Ogniwa – fachowo zwane perowskitowymi – wynalazła podczas stypendium w Hiszpanii. Jej odkrycie było na tyle przełomowe, że w Walencji spędziła kolejne siedem lat. Dziś mieszka w Polsce i jest współzałożycielką Saule Technologies – pioniera w badaniach i produkcji ogniw słonecznych nowej generacji. Dr Olga Malinkiewicz wie, że jej technologia może zmienić świat. Energią słoneczną zasila już budynki i telefony, a możliwości ma znacznie większe.

Olga:

"odkrycie ogniw perowskitowych to efekt sumiennej, indywidualnej pracy. Perowskity [materiały występujące w przyrodzie, które można również wytworzyć sztucznie i nadać im właściwość przewodzenia prądu – przyp. red.] zobaczyłam podczas konferencji w Sewilli. Bardzo mnie zaintrygowały. Wówczas, w 2013 roku, na świecie powstawały głównie ogniwa fotowoltaiczne wypalane w piecach w niezwykle wysokich temperaturach, przekraczających nawet tysiąc stopni Celsjusza… Ja pracowałam w Walencji i nie miałam pieca. To mnie prawdopodobnie uratowało, bo musiałam szukać rozwiązania. Byłam uparta, ciekawska i zawzięta. Tak już jest, że jak mam przeczucie, to drążę temat. Tak właśnie było z materiałem perowskitowym. Od razu poczułam wewnętrzny motor, który mi mówił, że mam się tym zająć. W Hiszpanii udało mi się stworzyć ogniwo, które miało inną architekturę niż te tworzone w pozostałych ośrodkach, np. w Oksfordzie. W moim produkcie nie ma żadnych elementów wymagających użycia wysokich temperatur, dzięki czemu można je wytwarzać na cienkich foliach."

opracowała Katarzyna Hromek

Autor: Igor K.

Wybitny ukraiński naukowiec, kardiochirurg, ojciec ukraińskiej biocybernetyki, pisarz i osoba publiczna Mykoła Amosow, Rosjanin z pochodzenia, ponad połowę swojego życia, swoje owocne lata spędził na Ukrainie, gdzie zyskał światowe uznanie. W 2008 roku według wyników sondażu opinii publicznej Amosow został uznany za „wielkiego Ukraińca wszechczasów” i był drugą po Jarosławie Mądrym osobą uhonorowaną takim honorowym tytułem.

Rok 1957 był punktem zwrotnym w karierze genialnego chirurga. W Meksyku przeprowadził swoją pierwszą operację serca przy użyciu sztucznego serca. Po powrocie do kraju kariera dr Amosova nabrała rozpędu. Najpierw kierował laboratorium, następnie działem bioenergii, a później został dyrektorem Instytutu Chirurgii Sercowo-Naczyniowej w Kijowie. W tym czasie wraz z innymi naukowcami opracował własną maszynę płuco-serce.

W 1963 roku jako pierwszy w ZSRR wykonał protetykę zastawki mitralnej, a w 1965 roku wprowadził przeciwzakrzepowe protezy zastawki serca. Przez lata swojej praktyki kardiochirurgicznej Amosov wykonał ponad 6000 operacji serca.

Amosow bardzo poważnie interesował się biocybernetyką. Tworzył heurystyczne modele jednostki i modele społeczeństwa. Na starość przeciwstawił się starzeniu się i opracował własny system obciążeń i ograniczeń. Amosow napisał książki, za które zyskał uznanie nie tylko na Ukrainie, ale także za granicą.

opracowała: T. Khrystyna

opracowała - Aziza Pulatova.

Doświadczając wielu niebezpiecznych epidemii, takich jak pandemia SARS w 2003 r. i w ciągu ostatnich 2 lat, Covid-19, stojąc w obliczu ogromnych wyzwań, które można określić mianem „życia i śmierci”, większość urzędników sektora zdrowia nie poddaje się i promuje swoją rolę etyki lekarskiej i pędzimy na pierwszą linię frontu, by ratować pacjentów. Wiele przykładów zostało docenionych przez wszystkie szczeble, branże, prasę i media.

