• 2017 Βραβείο ΙΒΒΥ στην κατηγορία Παιδική Λογοτεχνία (για το βιβλίο "Παπούτσια με Φτερά")

• 2011 Βραβείο από το Λογοτεχνικό Περιοδικό Διαβάζω (για το βιβλίο "Το Μοναχικό Δέντρο")

• 2007 Βραβείο από το Λογοτεχνικό Περιοδικό Διαβάζω (για το βιβλίο "Ως δια Μαγείας")

• 2007 Βραβείο ΙΒΒΥ στην κατηγορία Παιδική Λογοτεχνία (για το βιβλίο "Ως δια Μαγείας")

• 2004 Βραβείο ΙΒΒΥ στην κατηγορία Παιδική Λογοτεχνία (για το βιβλίο "Πιάστε τους!")

• 2020 Υποψήφια για το βραβείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

  
  

  ενώ το παραμύθι της "Μια άλλη μέρα θα νικήσεις εσύ" έχει μεταφραστεί και κυκλοφορεί σε πολλές γλώσσες. Έγραψε λιμπρέτα και στοίχους για τις παραστάσεις "Ταξιδεύοντας με τον Σταυρό του Νότου, Παράξενο δεν είναι;, Πες το με ένα παραμύθι" σε μουσική του Θάνου Μικρούτσικου. Το έργο της "Το αίνιγμα του Τρουλ" παρουσιάστηκε με την κινητή μονάδα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου σε παιδιά που νοσηλεύονται σε ιδρύματα και νοσοκομεία.

  Προτάθηκε ως Συγγραφέας υποψήφια για το Διεθνές Βραβείο H.C. Andersen και Πρέσβειρα για το παιδικό Βιβλίο 2020. Έχει γράψει αρκετά μυθιστορήματα, παραμύθια και ιστορίες για παιδιά, νέους και μεγάλους.

Επέστρεψαν στην Αλεξάνδρεια το 1905, όπου η Πηνελόπη γνώρισε τον Ίωνα Δραγούμη , τότε υποπρόξενο της Ελλάδας στην Αλεξάνδρεια.Η Δέλτα που είχε μετακομίσει στην Φρανκφούρτη το 1906 εξέδωσε το πρώτο της μυθιστόρημα, το Για την Πατρίδα, 1909 .Σύντομα ακολούθησε και το δεύτερο μυθιστόρημά της, Τον Καιρό του Βουλγαροκτόνου. Το στρατιωτικό κίνημα στο Γουδή το 1909 την ενέπνευσε να γράψει το Παραμύθι χωρίς όνομα (1911).

Το 1913 η οικογένεια Δέλτα επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια και το 1916 εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Αθήνα, όπου ο πατέρας της Δέλτα, Εμμανουήλ Μπενάκης, είχε εκλεγεί δήμαρχος. Ανέπτυξαν στενή φιλία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Κατά την διάρκεια της Β' Βουλγαρικήςκατοχής ελληνικών εδαφών (1916-1918) πολύτιμη υπήρξε η συνδρομή του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού με επικεφαλής την Πηνελόπη Δέλτα και την Έλλη Αδοσίδου, για την οργάνωση συσσιτίων, πρόχειρων νοσοκομείων και διανομή ιατροφαρμακευτικού εξοπλισμού.

Το 1922 αναλαμβάνει δράση, με την συμβολή της οικογένειάς της, για την ανακούφιση των αναγκών και την αποκατάσταση των προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής.Τo 1925 εκδόθηκε Η ζωή του Χριστού, ενώ την ίδια χρονιά εμφανίστηκαν τα πρώτα συμπτώματα της σκλήρυνσης κατά πλάκας.Το 1929 ξεκίνησε τη συγγραφή της τριλογίας Ρωμιοπούλες.

