W Polsce istnieje legenda o kwiecie paproci, który zakwita tylko w Noc Świętojańską. Kto go znajdzie, ma zdobyć wielkie bogactwo. Jarek, pragnąc pieniędzy, poszedł nocą do lasu. Znalazł złocisty, świecący kwiat i zerwał go. Bogactwo szybko przyszło, lecz z czasem Jarek stracił uczucia i bliskich. Został sam. Kwiat dał mu dostatek, ale odebrał serce.

Bir gün Nasreddin Hoca eline bir kaşık yoğurt almış, köyün dışındaki göle doğru yürümeye başlamış. Güneş pırıl pırıl parlıyor, gökyüzü masmaviymiş. Hoca gölün kenarına gelmiş, eğilmiş ve yoğurdu göle karıştırmaya başlamış.

Bunu gören köylüler şaşkınlıkla yanına gelmiş:

> “Hocam, ne yapıyorsun sen?” demişler.

Hoca gayet ciddi bir şekilde cevap vermiş:

> “Gölü mayalıyorum.”

Köylüler kahkahalarla gülmeye başlamış:

> “Olur mu hiç Hoca? Koca göl yoğurt tutar mı?”

Ama Hoca hiç aldırmamış. Kaşığını göle batırıp, içten bir gülümsemeyle demiş ki:

> “Ya tutarsa?”

Köylüler gülüp gitmiş ama Hoca’nın sözü köyde dilden dile dolaşmış. Herkes “ya tutarsa” sözünü umutla anmaya başlamış.

O günden sonra köyde birisi zor bir işe kalkıştığında ya da imkânsız görünen bir şeyi denemek istediğinde, herkes gülümseyerek dermiş ki:

> “Unutma… Ya tutarsa!” 🌿

Bu hikaye, umudun gücünü, denemekten korkmamanın önemini ve hayatta bazen gülümsemeyle başlayan bir inancın neleri değiştirebileceğini anlatır.

Nasreddin Hodja and the Lake of Yogurt

One sunny day, Nasreddin Hodja took a spoonful of yogurt and walked to the lake near his village. The sky was bright blue, and birds were singing. Hodja leaned down and started to stir the yogurt into the lake.

Some villagers saw him and ran over, surprised.

> “Hodja, what are you doing?” they asked.

With a calm smile, Hodja said,

> “I’m making yogurt out of the lake.”

The villagers laughed loudly:

> “That’s impossible! A lake can never turn into yogurt!”

But Hodja didn’t stop. He dropped the spoon into the water and said kindly,

> “Well… what if it does?”

The villagers went away laughing, but Hodja’s words stayed in everyone’s heart. From that day on, whenever someone in the village tried something difficult or seemed impossible, people would smile and say:

> “Don’t forget… What if it works?” 🌙

This story reminds us to always keep hope, to never fear trying new things, and to be

lieve that even the impossible can happen if we try.

Bir zamanlar Cemşab adında genç bir adam vardı. Bir gün, arkadaşlarıyla su ararken bir mağara buldu. İçeri girdi ve daha önce hiç görmediği bir şey gördü: Şahmeran.

Şahmeran yarı kadın, yarı yılandı. Çok güzel ve bilgeydi.

– Korkma. Sana zarar vermem, dedi Şahmeran.

– Sen kimsin? diye sordu Cemşab şaşkınlıkla.

– Ben Şahmeran’ım. Yıllardır burada yaşıyorum. Lütfen kimseye benden bahsetme.

Cemşab mağaradan çıktı ve bu sırrı yıllarca sakladı. Bir gün, kral çok hastalandı. Tek çare Şahmeran’ın bedeninden yapılacak bir ilaçtı.

Cemşab’ın sırrı ortaya çıktı. Askerler Şahmeran’ı buldu.

Şahmeran Cemşab’a şöyle dedi:

– Korkma. Beni kaynat. Suyumu halka ver, etimi kötü vezire yedir.

– Ya sen?

– Gitmeye hazırım. İnsanlar iyileşsin.

Cemşab onun dediğini yaptı. Vezir öldü, kral iyileşti. Cemşab çok şey öğrendi ve sonra ünlü bir doktor oldu.

Bugün bile bazı kadınlar hamamlarda Şahmeran’ı gördüklerini söyler.

ŞAHMERAN

Once upon a time, there was a young man named Cemşab. One day, while searching for water with his friends, he found a cave. He entered and saw something he had never seen before: Şahmeran.

Şahmeran was half woman, half snake. She was very beautiful and wise.

– Don’t be afraid. I won’t harm you, said Şahmeran.

– Who are you? asked Cemşab in surprise.

– I am Şahmeran. I have lived here for many years. Please don’t tell anyone about me.

Cemşab left the cave and kept the secret for many years. One day, the king became very sick. The only cure was a medicine made from Şahmeran’s body.

Cemşab’s secret was revealed. The soldiers found Şahmeran.

Şahmeran said to Cemşab:

– Don’t be afraid. Boil me. Give my water to the people, and my flesh to the evil vizier.

– What about you?

– I am ready to go. Let the people heal.

Cemşab did as she said. The vizier died, the king recovered. Cemşab learned a lot and later became the famous Lokman Hekim.

Even today, some women say they see Şahmeran in bathhouses.

He said that a long time ago, there wasn’t a lake there — it was just a big green valley where people lived happily. But one year, there was a terrible drought. Everything dried up, and people started to lose hope.

Then, a little girl named Elif went to the place where the fairies were said to live. She promised them that people would take care of nature and be kind to each other. The next morning, everyone woke up and saw that the whole valley had turned into a beautiful, shining lake.

My uncle said that even now, if someone with a good heart makes a wish by Menzelet Lake, tiny lights sometimes appear on the water — like the fairies are still there, watching over it. To be honest I never was at Kahramanmaraş but after hearing this story i really want to visit this lake myself ;)

Menzelet Gölü Hikâyesi

Geçen gün dayıma eTwinning projem için bir hikaye aradığımı söyledim. O da bana “Menzelet Gölü’nün Perileri” diye bir efsane anlattı. Hikaye bayağı hoşuma gitti.

Eskiden Menzelet Gölü’nün olduğu yerde kocaman bir vadi varmış. İnsanlar orada mutlu bir şekilde yaşarmış. Geceleri bazen suların üstünde ışıl ışıl parlayan küçük varlıklar görülürmüş, onlara da “Menzelet Perileri” derlermiş.

Bir sene büyük bir kuraklık olmuş, toprak çatlamış, herkes umudunu kaybetmiş. O sırada köyde Elif adında küçük bir kız çıkmış ve perilerin yanına gitmiş. Onlara, "insanların doğayı koruyacağına ve birbirine iyi davranacağına" dair söz vermiş. Periler de küçük kızın yalvarışını duydulaf.

Ertesi sabah köylüler uyanınca vadinin ortasında pırıl pırıl bir göl görmüşler! O günden sonra oraya Menzelet Gölü denmiş. Dayım, hâlâ iyi kalpli biri gölün kenarında dilek dilerse suların üstünde ışıklar görünebileceğini söylüyor. Sanki periler hâlâ oradaymış gibi..

Nasreddin Hoca bir gün çarşıya

gider. Çocuklar ondan düdük ister.

Hoca onlara düdük alacağım ama

para lazım der. Çocuklar para vermez ama yinede düdük isterler. Hoca düdük alır ama sadece para veren çocuğa verir. Diğer çocuklar kızınca hoca şöyle der

" Parayı veren düdüğü çalar ."

Bu olaydan sonra çocuklar bir işi istemek kadar emek vermek gerektiğini anlar.

One day, Nasreddin Hodja goes to

the market . Some children ask him

"Can you buy a whistle for us?" Hodja answer

" I can buy a whistle but I need money."

The children don’t give any money but they want the whistle. Hodja buys one whistle but he gives it only to the child who gave money.

The other children get angary and say

" This is not fair."

Hodja say " Who pays gets the whistle.

The children understand they must make effort if they want something.

Gece, Sümela Manastırı’nın üzerine ağır bir örtü gibi çökmüştü. Hava soğuktu, eski taş duvarların arasında su damlalarının sesi yankılanıyordu. Aylardır manastırda tek başına yaşayan keşiş Leon, titrek bir yağ lambasının önünde gece dualarını tamamlamaya çalışıyordu.

Tam o sırada ayak sesleri duyuldu.

Tak… tak… tak…

Leon dondu kaldı ve boynundaki haçı sıktı. Fısıldadı:

“Yine mi… Bu saatte kim dolaşır?”

Ayak sesleri aniden kesildi. Leon cesaretini toplayıp lambayı eline aldı ve karanlık koridorda ilerlemeye başladı. Dışarıda gök gürlüyordu.

Sonra ses tekrar duyuldu, bu kez çok daha yakın:

Tak… tak… tak…

Leon bağırdı:

“Orada kim var? Kendini göster!”

Soğuk bir rüzgar geçti. Leon merdivenlerden avluya indi ve orada siyahlar içinde uzun bir silüet gördü. Figürün hatları bulanıktı, bir insan gibiydi ama değil gibiydi.

Leon titreyerek seslendi:

“Eğer insansan konuş, eğer ruhsan niyetini söyle!”

Figür başını çok yavaş bir hareketle çevirdi. Gözlerinin yerinde solgun iki ışık vardı.

Derin bir sesle konuştu:

“Korkma Leon.”

Leon sordu:

“Sen kimsin?”

Figür sessiz bir adım attı, ancak toprağın sesi çıkmadı, sanki yerle temas etmiyordu.

“Sen buraya gelmeden çok önce burayı ben izliyordum,” dedi.

Leon yutkundu.

“Peki neden buradasın?”

Figür manastırın duvarlarını işaret etti:

“Burası çok eski, kutsal ve korunuyor. Yüzyıllardır benim gibiler burayı gözetti.”

Leon fısıldadı:

“Neye karşı korudunuz?”

Figür cevap verdi:

“Saygısızlığa. Açgözlülüğe. Buranın ruhunu unutanlara karşı.”

Sonra Leon’a döndü ve dedi ki:

“Artık bu görev senindir.”

Leon korkuyla geri çekildi:

“Ben tek bir adamım… korkarım.”

Figür ona yaklaştı:

“Korkusuzluk cesaret değildir. Cesaret, korkuya rağmen durabilmektir.”

Gölgemsi elini Leon’un omzuna koydu ve dedi ki:

“Burası sana emanet. Koru.”

Sonra geri çekildi ve kayalığın içine karışarak kayboldu.

O geceden sonra Leon bir daha korkmadı. Artık yalnız olmadığını biliyordu.

Sümela’nın bir bekçisi vardı—ve artık o bekçiliğin bir parçasıydı.

⸻

THE NIGHT WATCHER OF SÜMELA

Night had settled over the Sümela Monastery like a heavy cloak. The air was cold, and the sound of dripping water echoed between the ancient stone walls. Brother Leon, who had lived alone in the monastery for months, sat beside a flickering oil lamp, trying to finish his nightly prayers.

Then he heard footsteps.

Tap… tap… tap…

Leon froze and clutched the cross hanging from his neck. He whispered:

“Again…? Who walks at this hour?”

The footsteps suddenly stopped. Leon gathered his courage, took the lamp, and walked through the dark corridor as thunder rolled outside.

The sound came again, much closer:

Tap… tap… tap…

Leon shouted:

“Who’s there? Show yourself!”

A cold breeze passed. Leon descended the stairs into the courtyard and saw a tall figure dressed entirely in black. Its edges were blurred—human-like, yet not human.

Leon trembled:

“If you are a man, speak. If you are a spirit, state your purpose!”

The figure turned its head slowly. Pale lights glowed where its eyes should have been.

It spoke in a deep, echoing voice:

“Do not fear me, Leon.”

Leon asked:

“Who are you?”

The figure took a silent step; the ground made no sound, as if it did not touch the earth at all.

“I have watched this place long before you arrived,” it said.

Leon swallowed hard.

“Why are you here?”

The figure pointed at the walls:

“This place is ancient, sacred, and protected. For centuries, those like me have guarded it.”

Leon whispered:

“Guarded it from what?”

The figure answered:

“From those who would defile it. From those who forget its spirit.”

Then it turned fully toward Leon.

“And now… the duty is yours.”

Leon stepped back in fear:

“I am just one man… I am afraid.”

The figure approached:

“Fearlessness is not courage. Courage is standing firm even while you fear.”

Its shadowy hand rested on Leon’s shoulder.

“This place is entrusted to you. Protect it.”

Then it drifted backward and dissolved into the rocky cliff.

Leon never felt fear again.

He knew he was no longer alone.

Sümela had a guardian—and now he was part of it.

🌊 Akdamar Adası’nın Efsanesi – "Tamara Tamara!"

Van Gölü’nün ortasında bulunan Akdamar Adası, aslında çok eski ve duygulu bir aşk hikâyesine sahip.

💞 Tamar ile Genç Aşık

Efsaneye göre Tamara, adadaki manastırda yaşayan güzeller güzeli bir Ermeni kızıdır. Tamara’ya şehirde yaşayan bir genç delikanlı aşık olur. Her gece karşı kıyıdan adaya yüzerek gelir ve Tamara elindeki küçük bir fenerle ona yol gösterir.

🌬️ Fırtınalı Gece ve Acı Son

Bir gün Tamara’nın babası bu gizli aşkı öğrenir. Genç delikanlı yine adaya doğru yüzmeye başlar. Ama Tamara’nın babası kızın fenerini saklar, yerine fırtınada dolaşan başka ışıklar yakar. Delikanlı karanlıkta yönünü şaşırır, dalgalar daha da güçlenir… Yorulup gölün ortasında boğulurken sadece bir şey bağırır:

"Ah Tamaraaa!"

O çığlığın zamanla “Akdamar” ismine dönüştüğü söylenir.

🌊 The Legend of Akdamar Island – "Tamara, Tamara!"

Akdamar Island, located in the middle of Lake Van, holds a very old and emotional love story.

💞 Tamar and the Young Lover

According to the legend, Tamara was a beautiful Armenian girl living in the monastery on the island. A young man from the city fell in love with her. Every night, he would swim from the shore to the island, and Tamara would guide him with a small lantern in her hand.

🌬️ The Stormy Night and the Tragic End

One day, Tamara’s father discovered their secret love. The young man began swimming toward the island as usual, but Tamara’s father hid her lantern and lit misleading lights during the storm. The young man lost his sense of direction in the darkness, the waves grew stronger, and as he drowned in the middle of the lake, he cried out:

"Ah, Tamaraaa!"

It is said that this desperate cry eventually turned into the name “Akdamar".

Uzun zaman önce, dağların berrak mavi Gölhisar Gölü ile buluştuğu yerde Ali adında genç bir çoban yaşarmış. Her gün göl kenarında kavalını çalarmış; sesi tepelerden yankılanırmış.

Bir gün göl kıyısında gizemli bir kızla karşılaşmış. Kız çok güzelmiş, rengarenk giysiler içindeymiş ama köyde kimse onu daha önce görmemiş. Her gün gün batımında ortaya çıkar, Ali’nin kavalını dinler, sonra sislerin içinde kaybolurmuş.

Köylüler onun Gölün Ruhu olduğuna inanmış; gölün huzurunu koruduğunu düşünürlermiş.
Bir gün Ali göle gitmeyi bırakınca, gölün suyu çekilmeye başlamış, kuşlar da susmuş. İnsanlar anlamış ki göl ile Ali’nin müziği birbirine bağlıymış — insanla doğa arasındaki uyumun sembolüymüş.

O günden sonra, rüzgar Gölhisar Gölü’nün üzerinden estiğinde hâlâ Ali’nin kaval sesinin hafifçe duyulduğu söylenir.

The Legend of Lake Gölhisar

Long ago, in the land where the mountains meet the clear blue lake of Gölhisar, there lived a young shepherd named Ali. Every day, he played his flute by the water, and the sound echoed across the hills.

One day, he met a mysterious girl by the lake. She was beautiful, dressed in bright clothes, but no one in the village had ever seen her before. Every sunset, she appeared, listened to Ali’s flute, and then disappeared into the mist.

The villagers said she was the Spirit of the Lake, protecting the peace of Gölhisar.
When Ali stopped visiting the lake, the water began to dry and the birds stopped singing. People realized that the lake and Ali’s music were connected — a symbol of harmony between humans and nature.

Since then, locals say that when the wind blows over Lake Gölhisar, you can still hear the faint sound of Ali’s flute.

