Теориялық логопедия – сөйлеудің қалыпты және бұзылған түрлерін ғылыми негізде зерттейді.

Клиникалық логопедия – сөйлеу бұзылыстарының медициналық себептерін қарастырады (мысалы, инсульт, ДЦП).

Практикалық логопедия – нақты түзету жұмыстарын жүзеге асырады.

Мектепке дейінгі логопедия – балабақша жасындағы балалармен жұмыс.

Мектеп логопедиясы – мектеп оқушыларымен жүргізілетін түзету жұмыстары.

Ересектер логопедиясы – афазия, дизартрия сияқты ересектердің сөйлеу бұзылыстарын түзету.

Дислалия – баланың дыбыстарды дұрыс айта алмауы. Мысалы, “р” дыбысын “л” деп айтуы (“ракета” орнына “лакета” деуі). Бұл – сөйлеу мүшелерінде ақау жоқ болса да, дұрыс дыбыстау бұзылған кезде болады.

Дизартрия – сөйлеу бұлшықеттерінің әлсіздігі салдарынан сөйлеу анық естілмейді. Себебі көбіне жүйке жүйесінде. Мұндай адамдардың тілі, ерні, жақ бұлшықеттері дұрыс жұмыс істемейді.

Ринолалия – сөйлеу кезінде дыбыстар мұрын арқылы естіледі. Көбінесе таңдай жарығы немесе басқа да анатомиялық кемістіктер себеп болады.

Алалия – баланың сөйлеуі кеш дамиды немесе мүлде дамымайды. Бұл жағдай көбіне ми қабының зақымдануынан болады. Баланың сөздік қоры өте шектеулі немесе жоқ болуы мүмкін.

Афазия – инсульт, ми жарақаты сияқты себептерден кейін сөйлеудің жоғалуы. Бұл көбінесе ересектерде кездеседі. Бұрын сөйлей алса да, кейін сөйлеу, түсіну, оқу, жазу қабілеті бұзылады.

Тұтықпа (логоневроз) – сөйлеу кезінде кекештену, сөздің басын қайталау немесе тоқтап қалу. Бұл көбіне психологиялық немесе жүйке жүйесіне байланысты болады.

Дислексия – оқу процесінің бұзылуы. Мұндай балалар әріптерді шатастырады, сөзді дұрыс оқи алмайды, мәтінді түсінбей қиналады.

Дисграфия – жазу процесінің бұзылуы. Балалар дыбыстарды әріпке дұрыс айналдыра алмайды, сөз ішінде артық әріптер қосып жазады немесе түсіріп кетеді.

Диагностика – сөйлеу бұзылысын анықтау.

Түзету жоспарын құру – жеке бағдарлама жасау.

Түзету жұмысы – жаттығулар, ойындар, артикуляциялық гимнастика.

Ата-анамен жұмыс – үйде де жалғастыруға кеңестер беру.

Қорытынды – нәтиже бағалау және бақылау.