นาย อรรถพล แซ่ลิ้ม 15 ม.6/7

https://courses.lumenlearning.com/suny-hccc-worldcivilization/chapter/the-indo-aryan-migration-and-the-vedic-period/

คือ สมัยพระเวท หรือ ยุคพระเวท (ราว 1500–500 ปีก่อนคริสตกาล) เป็นสมัยหนึ่งในประวัติศาสตร์ของอนุทวีปอินเดียทางตอนเหนือ มีช่วงเวลาระหว่างตอนสิ้นสุดอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุกับการตั้งรกรากครั้งที่สองที่เริ่มต้นตอนกลางของที่ราบลุ่มแม่น้ำสินธุ-คงคา (Indo-Gangetic Plain) ราว 600 ปีก่อนคริสตกาล ชื่อของยุคมาจากพระเวท ซึ่งคือคัมภีร์ที่ให้ข้อมูลของชีวิตของยุคนี้ ซึ่งเข้าใจว่าเป็นข้อมูลทางประวัติศาสตร์[1] และประกอบด้วยข้อมูลเอกสารชั้นต้นของยุคนี้ เอกสารเหล่านี้รวมถึงหลักฐานทางโบราณคดีทำให้สามารถพิจารณาพบร่องรอยและและสรุปได้ถึงความก้าวหน้าของวัฒนธรรมยุคพระเวท[2]

คัมภีร์พระเวทแต่งขึ้นจากการเล่าต่อกันมาโดยคนที่ใช้ภาษาอินโดอารยันเก่าที่อพยพจากทางตอนเหนือของภูมิภาคของอนุทวีปอินเดีย สังคมยุคพระเวทเป็นสังคมชายนำและสืบทอดตำแหน่งโดยฝ่ายชาย ต้นยุคพระเวทอารยันเป็นสังคมยุคสัมฤทธิ์ตอนปลายมีจุดศูนย์กลางบริเวณภูมิภาคปัญจาบ มีรูปแบบเป็นชนเผ่ามากกว่าจะเป็นราชอาณาจักร และสืบทอดตำแหน่งโดยฝ่ายชาย ต่อมาช่วงราว 1200–1000 ปีก่อนคริสตกาล ยุคพระเวทอารยันเริ่มขยายตัวไปทางทิศตะวันออกไปถึงทางตะวันตกของที่ราบลุ่มแม่น้ำคงคา และได้รับเครื่องมือทำจากเหล็ก ทำให้มีการถางป่าและมีการตั้งถิ่นฐานมากขึ้น มีสังคมกสิกรรม ในช่วงครึ่งหลังของยุคนี้มีการเกิดขึ้นของเมืองเล็ก ๆ ราชอาณาจักร และสังคมอันแบ่งแยกชนชั้นอย่างชัดเจนในอินเดีย[2] รวมถึงประมวลเกี่ยวกับพิธีกรรมการบวงสรวงดั้งเดิมของราชอาณาจักรกุรุ[3][4] ในช่วงนี้บริเวณตอนกลางที่ราบลุ่มแม่น้ำคงคาปกครองโดยกลุ่มที่ไม่ใช่วัฒนธรรมพระเวทอินโดอารยัน พอสิ้นสุดยุคพระเวทมีการเกิดเป็นนครใหญ่ ๆ และแคว้นใหญ่ ๆ ที่เรียกว่า มหาชนบท รวมถึงความเจริญรุ่งเรืองของขบวนการสมณะ (รวมถึงศาสนาพุทธและศาสนาเชน) ที่เข้ามาแข่งขันกับความเชื่อดั้งเดิมของยุคพระเวท

แหล่งที่มา : วิกิพิเดีย https://th.m.wikipedia.org

น.ส.สุธีธิดา เพี้ยบุญมาก ม.6/7 เลขที่ 25

นาย เอกรินทร์ เกตุสุวรรณ์ เลขที่10 ม.6/7

แหล่งสืบค้น hmong.in.th

นายทฤษฎี จันทรมณี ม.6/7 เลขที่12

ชาวอินเดียอารยันในยุคพระเวทตอนต้น ประมาณ 1,750-1,000 ปีก่อนคริสตศักราช พึ่งพาเศรษฐกิจแบบเร่ร่อนและเลี้ยงสัตว์เป็นหลัก โดยมีการเกษตรกรรมเพียงเล็กน้อย พวกเขาเลี้ยงแกะ แพะ และวัว ซึ่งกลายมาเป็นสัญลักษณ์ของความมั่งคั่ง

ชาวอินเดียอารยันยังเก็บรักษาคอลเล็กชันงานศาสนาและวรรณกรรมโดยการท่องจำและถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่นในภาษาศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาคือภาษาสันสกฤต ฤคเวทซึ่งน่าจะแต่งขึ้นในช่วงเวลานี้ มีเรื่องเล่าในตำนานและบทกวีหลายเรื่องเกี่ยวกับต้นกำเนิดของโลก บทสวดสรรเสริญเทพเจ้า และคำอธิษฐานโบราณเพื่อชีวิตและความเจริญรุ่งเรือง