„Pacjenci muszą cierpieć z powodu niedogodności, kryzysu psychicznego, martwić się o własne życie, ale jednocześnie cierpią z powodu kryzysu materialnego, ponieważ nie wiedzą, gdzie zarabiać, ile wydać na leczenie… Dlatego też Nie ma zawodu wymagającego tak wysokich zagadnień etycznych jak branża medyczna” – profesor dr Pham Manh Hung rozmawiał z „Gazetą Elektroniczną” na temat etyki lekarskiej lekarzy w obecnym kontekście.

Patrząc wstecz na historię medycyny Wietnamu, wielki lekarz Tue Tinh doszedł do wniosku: „Medycyna południowa leczy choroby męskie” (co oznacza stosowanie medycyny wietnamskiej w leczeniu Wietnamczyków). Można powiedzieć, że jest to deklaracja wietnamskiego przemysłu medycznego, wyrażająca ducha narodowej niepodległości i niezłomną wolę Wietnamczyków.

Później Hai Thuong Lan Ong Le Huu Trac również poświęcił wiele wysiłku uczeniu lekarzy etyki lekarskiej za pomocą 9 „Aforyzmów medycznych”. Choć treść jest prosta, jest to ostrzeżenie, np.: Kiedy lekarz bada kobietę, absolutnie nie wolno jej badać jej samej w ciemnym pokoju; Kiedy już kogoś wyleczysz, nie szukaj prezentów... Zawód lekarza jest szlachetny, a jeszcze ważniejsze jest utrzymanie czystej atmosfery... Te powiedzenia są proste, ale mają bardzo podstawowe znaczenie w etyce lekarza.

Wujek Ho uczył także lekarzy, aby kochali chorych, traktowali ich jak własne ciało i krew oraz traktowali chorych tak, jakby odczuwali ból, tak jakby odczuwali ból. Wszystkie nauki wujka Ho i jego poprzedników pokazały, że nasz naród od dawna ceni etykę lekarską.

​

Studia zaczął w Akademii Morskiej w Sankt Petersburgu, a po kilku latach przeniósł się do Francji, gdzie kontynuował studia techniczne. Tam właśnie po raz pierwszy zobaczył obiekt latający cięższy od powietrza w locie. Był to samolot Flyer zaprezentowany na specjalnym pokazie braci Wright. To wtedy Igor Sikorski zrozumiał, że chce skupić się tylko na awiacji. Choć i myśli o stworzeniu pionowzlotu pojawiły się niedługo po pokazie braci Wright, ale zaczął od projektowania samolotów. Już kilka lat po studiach młody Sikorski skonstruował samolot Ilja Muromiec - pierwszy na świecie dwupłatowy bombowiec napędzany czterema silnikami. Większość jego projektów miała spory potencjał militarny, nic więc dziwnego, że nazwisko tego młodego konstruktora nie mogła ujść uwadze cara Rosji, który mianował Sikorskiego jednym z głównych konstruktorów.

Gdy w 1917 roku w Rosji nastała rewolucja bolszewicka, Sikorski zdecydował, że pora opuścić niebezpieczne tereny. Trochę czasu był w Paryżu, a potem zawitał w Stanach Zjednoczonych, w których sukcesy mieli dopiero nastąpić. Wtedy już Sikorski, miał nazwisko Sikorsky. W Stanach Zjednoczonych założył firmę założył firmę "Sikorsky Aero Engineering Company".

