Julia hier, vandaag neem ik jullie mee op reis in een van de bekendste jeugdthrillers van deze tijd. Ik heb het natuurlijk over Uitgespeeld bij Mel Wallis de Vries. Het boek kwam uit in mei 2005 en is Mel haar eerste boek. 

Het verhaal speelt zich af in 21^e eeuw in Amsterdam. De hoofdpersoon is een meisje van vijftien jaar met de naam Anna, in het begin van het boek verhuist zij naar Amsterdam vanwege haar vaders nieuwe baan.

Een hele tijd heeft ze geen vriendinnen, maar dan opeens krijgt Anna een vriendin en wordt ze bij haar vriendengroep toegevoegd. Ze beleven met z’n vijven veel avonturen, Anna wordt een totaal ander persoon tot op het punt dat haar ouders haar bijna niet meer herkennen.

Ze krijgt een erg intieme band met haar nieuwe beste vriendin Tessa, maar dan opeens gaat Tessa dood. Anna’s leven stort in en de groep valt uit elkaar. 

Later komt de politie erachter dat het geen zelfmoord was (dat hadden zij eerst geconcludeerd). Ergens in het onderzoek naar de moord wordt Anna zelf bedreigt dat iemand haar komt vermoorden. 

Wie de moordenaar is en of Anna het overleeft laat ik graag aan jullie over om te lezen.

Als je als lezer het boek leest word je er echt helemaal ingezogen en beleef je het alsof jij ook een personage bent, die overal bij staat en in de gedachten van de hoofdpersoon kan kijken en zelfs een paar keer in die van de moordenaar.

Het is zo verwoord dat je graag wilt doorlezen, je wilt weten wie de moordenaar is en wat er nog allemaal gaat gebeuren.

Ik vind het daarom erg jammer dat het verhaal voorspelbaar is, je kunt eigenlijk gelijk al weten wie de moordenaar is en dat Anna de hoofdpersoon ook bedreigt en misschien wel vermoord gaat worden. Ergens in het verhaal werd Anna op een bepaald persoon boos en deed erg gemeen, Tessa gedroeg zich altijd hetzelfde tegenover dit persoon voordat zij vermoord werd, de bladzijde erna verteld de moordenaar dat ze precies hetzelfde als Tessa was en dat hij haar wilde vermoorden. 

Het verhaal was op sommige momenten vooral op het begin en een beetje aan het einde wat moeilijk te begrijpen, waardoor mijn beeld van het boek en wat er allemaal gebeurde op sommige momenten niet helemaal klopt.
Er is namelijk een bouwplaats en eerst snapte ik niet waar het personage bijna vanaf viel, ik moest het eerst vier keer lezen voordat ik het snapte.

Tom (de broer van Tessa het vermoorde meisje) zijn kamer,  voor de deur van de wc op de eerste verdieping in Tessa’s huis en last but not least een huis achter het verzorgtehuis de eilanden.
Ik heb vooral gekozen voor plaatsen in Tessa's huis, omdat ze daar meestal waren.

Het was er vaak erg stil het enige wat je kon horen was: zijn adem en de mijne en harde maar blije geluiden uit de kamer ernaast.

Toen ik er was voelde het alsof ik gevangen was, er was nooit veel geluid, het was altijd donker en grauw, je had weinig contact met de rest van de wereld.

Heel soms kwam er ook iemand anders, zijn zus dan schold zij hem uit en ging weer weg.

Mijn ervaring hier was niet erg prettig, ik werd er een beetje treurig van.

Het was er soms warm, maar ook koud. Dat hing af van het weer en de verwarming.

Altijd als er iemand voorbijliep of naar de wc wilde voelde ik een lichte bries en bewoog mijn haar een beetje. Het was er vrolijk maar wel soms een beetje saai, aangezien er niet vaak iemand was. De mensen die er zijn geweest waren altijd vrolijk.

Soms gebeurt er wat interessants, want je hoort alles wat er beneden wordt gezegd. Daarom is het vaak ook erg lawaaierig.

De tijd dat ik er ben geweest was het altijd lekker warm en erg prettig.

Het huis zelf was groot en gezellig ingericht. 

Er was vaak bezoek dus ik was nooit alleen en heb mij nooit eenzaam gevoeld, zoals in de slaapkamer van Tom.

Op een gegeven moment kreeg de bewoner een relatie, toen dat uit was werd alles grijs en grauw. De gezellige sfeer was weg, er kwam nooit meer bezoek, ze was haar baan kwijt en sloot zichzelf op in haar kamer.

Daarna was het geen fijne plek meer en was ik blij toen ik weer weg ging.

Hopelijk hebben jullie genoten van mijn nieuwe post en tot de volgende keer!!

Julia Vinks