Ereğli’nin o nemli, hafif sisli sabahlarında, kasabanın hemen kıyısında üç tane mağara durur. Dışarıdan bakınca sıradan görünürler ama eskiler bu mağaraların içine her baktığında aynı cümleyi fısıldarmış:

“Burası, bir zamanlar yeraltı dünyasının kapısıydı.”

Yıllar yıllar önce, insanlar karanlıktan çok korktuğu zamanlarda, Herkül adında güçlü bir kahraman yaşarmış. Tanrılar ona bir görev vermiş:

Yeraltı dünyasının kapısına git, orada üç başlı bekçi Kerberos’u yakala ve yeryüzüne getir.

Bu kapı da işte bugünkü Cehennemağzı Mağaraları’ymış.

Herkül mağaranın ağzına geldiğinde içeriden soğuk bir nefes esmiş. Sanki biri derinlerden iç çekiyor da hava dışarı taşıyormuş gibi. Köylüler o zamanlar mağaraya yaklaşmaya bile korkarmış; “İçerisi ölülerin yolu,” derlermiş.

Ama Herkül, korku nedir bilmeyen bir adammış. Elindeki meşaleyi yakmış, taş duvarlara vura vura içeri doğru yürümüş. Her adımı mağaranın içinde yankılanıyor, o yankı karanlığın içine karışıp kayboluyormuş.

Derinlere indikçe hava ağırlaşmış, karanlık yoğunlaşmış. Bir süre sonra mağaranın duvarlarından garip bir uğultu duyulmaya başlamış. Ne rüzgâr sesiymiş o, ne hayvan sesi…

Sanki başka bir dünyanın iç çekişi gibi.

Herkül sonunda büyük bir kapıya varmış. Kapı görünmezmiş ama orada bir sınır olduğu belliymiş—insanın içi ürperiyor, adım atınca ayakları geri gidiyormuş. İşte orası yeraltı dünyasının girişiydi.

Tam o anda Kerberos ortaya çıkmış. Üç başı birden hırlamış; gözleri kızıl, nefesi sıcak bir rüzgâr gibiymiş. Herkül geri çekilmemiş. İkisi mağaranın içinde kıyamet kopmuş gibi dövüşmüşler; taşlar sallanmış, duvarlar çatlamış, yankılar günlerce sürmüş.

En sonunda Herkül Kerberos’u zincirlerinden tutup yere sermiş ve onu yeryüzüne çıkarmayı başarmış.

Köylüler Herkül dışarı çıktığında hem korkmuş hem hayran kalmış. O günden sonra mağaranın girişine kimse eskisi gibi bakamamış. “Burası sıradan bir mağara değil,” demişler.

“Burası cehennemin ağzı.”

Bugün bile mağaranın içine girenler bazen derinlerden bir ses duyduklarını söyler:

Hafif bir uğultu, belki bir nefes…

Belki de Herkül’le Kerberos’un kavgasının son yankıları hâlâ duvarlara tutunuyordur.|

The Legend of the Hell’s Mouth Cave

On the misty mornings of Ereğli, right near the edge of the town, there stand three caves. From the outside, they look simple—ordinary even. But the old folks, whenever they glanced toward those dark openings, would murmur the same sentence:

“This place was once the gateway to the underworld.”

Long, long ago, when people feared the dark more than anything else, there lived a powerful hero named Heracles. The gods gave him a task:

Go to the gate of the underworld, capture the three-headed guard dog Cerberus, and bring him to the mortal world.

And that gate was what we now call the Hell’s Mouth Caves.

When Heracles approached the entrance, a cold breath brushed against him—like a deep sigh escaping from somewhere far below. The villagers used to avoid the place entirely; they believed the inside was “the path of the dead.”

But Heracles was not a man who trembled before fear. He lit his torch and stepped inside, his footsteps echoing against the stone walls, each sound swallowed quickly by the darkness ahead.

As he went deeper, the air grew heavy, the dark thicker. Strange murmurs began to rise from the cave walls—not quite wind, not quite an animal’s growl…

More like the sigh of a world that didn’t belong to the living.

Eventually he reached a great invisible boundary. There was no door, but the moment he approached, his skin tingled and his instincts screamed. It was clear:

This was the entrance to the underworld.

That was when Cerberus appeared. All three heads growled at once, eyes glowing red, breath hot like a furnace wind. Heracles did not back down. The two clashed inside the cave, shaking the stones, cracking the walls—the echoes lasted for days.

In the end, Heracles seized Cerberus by his chains, subdued him, and dragged him back to the surface world.

When he emerged from the cave, the villagers were both terrified and amazed. From that day on, no one ever looked at the cave’s entrance the same way again.

“This is no ordinary cave,” they said.

“This is the mouth of hell.”

Even today, some visitors claim they hear a faint sound from deep inside:

A low murmur, maybe a breath…

Or perhaps the last echoes of the battle between Heracles and Cerberus still clinging to the stone walls.

Çok eski zamanlarda, dağların gölgesi boydan boya uzanan sakin bir köy varmış. Köyün hemen yanında da sessiz, ayna gibi bir göl… Ne rüzgâr kıpırdatırmış onu, ne de kuşlar üstünde süzülürmüş. Köylüler derdi ki:

“Bu gölde yaşayan biri var… ama insan değil.”

Bir gün köyün en meraklı gençlerinden biri, Aras, sabah erken saatlerde gölün kenarında gezintiye çıkmış. Suyun yüzeyi öyle durgunmuş ki sanki göl uyuyormuş. Aras suya doğru eğilip yüzünü yıkamak isterken, suyun içinde bir hareket görmüş.

İlk başta balık sandığı şey, yavaş yavaş şekil değiştirmiş. Altın gibi parlayan saçlar, süt gibi beyaz bir ten, omuzlarına kadar süzülen incecik şeffaf bir tül. Aras korkuyla geri adım atmış ama şekil bir anda suyun üstüne çıkmış:

Bir peri. Gölkıyısı Perisi.

Peri konuşmamış ama gözleriyle Aras’a bakmış. O bakış… sanki insanın aklını değil, kalbinin en derin yerini görüyormuş. Aras bir anda korkusunu unutmuş.

Peri hafifçe elini suya değdirmiş, suyun üzerinde ışıltılı bir yol açılmış. Aras’a yaklaşmış, parmaklarıyla onun yanağına dokunmuş. Bir anlık bir sıcaklık, bir rüya gibi…

Sonra peri fısıltı kadar ince bir sesle demiş ki:

“Bu gölün sırları insana ağırdır. Beni gören herkes, bir parça değişir.”

Aras ne olduğunu anlayamadan peri geri suya çekilmiş. Gölün yüzeyi yeniden kapanmış, hiçbir iz kalmamış.

O günden sonra Aras’ın davranışları değişmiş. Daha sessiz, daha düşünceli biri olmuş. Sanki gölde gördüğü şey ona bir yük bırakmış… ya da bir sır.

Köylüler “Göl perisi ona dokundu,” demiş.

Bazıları “Aşık oldu,” demiş.

Bazıları da “Artık iki dünyanın arasında kaldı,” diye fısıldamış.

Ve göl… hâlâ durgunmuş.

Bazen sabaha karşı suyun üstünde ince bir ışık yolu görülürmüş.

Köylüler çocukları uyarırmış:

“Göl kıpırdamaya başlarsa sakın yaklaşma. Peri kendine yeni bir ziyaretçi seçiyor olabilir.”

The Legend of the Lakeside Fairy

Long, long ago, in a quiet village nestled beneath the shadow of tall mountains, there was a still, mirror-like lake. The villagers used to say:

“Someone lives in that lake… but not a human.”

One early morning, a curious young man named Aras went for a walk by the water. The lake was so calm it looked as if it were asleep. As he leaned down to wash his face, he noticed something moving beneath the surface.

At first, he thought it was a fish. But slowly, the shape changed—golden hair shimmering like sunlight, skin pale as moonlight, and a thin, transparent veil draped over delicate shoulders.

Aras stumbled back in fear, but the figure rose to the surface:

The Lakeside Fairy.

She didn’t speak at first, only looked at Aras with eyes that seemed to see not just his thoughts, but something deeper—something in his heart. Suddenly, Aras felt his fear fade away.

The fairy touched the water with her fingertips, and a glowing path formed across the surface. She moved closer, gently brushing her fingers against Aras’s cheek. A brief warmth—a moment like a dream—washed over him.

Then, in a voice softer than a whisper, she said:

“The secrets of this lake are heavy for humans. Anyone who sees me changes.”

Before Aras could say a word, the fairy slipped back into the water. The lake closed over her, leaving no trace behind.

From that day on, Aras was different. Quieter. More thoughtful. As if the fairy had left him with a burden… or perhaps a secret.

Villagers would whisper,

“The lake fairy touched him.”

Some said he had fallen in love.

Others murmured, “He walks between two worlds now.”

And the lake remained still.

Sometimes, at dawn, a faint glowing path would appear on its surface.

Parents warned their children:

“If the lake begins to shimmer, stay away. The fairy may be choosing another visitor.”

Once upon a time there was a place decorated with a thousand shades of green, waters flowed with a pleasant noise. That stream was the heart of the village, richness of the soil and joy of the children. However one summer was so arid and even a drop of water not fallen from the sky. The stream's water was almost gone.

İn that village there was an old woman called "Nene Sultan". All people in this village loves Nene Sultan. Nene Sultan knew the value of rain's mercy and soil's richness. Every morning she looked at the stream and sighed: "Even the leaves of the poplar were left without moisture. When there is no rain also the richness get offended and go away." One day she saw her neighborhood Hatçe Ana.

"What will happen to our situation Hatçe?"

Hatçe Ana said:

- When there is no rain also my inside is dried up too. Let's pray maybe Our God will hear our voices.

Nene Sultan said:

-This event won't happen with two person , we should gather the whole village.

Early in the next morning she took her carpetbag and filled it with colorful candies. She went from house to house, door to door. She said everyone "Let's go to Kavaklı Dere to pray for rain." She used to give candies to the children she saw and told: "You come to my children, your prayers bring richness." Peasant women, men, children, old-young everybody gathered next to the stream. Nene Sultan raised her hands up, after that all villagers are started to pray. At this moment the sky thundered, the wind blew and slowly the first drops began to fall. As the rain fell, the children crowed and they ran to the stream and wet each other. In that day Kavaklı Dere's soil and people were revived. After that day this became a tradition. So " KAVAKLI DERE'S RAİN PRAY" was the best tradition in this village.

KAVAKLI DERE'NİN YAĞMUR DUASI

Vaktiyle yeşilin binbir tonuna bezenmiş, suları şırıl şırıl akan bir yer varmış: Kavaklı Dere. O dere köyün kalbi, toprağın bereketi, çocukların neşesiymiş. Ama bir yaz öyle kurak geçmiş ki gökyüzünden bir damla bile düşmemiş. Deredeki su neredeyse tükenmiş.

İşte o köyde,herkesin sevdiği "Nene Sultan" adında yaşlı bir kadın yaşarmış. Nene Sultan toprağın bereketinin, yağmurun rahmetinin kıymetini bilirmiş. Her sabah dereye bakar iç geçirirmiş:" Ah, kavakların yaprakları bile nemsiz kaldı. Yağmur olmayınca bereket de küser gider." dermiş

Bir gün komşusu Hatçe Ana ile karşılaşmış.

"Ne olacak bizim hâlimiz Hatçe?" demiş.

Hatçe Ana da:

-Yağmur gelmeyince içim de kurudu. Dua edelim belki Rabbim sesimizi duyar.

Nene Sultan:

- İki kişiyle olmaz bu iş, bütün köyü toplayalım.

Ertesi sabah erkenden heybesini alıp içine renk renk şekerler doldurmuş. Ev ev, kapı kapı gezmiş. Herkese " Haydi Kavaklı Dere'ye yağmur için dua etmeye gidiyoruz." demiş. Karşılaştığı çocuklara da şekerler verip "Siz de gelin evlatlarım, sizin duanız bereket getirir." demiş. Köylü kadınlar, erkekler, çocuklar, genç yaşlı herkes derenin yanında toplanmış. Nene Sultan ellerini gökyüzüne kaldırmış, ardından köylüler de dua etmeye başlamış. Bu sırada gök gürlemiş, rüzgâr esmiş ve yavaş yavaş ilk damlalar düşmeye başlamış. Yağmur yağdıkça çocuklar sevinç çığlıkları atmış, dereye koşup birbirlerini ıslatmışlar. O gün, Kavaklı Dere'nin hem toprağı hem insanı yeniden canlanmış. O günden sonra bu bir gelenek hâline gelmiş. Böylece "KAVAKLI DERE'NİN YAĞMUR DUASI" köyün en güzel geleneği olmuş.

Eskiden Burdur’un sarp tepelerinde üç kardeş yaşarmış: Ahmet Dede, Musa Dede ve en güçlüsü, en cesuru Tozan Dede. Tozan Dede’nin adı sadece köylerde değil, civar kasabalarda da duyulmuş; halk der ki, “Tozan Dede yardıma gelirse, hiçbir iş yarım kalmaz, hiçbir tehlike geç kalmazmış.”

Bir gün köyün yokuşunda bir ihtiyarın kağnısı takılı kalmış. Öküzler ne kadar uğraşsa da arabayı hareket ettiremiyormuş. İhtiyar çaresizce göğe bakıp bağırmış:

“Tozan Dede eriş gari!”

O anda gökyüzünden bir rüzgâr esmiş, bulutlar bir an için kararmış ve sanki havada parlayan bir ışık belirmiş. Tozan Dede, “rüzgâr gibi hızlı, gölge gibi sessiz” şekilde yokuşa inmiş. Sadece ellerini uzatması yetmiş; kağnı sanki kendi kendine yokuşu tırmanmış, öküzler adeta kanatlanmış gibi hareket etmiş. Köylüler şaşkınlıktan gözlerine inanamamış, bazıları O’nun insan olup olmadığına, bazıları ise gerçekten bir dede ruhu mu yoksa göksel bir varlık mı olduğuna karar verememiş.

O günden sonra Tozan Dede, köylüler için sadece bir insan değil, manevî güç ve mucizelerin simgesi olmuş. Fırtına bastığında, yangın çıktığında, nehir taştığında veya dağ yolunda tehlike belirdiğinde halk hep dermiş:

“Tozan Dede gelsin de işleri yoluna koysun!”

Ve derler ki, Tozan Dede hâlâ Burdur’un tepelerinde dolaşıyor; gözünü gören, elini tutan ve kalpten dua eden herkesin işini kolaylaştırıyor. Köylüler hâlâ anlatır: “Zor işimiz olduğunda gözlerimizi göğe diker, yokuşlarda sesleniriz. Tozan Dede gelince, her şey yoluna girer.”

Böylece Tozan Dede, Burdur’un efsanevi koruyucusu ve mucizevi yardımcısı olarak yüzyıllardır dilden dile anlatılmaya devam etmiş.

The Legend of Tozan Dede

A long time ago, on the steep hills of Burdur, three brothers lived: Ahmet Dede, Musa Dede, and the strongest and bravest, Tozan Dede. Tozan Dede’s name was known not only in the villages but also in the nearby towns. People would say, “If Tozan Dede comes to help, no work will be left unfinished, and no danger will arrive too late.”

One day, on the village hill, an old man’s cart got stuck. No matter how hard the oxen tried, they could not move it. The old man looked up at the sky in despair and shouted:

“Tozan Dede, come quickly!”

Suddenly, a strong wind blew, the clouds darkened for a moment, and a shining light appeared in the air. Tozan Dede came down the hill “as fast as the wind, as quiet as a shadow.” He only had to stretch out his hands, and the cart seemed to climb the hill by itself, while the oxen moved as if they had wings. The villagers were so surprised that they could not believe their eyes. Some wondered if he was really human, while others thought he might be a spiritual being from the sky.

From that day on, Tozan Dede became more than a man for the villagers; he became a symbol of spiritual power and miracles. When storms came, fires broke out, rivers flooded, or dangers appeared on the mountain roads, people would always say:

“Let Tozan Dede come and fix everything!”

And they say that Tozan Dede still walks on the hills of Burdur; whoever sees him, holds his hand, or prays sincerely, their work is made easier. The villagers still tell the story: “When we have a difficult task, we look to the sky and call on Tozan Dede. When he comes, everything goes well.”

Thus, Tozan Dede has continued for centuries as Burdur’s legendary protector and miraculous helper, passed down from person to person.

Bir gün kasabanın en meraklı çocuğu olan Emir, çınarın dibine eğilip dikkatle bakarken gövdenin alt kısmında küçük bir oyuk olduğunu fark etti. İçeriye hafif bir ışık sızıyordu, sanki biri oraya minicik bir kandil bırakmış gibiydi. Emir dayanamayıp oyuğa elini uzattığında parmaklarına soğuk bir metal çarptı. Küçük, yuvarlak bir madalyondu bu.