Początkowo ta firma zajmowała się jedynie projektowaniem samolotów, ale z napływem kapitału i rozwojem technologii Sikorsky zauważył, że jego marzenia o zbudowaniu śmigłowca w końcu można urzeczywistnić. Technologia dogoniła jego wizje, a silniki pozwoliły osiągać moc wystarczającą do skutecznego napędzenia wirnika śmigłowca. Zespół inżyniera niedługi czas zajmował się projetowaniem i przeszedł do realizacji i już w 1935 roku Sikorsky ukończył i otrzymał patent na śmigłowiec z wirnikiem nośnym i śmigłem ogonowym. Gdy śmigłowiec odrywał się tylko od ziemi, jego kadłub zaczynał się obracać w stronę przeciwną ruchowi obrotu wirnika nośnego, zgodnie z trzecią zasadą dynamiki Newtona. Sikorsky postanowił zamontować w tylnej części kadłuba dodatkowy wirnik boczny kompensujący ten problem. Choć zjawisko to można pokonać na wiele sposobów to, właśnie rozwiązanie zaproponowane przez Sikorskiego nadal jest najczęściej spotykane. Od nadania patentu i pierwszych realizacji do lotu w pełni działającego śmigłowca było potrzeba jeszcze 5 lat. Połączył swoje siły z inną firmą, która pracowała nad helikopterami - Chance Vought. W końcu 13 maja 1940 roku pierwszy w pełni swobodny lot odbyła maszyna Vought-Sikorsky VS-300, układ tego śmigłowca jest najczęściej stosowany do dziś. Była to pierwsza maszyna umożliwiająca ponad półtoragodzinny lot, a ponadto lądowanie na wodzie. Możliwości tej maszyny wzbudziły podziw armii amerykańskiej.

Wraz z kolejnymi pokazami i rekordami lotniczymi zaczęły płynąć strumienie pieniędzy od US Army, widziała ona w nim ogromny potencjał. Jeszcze w tym samym roku stworzył projekt maszyny XR-4 - pierwszego śmigłowca w pełni przypominającego dzisiejsze konstrukcje. Dwa lata później wszedł on jako pierwszy śmigłowiec do masowej produkcji, już pod nazwą R-4 około 150 maszyn tego typu trafiło do różnych formacji amerykańskiej armii. R-4 uczęstniczył w akcjach ratunkowych, podejmowania rozbitków i zestrzelonych pilotów a w późniejszym okresie służyły one jako maszyny treningowe dla pilotów, którzy mieli siąść za sterami większych i znacznie bardziej wymagających pilotażowo śmigłowców.

Kolejne imponujące rekordy: samodzielny przelot śmigłowca S-61 przez Atlantyk, późniejszy przelot CH-53 przez Pacyfik, liczne rekordy prędkości i udźwigu - to wszystko sprawiło, że przez długi czas śmigłowce kojarzone były właśnie z tą firmą. Przez lata maszyny te przewoziły prezydentów, podnosiły z powierzchni oceanów kapsuły z astronautami i pomagały ratować wielu rannych i rozbitków. Dziś chyba najbardziej rozpoznawaną maszyną produkowaną przez zakłady Sikorskyego jest UH-60 Black Hawk. Co ciekawe, tę wizytówkę zakładów Sikorsky’ego dziś produkuje się w wersji S-70i Black Hawk w Mieleckich zakładach Polskich Zakładów Lotniczych należących od kilku lat do grupy Sikorsky’ego.

Czas leciał, samoloty i śmigłowce Sikorskiego stawały się coraz poważniejszymi maszynami, zasada była jedna: oblotu maszyny zbudowanej według projektu Sikorskiego musiał dokonać on sam, musiał się upewnić, że jego maszyna jest w pełni bezpieczna i można z niej korzystać. Jego samego nazywano "Panem Helikopterem" (Mr. Helicopter), ponieważ śmigłowce przez lata były kojarzone z nim. W 1943 roku firma Sikorskiego stała się częścią "United Aircraft" (obecnie "United Technologies Corporation"), ale zachowała swoją tożsamość, co widać choćby w nazewnictwie kolejnych maszyn.