Εκδόθηκαν άλλα τρία μυθιστορήματά της: ο Τρελαντώνης (1932), όπου περιγράφει τις περιπέτειες του αδελφού της, όταν όλα τα αδέρφια ήρθαν από την Αίγυπτο να περάσουν το καλοκαίρι με την θεία τους (σε ένα σπίτι του Τσίλερ) στον Πειραιά, ο Μάγκας (1935), η ζωή στην Αλεξάνδρεια με τα μάτια του μικρού σκυλιού της οικογένειας, και το Στα μυστικά του Βάλτου (1937), όπου η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από την λίμνη των Γιαννιτσών κατά τη διάρκεια του Μακεδονίας Αγώνα. Το 1941 ο Φίλιππος Δραγούμης εμπιστεύθηκε στην Δέλτα τα ημερολόγια και το αρχείο του αδελφού του, Ίωνα Δραγούμης.

Έφυγε από τη ζωή στις 2 Μαϊου 1941. Στον τάφο της, στον κήπο του σπιτιού της, χαράχτηκε η λέξη «ΣIΩΠH».Το 2014 εκδόθηκε το τελευταίο της ανέκδοτο έργο Ρωμιοπούλες με επιμέλεια του δισέγγονού της Αλέκου Π. Ζάννα.

Τα παιδικά της χρόνια τα έζησε στην Ελλάδα. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα υποκριτικής στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής ενώ ταυτόχρονα συμμετείχε στην Αντίσταση για την απελευθέρωση της Ελλάδας. Έπειτα αυτοεξορίστηκε και πήγε στο Παρίσι. Εκεί γνώρισε σημαντικούς ανθρώπους, πα-

ντρεύτηκε και έκανε παιδιά. Αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα όπου ασχολήθηκε με το θέατρο και τον κινηματογράφο. Στην συνέχεια στράφηκε στη συγγραφή βιβλίων. Ένα από τα μυθιστορήματα για το οποίο έχει βραβευτεί

με το Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου είναι το ''Νινέτ''. Είχε προταθεί επίσης για το Βραβείο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Κάποια από τα παιδικά της έργα είναι:

1.Το γαϊτανάκι

2.Ο Φρίκος ο Κοντορεβυθούλης μου

3.Η σοφή μας η δασκάλα

4.Η κυρία Κλοκλό

5.Ο Τοτός και η Τοτίνα

6.Ο Αρλεκίνος

7.Το κουμπί και μια βελόνα

Η Λουίζα ξεκίνησε να γράφει από μικρή ηλικία. Έγραφε ιστορίες για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά της, γιατί δεν είχαν πολλά χρήματα. Το πιο γνωστό της βιβλίο είναι οι "Μικρές Κυρίες" (Little Women), που μιλάει για τέσσερις αδελφές και τις περιπέτειές τους. Το βιβλίο αυτό βασίζεται στην ίδια και στις αδελφές της.

Η Λουίζα ήταν δυναμική και ανεξάρτητη γυναίκα. Δούλεψε ως δασκάλα, νοσοκόμα και συγγραφέας. Της άρεσε να βοηθάει άλλους και πίστευε στην ισότητα των ανθρώπων. Ποτέ δεν παντρεύτηκε και αφιέρωσε τη ζωή της στη συγγραφή και την οικογένειά της.

Πέθανε στις 6 Μαρτίου 1888 στη Βοστώνη. Τα βιβλία της συνεχίζουν να διαβάζονται από μικρούς και μεγάλους σε όλο τον κόσμο.

ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ

"Καλοί Σύζυγοι" (Good Wives) – Η συνέχεια του "Μικρές Κυρίες".

"Μικροί Άντρες" (Little Men) – Ακολουθεί τη ζωή της Τζο ως δασκάλα.

"Τα Αγόρια του Τζο" (Jo's Boys) – Το τελευταίο μέρος της σειράς.

Βασιλική Χρήστου

Ο Ντίκενς σε ηλικία δεκαπέντε ετών αναγκάστηκε να διακόψει το σχολείο για να πληρώσει τα έξοδα στέγασής του, για να βοηθήσει την οικογένειά του και στην αποπληρωμή χρέους του πατέρα του. Tη διετία 1827-1828 ο νεαρός Ντίκενς δούλεψε ως βοηθός σε δικηγορικό γραφείο και στη συνέχεια ως στενογράφος στα δικαστήρια του Λονδίνου.