Madalyonun üzerinde kasabada yıllardır anlatılan bir efsanenin sembolü vardı: “Kayıp Yolcu”. Rivayete göre, yüzyıllar önce kasabaya gelen bir gezgin, çınarın altında bir gece konaklamış ve ertesi sabah ardında bir armağan bırakmıştı. Bu armağanın bulunduğu kişinin gönlünün temiz, kalbinin cesur olduğuna işaret ettiğine inanılırdı.

Emir madalyonu alıp kasabanın yaşlı bilgesi olan Hacı Dede’ye götürdü. Hacı Dede madalyona bakar bakmaz gülümsedi:

“Demek sonunda çınar seni seçti, Emir. Bu madalyon sana bir şeyi hatırlatmak için çıktı: Merak etmekten vazgeçme. Merak edenler, kasabamıza hep yenilik getirmiştir.”

O günden sonra Emir, kasabada herkesin sorunlarına çözüm arayan küçük bir mucit oldu. Çınarın gölgesinde oturur, yeni fikirler üretir, kasabaya küçük ama değerli mutluluklar getirirdi. Kasaba halkı da her gördüğünde ona gülümseyip şöyle derdi:

“İyi ki o çınar seni seçmiş, Emir.”

The Secret of the Shady Plane Tree

In a small town in Konya, there was an old plane tree in the middle of the square. Every morning, the shopkeepers passed by the tree before opening their shops. They touched its trunk and said, “Bring us luck, big tree.” Everyone in the town believed the tree was lucky.

One day, Emir, the most curious boy in the town, bent down near the tree and looked carefully. He saw a small hole at the bottom of the trunk. A little light was coming from inside, like someone had put a tiny candle there. Emir couldn’t stop himself and put his hand inside. His fingers touched something cold and metallic. It was a small, round medallion.

On the medallion, there was a symbol from an old local legend: “The Lost Traveler.” According to the legend, a traveler came to the town many years ago and slept under the tree for one night. In the morning, he left a gift behind. People believed that the person who found the gift had a pure heart and a brave soul.

Emir took the medallion to the wise old man of the town, Hacı Grandpa. As soon as Hacı Grandpa saw it, he smiled.

“So the tree finally chose you, Emir,” he said. “This medallion is here to remind you: never stop being curious. Curious people always bring new ideas to our town.”

After that day, Emir became a small inventor who tried to solve everyone’s problems. He sat under the tree, thought of new ideas, and brought small but important happiness to the town. Whenever people saw him, they smiled and said:

“We are glad the tree chose you, Emir.”

Efsaneye göre Sagalassos kentinin kralı olan Severianus’un bir kızı vardır. Kralın isteği ile kızı Asume, soylu bir ailenin oğluyla evlendirilir. Fakat çiftler anlaşamazlar. Gel zaman git zaman seneler geçer, ama prens ve prensesin evlilikleri her geçen gün daha kötüye gider ve sarayın içinde kavgasız bir gün geçmez. Uzun süre durumun düzelmesi için bekleyen kralda en sonunda umudunu yitirir ve tüm uyarılarına rağmen kavga gürültü kesilmeyince kızını ve damadını cezalandırmak için adamlarına emir verir ve adamlar ikisini alıp İnsuyu Mağarası’nın en ücra köşesine bırakıp ölüme terk ederler.

Önceleri buradan kurtulmak için çok uğraşan çift bir süre sonra bunun imkânsız olduğunu fark ederler ve İnsuyu Mağarası’nda bulunan Dilek Gölü’nün şifalı sularını içerek beslenirler. Bu arada ne olursa olur ve karı koca birbirlerini sevmeye başlarlar. Asume kocasına baştan beri bir şans vermediğine hayıflanır, prens ise karısının derdini bir kez bile sormadığına üzülür. Birbirine kenetlenen ve her geçen gün sevgisi büyüyen çiftin aşkları bir ışık kümesi halini alır.

Prens ve prenses bu büyülü ışığı izlediklerinde ise bir mucize gerçekleşir ve mağaradan kurtulmayı başarırlar. Bu mucize ile birbirlerine daha da bağlanan çift krallığa dönerek kraldan kendilerini affetmelerini isterler. Hem kızını özleyen hem de yaptıkları karşısında büyük bir vicdan azabı duyan kralda onları kucaklar. O günden sonra krallıkla sadece kahkaha sesleri duyulur ve bir ömür boyu mutlu bir şekilde yaşarlar.

Insuyu Cave - Abandoned Couple

According to legend, Severianus, the king of the city of Sagalassos, has a daughter. At the request of the king, his daughter Asume is married to the son of a noble family. But couples can't get along. Years pass from time to time, but the marriages of the prince and princess get worse every day and not a day goes by without a fight in the palace. The king, who has been waiting for the situation to improve for a long time, finally loses hope and when the fight does not stop despite all his warnings, he gives orders his men to punish his daughter and son-in-law, and the men take the two of them and leave them in the most remote corner of the Insuyu Cave and leave them to die.

The couple, who tried hard to get out of here at first, realise that this is impossible after a while and feed by drinking the healing waters of Dilek Lake in Insuyu Cave. Meanwhile, whatever happens and the husband and wife start to love each other. Asume regrets not giving her husband a chance from the beginning, while the prince is sad that she didn't ask her wife's problem even once. The loves of the couple, who are cling together and their love grows day by day, become a cluster of light.

When the prince and princess watch this magical light, a miracle happens and they manage to escape from the cave. The couple, who are more attached to each other with this miracle, return to the kingdom and ask the king to forgive them. The king, who both misses his daughter and feels a great remorse for what he has done, embraces them. From that day on, only the sounds of laughter are heard with the kingdom and they live happily for a lifetime.

Evvel zaman içinde kızım, daha sen doğmadan çok önce, bizim köyün yamacında koca bir çınar ağacı vardı. Biz ona “Kızıl Çınar” derdik. Niye dersen… Sonbahar geldi mi o ağacın yaprakları ne sararırdı ne de kahverengiye dönerdi. Önce kıpkırmızı olurdu. Öyle bir kırmızı ki, sanki güneş batarken aldığı o kızıllığı içine saklardı. Gençken derdik ki: “Bu ağacın bir sırrı var ama kimse çözemiyor.”

O zamanlar köy pek zengindi sayılmazdı. Bir yıl öyle bir kuraklık vurdu ki hepimizi; tarlalar çatladı, dereler kurudu, hayvanlar bile zor nefes alır oldu. Millet çaresiz… Ama bizim köyde Ali adında küçük bir çocuk vardı, gözleri ışıl ışıl, kalbi pamuk gibi. Yaşı küçük ama aklı herkesten ileriydi.

Bir gün, herkesin umudu tükenmişken, bu Ali gizlice Kızıl Çınar’ın yanına gitmiş. Ağacın gövdesine sarılıp içinden geldiği gibi dua etmiş:

“Ne olur yağmur gelsin… Köyümüz kurumasın. Ben küçük bir çocuğum ama elimden ne gelirse yaparım.”

O gece Ali bir rüya görmüş. Ona yaşlı bir dede görünmüş – sakalları uzun, yüzü nur gibi. Demiş ki:

“Evladım, sabah olunca elindeki son tas suyu al, gel bu ağacın köklerine dök. Sen iyilikle yaklaşınca doğa da sana iyilikle döner.”

Ali sabah olmuş, annesi suyu idareli kullanmak için bir tas bırakmış ama çocuk kimseye söylemeden o suyu almış, koşarak Kızıl Çınar’ın altına gitmiş. Dizlerinin üzerine çökmüş ve suyu büyük bir saygıyla köklerine dökmüş.

Kızım, işte o anda bir şey olmuş… Toprak suyu içine çeker çekmez gökyüzü kararır gibi olup bir rüzgâr esmiş. Ardından bir gök gürültüsü! Köyde yıllardır duyulmayan bir ses… Sonra yağmur başlamış; hem de öyle böyle değil, bereket yağmuru! Tarlalar suya kavuşmuş, hayvanlar canlanmış, insanlar yeniden umutla bakmaya başlamış.

O günden sonra herkes anladı ki Kızıl Çınar boşuna kızarmazmış. Meğer o kırmızı, toprağın nefes aldığı günleri işaret edermiş. Ve küçük bir çocuğun temiz kalbi, bütün köyün kaderini değiştirmiş.

Biz de o zamandan beri deriz ki kızım:

“Bir iyilik, toprağın bile rengini değiştirir.”

İşte, köyümüzün bereketi de hep o iyilikten, o masum dua eden çocuktan kaldı. Sen de unutma; kalpten yapılan her şey bir gün mutlaka geri döner.

“The Secret of the Red Plane Tree”

Long ago, my girl, long before you were even born, there was a great plane tree standing on the hillside of our village. We used to call it the Red Plane Tree. You may wonder why. Well… every autumn its leaves didn’t turn yellow or brown like the others. Instead, they became bright red first—so red that it looked as if the setting sun had hidden inside its branches. Everyone in the village believed that this tree carried a secret that no one had discovered yet.

In those days, our village wasn’t very rich. One year, a terrible drought struck us. The fields cracked, the rivers dried, even the animals struggled to breathe. People were hopeless… But there was a little boy in the village named Ali. He was small in size, but his heart was pure and his mind was wiser than his age.

One day, while everyone was losing hope, Ali quietly walked to the Red Plane Tree. He wrapped his little arms around its trunk and prayed with all his heart:

“Please, let the rain come… Don’t let our village dry. I’m just a child, but I will do whatever I can.”

That night, Ali had a dream. In his dream, an old man appeared—his beard long, his face full of light. The old man said:

“My child, when the morning comes, take your last bowl of water and pour it onto the roots of this tree. When you show kindness, nature returns it to you.”

In the morning, Ali took the last bowl of water his mother had saved. Without telling anyone, he ran to the Red Plane Tree, knelt beside it, and gently poured the water onto its thirsty roots.

And then, something happened…

The moment the soil absorbed the water, the sky darkened a little. A sudden wind blew. Then came a sound the village had not heard in years—thunder. A few seconds later, the rain began to fall. Not a light rain, but a rain of blessing. The fields drank deeply, the animals revived, and the people found hope again.

From that day on, everyone understood that the Red Plane Tree didn’t turn red for nothing. Its color was a sign—showing the days when the earth was ready to breathe again. And the pure heart of one small child changed the fate of the whole village.

Since then, we always say, my girl:

“A single act of kindness can change the color of the earth.”

And remember—anything done with a sincere heart always comes back to you one day.

My great-great-grandfather and his three brothers joined the army during the Turkish War of Independence. Those years were a heavy test not only for the young men fighting on the front, but also for the families waiting behind. Two of the brothers were martyred in battle. At that time, it was a tradition that if a family lost two sons, the remaining one was allowed to return home.

The mother went to the government office to receive the pension for her first son who had fallen in battle. While she was there, she received the heartbreaking news that her second son had also been martyred. Upon hearing this, she collapsed and fainted on the spot. People nearby rushed to help and tried to revive her.

My grandfather always told this story with a trembling voice. It reminded me once again that the War of Independence is not just a page in history books—every home carried its own sorrow, every family made sacrifices, and every story held a deep, unforgettable cost.

“İki Şehidin Hikâyesi”

Dedemin dedesi Kurtuluş Savaşı yıllarında üç kardeşiyle birlikte askere gitmiş. O dönem, hem cephede savaşan gençler hem de onları geride bırakan aileler için çok ağır bir sınavmış. Üç kardeşten ikisi cephede şehit düşmüş. O yıllarda bir gelenek olarak, iki evladını kaybeden ailelere kalan oğullarını geri gönderme hakkı tanınırmış.

Anne, ilk şehit oğlunun maaşını almak için hükümet konağına gitmiş. Maaşı teslim alırken ikinci oğlunun da şehit olduğu haberi orada kendisine verilmiş. Bu acı haberle olduğu yere yığılmış ve bayılmış. Etraftakiler hemen yardım etmiş, onu ayıltmaya çalışmışlar.

Dedem bu hikâyeyi her anlattığında sesi titrerdi. Bu anlatı, Kurtuluş Savaşı’nın sadece tarihte yazılı bir olay olmadığını; her evde bir yürek sızısı, her ailede bir fedakârlık ve her hikâyede derin bir bedel olduğunu bana bir kez daha hatırlattı.

– Hoca Efendi, ne olur bize pazardan düdük al, derler.

Nasreddin Hoca da çocukların dilinden kurtulmak için:

– Peki, alayım, der.

Sadece çocuklardan birisi, elindeki parayı vererek:

– Şu parayı al ve benim düdüğümü sakın unutma Hocam der.

Parayı alıp cebine koyan Hoca, çocukların yanından uzaklaşarak yoluna devam eder. Çocuklar, akşamüstü, Nasreddin Hoca’nın yolunu gözlerler. Bir süre sonra, Hoca’nın eşeği uzaktan görünür. Çocuklar, onun döndüğünü anlayınca, hep bir ağızdan:

– Hoca Efendi, hani bizim düdüklerimiz, diye etrafına toplanırlar.

Nasreddin Hoca, sadece parayı veren çocuğa düdüğü uzatarak şöyle der:

– Hiçbirinize bir şey yok. Yalnız bu arkadaşınıza var. Çünkü parayı veren, düdüğü çalar.

One day, Nasreddin Hodja sets off for the Akşehir market. When the neighborhood children see him, they gather around him and demand something.

“Hodja Effendi, please buy us a whistle from the market,” they say.

To escape the children’s tirades, Nasreddin Hodja says, “Okay, I’ll buy it.”

Only one of the children hands him the money and says, “Take this money, Hodja, and don’t forget my whistle.”

Hodja takes the money and puts it in his pocket and continues on his way, leaving the children behind. In the evening, the children watch for Nasreddin Hodja. After a while, Hodja’s donkey appears in the distance. When the children realize he has returned, they all gather around him, chanting in unison, “Hodja Effendi, where are our whistles?”

Nasreddin Hodja hands the whistle only to the boy who paid him, saying, “None of you will get anything. Only this friend of yours will get it. Because the one who paid the money will play the whistle.”

Van Gölü’nün ortasında bulunan Akdamar Adası, aslında çok eski ve duygulu bir aşk hikâyesine sahip

Efsaneye göre Tamara, adadaki manastırda yaşayan güzeller güzeli bir Ermeni kızıdır. Tamara’ya şehirde yaşayan bir genç delikanlı aşık olur. Her gece karşı kıyıdan adaya yüzerek gelir ve Tamara elindeki küçük bir fenerle ona yol gösterir.

Bir gün Tamara’nın babası bu gizli aşkı öğrenir. Genç delikanlı yine adaya doğru yüzmeye başlar. Ama Tamara’nın babası kızın fenerini saklar, yerine fırtınada dolaşan başka ışıklar yakar. Delikanlı karanlıkta yönünü şaşırır, dalgalar daha da güçlenir… Yorulup gölün ortasında boğulurken sadece bir şey bağırır:

"Ah Tamaraaa!"

O çığlığın zamanla “Akdamar” ismine dönüştüğü söylenir.

🌊 The Legend of Akdamar Island – "Tamara, Tamara!"

Akdamar Island, located in the middle of Lake Van, holds a very old and emotional love story.

According to the legend, Tamara was a beautiful Armenian girl living in the monastery on the island. A young man from the city fell in love with her. Every night, he would swim from the shore to the island, and Tamara would guide him with a small lantern in her hand.

One day, Tamara’s father discovered their secret love. The young man began swimming toward the island as usual, but Tamara’s father hid her lantern and lit misleading lights during the storm. The young man lost his sense of direction in the darkness, the waves grew stronger, and as he drowned in the middle of the lake, he cried out:

"Ah, Tamaraaa!"

It is said that this desperate cry eventually turned into the name “Akdamar.”

Bir zamanlar bir köyde yaşlı bir adam ve üç tembel oğlu varmış. Çiftçi ömrünü tarlasında çalışarak geçirmiş, ama oğulları tarlayla hiç ilgilenmezmiş. Yaşlanınca onlara:

“Size bir hazine bırakıyorum, bulmak için tarlayı kazmalısınız.” demiş.

Oğullar günlerce tarlayı kazmış ama hazine bulamamışlar. Tam pes edecekleri sırada en büyük kardeş, “Belki babamızın bahsettiği hazine altın değil. Madem toprağı kazdık, tohum ekelim.” demiş.

