sindzart, aber trocken und haben einenstarken Knochen. Die Widerristhöhebeträgt normalerweise 160 bis 175 cm. Das Fell ist einheitlich, aber nicht grau.

Schweikens/Züge sind vielseitigePferde - sie können sehr gut springen, sie eignen sich für die Prüfungen vonWKKW und Dressur. Die Pferde dieserRasse sind ruhig, freundlich, arbeitswillig und schnell erlernbar.

Diese Rasse wird in Polen wiederbelebt.(Przodkiem konia trakeńskiego jest schweiken – silny pruski kuc, wyhodowany przez Prusów. Schweikeny/trakeny zawsze były w centrum zainteresowania, dlatego też poddawano je krzyżówkom uszlachetniającym, aby połączyć cechy wytrwałego konia prymitywnego ze wzrostem, wytrzymałością, szybkością oraz dobrym charakterem koni pełnej krwi angielskiej i czystej krwi arabskiej. W 1732 roku została założona przez Fryderyka Wilhelma I Pruskiego Królewska Stadnina Trakenów w Trakenach, skąd wzięła się nazwa tego konia.

Koń ten posiada szlachetną głowę z dużymi oczami, długą, dobrze ukształtowaną szyję, kłąb dość krótki, ale wysoki i dobrze zarysowany. Jego pierś jest szeroka, a łopatki długie i skośne. Średnio długi, silny grzbiet kończy się lekko opadającym i dobrze umięśnionym zadem. Jego nogi są delikatne, ale suche i o mocnej kości. Wysokość w kłębie wynosi zazwyczaj 160-175 cm. Umaszczenie ma jednolite, ale raczej nie siwe.

Schweikeny/trakeny są końmi wszechstronnego użytku – potrafią świetnie skakać, sprawdzają się w konkurencjach WKKW oraz w ujeżdżeniu. Konie tej rasy mają spokojny charakter, są przyjazne, chętne do pracy i szybko się uczą.

Następuje odradzanie tej rasy na terenie Polski.)

Mecklenburger Pferd(Koń meklemburski)

kommt aus Deutschland, wird alsSattelpferd verwendet, wurde aberfrüher als Zeichenpferd oder fürmilitärische Zwecke verwendet. Vor derWiedervereinigung Deutschlands galtdas Mecklenburger Pferd als dieostdeutsche Variante desHannoveraner Pferdes. Beide Rassenhaben die gleichen Wurzeln undwurden mit Holsteiner, Trakiner undenglischen Vollblutpferden gekreuzt.(pochodzi z Niemiec, jest używany jako koń wierzchowy, ale dawniej używano go jako konia pociągowego lub do celów wojskowych. Przed zjednoczeniem Niemiec koń meklemburski był uważany za wschodnioniemiecką wersję konia hanowerskiego. Obie rasy mają te same korzenie i obie krzyżowano z końmi holsztyńskimi, końmi trakeńskimi i końmi pełnej krwi angielskiej.)
Der Aufbau dieser Rasse ähnelt dem derHannoveraner Pferde. Mittelgroßer Kopfmit geradem Profil. Die Silhouette istkompakt mit einer tiefen Brust und einemeng markierten Ball. Stabile Gliedmaßen inder richtigen Haltung mit gesunden undrunden Hufen und Schulterriemen ineinem schönen, diagonalen Winkel.(Pokrój tej rasy jest podobny do pokroju konia hanowerskiego. Głowa o średniej wielkości i prostym profilu. Sylwetka zwarta z głęboką klatką piersiową i mocno zaznaczonym kłębem. Kończyny mocne o prawidłowej postawie ze zdrowymi i okrągłymi kopytami oraz łopatkami ustawionymi pod ładnym, ukośnym kątem.)