_Milena

walę w drzwi aż uchylają się na kilka centymetrów za drzwiami wiem kto jest wiem ale nie wyłania się nie widzę

niech spojrzy mi w oczy niech powie wprost musi zrozumieć dlaczego tak jest jak było

daj mi szansę błagam pogadajmy wyjaśnijmy to wszystko było dla ciebie 

idź już sobie bo wzywam policję

jebane psy padam na posadzkę wszystko wokół wiruje ale musi zrozumieć opadam z sił mokra strużka spływa po nodze 

maciek to ty ze mną zerwałeś 

drzwi zostają zamknięte 

łapię równowagę i ja pierdolę już nigdy w moim życiu nie może być miłości 

4:33 13.06.2025

świta

Nie mogę już. Owocowe czwartki, dzień pizzy, dzień serowowania niby pizdeczki, ale doceni to tylko Aga z HR bo obejrzała raz drag race. Wszystko jak z jakiegoś kiepskiego harmonogramu radości, a ja zapisuje w nim kolejne spotkania.

Postanowiłem wybieram się na coffee rave. Musi się coś zmienić. Może w tej tezie o mojej trzeźwości poznam kogoś lepszego.

Wchodzę do “Czarnego Wilczura”, zamawiam przelew  etiopski, palony nad czarnym drewnem magnolii niskiej. Otaczają mnie ludzie, muzyka przygrywa, a ja lekko pogrywam nogą w rytm. Czuję się jak na owocowym czwartku w korpo  wokół mnie pełnoprawna sałatka owocowa. Tylko ja  jakiś zgniły ciepły owoc.

W łazience jest ciszej. Muzyka pulsuje w ścianach stłumiona i tylko rury szumią, a Maciek widzi wodę w nich, jak go otacza. Oblewa, kiedy nachyla twarz nad brudną umywalką i nabiera zimnej wody w dłonie. Białe ściany malowane błyszczącą farbą olejną klienci baru zapisali swoimi myślami. Próbuje je przeczytać, jego wzrok skacze od jednego napisu do drugiego, ale litery chwilowo nie układają się w słowa i może to przez to, że oczy szczypią od wody, a może od czegoś innego. Lustro nad umywalką jest rozbite. Mimo to patrzy, z nadzieją, że rozpozna osobę, po drugiej stronie. Tylko że szkło roztrzaskane jest dokładnie na wysokości oczu, a oczy to przecież okna duszy czy coś takiego, myśli. Coś każe mu jednak dotknąć lustra. Wygrzebać ostry kawałek szkła, jakby sięgał do wnętrza samego siebie. Z palca leci krew, ale pozwala jej kąpać.

Zosia

– Ej kim ty wgl jesteś? Czy jesteście?

Odezwało się jakieś tysiąc głosów jak chór w kościele.

– Jesteśmy, literalnie, najlepszym co mogło ci się przytrafić Maciek.

– Super, tylko skąd znacie moje imię?

– Ej no, przecież się znamy! Praca, studia, ten klub. W zasadzie co druga osoba którą widzisz to ktoś z nas. Razem tworzymy… LEGENDARNY ULTIMATE POLIAMORYCZNY ZWIĄZEK EVEEER. I przyjmujemy nowych członków. To twój znak btw, chcemy przyjąć ciebie.

– No nie wiem, niedawno zerwałem i trochę nie chcę tak szybko w nic wchodzić.

– Ok, valid. Kontrargument: tu będzie inaczej. Lepiej. Nie musisz się zbyt przywiązywać do kogokolwiek ani nic. No daleeej nawet *ty* na to zasługujesz.

I potem Maciek powiedział “no ok” i był trochę szczęśliwszy niż przed chwilą. Może, idk.

Oprócz niego. Wierzył, że jego situationship będzie miało jakiś głębszy sens, może by się w końcu ustatkował, ale nie - cóż za (nie)zaskoczenie.

Oczywiście, że się bał samotności , ale nie dawał tego po sobie poznać, w końcu… jako ekstrawertyk nie miał zamiaru pokazywać swoich słabości.

Musiał wyjść ze środka, czuł jak szumi mu w uszach, a w Hahu robiło się zbyt gorąco. Ślepo kracząc przed siebie wyszedł z klubu i oparł się o ścianę budynku.

Nocne powietrze uderzyło go w twarz, z ulgą że ma czym oddychać. Wyciągnął paczkę z przedniej kieszeni i zapalił papierosa.

— To jest właśnie studenckie życie - rzekł, zaciągając się po raz kolejny.

Rozejrzał się wokół siebie i myślał, że się pomylił, ale nie. Przed nim stała jego situationship z kolejną osobą, która jest tak samo naiwna, a jednak tak różna i wtedy uświadomił sobie jedno

— Jebany piątek trzynastego — zaciągnął się ostatni raz, a potem cisnął niedopałek o podłogę i wszedł z powrotem do środka.

Gapie zgromadzili się pod ścianą pubu, postanawiając zachować bezpieczną odległość, ale i miejsca w pierwszym rzędzie, w razie gdyby sytuacja miała przybrać jakiegoś interesującego twistu.

Nikt nie wiedział, skąd wzięli się mężczyźni i dlaczego postanowili pobić się na brudnej od moczu i popiołu kostce brukowej przed śmierdzącym pubem, ale to zrobili.

Maciek siedział w środku, kiedy doszły go odgłosy chamskiej bijatyki. Towarzystwo, któremu właśnie postawił kolejkę, zerkało na niego całkiem znacząco. Był wśród nich najstarszy, i choć nikt tak naprawdę nie oczekiwał od niego żadnej interwencji i on sam też się do niej nie poczuwał, postanowił wstać i zobaczyć, co takiego ciekawego działo się na zewnątrz.

— Zajmę się tym — rzucił do znajomych na odchodnym.

Trzydziestka na karku, kolejne lata na studiach, a do tego zakończył relacje, której nie potrafił nawet określić. Przestawał widzieć w tym wszystkim sens. Zagubił się. Nie wiedział czego chce, czego potrzebuje. Chciał wolności i swobody, jednocześnie pragnąc miłości i bliskości.

Tamtego dnia, w piątek trzynastego, zmierzał przed siebie, nie wiedział dokąd, ale poczuł, że musi - chciał dostać jakiś znak, co ma robić dalej. Ale może nie chodziło o to, by znać kierunek. Może wystarczyło ruszyć z pustymi rękami, mając tylko siebie.

Po kolei wciągały go wrota barów, ciemne portale do innych światów. W każdym z nich z nad lady czy pod sięgał po składniki swej włsnej mikstury.

Kostka cukru

Pióro kruka

Disco kula

z kajdan klucz

Słone łzy zebrane w nowiu

I aperol spritz

Kiedy wymiesza ją dokładnie w rytualnym tańcu - zaklęcie dopełni się. Po tym, jak zakocha się dziś w hulaszczej nocy, tej oryginalnej femme fatale, przyjdzie jutrzenka. I on nocy powie, że ma studia na 8, kurs: miłosne utopie - i że musi odejść. Takie mu kości rzucił los. Jest istotą magiczną, ulotną. Studentem.