Tohum ekmişler ve aylar sonra çok bereketli ürünler elde etmişler. O zaman gerçek hazinenin çalışmanın değeri olduğunu anlamışlar.

The Farmer And His Three Sons

Once upon a time,a farmer lived with his three lazy sons.The farmer had worked hard his whole life in his field but his sons never helped him.When he become too old to work,he talked to his sons:

"I left you a treasure but you must dig the field to find it"

The sons dug for days but they couldn't find anything at all.They were about to give up but the eldest said:

"Maybe the treasure isn't gold,since we dug the field let's plant seeds."

They planted the field.After a few months they got abundant crops.Then they understood that the true treasure was the reward of hard work.

Dawno temu nad brzegiem Wisły mieszkał samotnie w swej chacie ubogi rybak Wars. Codziennie wieczorem przesiadywał nad rzeką przy blasku księżyca. Podczas jednej z takich nocy Wars usłyszał przepiękny śpiew dziewczyny.

Wars wypłynął w łodzi w kierunku, z którego dochodził niezwykły głos. Wtedy wody rzeki wzburzyły się, fale próbowały zatopić łódź, błyskawice roztrzaskać wiosła, a wiatr rozerwać sieci, ale Wars na to nie zważał. Na środku rzeki ujrzał syrenę - piękną kobietę która zamiast nóg miała rybi ogon pokryty srebrzystą łuską. Na imię jej było Sawa. Kiedy Wars wyciągnął do niej rękę, Sawa zamieniła się w kobietę. Oddała Warsowi tarczę i miecz, w ten sposób oddając mu pod opiekę siebie, rzekę i miasto, które od ich imion nazwano Warszawą.

Long ago, a poor fisherman named Wars lived alone in his cottage on the banks of the Vistula River. Every evening, he sat by the river in the moonlight. On one such night, Wars heard a girl singing beautifully. Wars rowed out in his boat towards the source of the unusual voice. Then the river waters churned, waves tried to sink the boat, lightning to shatter the oars, and the wind tore the nets apart, but Wars paid no attention. In the middle of the river, he saw a mermaid—a beautiful woman whose legs were a fish tail covered with silver scales. Her name was Sawa. When Wars reached out to her, Sawa transformed into a woman. She gave Wars her shield and sword, thus entrusting herself, the river, and the city that would be named Warsaw after them to his care.

The Basilisk was also a great nuisance to the inhabitants of Warsaw. During the day it slept, but at night it destroyed everything in its path, started fires, knocked down walls, killed and ate animals. From time to time a brave soul appeared, armed with a sword and shield, who tried to slay the monster — but it always ended tragically. The daredevil became yet another stone statue.

One day, a wandering tailor arrived in the city. The boy was small and slight, had no weapons, and knew almost nothing about fighting — but he had a big heart and strong spirit. When he heard what was happening in Warsaw, he decided to help.

People were very surprised that such an ordinary boy would dare to face such a powerful creature. After all, bigger, battle-hardened knights had failed — and he? What could he possibly do? But the tailor had a plan. He took with him the largest mirror he could find and set off.

Enlarge photo: A sculpture depicting the Basilisk — a creature with a reptilian body and wings, birdlike legs, a head with a bird’s beak and bulging eyes. The figure stands on grass, surrounded by a small black wire fence. Green trees in the background. Daytime, summer.

In the cellar there was semi-darkness and mess. The boy had to be very careful not to make unnecessary noise and wake the Basilisk too soon. As he walked through the corridors, he saw that the creature had gathered considerable treasure there and realised how many people had tried to kill the beast. The sight filled him with fear, but he bravely continued forward.

He stopped on the threshold of the chamber where the creature slept, held the mirror in front of him, and kicked a metal milk can standing nearby. The Basilisk, awakened by the noise, leapt to its feet, raised its head and… turned to stone. It had seen its own reflection — and its deadly gaze — in the mirror.

Overwhelmed with emotion, the tailor dropped the mirror, which shattered into many pieces, and each of them reflected the rays of sunlight coming through a small ceiling-level window. The room lit up, and all the statues became living people again.

There was no end to the tears of joy and general celebration. All the inhabitants of Warsaw breathed a sigh of relief and wanted to thank their saviour — but it turned out the tailor was already gone. He had simply continued on his way…

Dawno dawno temu w piwnicach jednej z kamienic przy ulicy Krzywe Koło mieszkał straszliwy stwór zwany Bazyliszkiem. Był to ogromny zwierz, ze skrzydłami jak nietoperz i krokodylim ogonem. Ciało miał pokryte łuską, a łapy zakończone ostrymi pazurami. Jednak najgorsze było jego spojrzenie – na kogo skierował swój wzrok, ten zamieniał się w kamień.Bazyliszek był też bardzo uciążliwy dla mieszkańców Warszawy. W dzień spał, ale w nocy niszczył wszystko co napotkał na swojej drodze, wzniecał pożary, burzył mury, zabijał i zjadał zwierzęta.Co jakiś czas pojawiał się śmiałek, który uzbrojony w miecz i tarczę próbował zgładzić potwora, ale zawsze kończyło się to tragicznie. Chojrak stawał się kolejnym kamiennym posągiem.Pewnego dnia do miasta przybył wędrowny krawczyk. Chłopak był drobnej postury, nie miał broni, o walce wiedział tyle co nic, za to miał wielkie serce i hart ducha. Gdy usłyszał, co się dzieje w Warszawie, postanowił pomóc.Ludzie bardzo się dziwili, że taki zwykły chłopak porywa się na tak wielkiego zwierza. Przecież więksi, zaprawieni w boju rycerze nie podołali zadaniu, a on? Cóż on może? Krawczyk miał jednak plan. Wziął ze sobą największe lustro jakie znalazł i ruszył.Powiększ fotografię: Rzeźba przedstawiająca Bazyliszka - postać o ciele gada ze skrzydłami, nogach ptaka, głowa z ptasim dziobem i wyłupiastymi oczami. Figura stoi na trawie, otoczona małym, czarnym, drucianym płotkiem. W tle zielone drzewa. Dzień, lato.W piwnicy panował półmrok i bałagan. Chłopak musiał bardzo uważać, aby nie narobić zbędnego hałasu i nie zbudzić Bazyliszka przedwcześnie. Gdy szedł korytarzami zobaczył, że stwór zgromadził tam niemałe bogactwa oraz zrozumiał jak wielu ludzi próbowało zgładzić bestię. Widok ten napełnił go strachem, jednak chłopak szedł dzielnie naprzód.Stanął na progu komory, w której spał zwierz, wyciągnął przed siebie lustro i kopnął w stojącą obok metalową bańkę na mleko. Bazyliszek obudzony hałasem zerwał się na równe nogi, podniósł łeb i… skamieniał. Zobaczył bowiem w lustrze własne odbicie i spojrzenie.Krawczyk z emocji wypuścił z rąk zwierciadło, które rozprysło się na wiele kawałków, a każdy z nich odbijał promienie słońca wpadające przez małe, podsufitowe okienko. W pomieszczeniu zrobiło się jasno, a wszystkie posągi na powrót stały się żywymi ludźmi.Łzom szczęścia i ogólnej radości nie było końca. Wszyscy mieszkańcy Warszawy odetchnęli z ulgą i chcieli podziękować swojemu wybawcy jednak okazało się, że krawczyka już nie było, poszedł dalej w swoja stronę…

Bir köyde Keloğlan yaşarmış.Akıllı,cesur bir çocukmuş.Bir gün köy halkı ormanın arkasındaki devden korkmuş.Dev hayvanlara ve tarlalara zarar veriyormuş.Keloğlan cesareti sayesinde devin yanına gitmeye karar vermiş.Mağaraya vardığında,devin aslında kötü olmadığını sadece yalnız ve arkadaş aradığını fark etmiş.Keloğlan devle konuşmuş,ona köylülere zarar vermemesi gerektiğini anlatmış.Dev,Keloğlan’ın sözlerini dinlemiş ve söz vermiş.Keloğlan köylülere durumu anlatmış,köylüler devin iyi niyetini görüp onu affetmiş.Böylece Keloğlan cesareti ile herkesi mutlu etmiş.

Once upon a time,Keloğlan lived in a village.He was clever and brave.One day,everyone was afraid of the giant behind the fırsat.The giant was harming the animals and the fields.Keloğlan decided to go to the giant.When he went to the cave,he realized that the giant was not bad.He was just lonely and looking for friends.Keloğlan talked to the giant and explained that he should not harm the villagers.The giant listened to Keloğlan and promised to stop.

Keloğlan explained the situation to the villagers.Then,the villagers forgave the giant.Finally,Keloğlan made everyone happy with his bravery and cleverness.

Nasreddin Hoca bir gün eline bir kazık alır, gider ve onu tam yere çakar.

Etrafındakiler merakla sorar:

— Hoca, ne yapıyorsun öyle?

Hoca gayet ciddi bir şekilde cevap verir:

— Dünyanın merkezini işaretliyorum!

Herkes şaşırır:

— Hocam, neden orasının dünyanın merkezi olduğunu söylüyorsun?

Hoca gülümser ve der ki:

— İnanmıyorsanız ölçün!

---

The Center of the World Joke

One day, Nasreddin Hodja takes a wooden stake, walks to a spot, and drives it into the ground.

People around him become curious and ask:

— Hodja, what are you doing?

Hodja answers very seriously:

— I am marking the center of the world!

Everyone looks surprised:

— Hodja, how can you say that this place is the center of the world?

Hodja smiles and says:

— If you don’t believe me, you can measure it!

Nasreddin Hoca bir gün eline bir kazık alır, gider ve onu tam yere çakar.

Etrafındakiler merakla sorar:

— Hoca, ne yapıyorsun öyle?

Hoca gayet ciddi bir şekilde cevap verir:

— Dünyanın merkezini işaretliyorum!

Herkes şaşırır:

— Hocam, neden orasının dünyanın merkezi olduğunu söylüyorsun?

Hoca gülümser ve der ki:

— İnanmıyorsanız ölçün!

---

The Center of the World Joke

One day, Nasreddin Hodja takes a wooden stake, walks to a spot, and drives it into the ground.

People around him become curious and ask:

— Hodja, what are you doing?

Hodja answers very seriously:

— I am marking the center of the world!

Everyone looks surprised:

— Hodja, how can you say that this place is the center of the world?

Hodja smiles and says:

— If you don’t believe me, you can measure it!

Bir zamanlar Azerbaycan’ın dağlı topraklarında bir çocuk doğdu. Falcılar, “Bu çocuk büyük bir hükümdar olacak.” diyerek geleceğini müjdeledi. Küçük İsmail daha çocuk yaşta babasını kaybetti; ama bu acı onu yıldırmadı. Kalbinin derininde bir söz verdi:

“Babamın yolunu sürdüreceğim.”

Büyüdükçe etrafında insanlar toplanmaya başladı. İsmail, cesareti ve adaletiyle kısa sürede herkesin lideri oldu. Onun adı dilden dile yayıldı, halkın gönlünde bir kahramana dönüştü.

Bir gün İsmail, doğunun en güçlü hükümdarlarından biriyle büyük bir meydanda karşılaştı. Savaş çetin geçti; İsmail yaralandı ama pes etmedi. Yenilse bile halkının gözünde daha da yüceldi. Çünkü o artık sadece bir savaşçı değil, bir efsaneydi.

Geceleri eline kalem alır, “Hatayi” adıyla şiirler yazardı. Aşkı, halkını ve kaderi anlattığı dizeler her yere yayıldı.

Zaman geçti; İsmail’in ömrü sona erdi. Ama onun adı hiç solmadı. İnsanlar hâlâ şöyle anlatır:

“Bir yiğit vardı, İsmail derlerdi. Kılıcıyla yeri titretir, sözüyle gönülleri fethederdi.”

Ve böylece Şah İsmail, bir lider olmaktan çıkıp bir efsane oldu.

The Legend of Shah Ismail

Once upon a time, in the mountainous lands of Azerbaijan, a child was born.

Soothsayers looked upon him and proclaimed:

“This child shall become a great sovereign.”Little Ismail lost his father while still a boy, yet this grief did not break him.

Deep in his heart, he made a vow:“I will carry on my father’s path.”As he grew, people began to gather around him.

With his courage and justice, Ismail quickly became the leader of all.

His name traveled from tongue to tongue, and in the hearts of the people, he turned into a hero.One day, Ismail faced one of the mightiest rulers of the East on a vast battlefield.

The battle was fierce; Ismail was wounded, but he did not yield.

Even in defeat, he rose higher in the eyes of his people.

For he was no longer merely a warrior—he had become a legend.At night, he would take up his pen and, under the name “Hatayi”, write poetry.

Verses of love, of his people, and of fate spread everywhere.Time passed, and Ismail’s life came to an end.

Yet his name never faded.

People still tell the tale:“There once was a brave soul they called Ismail.

With his sword he made the earth tremble,

with his words he conquered hearts.”And thus, Shah Ismail ceased to be just a ruler

and became an eternal legend.

Anadolu’nun küçük bir köyünde, yoksul ama gönlü sevgiyle dolu Garip adında bir genç yaşarmış. Sazıyla duygularını anlatır, köyün insanları onun içtenliğini severmiş. Fakat Garip’in kalbinde yalnızca bir kişi varmış: güzel Bedia.

Bedia, zengin bir ailenin kızı olduğundan ailesi onu başka biriyle nişanlamış. Bir gün köy düğününde Garip saz çalarken Bedia, gözlerinde saklı aşkı hissetmiş. Ancak cesaret edememiş, ailesine karşı çıkamamış.

Garip, acısını her gece dağlarda çaldığı türkülerle dile getirmiş. Bir sabah, dağın zirvesinde son kez sazını çalıp hayata ve sevdaya veda etmiş. Gözlerini sonsuza dek kapamış.

Bedia, mezarı başında gözyaşları dökmüş ve “Sonsuza kadar seni seveceğim” demiş. O günden sonra Garip’in türküsü, dağlarda, köylerde ve insanların gönlünde yaşamaya devam etmiş.

The Legend of Garip

In a small village of Anatolia there once lived a poor but warm-hearted young man named Garip. With his saz he poured out his feelings, and the villagers loved him for his sincerity. Yet in Garip’s heart there was room for only one person: the beautiful Bedia.Bedia was the daughter of a wealthy family, and her parents had already engaged her to another man. One day, at a village wedding, while Garip was playing his saz, Bedia felt the hidden love shining in his eyes. But she could not find the courage to stand against her family.Every night Garip took his pain to the mountains and turned it into songs. Then one morning, on the very summit of the mountain, he played his saz for the last time, said farewell to life and to his love, and closed his eyes forever.Bedia wept rivers of tears at his grave and whispered, “I will love you until the end of time.” From that day on, Garip’s song continued to live in the mountains, in the villages, and in the hearts of the people.

Huzurlu bir vadide cesur ve yakışıklı delikanlı Ferhat yaşardı. Gönlü güzeller güzeli prenses Şirin’e düşmüştü. Şirin, onun çılgın aşkına gülüp geçti ve imkânsız bir görev verdi:

“Dağları del, suyu sarayıma getir. Yaparsan kalbim senindir.”Ferhat kazmasını kaptığı gibi dağlara koştu. Yıllarca gündüz gece demeden vurdu, ta ki dağlar aşkının sesiyle inleyene dek. Halk hayranlıkla izledi:

“Bu adam bir kadın için dağları deviriyor!”Kıskanç bir düşman, Ferhat’ın şöhretine dayanamadı ve yalan söyledi:

“Şirin başkasıyla nişanlandı, seni artık beklemiyor.”

Ferhat’ın kalbi paramparça oldu. Son bir öfkeli darbeyle kazmayı vurdu; dağ yarıldı, dev bir kaya yuvarlanıp onu anında ezdi.Haber saraya ulaşınca Şirin çıldırdı gibi koştu. Ferhat’ın kendini aldattığını sanarak öldüğünü öğrenince gözyaşına boğuldu. Mezarını öpüp fısıldadı:

“Beni affet, her şeyimi verdim ama seni kaybettim.”

O günden sonra Şirin sadece Ferhat’ın hatırasıyla yaşadı.İşte böyle bitti Ferhat ile Şirin’in efsanesi:

çılgın bir aşk, kanlı bir fedakârlık ve yürek parçalayan bir trajedi…

Hâlâ her âşığın dilinde aynı ateş, aynı gözyaşı.

