Το 1883, οι αδελφοί Αλλατίνη με την πρωτοβουλία του ιατρού Μωυσή Αλλατίνη, έχτισαν τον περίφημο «Κυλινδρόμυλο Αλλατίνη». Όμως, το 1898 ο μύλος καταστράφηκε ολοσχερώς από μία πυρκαγιά. Ξαναχτίστηκε βέβαια στην ίδια θέση, μεγαλύτερο, από τον αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι. Τον Σεπτέμβριο του 1900, εγκαινιάστηκαν οι νέοι μύλοι όπου λειτούργησαν μέχρι και το 1980.

Οι μυλοι πέρασαν από δυσκολίες τον φθινόπωρο του 1911 με το ξέσπασμα του ιταλοτουρκικού πολέμου. Οι Τούρκοι έκλεισαν τα γραφεία και τα καταστήματα όλων των Ιταλών για αντίποινα. Ο αλευρόμυλος το 1951 ξανακάηκε, αλλά χτίστηκε ακριβώς στο ίδιο σημείο πάνω από τα ερείπια του έχοντας κρατήσει το εξωτερικό περίβλημα των τοίχων του που διασώθηκε. Επίσης προστέθηκε ένας πέμπτος όροφος. Το 1971, ο χώρος αυτός χαρακτηρίστηκε κοινόχρηστος χώρος πρασίνου, αν και το ελληνικό δημόσιο δεν προχώρησε στην απαλλοτρίωση του.

Το 1991, ολόκληρο το πρώην βιομηχανικό συγκρότημα, αλλά και στο σύνολο του οικοπέδου, αποκτούν επίσημο χαρακτηρισμό του ιστορικά διατηρητέο μνημεία. Πλέον, αυτοί οι μύλοι έχουν γίνει στέκι της νεολαίας.

Το όνομά του οφείλεται στον πρώτο ατμόμηλο της Θεσσαλονίκης το 1857, του Γάλλου Darblag, με την συνδρομή των οικείων Μοδιάνο και Αλλατίνη

Οι μύλοι υπάρχουν εδώ και 131 χρόνια.

Εκείνη την εποχή, ήταν ο μεγαλύτερος Μύλος της ανατολικής Ευρώπης. Απασχολήθηκαν 250 εργαζόμενοι. Το 1929, τροφοδοτούσαν τα αρτοποιεία της Θεσσαλονίκης, όπου παρήγαγαν 84.000 οκάδες ψωμιού ημερησίως.

Το νέο κτίριο είχε αποθήκες, εργοστάσιο και μικρότερους βοηθητικούς χώρους.

Μετά την πυρκαγιά δούλευαν 200 εργάτες με μηχανές 950 HP και παρήγαγαν 100 τόνους ημερησίως.

Ο οικισμός αυτός βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το κέντρο, στην ανατολική πλευρά της πόλης, ανάμεσα από οδό Γεωργίου Παπανδρέου –πρώην Ανθέων– και την Βασιλίσσης Όλγας.

 

Πρόκειται για ένα συγκρότημα με μικρές, όμορφες μονοκατοικίες, αυλές γεμάτες τριαντάφυλλα και μυρωδιά από μανταρινιές, στην ωραιότερη -κάποτε- συνοικία της πόλης, την περίφημη συνοικία των Εξοχών με τις πολυτελείς εξοχικές βίλες των εύπορων Θεσσαλονικιών. Οι 28 μονοκατοικίες, κατασκευάστηκαν το 1927 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ζακ Μοσέ, από τον Δαυίδ Ουζιέλ, έναν από τους βασικούς μετόχους της Εταιρείας Τροχιοδρόμων της Θεσσαλονίκης (Τραμ), και προορίζονταν για τη στέγαση των υπαλλήλων της εταιρείας -πράγμα που δεν συνέβει ποτέ-, μιας και το αμαξοστάσιο βρισκόταν στη βόρεια πλευρά της συνοικίας Ουζιέλ. Χαρακτηριστικό τους, η διακόσμηση κάτω από τις κεραμοσκεπές και τα ξύλινα παράθυρα. Πλακόστρωτα δρομάκια, αναρριχώμενα φυτά, αυλές με τριαντάφυλλα και κληματαριές, ψηλοτάβανα δωμάτια κλασικής αστικής αισθητικής, ξύλινα παράθυρα και υπερυψωμένα ισόγεια, όλα πανομοιότυπης αρχιτεκτονικής κατασκευής.Την δεκαετία του ‘80, ο οικισμός, οι αυλές και τα τρία πλακόστρωτα δρομάκια που τον διασχίζουν κατηφορικά προς την οδό Παπανδρέου, χαρακτηρίστηκαν ως διατηρητέος οικισμός.

Στην πλειοψηφία τους, τα ψηλοτάβανα αρχοντικά με τα ξύλινα παράθυρα και τον χαρακτηριστικό διάκοσμο κάτω από τις κεραμοσκεπές, διατηρούνται σε άριστη κατάσταση.

Ελάχιστα από αυτά έχουν πάνω τους σημάδια εγκατάλειψης, καθώς έχουν αφεθεί και παραμένουν ακατοίκητα.

Όμως αύριο ώσπου να ξεχαστώ,
στην αίθουσα αναμονής το τρένο
απ΄ την Κρακόβια θα περιμένω.

Κι αργά τη νύχτα, όταν ίσως κατεβούν
ωχροί, σφίγγοντας τα δόντια
«αργήσατε τόσο να μου γράψετε»
θα κάνω δήθεν αδιάφορα.