Sikorsky w swoim życiu interesował się nie tylko śmigłowcami, pomagał imigrantom z Rosji znajdującym się na terenie Stanów Zjednoczonych. Wspierał także Rosyjski Ortodoksyjny Kościół, uwielbiał górskie wspinaczki, szczególnie wędrówki, których celem były szczyty wulkanów. Zmarł w 1972 roku w swoim domu, a jego nazwiskiem nazwano między innymi most przecinający rzekę Housatonic River, ulicę w Kijowie.

Yehor Protsenko

Jego prace badawcze dotyczyły głównie właściwości elektronicznych i magnetycznych materiałów stałych. Sadikow prowadził badania nad zjawiskiem magnetycznej rezonansowej relaksacji spinowej, co miało zastosowanie w dziedzinie magnetyzmu i technologii półprzewodników.

Jego odkrycia i badania miały znaczący wpływ na rozwój technologii półprzewodników, co jest kluczowe dla dzisiejszych zaawansowanych urządzeń elektronicznych. Prace Sadikowa są cenione zarówno w skali krajowej, jak i międzynarodowej, a jego wkład w rozwój nauki, zwłaszcza w obszarze fizyki ciała stałego, jest uznawany za istotny dla postępu technologicznego.

Maksud Sadikow był również aktywnym członkiem społeczności naukowej i wziął udział w organizacji wielu projektów badawczych w Tadżykistanie, wspierając rozwój nauki w kraju. Jego praca miała ważne znaczenie dla naukowców w regionie, przyczyniając się do budowy potencjału badawczego w dziedzinie nauki i technologii.

Aisha.B

Mirzomuradova.

Dorastał i studiował w Petersburgu. W 1866 roku ukończył Korpus Kadetów Konstantyna i Akademię Artylerii Michała i służył w wojsku artylerii w Kijowie. Tutaj zaprzyjaźnił się ze słynnym elektrotechnikiem Pawłem Jabłoczkowem, wielkim fanem wszystkiego, co pracowało na elektryczności. Pirocki stworzył projekt oświetlenia mostu odlewniczego, w którym wykorzystano świece Jabłoczkowa^[4][5].

W 1871 r. wrócił do Petersburga i oferuje między innymi nowe piece typu typu. W 1874 r. rozpoczął eksperymenty na polu Wołkowskim w Petersburgu, a w 1875 r. na odcinku kolei Sestroretsk uruchamia wagony z napędem elektrycznym. Około jednej mil drogi zostało zelektryfikowanych. W jego konstrukcji szyny były podłączone do generatora Grama. Obie szyny były odizolowane od ziemi, jedna była bezpośrednim przewodnikiem, a druga odwrotną.

W 1880 r. zmodernizowano miejskie dwupiętrowe tramwaje konne, które przestawiły je na pociąg elektryczny, a 22 sierpnia (3 września) 1880 r. niezwykły transport publiczny zaczął przewozić mieszkańców Petersburga, pomimo otwartych protestów właścicieli tramwajów konnych. Eksperymenty Pirockiego trwały do końca września 1880 roku. Nie miał pieniędzy na kontynuowanie swoich eksperymentów, ale jego tramwaj elektryczny zainteresował się na całym świecie. Wśród osób, które spotkały się z nim, był Carl Siemens, który był bardzo zainteresowany i miał wiele pytań. W 1881 roku bracia von Siemens otwierli pierwszą stałą linię tramwajową w Berlinie. W Imperium Rosyjskim stały tramwaj elektryczny pojawił się dopiero w 1892 roku w Kijowie.