The Legend of Ferhat and ShirinIn a peaceful valley there once lived a brave and handsome young man named Ferhat. His heart had fallen helplessly for the most beautiful of all princesses, Shirin.Shirin laughed at his mad love and set him an impossible task:

“Pierce the mountains and bring water to my palace. If you succeed, my heart will be yours.”Ferhat seized his pickaxe and ran to the mountains. For years he struck without rest, day and night, until the mountains themselves groaned with the sound of his love. The people watched in awe:

“This man is moving mountains for a woman!”A jealous enemy could not bear Ferhat’s growing fame. He went to him and lied:

“Shirin is engaged to another. She no longer waits for you.”Ferhat’s heart shattered into a thousand pieces. In one final, furious blow he swung the pickaxe; the mountain split open, a gigantic rock broke loose and crushed him in an instant.When the news reached the palace, Shirin ran like a madwoman. Learning that Ferhat had died believing she had betrayed him, she drowned in tears. She kissed his grave and whispered:

“Forgive me… I gave everything, yet I lost you.”From that day on, Shirin lived only with Ferhat’s memory.Thus ended the legend of Ferhat and Shirin:

a love gone mad, a bloody sacrifice, and a tragedy that tears the heart apart…Even today, the same fire and the same tears burn on the lips of every lover.

Hatay’ın en güzel köylerinden birinde, gözleri pırlanta gibi parlayan, kalbi tertemiz bir kız yaşarmış: Ayşe. Köyün hayırsever delikanlısı Halil’e âşıktı ama Halil savaşa gitmiş, bir daha haber alınamamıştı. Ayşe her gün köyün dışındaki yüksekçe tepedeki kayaya çıkar, gözleri ufukta, Halil’i beklerdi. Yıllar geçti, Halil hâlâ dönmedi. Ayşe’nin umutları tükendi, gözyaşları artık sel oldu; o kadar çok ağladı ki bir gün kayanın başında cansız yere yığıldı.Ertesi sabah köylüler kayaya koştuğunda şaşkınlıkla durdular: Ayşe kayanın başında oturuyor gibiydi ama artık o bir taştı; gözlerinden hâlâ durmadan yaş akıyordu. O günden sonra kayaya “Ağlayan Kaya” dediler. Köylüler anlatır ki, kayadan akan sular gerçekten de gözyaşıdır; Ayşe’nin bitmeyen sevgisinin ve acısının izidir. Hâlâ her giden, o kayanın önünden geçerken içini çeker, çünkü Ayşe’nin aşkı taş olmuş ama kalbi ölmemiştir.

The Legend of the Weeping Rock In one of the loveliest villages of Hatay there once lived a girl named Ayşe, whose eyes sparkled like diamonds and whose heart was pure as morning dew. She was deeply in love with Halil, the kindest and most generous young man in the village. But Halil had gone off to war, and no word ever came back from him.Every single day, Ayşe climbed the high hill just outside the village and sat upon a great rock, gazing toward the horizon, waiting for Halil. Years passed; Halil never returned. Hope slowly drained from Ayşe’s heart, and her tears turned into rivers. She wept so much that one day, right there on top of the rock, she collapsed lifeless.The next morning, when the villagers hurried to the rock, they froze in astonishment: Ayşe seemed to be sitting there still, yet she had turned entirely to stone. And from her stone eyes, tears continued to flow without cease.From that day forward, people called it the “Weeping Rock.”

The villagers say the water that still drips from the rock is truly Ayşe’s tears, the unending proof of her love and her sorrow. Even now, everyone who passes by that rock lets out a deep sigh, because Ayşe’s love became stone, but her heart never died.

Temel bir gün doktora gitmiş.

Doktor sormuş:

— Neren ağrıyor?

Temel demiş ki:

— Doktor bey, nereye dokunsam acıyor. Burnuma dokunuyorum acıyor, başıma dokunuyorum acıyor, dizime dokunuyorum acıyor… Her yerim acıyor!

Doktor biraz bakmış ve gülmüş:

— Temel, senin hiçbir yerin ağrımıyor. Parmağın kırık!

Temel goes to the doctor one day.

The doctor asks:

“Where does it hurt?”

Temel says:

“Doctor, everywhere hurts! When I touch my nose, it hurts… When I touch my head, it hurts… When I touch my knee, it hurts… Everywhere hurts!”

The doctor looks at him and laughs:

“Temel, nothing is wrong with your body. Your finger is broken!”

Bir zamanlar köy, tüm tarlaları kurutan büyük bir kuraklıkla karşı karşıya kalmış. Dolunay çıktığında kuzu dağlara tırmanmış ve kimsenin haberi olmadan bereket saçmış.

O sabah köy halkı tarlalarının yeniden hayat bulduğunu görünce çok mutlu olmuş ve bunun Pamuk Nine'nin kuzusunun eseri olduğunu anlayınca büyükanneye teşekkür etmişler.

Bu, köy halkına iyiliğin karşılıksız kalmayacağının ve başkalarına verene geri döneceğinin bir işaretiymiş. once upon a time, in a tiny anatolian village, there was a very old and kind lady who was called "grandmother pamuk" she had a lamb that had snowy white wool and it loved to help others.

one time, the villiage was hit with a great drough that had dried up all of the fields. when a full moon came, the lamb climbed the mountains and spread blessings without anyone knowing.

that morning when the people of the villiage saw that their fields had become full of life again, they were very happy, and once they found out that it was the doing of grandmother pamuks lamb, they thanked the grandmother.

it was a sign to the pople of the villiage kindness does not go unnoticed and returns to whoever give it to others.

Wars i Sawa to legendarni bohaterowie związani z początkiem Warszawy. Według podań nad Wisłą mieszkał ubogi rybak imieniem Wars. Pewnego dnia podczas połowu usłyszał cudowny śpiew – tak poznał Sawę, piękną syrenę. Zakochali się w sobie, choć pochodzili z dwóch różnych światów. Sawa często wynurzała się z rzeki, by spotykać Warsa, a on strzegł jej przed niebezpieczeństwami.

Miłość rybaka i syreny stała się symbolem miejsca, w którym żyli. Dlatego osadę, która tam później powstała, zaczęto nazywać Warsawą, co z czasem przekształciło się w nazwę Warszawa.

ENGLISH :

Wars and Sawa are legendary characters connected to the origins of Warsaw. According to the tale, on the banks of the Vistula River lived a poor fisherman named Wars. One day, while fishing, he heard a magical song – that’s how he met Sawa, a beautiful mermaid. They fell in love, even though they came from two different worlds. Sawa often rose from the river to meet Wars, and he protected her from danger.

The love between the fisherman and the mermaid became a symbol of the place where they lived. That is why the settlement that later grew there was called Warsawa, which eventually evolved into the name Warsaw.

( To get this information i spoke with my parents, it is also a legend story i have been told as a child! )

Efsaneye göre Sagalassos kentinin kralı olan Severianus’un bir kızı varmış. Kralın isteği ile kızı Asume, soylu bir ailenin oğluyla evlendirilmiş. Fakat çift anlaşamamışlar. Gel zaman git zaman seneler geçmiş, ama prens ve prensesin evlilikleri her geçen gün daha kötüye gitmiş ve sarayın içinde kavgasız bir gün geçmezmiş. Uzun süre durumun düzelmesi için bekleyen kral da en sonunda umudunu yitirmiş ve tüm uyarılarına rağmen kavga gürültü kesilmeyince kızını ve damadını cezalandırmak için adamlarına emir vermiş ve adamlar ikisini alıp İnsuyu Mağarası’nın en ücra köşesine götürerek ölüme terk etmişler.

Önceleri buradan kurtulmak için çok uğraşan çift bir süre sonra bunun imkânsız olduğunu fark etmişler ve İnsuyu Mağarası’nda bulunan Dilek Gölü’nün şifalı sularını içerek hayatta kalmışlar. Bu arada ne olduysa karı koca birbirlerini sevmeye başlamışlar. Asume kocasına baştan beri bir şans vermediğine hayıflanmış, prens ise karısının derdini bir kez bile sormadığına üzülmüş. Birbirine kenetlenen ve her geçen gün sevgisi büyüyen çiftin aşkları bir ışık kümesine dönüşmüş.

Prens ve prenses bu büyülü ışığı izlediklerinde ise bir mucize gerçekleşmiş ve mağaradan kurtulmayı başarmışlar. Bu mucize ile birbirlerine daha da bağlanan çift krallığa dönerek kraldan kendilerini affetmesini istemişler. Hem kızını özleyen hem de yaptıkları karşısında büyük bir vicdan azabı duyan kral da onları kucaklamış. Ve o günden sonra krallıkta sadece kahkaha sesleri duyulmuş ve bir ömür boyu mutlu bir şekilde yaşamışlar.

Insuyu Cave - The Abandoned Couple

According to the legend, Severianus, the king of Sagalassos, had a daughter. At the king's request, Asume was married to the son of a noble family. However, the couple did not get along. Years passed, but their marriage deteriorated day by day and not a day passed without a fight in the palace. The king, who waited for a long time for the situation to improve, finally lost hope. When the fighting continued despite his warnings, he ordered his men to punish his daughter and son-in-law. The men took the couple to the farthest corner of Insuyu Cave and left them to die.

The couple, who initially struggled to escape, soon realized escape was impossible and survived by drinking the healing waters of Dilek Lake inside the Insuyu Cave. In time, something changed, and the husband and wife began to love each other. Asume regretted not giving her husband a chance from the start, and the prince lamented that he never even asked about his wife's troubles. The couple bonded, their love growing each day, until it blossomed into a cluster of light.

When the prince and princess followed this magical light, a miracle occurred and they were able to escape from the cave. This miracle bonded the couple even more deeply, and they returned to the kingdom to ask the king for forgiveness. The king, both longing for his daughter and deeply remorseful for what he had done, embraced them. From that day on, only laughter was heard in the kingdom, and they lived happily ever after.

The Pomegranate Seed

Once upon a time, in a small village in Central Anatolia, there lived a young man. His name was Ali. One day, while Ali was plowing his field, he found a pomegranate. But this pomegranate didn’t look like an ordinary one; it seemed as if light was shining from inside it.

Instead of throwing the pomegranate aside, Ali said, “Whatever the earth gives has a reason,” and took it to a wise person in the village. The wise man looked at it and said:

“My child, this pomegranate will teach you patience. If you try to open it too early, you will find nothing. But if you wait for the right time, you will witness its blessing.”

Ali placed the pomegranate in the most beautiful corner of his house and protected it carefully. After a while, the pomegranate neither cracked nor spoiled. People in the village began to make fun of Ali:

“Ali, do you think you’ll get rich by waiting for a pomegranate?”

But Ali didn’t care. One day he woke up and looked at the pomegranate. Suddenly, it had opened on its own. Inside, there were not only pomegranate seeds but also a small pouch. Inside the pouch were some fertile seeds.

When Ali went to the wise man and told him what happened, the wise man said:

“See, my child, those who are patient always gain in the end. Plant these seeds, and they will bring you abundance for many years.”

Ali planted the seeds and soon had the most fertile field in the village. He shared his crops with the people, earning their heartfelt blessings.

Kaz Dağları'nda, babası hacca giden Sarı Kız adında güzeller güzeli, masum bir genç kız yaşardı. Köy halkı, onu kıskanıp hakkında kötü dedikodular yaydı. Babası döndüğünde, baskılar yüzünden kızını dağın zirvesine, yanına birkaç kaz vererek terk etmek zorunda kaldı.

Sarı Kız, dağda yalnız kalsa da kalbini temiz tuttu ve ermişlik mertebesine yükseldi. Yıllar sonra vicdan azabıyla dağa çıkan babası, kızının yanına yaklaştığında ondan su istedi. Sarı Kız, elini denize uzatarak tuzlu suyu tatlı suya çevirdi ve babasına verdi.

Bu mucize karşısında babası, kızının masumiyetini ve ermiş olduğunu anladı. Ancak artık çok geçti; Sarı Kız o dağda sır oldu.

Bugün Kaz Dağları'nın en yüksek noktasına "Sarı Kız Tepesi" denir ve onun masumiyetinin sembolü olarak anılır.

🦢 SARI KIZ LEGEND

In Kaz Mountains, a very beautiful, innocent young girl named Sarı Kız lived, whose father went to pilgrimage (Hajj). The village people envied her and spread bad rumors about her. When her father returned, because of pressures, he had to leave his daughter on the mountain's peak, giving her a few geese.

Sarı Kız lived alone on the mountain, but she kept her heart clean and she rose to the level of a saint. Years later, her father, who climbed the mountain with conscience pain, asked for water when he got near his daughter. Sarı Kız extended her hand to the sea and changed the salty water to sweet water and gave it to her father.

Against this miracle, her father understood that his daughter was innocent and a saint. But it was too late; Sarı Kız became a secret on that mountain.

Today, the highest point of Kaz Mountains is called “Sarı Kız Peak” and she is remembered as the symbol of her innocence.

Atatürk died at five past nine on November 10, 1938.

Since then, the week commencing on November 10 has been used as Atatürk Week in our country. This week commemorates Atatürk's life, patriotism, reforms, and principles.

Atatürk's first symptoms of illness appeared in 1937. In early 1938, he was in Yalova and fell seriously ill. His treatment yielded positive results. However, the journeys to Ankara, which continued before he fully recovered, exacerbated his illnesses. The Hatay issue, also on the agenda at this time, was tiring him out. Despite his illness, he traveled to Mersin and Adana. Under the scorching sun, Atatürk inspected and conducted military exercises with his troops, becoming exhausted. He would have disregarded his own learning for the sake of his national ideal. Realizing the severity of his illness, he wrote his will on September 5, 1938, donating a large portion of his services to the Turkish History and Language Institute.Every Turk's heart beat with the hope of his salvation. However, efforts to save him were unsuccessful, and the worst fears came true.

At five minutes past nine on the morning of November 10, 1938, in Dolmabahçe Palace, the immutable law of humanity was enforced. Mustafa Kemal Atatürk passed away.

------------

10 Kasım

Atatürk, 10 Kasım 1938 günü saat dokuzu beş geçe öldü.

O tarihten bu yana 10 Kasım´la başlayan hafta, yurdumuzda Atatürk Haftası olarak değerlendirilir. Bu hafta içinde; Atatürk´ün yaşamı, yurtseverliği, inkılap ve ilkeleri anlatılır.

Atatürk´ün ilk hastalık belirtisi 1937 yılında ortaya çıktı. 1938 yılı başlarında Yalova´da bulunduğu sırada, ciddî olarak hastalandı. Buradaki tedavi olumlu sonuç verdi. Fakat tamamen iyileşmeden Ankara´ya yaptığı yorucu yolculuk, hastalığının artmasına sebep oldu.Bu tarihlerde Hatay sorununun gündemde olması da onu yormaktaydı. Hasta olmasına rağmen, Mersin ve Adana´ya geziye çıktı. Kızgın güneş altında askerî birliklerimizi teftiş edip tatbikat yaptıran Atatürk, çok yorgun düştü. Ülkü edindiği millî dava uğruna kendi sağlığını hiçe saydı.Hastalığının ciddiyetini kavrayarak 5 Eylül 1938´de vasiyetini yazıp servetinin büyük bir kısmını Türk Tarih ve Türk Dil kurumlarına bağışladı.

Her Türk´ün kalbi onun kurtulması dileğiyle çarpıyordu. Ancak, kurtarılması için gösterilen çabalar sonuç vermedi ve korkulan oldu.

Dolmabahçe Sarayı´nda 10 Kasım 1938 sabahı saat dokuzu beş geçe, insan için değişmez kanun, hükmünü uyguladı. Mustafa Kemal Atatürk aramızdan ayrıldı.

İstanbul’da yaşayan bir kral, falcıların kızının bir yılan tarafından sokularak öldürüleceğini söylemesi üzerine büyük bir korkuya kapılır. Bu kehanetten kaçmak isteyen kral, kızını karadan uzak tutmak için denizin ortasında yüksek bir kule yaptırır ve onu burada büyütmeye başlar. Prenses yıllar boyunca kulede güven içinde yaşar; yalnızca hizmetkârlar ve babası onu görmeye gelir. Ancak kralın tüm önlemlerine rağmen kaderinden kaçmak mümkün olmaz. Bir gün saraydan gönderilen meyve sepetinin içine gizlenen küçük bir yılan, kuleye ulaşmayı başarır. Prenses meyveleri almak isterken yılan tarafından sokulur ve kısa sürede hayatını kaybeder. Kral kızının ölümüyle derin bir yasa boğulur ve aldığı tüm tedbirlere rağmen kehanetin gerçekleştiğini anlar. Bu acı olaydan sonra, kule halk arasında “Kız Kulesi” olarak anılmaya başlar ve günümüze kadar uzanan hüzünlü bir efsane hâline gelir.

