Beşir üç çocuklu ailenin ortanca çocuğuydu. Mardin’in Ömerli ilçesinde Bafava Köyü’nde babası Mehmet, annesi Firuze, 10 yaşındaki abisi Hıdır ve 6 yaşındaki küçük kız kardeşi Halime ile birlikte küçük bir evde yaşıyordu. Beşir’in babası Mehmet, oğullarıyla beraber geçimini sağlamak için tarlalarda çalışırdı. O kadar yoksullardı ki Beşir çocukluğunu tarif ettiğinde şu cümleleri kullanırdı: ‘Kar buza dönüşmüştü, ayağıma giyeceğim bir lastik ayakkabım bile yoktu. Sık sık ‘’Baba ayaklarım üşüyor.’’ dediğimi hatırlıyorum. Ona ayakkabıyı her soruşumda, ‘’Oğlum ayakkabılarının çivilerini suya koymuş usta, ıslanıp yumuşasın ayakkabını yapacak.’’ derdi. Üstümde yaz kış giydiğim, dizime kadar bir beyaz fistan vardı, beyaz dediğime bakma, kirden ve çamurdan o kadar yıpranmıştı ki rengi kırmızıya dönmüştü. Bacaklarım, kulaklarım yüzüm, soğuktan bıçak yarası gibi kanardı. Annem evde biraz zeytinyağı varsa onu sürerdi, yoksa elleriyle ıslar ıslar ovardı. Ama yine de çok mutluyduk, kardeşlerimle ve arkadaşlarımla yoksulluğu iliklerimize kadar hissetsek de mutluluğu, neşeyi de iliklerimize kadar hissederdik.’ 

 Ellerinde üç süt keçisi, birkaç tavuk ve bir kovan vardı. Köyden yeni bir ev almışlardı. Mehmet bu durumu görüyordu ve artık köyde kalamayacaklarını söyledi. Evin borcunu ödeyebilmek için, nesi  var nesi yoksa satıp savuşturdu,  İskenderun’a akrabalarının yanına göçtüler. Orada eski bir tahta barakada yaşadılar. İnşaatlarda bekçilik yaparlardı. Hayalleri köyde aldıkları yeni evlerine yerleşip yaşamak olsa da geri dönemediler. Beşir’in babası artık geri dönemeyeceklerini anladığından, Mardin’deki evini satarak, İskenderun’da dört duvar bir göz ev satın aldı. Çünkü, baraka evleri o kadar kötüydü ki, İskenderun’un Yarıkkaya fırtınasında bir gün neredeyse uçuyordu, Beşir, annesi ve kardeşleriyle barakanın duvarlarını tutarak kurtardılar barakayı ve kendilerini. Yeni evin masraflarını karşılayabilmek için, Beşir boyundan uzun tıpkı hayatı gibi ağır ve meşakkatli yere sürünen boya sandığıyla ayakkabı boyamış, simit satmış, kahvehanelerde çalışmış… Yeni evlerinin tek komşusu bizdik. Ben 7 yaşındaydım. Biz de Mardin’den İskenderun’a geleli 1 yıl olmuştu.

Beşir’in tek arkadaşıydım. Beşir çalışkan, zeki, okumayı yazmayı tek başına öğrenmiş, dürüst bir arkadaşımdı. Onu görenler bunca zorluğa rağmen okumayı yazmayı ve hesap yapabilmeyi bilmesine çok şaşırırdı. Babam da Beşir’i çok severdi. Sonra ikimiz de büyüdük. Birbirimize daha da bağlandık. O artık bir inşaat ustası olmuştu. Durumları iyileşmişti. Bağımız hiç kopmadı. Bu bağımızı evliliğe dönüştürdük.

 Ben Elmas, Kar Çiçeği…  Şu anda Beşir’le çocuklarımız ve torunlarımızla birlikte huzur ve mutluluk içinde yaşamaktayız. Göç bizi bir çok şeyden ayırıp, uzak düşürse de birbirimize ve hayata sımsıkı bağladı. 

                                             SON
                                                                     Nagihan ERGÜL
   8/A Sınıfı

PROJE ORTAKLARIYLA YAPILAN "GÖÇ" KONULU ÖYKÜ YARIŞMASINDA 1. OLAN ÖYKÜMÜZ.