Κοιμήσου κοριτσάκι.
 Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος.
 Πρέπει νὰ μεγαλώσεις.

Εἶναι μακρὺς
 μακρὺς
 μακρὺς ὁ δρόμος.

Τὸ παιδί μου κοιμήθηκε
 κι ἐγὼ τραγουδάω...

Δύσκολα εἶναι, κοριτσάκι,
 στὴν ἀρχή.

Τί νὰ πεῖς, δὲν ξέρεις.
 Δύσκολα εἶναι στὴν ἀρχή.

Γιατὶ δὲν εἶναι, κοριτσάκι,
 νὰ μάθεις μόνο
 ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,
 ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει.

Εἶναι νὰ γίνεις
 ὅ,τι ζητάει
 ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου,
 εἶναι νὰ φτιάχνεις, κοριτσάκι,
 τὴν εὐτυχία τοῦ κόσμου.

Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη
 ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις.

Νὰ τὸ θυμᾶσαι, κοριτσάκι.

και στόλισ’ το με γιούλια και γαρούφαλα

και θρέφ’ το με τα χάιδια και με τα φιλιά,

το καημένο,

το παραπονεμένο!

Τις ευωδιές του μόσχου δώσ’ του ανασασμό,

του έλατου το ψήλος δώσ’ του για κορμί,

του λιονταριού τη ζόρη δώσ’ του λεβεντιά,

 

το καημένο,

το παραπονεμένο!—

Μα κλαίει ακόμα, κλαίει μες στην κούνια του,

κι η δεύτερ’ αδερφή του παίρνει το σκοπό.

—Κοιμήσου, και για σένα κλώθ’ η μοίρα σου

 

στ’ ανταριασμένο επάνου, στο ψηλό βουνό,

και τις σπηλιές σ’ τις φκιάνει χρυσοπάλατα·

νάνι νάνι,

ο πόνος σου να γιάνει!

Τ’ αγκάθια σού τα φκιάνει τριαντάφυλλα,

 

σου κάνει τα χαλίκια διαμαντόπετρες,

σου δίνει και γυναίκα την Πεντάμορφη.

Νάνι νάνι,

ο πόνος σου να γιάνει!