THE LEGEND OF MAIDEN'S TOWER

A king living in Istanbul becomes very afraid when fortune-tellers say that his daughter will die from a snake bite. Wanting to escape this prophecy, he builds a tall tower in the middle of the sea to keep his daughter away from the land and begins to raise her there. The princess lives safely in the tower for many years, and only her father and a few servants visit her. However, even with all the king’s precautions, it is impossible to escape fate. One day, a small snake hiding inside a fruit basket sent from the palace reaches the tower. When the princess tries to take the fruits, the snake bites her, and she dies shortly after. The king falls into deep sorrow because he could not save his daughter and realizes that the prophecy has come true. After this sad event, the tower becomes known among the people as the “Maiden’s Tower,” turning into a sorrowful legend that has lasted until today.

“Ne yapalım” der; derdini veren, dermanını da verir. Sen hele bir yolculuğa çık.

Bunun üzerine padişah vezirlerini alarak atlara binip yola düşmüşler. Saatleri günler, günleri haftalar, haftaları aylar kovalar. Bir de arkalarına bakarlar ki bir çuvaldız boyu yol yürümüşler. Oturup dinlenmek için bir yerde konaklamışlar. Bir de bakmışlar ki karşı tepeden garip bir şey uçup geliyor. Beklemişler, beklemişler bir de görmüşler ki yaklaşan ateş topacı, nur yüzlü ak sakaklı bir ihtiyar. Yanlarına yaklaşınca: “Merhaba padişahım” der. Padişah hemen ayağa kalkar ve:

“Mademki benim padişah olduğumu bildin,” derdimin de ne olduğunu bilirsin, diye sorar.

“Evet, senin derdini biliyorum.” Sonra cebinden bir elma çıkarır: yarısını sen, yarısını da sultan yesin. Dualarınızı da eksik etmeyin, der, ortadan kaybolur. 

Dokuz ay, dokuz gün sonra nur gibi bir kız bebekleri dünyaya gelir. Çocuk iki üç yaşına gelince, vezirler ilk olarak görmeye gelirler. İçlerinden en yaşlısı, padişahın kulağına eğilerek:

“Bu kız çok güzel, büyüyünce başınıza dert açabilir,” der. Bunun üzerine padişah, yeraltında bir saray yaptırır. Dışarı ile bağlantısı olmayan, dışarıdan içeriye ışık sızmayan bu saraya küçük kız ile nedimesi yerleşir. Nedime ona okuma yazma ve daha birçok faydalı şeyler öğretir ama doğadan söz açmaktan bilhassa kaçınır. 

Aradan uzun yıllar geçmiş, kız on beş yaşında bir dünya güzeli olmuştur. Bir gün et yemeği yerlerken nedime:

“Aman” der; sakın kemiği boğazına kaçırma. Bu söz üzerine kız, tutar kemiği pencereden fırlatır, cam kırılır, pencereden içeriye ışık girer. Işığın ne olduğunu unutmuş olan genç kız, onu yakalamak için saatlerce uğraşır. Kan ter içinde kalır. Akşam olur, yatarlar ama kızı bir türlü uyku tutmaz. Işığın geldiği yerleri merak eder. Ertesi gece dadısı uykuya yatınca, bir yolunu bulup yeraltı sarayından kaçar, dışarı çıkar. Bir de ne görsün, saraya yakın tepelerin eteğinde yumak yumak ışıklar. Koşa koşa oraya gider, bakar ki bir sürü çadır. Kapısında iki nöbetçinin uyuya kaldığı, her tarafı inci ile donatılmış en süslü çadırın içine girer. Yatakta, çok güzel bir delikanlı yatmaktadır. Bir tarafında dürülü bir gömlek, başucunda altın, ayakucunda gümüş şamdan yanmakta, sofrada bir kişilik yemek ve bir bardak su durmaktadır.

Kız, tül gömleğin dürüsünü bozar, şamdanların yerini değiştirir, yemeklerden yer yarım bardak ta su içer ve eve döner. Bakar ki dadı horul horul uyuyor, o da yatar uyur.

Delikanlı sabahleyin kalkınca, bakar ki yemeklerden yenmiş, gömlek bozulmuş, su içilmiş, nöbetçilere bağırıp çağırır. Akşam dağdan bir torba kar getirtip başının üzerine asar. Kar eridikçe, torbadan akan soğuk su damlaları yüzüne düşer, uyumasına engel olur.

Kız gene gelir, bir önceki gece yaptıklarının aynını yapar, fakat tam gideceği sırada delikanlı kolundan tutar. “Sen kimsin is misin cis misin?” diye sorar. Kız da: “Ne isim ne de cis, seni yaratan Allahın bir kuluyum” der. Geceyi incili çadırda geçirir. Sabahleyin uyanır ki güneş doğmuş, etrafta da ne incili çadır ne de bir kimse var. Meğerse bir başka ülkenin padişahının oğlu evlenecekmiş. Adet olduğu üzere güveyi ile arkadaşları kırk gün kırk gece dağa çıkar eğlenirlermiş. Bugün de kırkıncı gün olduğu için, çadırlar toplanılmış, incili çadırda yatan padişahın oğlu da arkadaşlarını alıp memleketine dönmüş. Kız başlar ağlamaya. Neden sonra, oradan geçen bir çobandan, çadırların bulunduğu yerin, “Şehvaneli” olduğunu öğrenir. Bunun üzerine kız, çobana:

“Ne olur çoban, üzerimdeki altınların hepsi senin olsun, bana arkandaki elbiseyle, bir koyun karnı ver,” der. Çoban kızın isteklerini yerine getirir. Partal elbiseleri sırtına, koyun karnını da başına geçirince, olur bir keloğlan bizim kaçar kız, düşer yola. Padişahın oğlu da gider, bir arkasına bakar, iç çekermiş. Keloğlan yanına yaklaşınca, adın nedir diye sormuş. Keloğlan da “Abdal” demiş.

“Nereden gelirsin?”

“Şehvanilinden.”

“Orada ne gördün?”

“İncili çadır kurulu gördüm. Tül gömleği dürülü gördüm, gümüş şamdan döner gördüm, içinde bir güzel ah edip ağlar gördüm,” deyince delikanlı:

“Ne deyip ağlıyordu?” diye sorar. Abdal da:

“Uyudum, nittim,

Ben bana ettim,

Gülünen nerkis,

Yârimi nittin,” deyince abdalın, çadırına gelen genç ve güzel kız olduğunu anlar, bir birlerine sarılıp muratlarına ererler.

A sultan and his wife had a big problem. One day, the sultan sat in his chamber, lost in deep thought. The sultan came to him and said, “What should we do?” He asked; “He who gives you your pain also gives you your cure. Go on a journey.” So the sultan, accompanied by his viziers, mounted their horses, and set off. Hours turned into days, days into weeks, and weeks into months. Suddenly, they looked back and saw that they had walked a long distance. They stopped somewhere to sit and rest. Suddenly, they saw something strange flying from the hill opposite. They waited and waited, and then they saw the approaching fireball: an old man with a radiant face and a white beard. As he approached them, he said, “Hello, my sultan.” The sultan immediately stood up and asked, “Since you know I am the sultan,” he asked, “you know what my problem is.” “Yes, I know your troubles.” Then he pulls an apple from his pocket: "You may eat half, and the sultan may eat the other half. Don't forget your prayers," he says, and disappears. Nine months and nine days later, a radiant baby girl is born. When the child is two or three years old, the viziers come to see her first. The oldest of them leans into the sultan's ear and says, "This girl is very beautiful. She may cause trouble when she grows up." The sultan then has a palace built underground. This palace, disconnected from the outside world and with no light entering, houses the little girl and her lady-in-waiting. The lady-in-waiting teaches her how to read and write and many other useful things, but she deliberately avoids discussing nature. Many years pass, and the girl has become a world-class beauty at fifteen. One day, while they are having a meat dinner, the lady-in-waiting says, "Oh, don't choke on the bone." At this, the girl grabs the bone and throws it out the window, the glass shatters, and light streams in. The young woman, having forgotten what light is, struggles for hours to catch it. She's drenched in sweat. Evening falls, and they go to bed, but her daughter can't sleep. She wonders where the light is coming from. The next night, when her nanny falls asleep, she finds a way to escape the underground palace and emerges. And lo and behold, lights are splayed out at the foot of the hills near the palace. She runs there and sees a multitude of tents. She enters the most ornate tent, adorned with pearls, with two guards sleeping at the door. A beautiful young man lies in bed. A rolled-up shirt is on one side, a gold candlestick burns at the headboard and a silver candlestick at the footboard. There's food for one person and a glass of water on the table. The girl unwraps the tulle shirt, rearranges the candlesticks, eats some food, drinks half a glass of water, and returns home. She sees that the nanny is snoring soundly, and she also lies down to sleep. When the young man wakes up in the morning, he finds the food eaten, his shirt ruined, and the water drunk. He shouts at the guards. In the evening, he brings a bag of snow from the mountain and hangs it over his head. As the snow melts, cold drops of water from the bag fall on his face, preventing him from sleeping. The girl returns and does the same thing she did the night before. But just as she's about to leave, the young man grabs her arm. "Who are you? Are you a man or a woman?" The girl replies, "Neither a man nor a woman, I am a servant of God, who created you." She spends the night in the pearl-lined tent. The next morning, she wakes up to find the sun rising, and there's neither the pearl-lined tent nor anyone else around. It turns out the son of a sultan from another land is about to get married. As is customary, his bride and her friends go to the mountains for forty days and forty nights to party. Since today is the fortieth day, the tents have been packed up, and the sultan's son, who was sleeping in the pearl-lined tent, has taken his friends and returned to his homeland. The girl begins to cry. After a while, she learned from a passing shepherd that the place where the tents were located was called "Şehvaneli." The girl then said to the shepherd, "Please, shepherd, let me have all the gold I have on me, and give me the dress you're wearing and a lamb's belly." The shepherd fulfilled her wishes. Once she had put on her tattered clothes and the lamb's belly, the girl would run off and hit the road. The sultan's son would also go, glance back, and sigh. When Keloglan approached, he asked, "What is your name?" Keloglan replied, "Abdal." "Where do you come from?" "From Şehvaneli." "What did you see there?" "I saw a tent with pearls set up. I saw a tulle shirt rolled up, a silver candlestick spinning, and I saw her sighing and weeping beautifully inside," the young man asked, "What was she saying and weeping?" When Abdal said, “I slept, I slept, I slept, The laughing Narcissus, You slept with me,” he realized that Abdal was the young and beautiful girl who had come to his tent. They embraced each other and achieved their wish.

O legendă românească spune ca Baba Dochia care a avut un fiu, pe nume Dragobete, care s-a căsătorit împotriva voinței ei. Pentru a-și necăji nora, într-o zi rece de iarnă, i-a dat acesteia un ghem de lână neagră și a trimis-o la rău să-l spele, spunându-i să nu se întoarcă până când lâna nu devine albă. Fata a încercat să spele lâna, dar chiar dacă degetele sale au început să sângereze, culoarea lânii rămânea tot neagră. De disperare, pentru ca nu se putea întoarce acasă la soțul său, aceasta a început să plângă. Impresionat de durerea fetei, Domnul Iisus Hristos i-a apărut în cale și i-a dat o floare roșie, spunându-i să spele lâna cu ea. Mulțumindu-i, fata a pus floarea în apă, a spălat lâna și constatat ca lâna s-a albit. Fericită ca a dus sarcina la bun sfârșit, fata se întoarce acasă. Auzind povestea fetei, Baba Dochia se înfurie crezând ca este primăvară, deoarece Mărțișor îi putuse oferi o floare fetei. Pornește îmbrăcată în 12 cojoace în căutarea primăverii. Pe parcursul călătoriei, soarele o face să își scoată rând pe rând cele 12 cojoace pe care le purta, până rămâne fără nici unul. Vremea se schimbă brusc și Baba Dochia îngheață. Folclorul popular român asociază cele 9 zile de la 1 până la 9 martie cu povestea Babei Dochia, născându-se astfel ,,mitul babelor”

The story of Baba Dochia

A romanian legend tells of Baba Dochia who had a son, named Dragobete, who married against her wishes. To tease her daughter in law, on a cold winter day, she gave her a ball of black wool and sent her to the river to wash it, telling her not to come back until the wool turned white. The girl tried to wash the wool, but even tough her fingers started to bleed, the color of the wool remained black. Out of despair, because she could not return home to her husband, she began to cry. Impressed by the girl’s pain, the Lord Jesus Christ appeared to her and gave her a red flower , telling her to wash the wool with it. Thanking him, the girl put the flower in the water, washed the wool and found with amazement that the wool had turned white. Happy that she had managed to complete this difficult task, the girl returned home. Hearing the girl’s story, Baba Dochia gets angry, thinking it is spring, because Mărțișor was able to give the girl a flower. She sets off dressed in 12 coats in search of spring. During the journey, the strong sun make her take off the 12 coats she was wearing one by one, until she is left without any. The weather suddently changes and Baba Dochia freezes. Romanian folklore assiciates the 9 days from 1st March to 9th March with the story of Baba Dochia, thus giving rise to “the grannies’ myth”.

— Ai que sorte a minha! — exclamou ela, muito contente. — E agora, o que hei de eu fazer com esta moedinha?

Pensou, pensou… até que decidiu:

— Já sei! Vou comprar uma fita para pôr na cabeça, para ficar muito bonita!

Lá foi ela ao mercado, comprou uma fita vermelha, e quando chegou a casa, pô-la na cabeça. Ficou tão bonita, tão vaidosa, que se pôs à janela a cantar:

🎵

— Quem quer casar com a Carochinha,

tão bonita e tão fininha?

🎵

Passou por ali um boi e disse com voz grossa:

— Eu! Eu quero casar contigo!

— E à noite, quando eu estiver a dormir, o que é que tu fazes? — perguntou a Carochinha.

— Muuuu! — respondeu o boi.

— Ai, credo! Que medo! — disse a Carochinha. — Não quero nada contigo!

Depois passou o cão:

— Eu quero casar contigo!

— E à noite, o que fazes? — perguntou ela.

— Au! Au! — respondeu o cão.

— Ai, que susto! Também não quero!

Passou o galo e disse:

— Có-có-ró-có!

— Ai, que barulho! Não quero nada contigo! — respondeu ela.

Por fim, passou o João Ratão, muito engraçado e bem-falante:

— Eu quero casar contigo, Carochinha!

— E à noite, o que fazes? — perguntou ela.

— Eu? Ronco baixinho… ronc, ronc, ronc…

A Carochinha achou graça e respondeu:

— Está bem! Casamos os dois!

E assim foi. Fizeram uma grande festa de casamento, com música, bolos, vinho e muitos convidados. Todos dançaram e cantaram até ao fim do dia.

Depois de casados, a Carochinha disse:

— João Ratão, vai ver se o cozido já está pronto. Mas tem cuidado para não caíres dentro da panela!

O João Ratão foi à cozinha, subiu a um banquinho e, ao cheirar o cozido, o cheirinho era tão bom, tão bom… que ele se debruçou demais — e caiu dentro da panela!

Quando a Carochinha deu por falta dele, chamou:

— João Ratão? João Ratão?

Ninguém respondeu. Foi ver à

cozinha… e lá estava o João Ratão, cozido e estufadinho!

A pobre Carochinha chorou, chorou, e nunca mais quis casar.

Once upon a time, there was a little cockroach who was very neat and tidy. One day, as she was sweeping her house, she found a gold coin on the floor.

“Oh, how lucky I am!” she said happily. “Now, what shall I do with this coin?”

She thought and thought, until she decided:

“I know! I’ll buy a ribbon for my head, so I can look very pretty!”

So off she went to the market, bought a beautiful red ribbon, and when she got home, she tied it around her head. She looked so pretty that she went to the window and sang:

🎵

“Who wants to marry

the Little Cockroach,

so pretty and so neat?”

🎵

Soon a bull passed by and said in his deep voice:

“I do! I want to marry you!”

The Little Cockroach asked,

“And at night, when I’m asleep, what do you do?”

“Moooo!” said the bull.

“Oh no!” she cried. “That’s too scary! I don’t want to marry you!”

Then came a dog.

“I’ll marry you!” he barked.

“And at night, what do you do?” she asked.

“Woof! Woof!” said the dog.

“Oh no! Too noisy! I don’t want you either!”

Then came a rooster, who said,

“Cock-a-doodle-doo!”