Pirocki powrócił do służby jako oficer artylerii. Utoruje między innymi pierwszy podziemny kabel elektryczny w Petersburgu, aby przesiąć energię elektryczną z odlewni armatniej do Szkoły Artylerii (1881). Był także autorem projektu scentralizowanej podziemnej sieci energetycznej w mieście i zaproponował nową konstrukcję pieców wielkopiecowych i piekarniczych. W 1888 r. został wcześniej zwolniony z funkcji pułkownika. Miało to miejsce około kilku miesięcy przed zakończeniem 25-letniej służby wojskowej, która umożliwiłaby mu uzyskanie maksymalnej emerytury^[6]. Pirocki zmarł w 1898 roku. W tym czasie nie miał pieniędzy, a jego meble zostały założone, aby zapłacić za pogrzeb.

Praca — Ridzhina Shavshukova

Dr. Habiba Sarabi. Jest znana z tego, że była pierwszą kobietą-gubernatorem w Afganistanie, pełniącą funkcję gubernatora prowincji Bamyan w latach 2005–2013. Sarabi jest także wykształconą ginekologiem i jest prominentną obrończynią praw kobiet oraz edukacji w Afganistanie.

Pracowała niezmordowanie na rzecz promowania inicjatyw zdrowotnych i edukacyjnych, zwłaszcza dla kobiet i dzieci, w swoim rodzinnym kraju.

Doktor Habiba Sarabi to wybitna postać w Afganistanie, znana z jej wkładu w prawa kobiet, edukację i służbę publiczną. Oto kilka dodatkowych informacji o niej:

1. Edukacja i Kariera: Sarabi studiowała medycynę na Uniwersytecie w Kabulu, a później specjalizowała się w ginekologii. Przez wiele lat pracowała jako lekarz, zanim zdecydowała się przejść do polityki i służby publicznej.

2. Kariera Polityczna: W 2005 roku Sarabi stała się pierwszą kobietą-gubernatorem w Afganistanie, kiedy została mianowana gubernatorem prowincji Bamyan przez prezydenta Hamida Karzaja. Pełniła tę funkcję do 2013 roku. Jako gubernator skupiała się na poprawie opieki zdrowotnej, edukacji i infrastruktury w Bamyan, zwłaszcza dla kobiet i dzieci.

3. Wspieranie Praw Kobiet: Przez całą swoją karierę Sarabi była zdecydowaną obrończynią praw kobiet w Afganistanie. Pracowała nad zwiększeniem dostępu kobiet do edukacji i opieki zdrowotnej oraz przeciwstawiała się przemocy związanej z płcią.

4. Nagrody i Wyróżnienia: Działalność Sarabi na rzecz służby publicznej i obrony praw kobiet przyniosła jej uznanie zarówno w kraju, jak i za granicą. Otrzymała nagrody za swój wkład w emancypację kobiet i wysiłki na rzecz budowy pokoju.

5. Działalność po Gubernatorstwie: Po zakończeniu kadencji jako gubernator Sarabi kontynuowała swoją pracę, koncentrując się na prawach kobiet, edukacji i inicjatywach na rzecz budowy pokoju w Afganistanie. Nadal jest wpływową postacią w afgańskim społeczeństwie.

Podsumowując, kariera dr Habiby Sarabi jest przykładem jej zaangażowania w poprawę życia obywateli Afganistanu, zwłaszcza kobiet i dzieci, poprzez służbę publiczną, działalność na rzecz praw kobiet i przywództwo.

Faramarz azimi

Obecnie Keita jest pracownikiem naukowym na uniwersytetach w Conakry i Montpellier. Jest też zastępcą dyrektora CERFIG (Centre de Recherche et de Formation en Infectiologie de Gwinea). Jego praca koncentruje się na wirusie Ebola w ramach globalnego projektu badawczego na ludziach i dzikich zwierzętach w Gwinei. Alpha jest lekarzem certyfikowanym przez Radę Lekarską Gwinei. Jest autorem więcej 40 artykułów naukowych z zakresu chorób zakaźnych, jest także recenzentem kilku międzynarodowych recenzowanych czasopism.

opracował Pre alexandre Bamba