Από το 1833 και μετά η επαγγελματική του ζωή εναλλασσόταν μεταξύ δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας. Διετέλεσε πολιτικός και κοινοβουλευτικός συντάκτης σε διάφορα έντυπα φιλελευθέρων αποχρώσεων. Γνωρίζοντας την πολιτική ζωή από τα μέσα, έχασε σιγά -σιγά την εμπιστοσύνη του στο πολιτικό σύστημα, που εξέθρεφε «τη φτώχεια, την πείνα και την αμάθεια», όπως έλεγε, ενώ ήταν ιδιαίτερα επικριτικός για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, που «αποδεικνύεται τέλεια αποτυχία». Δεν είχε όμως και κάποια άξια λόγου εναλλακτική λύση να προτείνει.
Η φήμη του εκτοξεύεται με τα δύο επόμενα μυθιστορήματα του, Όλιβερ Τουίστ (1837-1838) και Νίκολας Νίκλεμπι (1838-1838), τα οποία αποκαλύπτουν με τα μελανότερα χρώματα τη μαύρη καθημερινότητα του Λονδίνου και του Γιορκσάιρ, με ένα σύμπαν βυθισμένο στην εκμετάλλευση, στο έγκλημα και την πορνεία.

• 1836: Sketches by Boz (Σκίτσα από τον Μποζ), διηγήματα

• 1837: The posthumous papers of the Pickwick Club (Τα χαρτιά του Πίκγουικ), μυθιστόρημα

• 1838: The Mudfog papers, διηγήματα

• 1839: The adventures of Oliver Twist (Οι περιπέτειες του Όλιβερ Τουίστ), μυθιστόρημα

• 1854: Hard times - for these times (Δύσκολα χρόνια), μυθιστόρημα

• 1843: A Christmas Carol (Χριστουγεννιάτικη Ιστορία), νουβέλα

😃👍🐈

Το ψέμα

Τα στενά παπούτσια

Ο θυσαυρός της Βάγιας

Το γαϊτανάκι

Νινέτ.📖📚📑🧾

Ο πατέρας του, ο Πέτρος Βερν, ήθελε να σπουδάσει τον γιο του και να τον κάνει δικηγόρο. Έτσι όταν ο Ιούλιος ήταν μικρός υπέφερε από τους περιορισμούς του πατέρα του, ο οποίος ήταν οπαδός της αυστηρής πειθαρχίας και ήθελε να εφαρμόσει ο γιος του έναν αλύγιστο κώδικα ζωής. Ίσως όμως η αυστηρή πειθαρχία, μαζί με την ανάγνωση δύο ωραίων έργων -του Οικογένεια Ελβετών Ροβινσώνων και του Ιστορίες της Πέτσινης Κάλτσας του Τζέιμς Φένιμορ Κούπερ- να έγιναν αιτία που σαν παιδί ο Ιούλιος Βερν ανέπτυξε μεγάλο ενδιαφέρον για τα ταξίδια και τις εξερευνήσεις, ένα πάθος που έδειξε αργότερα ως συγγραφέας περιπετειών και επιστημονικής φαντασίας. Το ενδιαφέρον του στο γράψιμο συχνά είχε επιπτώσεις στην πρόοδό του σε άλλα θέματα. Αξιοσημείωτα εργα του ειναι καποια απο τα παρακάτω.
Πέντε εβδομάδες με αερόστατο (1863)
Ταξίδι στο Κέντρο της Γης (1864)
Από τη Γη στη Σελήνη (1865)
20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα (1870)
Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες (1873)
Η μυστηριώδης νήσος (1874)
Μιχαήλ Στρογκόφ.

Τα εργα του Ιουλίου Βερν σε μαγνητίζουν , σε μεταφέρουν σε ένα κοσμο γεμάτο φαντασία και κάθε του λέξη σε ταξιδεύει σε αλλα μέρη κάνοντας σε μέρος του μυθιστορήματος.