ชาวอารยันในพระเวทจัดกลุ่มเป็นเผ่าต่างๆ และมักขัดแย้งกันเรื่องที่ดินและทรัพยากร ฤคเวทบรรยายถึงความขัดแย้งที่สำคัญที่สุด นั่นคือ การต่อสู้ของกษัตริย์ทั้งสิบพระองค์ ระหว่างเผ่าภารตะและสมาพันธ์ของเผ่าที่แข่งขันกันสิบเผ่าบนฝั่งแม่น้ำราวีในปัจจุบัน ทางตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดียและปากีสถานตะวันออก เผ่าภารตะซึ่งนำโดยกษัตริย์ของพวกเขา สุทัส อ้างชัยชนะและรวมเข้ากับเผ่าปุรุที่พ่ายแพ้เพื่อก่อตั้งเผ่ากุรุ ซึ่งเป็นสหภาพเผ่าในพระเวทในอินเดียตอนเหนือยุคพระเวทตอนปลาย (ประมาณ 1,000-500 ปีก่อนคริสตศักราช)

หลังจากศตวรรษที่ 12 ก่อนคริสตศักราช สังคมพระเวทเปลี่ยนจากกึ่งเร่ร่อนเป็นเกษตรกรรมแบบตั้งถิ่นฐาน ตั้งแต่ประมาณ 1,000-500 ก่อนคริสตศักราช การพัฒนาขวานและคันไถเหล็กทำให้ชาวอินเดียอารยันสามารถตั้งถิ่นฐานในป่าทึบบนที่ราบคงคาทางตะวันตกได้

การขยายตัวของภาคเกษตรกรรมส่งผลให้การค้าและการแข่งขันเพื่อแย่งชิงทรัพยากรเพิ่มมากขึ้น และชนเผ่าเก่าแก่จำนวนมากรวมตัวกันเพื่อจัดตั้งหน่วยการเมืองที่ใหญ่ขึ้น ชาวอินโดอารยันปลูกข้าวสาลี ข้าว และข้าวบาร์เลย์ และนำงานฝีมือใหม่ๆ มาใช้ เช่น งานช่างไม้ งานเครื่องหนัง การฟอกหนัง เครื่องปั้นดินเผา งานประดิษฐ์เครื่องประดับ การย้อมผ้า และการทำไวน์

น.ส. พิมพ์มาดา สมบูรณ์ ม.6/7

ยุคสมัยแห่งคัมภีร์พระเวท ชาวอารยันได้พัฒนาการนับถือเทพเจ้าให้มีระเบียบแบบแผนดียิ่งขึ้น พราหมณ์ผู้ทำพิธีได้รับการยกย่องมากยิ่งขึ้น ในฐานะเป็นผู้ที่สามารถติดต่อกับเทพเจ้าได้

คัมภีร์พระเวทมี 3 หมวดจึงเรียกว่า ไตรเพทหรือ ไตรเวท ต่อมาในปลายสมัยพราหมณะ มีการ แต่งเพิ่มอีกคัมภีร์หนึ่ง คือ อาถรรพเวท ในสมัยพระเวทยังไม่มีตัวอักษร คัมภีร์ต่างๆจึงยังคงเป็นการสืบทอดกันมาจาก การท่องจำปากเปล่าสืบๆมา เรียกว่า มุขปาฐะ คัมภีร์พระเวทถือว่าเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ที่ พระเจ้าประทานลงมา ห้ามคนนอกศาสนาเรียน พวกพราหมณ์ กษัตริย์ และไวศยะเท่านั้น ที่เรียนได้ พวกศูทรเรียนไม่ได้เลย พวกสตรีในวรรณะสูงทั้งสามก็เรียนไม่ได้

ในยุคพระเวทชาวอารยันนับถือเทพเจ้า 3 กลุ่ม คือ

1) เทพเจ้าบนพื้นโลก ได้แก่ พระปฤถวี พระอัคนี พระยม พระพฤหัสบดี เป็นต้น

2) เทพเจ้าในอากาศ ได้แก่ พระอินทร์ พระมารุต พระวายุ เป็นต้น

3) เทพเจ้าบนสวรรค์ ได้แก่ พระวรุณ พระอาทิตย์ เทพีอุษา เทพราตรี เป็นต้น

เทพเจ้าที่ได้รับ การยกย่องมากที่สุด คือ พระอินทร์ เป็นเทพเจ้าแห่งสงคราม พระวรุณเป็นเทพเจ้าแห่ง การเกษตร พระพฤหัสบดีเป็นเทพเจ้าแห่งวิชาความรู้

https://f7813.wordpress.com/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-2-59/%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%93%E0%B9%8C-%E0%B8%AE%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%B9/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%A1%E0%B8%B2/2-%E0%B8%A2%E0%B8%B8%E0%B8%84%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%97/

นาย ธีระชัย ดวงไชย เลขที่ 12

ยุคพระเวทหมายถึงช่วงเวลาในประวัติศาสตร์ตั้งแต่ประมาณ 1,750-500 ปีก่อนคริสตศักราช ซึ่งเป็นช่วงที่ชาวอินเดีย-อารยันตั้งรกรากอยู่ในอินเดียตอนเหนือ โดยนำประเพณีทางศาสนาเฉพาะต่างๆ เข้ามาด้วย ประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ในช่วงเวลานี้มาจากพระเวท ซึ่งเป็นคัมภีร์ที่เก่าแก่ที่สุดในศาสนาฮินดู ซึ่งประพันธ์โดยชาวอารยันในภาษาสันสกฤต

แหล่งที่มา Wikipedia , courses

ศิวกร พลเยี่ยม เลขที่8 ม.6/7

พลายเเก้ว ฉวีอินทร์ เลขที่5 6/7