• W 1930 roku, po odrzuceniu jego aplikatury w Radomiu (powodem były „nazbyt liberalne i filosemickie poglądy”), rezygnuje z kariery prawniczej.

• W 1933 roku publikuje swoją pierwszą książkę – „Pamiętnik z okresu dojrzewania”, a następnie pierwszą sztukę teatralną „Iwona, księżniczka Burgunda”. Na początku jest poddany krytyce, ale równocześnie zostaje zauważony przez prasę i rozpoczyna współpracę z kilkoma gazetami warszawskimi jako krytyk literacki. W tym samym roku umiera ojciec Witolda.

• W 1858 Proniewska przenosi się wraz z matką do Uciany — miasta położonego w północno-wschodniej Litwie.
• Podobnie jak wielu romantycznych poetów, Proniewska zamarła rok później w Ucianie, po ciężkiej chorobie [26 maja 1859 rok]. Miała zaledwie 31 lat. 
• Na miejscowym cmentarzu znajduje się kapliczka upamiętniająca Proniewską.
•  Los zaszczycił ją czymś, co w połowie XIX wieku nieczęsto stawało się udziałem litewskich poetów, mianowicie – doczekała się ona dwóch książkowych wydań swojej twórczości oraz kilku publikacji w ówczesnej prasie. 

„Za cóż mnie darzysz tak chlubnem imieniem."
"Nie świeci dla mnie ten promień uroczy.”

• Ona szukała niejako słów usprawiedliwienia za śmiałość zajmowania się tak wysoką materią jak poezja:

Do Szlachcica z ustronia.

Zdala od pięknej Kowieńskiej doliny, 
W ubogim domku, wśród miłej rodziny, 
Z ojczystych pieśni i drogich pamiątek, 
Natchnienie zdobi mój cichy zakątek. 

Nie wznoszę pieśni aż w świątynią sztuki, 
Bo więcej trzeba światła i nauki – 
Świętem uczuciem tylko serce poję, 
Wdzięcznemi łzami płyną myśli moje.
[...] 

• Od dzieciństwa zdradzała zdolności poetyckie. W piórze była samoukiem, tworzyć zaczęła już w wieku siedmiu lat.

„Od lat dziecinnych miała w duszy przeczucie jakiegoś nieszczęścia – zauważa Rymkiewicz na podstawie ocalałych fragmentów ze spalonych rękopisów poetki – każda jej myśl, każde uczucie były napiętnowane cichym smutkiem”.

• Nie wiadomo jak by się jej losy jako pisarki, gdyby nie nagła śmierć ojca. Matka, przygnieciona nadmiarem codziennych trosk, nie mogła się zająć sierotą. Siedmioletnia Karolina, błąkając się samotnie po gaikach otaczających ich dom, przesiadując nad brzegiem strumienia i wsłuchując się w jego szmer, układała wiersze i rzewne piosenki.

 „Się zjawiła na horyzoncie Żmudzkim w Telszach młoda wieszczka, wszyscy tylko o niej rozmawiają”. 

• Prace i twórczość Proniewskiej były znane na Żmudzi dzięki odpisom - jej utwory jeszcze przed ukazaniem się druku, krążyły po Żmudzi w odpisach, deklamowano je na wieczorkach literackich i spotkaniach towarzyskich [znane były też jej improwizacje].  Dzięki temu artystka zyskała sławę natchnionej poetki.

[…] znaczna część Korony wyobraża sobie Litwę jako kraj nawpół dziki, przeto każdy, by najmniejszy objaw życia u nas wewnętrznego, powinien być dla was nowością. [...] nam zaś pozostaje z pokorą przyjąć zarzut, i pracą, pewno przy trudniejszych obwarunkowaniach dowieść, że i u nas są ludzie, że i u nas nie brak pierwiastków życiowych; – właśnie i teraz krążą u nas po rękach pierwsze próbki poetyczne p. Karoliny Proniewskiej; wiele w nich prawdziwego natchnienia i ciepłego uczucia.

Wdzięczne jest serce – lecz mocno boli,
Bo nie ma prawdy w litości ludzi,
Bo w tym zakątku na świętej Żmudzi
Matka nie życzy dziecku niedoli...
Są i tu serca, co czuć umieją,
Zdolne ocenić dar przyrodzenia,
Bo prawdę czują i rozumieją
Żywiej i tkliwiej, niż świat ocenia.

• Żywi i umarli
• Inny świat
• Skrzydła ołtarza
• Drugie przyjście
• Książę niezłomny
• Najkrótszy przewodnik po sobie samym
• Dziennik pisany nocą