“Oh, that’s even louder!” said the Little Cockroach. “No, thank you!”

Finally, along came Johnny Mouse, polite and well-dressed.

“I would like to marry you, Little Cockroach,” he said kindly.

“And at night, what do you do?” she asked.

“I snore softly… snore, snore, snore,” he said.

The Little Cockroach smiled.

“That’s perfect! Let’s get married!”

And so they did. There was a big wedding, with music, sweets, and lots of dancing. Everyone was happy!

After they got married, one day the Little Cockroach said:

“Johnny Mouse, go check if the stew is ready. But be careful not to fall into the pot!”

Johnny Mouse went to the kitchen and sniffed the delicious smell. It smelled so good that he leaned over a little too far… and fell into the pot!

When the Little Cockroach came to check, she called:

“Johnny Mouse? Johnny Mouse?”

No answer. She looked into the pot — and there was poor Johnny Mouse, cooked and gone!

The Little Cockroach cried and cried, and she never married again.

He was a very greedy boy. Whenever he got his hands on something good, he would swallow it in the blink of an eye.

His mother and father scolded him because it could harm him. But Ganga, despite being very friendly with his parents and promising to please them, could never correct himself.

He grew fatter and fatter, and his friends even nicknamed him "Big Fatty."

One morning, his mother prepared three bowls of warm porridge for breakfast. She left the bowls on the table and went to deliver a shirt to his father.

Ganga arrived in the living room after leaving his room. He saw the delicious porridge and didn't hesitate:

Yum! Yum! Yum!... - he swallowed all the porridge from the three bowls in an instant.

Then, very stuffed, he let himself fall heavily into his chair.

The straw seat couldn't hold his weight and burst with a loud noise. The glutton fell out of the chair. He started screaming.

His parents came and had a lot of trouble getting him out. Ganga got scratched. His father and mother were very hungry and very annoyed with him. They said, "You're getting what's coming to you for being greedy!"

He was a very greedy boy. Whenever he got his hands on something good, he would swallow it in the blink of an eye.

His mother and father scolded him because it could harm him. But Ganga, despite being very friendly with his parents and promising to please them, could never correct himself.

He grew fatter and fatter, and his friends even nicknamed him "Big Fatty."

One morning, his mother prepared three bowls of warm porridge for breakfast. She left the bowls on the table and went to deliver a shirt to his father.

Ganga arrived in the living room after leaving his room. He saw the delicious porridge and didn't hesitate:

Yum! Yum! Yum!... - he swallowed all the porridge from the three bowls in an instant.

Then, very stuffed, he let himself fall heavily into his chair.

The straw seat couldn't hold his weight and burst with a loud noise. The glutton fell out of the chair. He started screaming.

His parents came and had a lot of trouble getting him out. Ganga got scratched. His father and mother were very hungry and very annoyed with him. They said, "You're getting what's coming to you for being greedy!"

În noaptea Rusaliilor, Ielele, niște ființe supranaturale ce întruchipează femei cu părul lung până la călcâie, ochii strălucitori apar în poieni, se asează în cerc și încep să danseze iute și să cânte, lăsând iarba arsă în locul în care au dansat. În timpul dansului acestora, pământul tremură și păsările tac.Dacă un om se rătăcește și le aude cântecul, dar nu se îndepărtează, acestea îi pot:

-fura mințile

-il amețesc

-il muțesc pentru o perioadă

Ielele nu sunt doar aducătoare de blestem, acestea pot să și binecuvânteze oamenii. Se spune că, dacă un bărbat curajos le lasă peste noapte în poiană busuioc sau o linguriță de argint, acestea:

-îi dăruiesc noroc

-îi implinesc o dorință

-îl protejează de rău

În cazul în care bărbatul este nerespectuos față de Iele și râde de ele, acestea il vor bântuii în vise și îi vor aduce nopți nedormite.

The legend of the Iele

On the night of the Rusalii, the Iele, supernatural creatures that embody women with long hair down to the heels, shining eyes, appear in meadows, they sit in a circle and start to dance fast and sing, leaving the grass burnt in the place where they danced. While they are dancing, the ground is shaking and birds are silent.

If someone is lost and they hear their song, but they don't go away, the Iele can:

-steal away his senses

-make him dizzy

-render him mute for a while

The Iele are not only curse-bringers, they can also bless humans. It is said that if a brave man leaves basil overnight in the meadow, or a silver teaspoon for the fairies, they might:

-bless him with luck

-grant him a wish

-protect him from bad things

In case the man is disrespectful towards them and laughs at them, they will haunt him in his dreams and will bring him sleepless nights.

Mitul pricolicilor provine din vechile credinte romanesti legate de transformari,magie si viata de dupa moarte.Se spune ca, inca din timpul vietii, un om cu suflet rau poate avea semne care arata ca ar putea deveni un pricolici dupa moarte.Pricoliciul este un spirit ratacit, obligat sa bantuie.

In zonele de munte, credinta era mai puternica deoarece lupul este un animal sacru si misterios pentru cultura romaneasca.

Pricoliciul apare de obicei sub forma unui lup mare si agresiv sau unui caine salbatic, cu ochii sclipitori, uneori ca o umbra de om, foarte rapida si violenta, este o creatura nocturna, legata de intuneric si rascruci.De asemenea, se credea ca pricoliciul nu poate trece peste locuri bine luminate sau peste santuri adanci

Acesta apare in povesti populare din florclorul romanesc,legende, superstitii din zone rurale.

In unele regiuni ale romaniei, oamenii inca povestesc despre aparitii misterioase in paduri sau langa sate,pe care le pun pe seama pricolicilor.

Pricoliciul simbolizeaza frica de necunoscut,limita dintre lumea amenilor si cea a spiritelor,pedeapsa pentru rautate si fortele intunecate ale naturii.

Adultii deseori folosesc pricolicii cu scopul de a invata copii sa nu iasa singuri nopatea afara.

They often appear on full moon nights, dancing in glades, on the banks of waters, or in hidden places. Their music is enchanting, and their songs can entice anyone who hears them. In some stories, the Iele are described as being able to change the weather, heal illnesses, or predict the future. They are often associated with witches and magical practices.

In some regions, it is believed that the Iele can be invoked through specific rituals or offerings. They can be approached to ask for help in various problems, but it is important to respect the rules and traditions to avoid their wrath. In general, the Iele represent an important part of the Romanian cultural heritage, symbolizing the power of nature, beauty, and the mystery of the supernatural world.

Bram Stoker's novel "Dracula," published in 1897, popularized the vampire image of Count Dracula, a Transylvanian nobleman who feeds on blood. While Stoker's Dracula is a fictional character, he was inspired by Vlad the Impaler's reputation for cruelty and his association with the Dracula name.

The historical Vlad's brutal methods, combined with the mystery and folklore surrounding Transylvania, created a perfect foundation for the vampire legend. "Dracula" has become a cornerstone of the vampire genre, influencing countless books, films, and other works, turning the historical figure into a global cultural icon. The legend of Dracula has thus overshadowed the historical Vlad, with the fictional vampire becoming more widely recognized than the real prince.

-În prima, ea este fiica regelui Decebal, iar Traian, cuceritorul Daciei, se îndrăgostește de ea. Dochia îl refuză și se refugiază pe muntele Ceahlău. Dându-și seama că nu poate scăpa de acesta, se roagă zeului Zamolxes, care o transformă în stâncă.

-În a doua variantă, Baba Dochia are un fiu, Dragobete, care se căsătorește împotriva voinței ei. Pentru a-și pedepsi nora, Dochia îi dă un ghem de lână neagră și o trimite să-l spele până devine alb. Fata reușește cu ajutor divin, iar Dochia crede că a venit primăvara. Pleacă la drum cu mai multe cojoace, pe care le dă jos unul câte unul din cauza căldurii. Vremea se schimbă brusc, se face frig, iar Baba Dochia îngheață și piere.

The legend of Dochia is divided into two versions.

-In the first, she is the daughter of King Decebalus, and Trajan, the conqueror of Dacia, falls in love with her. Dochia refuses him and takes refuge on Mount Ceahlău. Realizing that she cannot escape him, she prays to the god Zamolxes, who turns her into a rock.

-In the second version, Baba Dochia has a son, Dragobete, who marries against her will. To punish her daughter-in-law, Dochia gives her a ball of black wool and sends her to wash it until it turns white. The girl succeeds with divine help, and Dochia believes that spring has come. She sets off on her journey with several fur coats, which she takes off one by one because of the heat. The weather suddenly changes, it gets cold, and Baba Dochia freezes and perishes.

Ele apar adesea în nopțile cu lună plină, dansând în poieni, pe malul apelor sau în locuri ascunse. Muzica lor este fermecătoare, iar cântecele lor pot ademeni pe oricine le aude. În unele povești, ielele sunt descrise ca fiind capabile să schimbe vremea, să vindece bolile sau să prezică viitorul. Ele sunt adesea asociate cu vrăjitoarele și cu practicile magice.

În unele regiuni, se crede că ielele pot fi invocate prin ritualuri specifice sau prin ofrande. Ele pot fi abordate pentru a cere ajutor în diverse probleme, dar este important să se respecte regulile și tradițiile pentru a evita furia lor. În general, ielele reprezintă o parte importantă a moștenirii culturale românești, simbolizând puterea naturii, frumusețea și misterul lumii supranaturale.

They often appear on full moon nights, dancing in glades, on the banks of waters, or in hidden places. Their music is enchanting, and their songs can entice anyone who hears them. In some stories, the Iele are described as being able to change the weather, heal illnesses, or predict the future. They are often associated with witches and magical practices.

In some regions, it is believed that the Iele can be invoked through specific rituals or offerings. They can be approached to ask for help in various problems, but it is important to respect the rules and traditions to avoid their wrath. In general, the Iele represent an important part of the Romanian cultural heritage, symbolizing the power of nature, beauty, and the mystery of the supernatural world.

În tradiția populară românească este o vrăjitoareurâtă, sihastră, care locuiește în adâncul pădurii și sperie oamenii. Se pare că este prezentă în folclorul popoarelor slave sub numele de Baba Iaga.

Ea este adeseori prezentată ca dușmană a eroilor, la fel ca și zmeul sau balaurul.

Este o făptură mitică ce poate fi interpretată în cel puțin două sensuri: femeie tânără și frumoasă, genial, care se comportă ca o zână bună cu copiii nevionovați, când aceştia se rătăcesc în pădure, dar care pe adulți îi induce în eroare în legătură cu intenţiile ei duşmănoase, îi atrage în mrejele ei, apoi îi poceşte, schilodeşte şi chiar îi ucide; iar al doilea sens sau motiv este acela al unei semidivinități a pădurii, ce ia forma unei femei bătrână şi urâtă, nălucă mătăhăloasă, părul despletit cu ochii bulbucaţi, mâinile noduroase, care ucide oamenii și care se răzbună pe cei ce locuiesc la liziera pădurii, intrând în casele cu uşile şi/sau ferestrele deschise la miezul nopţii, îi poceşte şi apoi îi ucide pe cei aflați în locuință. Putea lua şi alte înfăţişări, cum este cea a unui copac înfiorător sau al unei călugăriţe cu părul despletit.

La baza constituirii personajului au stat vechi credințe magice, superstiții sau reprezentări figurative ale forțelor naturii, care și-au pierdut semnificația inițială, căpătând numai o valoare poetică, fantastică

• English version

Muma pădurii is a character from Romanian mythology, who often appears in Romanian folk tales. 
In Romanian folk tradition, she is an ugly, hermit-like witch who lives deep in the forest and scares people.
She is apparently present in the folklore of Slavic people under the name Baba Yaga.
She is often presented as an enemy of heroes, just like “Balaurul” sau “Zmeul”
She is a mythical creature that can be interpreted in at least two senses: a young and beautiful, brilliant woman who behaves like a good fairy with innocent children when they get lost in the forest, but who misleads adults about her hostile intentions, lures them into her nets, then bites, maims and even kills them; and the second sense or motif is that of a semi-divinity of the forest, who takes the form of an old and ugly woman, a bulky ghost, unkempt hair with bulging eyes, gnarled hands, who kills people and who takes revenge on those who live on the edge of the forest, entering houses with open doors and/or windows at midnight, bites them and then kills those in the house. It could also take other forms, such as a creepy tree or a nun with disheveled hair.
The character's creation was based on ancient magical beliefs, superstitions, or figurative representations of the forces of nature, which lost their original meaning, acquiring only a poetic, fantastic value.

Fata babei și fata moșneagului

A fost odată un moșneag blând, care avea o fată cuminte și harnică. Baba, nevasta lui, avea și ea o fată , dar leneșă și rea ca o zi de post fără lumină.

Baba o necăjea mereu pe fata moșneagului și o punea să muncească pentru toți. Într-o zi, fata cea bună a fost trimisă la izvor să spele ghemul babei. A mers, dar ghemul i-a scăpat și s-a rostogolit în pădure.

Fata l-a urmat și a ajuns la o casă unde locuia o bătrânică. Aceasta i-a spus:

"Dacă vrei ghemul, trebuie să stai o vreme la mine și să mă ajuți."

Fata a acceptat. A muncit cu drag, a făcut curat, a îngrijit animalele, a vorbit frumos, iar bătrânica a văzut în ea o inimă luminoasă. Când a venit timpul să plece,bătrâna i-a spus să-și aleagă drept răsplată o ladă ,mare sau mică. Fata cea bună, modestă, a ales lada mică.

Când a ajuns acasă și au deschis-o, din ladă a ieșit o bogăție cât lumea: haine frumoase, bijuterii, aur și minuni nemaivăzute.

Baba, lacomă, a trimis-o imediat și pe fata ei la bătrânica din pădure. Dar fata leneșă s-a purtat urât, a refuzat să muncească, a stricat, s-a certat și a dormit cât era ziua de lungă.

Totuși, la plecare, bătrânica i-a dat și ei voie să aleagă. Fata babei, plină de trufie, a luat lada cea mare, convinsă că înăuntru e și mai multă bogăție.

Când baba a deschis lada… au țâșnit din ea balauri, lighioane, foc și năpăsturi. Casa s-a umplut de necazurile pe care fata le merita după felul ei de a fi.

The Old Woman’s Daughter and the Old Man’s Daughter

Once upon a time, there was a kind old man who had a gentle, hardworking daughter. The old lady, however , an unpleasant, selfish old woman had a daughter of her own, lazy and mean as a stormy night.

The old woman constantly mistreated the old man’s daughter, forcing her to work for everyone. One day, she sent her to the lake to wash her spool of thread. The girl went, but the spool slipped from her hands and rolled into the forest.

She followed it and soon reached a small house where an old woman lived. The old woman said:

“If you want your spool back, you must stay with me for a while and help me with my chores.”

The girl agreed. She worked with joy, cleaned the house, tended the animals, and spoke kindly. The old woman saw that her heart was pure and full of light. When the time came for the girl to leave, the old woman told her she could choose a chest as a reward, a big one or a small one.The good, modest girl chose the small chest.

When she returned home and they opened it, wonders spilled out: beautiful clothes, jewelry, gold, and treasures beyond imagination.

The old woman, greedy as ever, immediately sent her own daughter to the old woman’s house in the forest. But the lazy girl behaved terribly , she spoke rudely, refused to work, broke things, argued, and slept all day long. Still, when she left, the old woman allowed her to choose a chest as well. The old woman’s daughter, proud and selfish, grabbed the biggest chest, convinced it contained even greater riches.

But when they opened it… monsters, snakes, fire, and misfortune burst out. Their home filled with all the troubles the girl had earned through her behavior.

Vakti zamanında evin birinde bir gelin, beyi ve kaynanası ile mutlu bir şekilde yaşarlarmış. Bir gün gelinin bir nur topu gibi bir çocuğu dünyaya gelmiş. Zavallı anne ve baba daha sevinçleri kursağında iken iki gün dolmadan bebek, ağzı kan revan içinde ölmüş. "Allah'ın emri ne yapalım" diyerek anne-baba çocuğu mezara koymuşlar. Yıllar sonra ikinci çocukları olmuş, o çocuk da aynı şekilde ölmüş. Artık anne baba ne yapacaklarını şaşırmışlar. Gel zaman git zaman üçüncü çocukları dünyaya gelmiş. Ancak çocuğun annesi lohusa halinde yatağında uyur iken bir ara bir örümceğin hızla bebeğin üzerine gittiğini görmüş. Eliyle onu öldürmek istemiş. Ne varki örümcek düşmüş bir ayağı kırılmış. Uyku halindeki anne artık ölür diye örümceği bırakmış. Kadın her zamanki gibi sabah aynı saatte kalkmış, ahırdaki hayvanları bakmaya gitmiş, döndüğünde bakmışki, kaynanası hala kalkmamış, kaynanası ondan çok daha önce kalkar ve ateşi yakarmış. Vakit epeyi geçince gelin kaynanasının odasına girmiş.

