Οι θετικές κριτικές αναφέρονται κυρίως στην ανάπτυξη των γνωστικών δεξιοτήτων αλλά και στη δυνατότητα που προσφέρουν στα παιδιά να καλλιεργήσουν τη φαντασία τους.

Οι αρνητικές κριτικές επισημαίνουν το κίνδυνο αύξησης της επιθετικής συμπεριφοράς από τη συχνή ενασχόληση με παιχνίδια με επιθετικό περιεχόμενο, την σταδιακή απευαισθητοποίηση στη βία καθώς και τον κίνδυνο εξάρτησης.
 
Θετικά:
1. Επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι τα videogames μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη γνωστικών δεξιοτήτων σε παιδιά με δυσλεξία . Συγκεκριμένη  έρευνα έδειξε ότι μετά από 80 λεπτά παιχνιδιού την ημέρα, παιδιά με δυσλεξία είχαν καλύτερες επιδόσεις στην ανάγνωση.
2.Μπορούν να χρησιμεύσουν ως αντιπερισπασμός για την αντιμετώπιση άγχους και πόνου κατά την διάρκεια επώδυνων
ιατρικών διαδικασιών.
3.Μια ακόμη έρευνα δείχνει ότι τα παιδιά από ηλικία 10-15 ετών που παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια για μία ώρα κάθε μέρα, είναι πιο χαρούμενα και εκφράζουν μεγαλύτερη ικανοποίηση από τη ζωή τους, σε σχέση με όσα δεν παίζουν καθόλου.
4. Τέλος, μεγάλης κλίμακας έρευνα έδειξε ότι τα video games δεν επηρεάζουν αρνητικά τις σχολικές επιδόσεις των εφήβων στις φυσικές επιστήμες, τα μαθηματικά και το διάβασμα.

Αρνητικά:

1.Η ενασχόληση με τέτοια παιχνίδια αυξάνει την αντιδραστικότητα των παιδιών και τα κάνει πιο ριψοκίνδυνα.

2. Έρευνα έχει δείξει ότι η αυξημένη χρήση συγκεκριμένων κατηγοριών - κυρίως δράσης και βίας- συνδέεται με μεγαλύτερες πιθανότητες το παιδί σε μεγαλύτερη ηλικία να καταφύγει σε κατανάλωση αλκοόλ, κάπνισμα, επιθετικότητα, παραβατικότητα .

3. υπερβολική χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών συνδέεται με μείωση των κοινωνικών δεξιοτήτων, του αριθμού των φίλων των παιδιών αλλά και με αύξηση της πιθανότητας να εμφανίσουν παχυσαρκία, αϋπνία, κακές διατροφικές συνήθειες και άλλα προβλήματα.

Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά εκείνα που κάνουν τα videogames τόσο ελκυστικά;

 Κατά καιρούς, στην προσπάθεια να εξηγηθεί και να αναλυθεί το φαινόμενο του gaming πολλοί θεωρητικοί έχουν θέσει ερωτήματα για το κατά πόσο τα παιχνίδια αυτού του είδους προσφέρουν μια κοινωνική δραστηριότητα για όσους ασχολούνται. Η γενικότερη αντίληψη, έκτος των εξαιρέσεων κάνει λόγω για παιδιά που κρύβονται στα δωμάτια τους χωρίς να έχουν καμία  επαφή με το  περιβάλλον τους. Πάνω σε αυτή την άποψη οι NON-gamers must die , που είναι ζωντανό κομμάτι της κοινότητας των gamer, μιλούν για μια διττή  κατάσταση. Από την  μια μπορεί κανείς να γίνει άμεσα κοινωνικός, ερχόμενος σε επαφή μέσω του παιχνιδιού με άτομα ακόμα και στην Αυστραλία, αλλά από την άλλη μπορεί να χαθεί και από τον κόσμο. «Αυτό έχει να κάνει με την παιδεία. Τι έχει πάρει κανείς από τους γονείς του, από την κοινωνία από το σχολείο. Υπάρχουν παιδιά, σε χαμηλά ποσοστά, που δεν καταλαβαίνουν ότι πρέπει να κάνουν κ άλλα πράγματα. Να βγουν έξω να παίξουν.Να βγουν στην κοινωνία. Αν ένα παιδί κλείνεται μέσα στο σπίτι και δεν κάνει τίποτα άλλο μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρνουν και οι γονείς.» 

 Ολοκληρώνοντας καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια από μόνα τους δεν έχουν σκοπό να επηρεάσουν αρνητικά  τους χρήστες.Κύριο μέλημα τους είναι η ψυχαγωγία των ενασχολούμενων. Ο χρήστης  από την άλλη , είναι υπεύθυνος για τις συνέπειες που θα ακολουθήσουν από την συνεχή χρήση  των ηλεκτρονικών παιχνιδιών χωρίς περιορισμούς και όρια .

Ένα κρυπτοσύστημα (σύνολο διαδικασιών κρυπτογράφησης - αποκρυπτογράφησης) αποτελείται από μία πεντάδα (P,C,k,E,D):

Ίσως το πιο χαρακτηριστικό και –πολύ σχετικά– πετυχημένο εγχείρημα ήταν η σειρά VR συστημάτων της Virtuality Group (πρώην W Industries). Μία εταιρεία που ειδικεύτηκε στην κατασκευή γαντιών, ακουστικών και headsets είχε ως αποκορύφωμα τα Virtuality VR, μία σειρά συσκευών που στηριζόταν στη χρήση ενός headset και ενός joystick για τη μεταφορά μίας VR εμπειρίας, ενώ υπήρχαν και μεγαλύτερες παραλλαγές-προσθήκες στο όλο σύστημα, όπως ένα pod ή ένα είδος cockpit. Το πιο χαρακτηριστικό ίσως game για το Virtuality ήταν το Dactyl Nightmare, ένα FPS όπου οι παίκτες κυνηγούσαν ο ένας τον άλλον, ενώ τους καταδίωκε ένας κακός πτεροδάκτυλος! Παρ’ όλο που το Virtuality κατάφερε να γίνει κάπως γνωστό και να φτάσει μάλιστα και στις αίθουσες των arcades, δεν αποτέλεσε εντέλει σε καμία περίπτωση την επανάσταση που περιμέναμε. Οι λόγοι νομίζω δεν είναι δύσκολο να γίνουν κατανοητοί. Βάλτε κυρίως τις απαγορευτικές τιμές για το μέσο καταναλωτή, το γεγονός πως ήταν μία ολόκληρη –και πιο ακριβή– διαδικασία το να παίξεις σε arcades και έπρεπε κάποιος να σε καθοδηγεί μονίμως και φυσικά το οπτικά πολύ φτωχότερο, μίζερο και δύσχρηστο αποτέλεσμα που δεν είχε μεγάλη σχέση με αυτά που περιμέναμε. Εκεί μάλλον κάπου την πάτησε η Virtuality Group (και οι οποιεσδήποτε λοιπές απόπειρες), καθώς οι προσδοκίες του κοινού τελικά αποδείχθηκαν εξωφρενικά υψηλές, εξαιτίας της εξωπραγματικής αναπαράστασης της VR στον κινηματογράφο.