Kaynana:

Hastayım gelinim, kalkamıyorum, demiş.

Gelin:

İlaç getireyim de iç, diyerek ilacı getirip içirmiş. Kaynana bir müddet sonra ayağa kalkmak için doğrulunca, ah bacağım feryadı ile tekrara yatağa düşmüş. Gelin durumu anlamış, beyinede anlatmış.

İşin sonunda o nur topu gibi bebeklerin ciğerini kazıyıp kanını içenin bu kaynana olduğu, kaynanın gerçekte örümcek şekline bürünen bir cazı olduğu apaçık ortaya çıkmış.

English version

Grumpy Grandma

Long ago, in a quiet village, a young bride lived peacefully with her husband and her mother-in-law. Their home was simple but warm, and for a long time, life moved gently.

One day, the bride gave birth to a beautiful baby boy — so perfect that they called him “their little miracle.” But their joy didn’t last. Before the second night even passed, the baby died suddenly, blood trickling from his tiny mouth.

Broken with grief, the parents whispered, “It must be God’s will,” and buried their child.

Years later, they had another child. But the same terrible fate struck again — the baby died in the very same way. After that, the mother and father lived in fear, never understanding what curse hovered over their home.

Time went on, and a third child was born. The bride, weak from childbirth, lay in bed watching over the newborn. In the deep of night, something caught her eye — a large spider scuttling toward the baby with unnatural speed.

Startled, she tried to kill it, but only managed to crush one of its legs before it fell to the floor and limped away. Half-asleep and frightened, she left it and drifted back into exhausted slumber.

At dawn, as she always did, the bride rose to tend to the animals. When she returned, she noticed something strange — her mother-in-law was still in bed. The old woman was always the first to rise and light the morning fire, but now she lay motionless.

Worried, the bride stepped into her room.

“I’m not well, my girl,” the mother-in-law whispered. “I can’t get up.”

“Let me bring you some medicine,” the bride said softly, and helped her drink it.

A little later, the old woman tried to stand. But as she pushed herself up, she cried out and collapsed back onto the bed:

“Ah! My leg… my leg!”

And then the bride saw it — her mother-in-law’s right leg was twisted, bent in the exact same place where the spider’s leg had snapped.

Her heart froze.

She understood.

She ran to her husband and told him everything. And there, in their own home, the horrifying truth became impossible to deny:

The creature that had torn the lungs of their babies and drunk their blood was not a spider at all…

It was the mother-in-law, a witch who slipped into the shape of a spider at night.

When Oghuz became a young man, he felt a fire burning in his heart—a desire to unite the world and bring peace and order. One night, as he sat by the fire, the wind grew cold. From the shadows of the forest emerged a blue-furred, blue-maned wolf. Its eyes glowed with ancient knowledge. The wolf spoke—not with words, but directly into Oghuz’s heart: “Follow me.” From that moment on, the wolf became his sacred guide.

Oghuz gathered his warriors, mounted his horse, and followed the blue wolf through forests, mountains, and deserts. Wherever he went, tyrants fell, oppressed people were freed, and new lands welcomed him. He conquered the East, where the sun rises. He conquered the West, where the sun sleeps. He crossed rivers, climbed snowy peaks, and marched through endless plains. His goal was not destruction, but balance—to create a world where strength protected the weak.

As Oghuz Khan’s rule expanded, so did his family. He had six sons, each named after the greatest powers of the heavens and the earth: Gün (Sun), Ay (Moon), Yıldız (Star), Gök (Sky), Dağ (Mountain), and Deniz (Sea). These sons became the leaders of the Oghuz tribes, and their descendants spread far and wide, carrying the name and legacy of their father. Oghuz Khan’s story, a tale of courage, wisdom, and destiny, lived on through generations, inspiring heroes, uniting nations, and reminding all that greatness is born from both heart and strength.

in turkish

Uzun zaman önce, gökyüzünün yeryüzüyle konuştuğu ve kahramanların ışığın ta kendisinden doğduğu bir zamanda, bir mucize gerçekleşti. Bir gece, gökyüzünden parlak bir ışık huzmesi indi. Işığın içinde, parlayan gözleri ve sakin, uhrevi bir gülümsemesiyle güzel bir kız duruyordu. Ülkenin büyük hükümdarı bu gizemli kızla evlendi ve kısa süre sonra kız, eşi benzeri olmayan bir çocuk doğurdu. Bu çocuk Oğuz Han'dı. Gözlerini açtığı andan itibaren herkes onun olağanüstü olduğunu biliyordu. Yüzü sabah göğü gibi parlıyor, gözleri yıldızlar gibi ışıldıyordu ve ağladığında, bir savaşçının kükremesini andırıyordu. Herhangi bir çocuğun büyüdüğü kadar hızlı büyüdü; günlerce yürüyor, haftalarca konuşuyor ve daha bir yaşına bile gelmeden ok atıyordu. Büyüklüğe mahkumdu.

Oğuz genç bir adam olduğunda, kalbinde yanan bir ateş hissetti; dünyayı birleştirme ve barış ve düzen getirme arzusu. Bir gece, ateşin başında otururken, rüzgar soğudu. Ormanın gölgelerinden mavi tüylü, mavi yeleli bir kurt belirdi. Gözleri kadim bir bilgiyle parlıyordu. Kurt, sözlerle değil, doğrudan Oğuz'un yüreğine seslendi: "Beni takip et." O andan itibaren kurt, Oğuz'un kutsal rehberi oldu.

Oğuz, savaşçılarını topladı, atına bindi ve ormanlarda, dağlarda ve çöllerde mavi kurdu takip etti. Gittiği her yerde zalimler devrildi, mazlumlar özgürleşti ve yeni topraklar onu karşıladı. Güneşin doğduğu Doğu'yu fethetti. Güneşin uyuduğu Batı'yı fethetti. Nehirleri aştı, karlı zirvelere tırmandı ve uçsuz bucaksız ovalarda yürüdü. Amacı yıkım değil, dengeydi: Gücün zayıfı koruduğu bir dünya yaratmak.

Oğuz Han'ın egemenliği genişledikçe ailesi de genişledi. Altı oğlu vardı ve her biri göklerin ve yerin en büyük güçlerinin adını taşıyordu: Gün (Güneş), Ay (Ay), Yıldız (Yıldız), Gök (Gökyüzü), Dağ (Dağ) ve Deniz (Deniz). Bu oğullar Oğuz boylarının liderleri oldular ve torunları, babalarının adını ve mirasını taşıyarak uzaklara yayıldılar. Oğuz Han'ın cesaret, bilgelik ve kader öyküsü, nesiller boyunca yaşayarak kahramanlara ilham verdi, milletleri birleştirdi ve herkese büyüklüğün hem yürekten hem de güçten doğduğunu hatırlattı.

Çanakçı’ya bağlı Akköy’de Gelinkaya denilen bir kaya vardır. Bu kaya yanına gidildiğinde başına taç giymiş bir geline benzemektedir. Anadolu’nun birçok yerinde olduğu gibi bu kayayla ilgili olarak da çeşitli efsaneler anlatılır. Bunlardan biri şöyledir:

Çok eskiden Akköy’de bir kız ve bir oğlan birbirlerini severler. Oğlan ne kadar ısrar ettiyse de anası kızı oğluna almak istemez. Araya eşin dostun girmesi sonucu kadın zoraki oğlunun sevdiği kızı ister ve oğluna gelin alır. Gelinini hiç sevmeyen kaynana ona her gün en ağır işleri yaptırarak eziyet eder.

Bir gün sabahtan öğleye kadar evde çalışan gelini, kaynanası öğleden sonra da köyün yukarı kısmında olan meraya inek otlatmaya gönderir. Gelin ineği otlatırken oturduğu yerde yorgunluktan uyuya kalır. Uyandığında akşam olmak üzeredir. Telaşla kalkıp ineği arar, fakat inek ortalıkta yoktur. İneği bulamayınca kaynanasından çok korkan gelinin telaşı daha da artar.

“Belki etrafta bir yerdedir.” diye ineği aramaya başlar. Bu arada hava iyice kararır ve etraftan kurt ulumaları gelmeye başlar. İyice korkan gelin, ellerini açarak, “Allah’ım beni ya taş et dondur ya da kuş et uçur.” diye yalvarır. Gelinin ilk dileği kabul edilir ve olduğu yerde taş k

esilir.

BRIDE ROCK

There is a rock called Gelin Kaya (Bride Rock) in Akköy, a village of Çanakçı. When you go near this rock, it resembles a bride wearing a crown. As in many parts of Anatolia, various legends are told about this rock. One of them is as follows:

Long ago in Akköy, a girl and a boy loved each other. No matter how much the boy insisted, his mother did not want that girl for her son. Through the intervention of a family friend, the woman reluctantly agreed to take the girl her son loved as a bride. Since she did not like her daughter-in-law, the mother-in-law tortured her every day by making her do the heaviest chores.

One day, after having the daughter-in-law work at home from morning until noon, the mother-in-law sent her to graze the cow in the upper meadow of the village. The bride sat down, tired, and fell asleep from exhaustion. When she woke up, it was nearly evening. She hurriedly got up to look for the cow, but it was nowhere to be found. Frightened of her mother-in-law, the bride’s panic grew.

“Maybe it’s somewhere nearby,” she said, searching for the cow. Meanwhile, it was getting darker, and wolves and other wild animals began to appear around her. Terrified, the young bride raised her hands and pleaded, “Oh God, either turn me into stone or turn me into a bird so that I may fly away.” Her first wish was granted — and she turned into stone where she stood.

The legend tells that a pilgrim was wrongly accused of theft and sentenced to hang. Before dying, he claimed that to prove his innocence, a roasted rooster would crow. At the moment of the execution, the rooster jumped from the table and crowed loudly. The judge rushed to stop the sentence, saving the pilgrim, who continued on his journey.

They light candles from the “Holy Light” and greet each other with “Christ is risen!”

At home, families gather and enjoy a festive meal together.

They crack red eggs, a symbol of life and the triumph of good.

They also eat traditional foods like pasca, cozonac, and roast lamb.

The red color represents love and life, while the white symbolizes purity and light. These charms are often shaped like flowers, hearts, or lucky symbols, and they are worn pinned to clothes or around the wrist.

Mărțișor brings hope, happiness, and the promise of new beginnings. It reminds everyone that winter has ended and nature is coming back to life

Sânziene (also called Drăgaica in some regions) is celebrated on June 24th, the day when people say the sun dances in the sky and nature reaches its greatest power.

🌼 Origin

The celebration has ancient, pre-Christian roots, connected to the sun, fertility, and the power of nature. After the Christianization of Romania, it was associated with the Nativity of Saint John the Baptist, but many old folk traditions are still alive today.

🌼 Customs

Young girls pick sânziene flowers (yellow, sweet-smelling wildflowers) at dawn, weave them into wreaths, and throw them onto the roof.

👉 If the wreath stays on the roof, it means the girl will marry soon.

👉 If it falls off, she will have to wait longer.

People place sânziene flowers on doors, gates, and windows to ward off evil spirits and bring good fortune to the household.

In some villages, young men light bonfires on the hills, while girls dance around them — a symbol of purity and true love.

🌼 Meaning

Sânziene represents beauty, love, and the bond between people and nature. It’s a celebration of light, blooming fields, and hope.

Another tradition is Sunday in the family. We usually gather at the table, most often at our grandparents', cook something good and tell stories. I find it a special moment, because we get closer to each other and feel at home."

A young woman lives peacefully with her husband and mother-in-law. She gives birth to a baby, but the child dies mysteriously within two days. The same tragedy happens to their second child, leaving the parents heartbroken and confused.

When their third baby is born, the mother notices a spider crawling toward the child during the night. She tries to kill it and breaks one of its legs, but lets it go. The next morning, she finds her mother-in-law unable to get out of bed, crying in pain from a broken leg.

At that moment, the woman realizes the truth: the spider was her mother-in-law in disguise. The deaths of the babies are revealed to be the work of the mother-in-law, a witch who transformed into a spider to harm them.

The epic of oghuz khan -summary-

Summary:

Long ago, a miraculous child named Oghuz Khan was born from a heavenly light, showing signs of greatness from birth. He grew at an extraordinary speed and was destined to become a powerful leader. As a young man, he was guided by a sacred blue wolf, which led him on a journey of conquest and unity. Oghuz Khan defeated tyrants, united lands across the East and West, and ruled not to destroy but to bring balance and peace. He later had six sons—named after the Sun, Moon, Star, Sky, Mountain, and Sea—who became leaders of tribes. Through them, Oghuz Khan’s legacy spread across generations, inspiring nations with his courage, wisdom, and destiny.

According to old village beliefs, a person could become a Strigoi if they lived a sinful life, died suddenly, was cursed, or was born with certain signs, such as a red mark on the body or being the seventh child in a family. Some legends also say that people who practiced dark magic or were extremely cruel in life were destined to return as Strigoi after death.

At night, the Strigoi leave their graves and wander through villages, visiting their former homes and families. They are believed to bring disease, bad dreams, and misfortune. In some stories, they steal the life energy of people while they sleep, slowly making them weaker and paler each day.

Villagers developed many rituals to protect themselves. Garlic was hung on doors and windows, and holy water was sprinkled around houses and graves. In extreme cases, people believed that the only way to stop a Strigoi was to open the grave and perform special rituals to break its curse.

The legend of the Strigoi reflects ancient fears about death, the afterlife, and the thin line between the living world and the world of spirits. Even today, in some rural areas of Romania, older people still whisper stories about strange shadows, unexplained footsteps, and spirits that walk after midnight.

W Polsce istnieje legenda o Smoku Wawelskim.
Dawno temu straszny smok mieszkał w jaskini pod Wawelem w Krakowie. Zjadał bydło i straszył ludzi. Wielu rycerzy próbowało go zabić, ale im się nie udało.
Pewnego dnia sprytny szewczyk Skuba wpadł na pomysł. Wypchał owcę siarką i zostawił ją przed jaskinią. Smok zjadł owcę i pił wodę z Wisły, aż pękł.
Dzięki temu Kraków znów był bezpieczny.

Legenda este o povestire fantastică ce include elemente istorice transmise pe cale orală. Este în versuri sau în proză, iar rolul ei estede a explica originea unei ființe, a unui obiect, animal, desfășurarea unor evenimente istorice sau a unor fapte de eroi. Legenda mărțișorului este una apărută din popor și explică tradiția îmbinării celor două culori roșu și alb. Aceasta se află la întrepătrunderea dintre basm și snoavă, în ea regăsindu-se ca în basm lupta dintre bine și rău, motivul cifrei magice trei, dar și prezența ființelor fantastice, precum zmeul. La fel ca în snoavă concretul se împletește cu abstractul și cu anecdoticul. În expozițiune se prezintă Soarele, care coboară printre oameni subformă de fecior, dar este răpit de un zmeu care îl displăcea. În lipsaSoarelui, lumea intră într-o tristețe adâncă, până când un voinic se hotărăște să meargă să salveze Soarele. Acesta pleacă în căutarea lui, iar călătoria durează trei anotimpuri: vara, toamna și iarna. La sfârșitul iernii, tânărul îl găsește pe zmeu iar cei doi se înfruntă trei zile și trei nopți. Zmeul este învins și Soarele eliberat, iar lumea își reia cursul firesc. Viteazul pornește spre casă, iar din rănile lui picură sânge pe zăpadă. În locul unde curgea sânge, creșteau și ghiocei cu clopoței albi ca zăpada. De atunci, în prima zi de primăvară, oamenii impletesc un fir roșu și unul alb și îl dăruiesc persoanelor dragi. Roșul semnifică dragostea și sângele voinicului, iar albul semnifica puritatea ghiocelului.

One day, Nasreddin Hodja borrowed a cauldron from his neighbor. When he returned it, he put a small pot inside.

The neighbor was surprised and asked, “What is this?”

Hodja said, “Your cauldron gave birth.”

The neighbor was very happy. After a while, Hodja borrowed the cauldron again. Days passed, but he didn’t return it.

The neighbor asked, “Where is my cauldron?”

Hodja replied sadly, “I’m sorry… your cauldron died.”

The neighbor protested, “Can a cauldron die?”

Hodja smiled and said, “You believed it could give birth, so why not that it could die?”