อุทยานแห่งชาติน้ำตกโยง ครอบคลุมพื้นที่ 5 อำเภอ คือ อำเภอทุ่งสง อำเภอช้างกลาง อำเภอลานสกา อำเภอร่อนพิบูลย์ อำเภอนาบอน มีสภาพป่าทิวทัศน์อุดมสมบูรณ์ สภาพทั่วไปเป็นแนวเทือกเขาสลับซับซ้อน แวดล้อมไปด้วยป่าดงดิบชื้นและป่าดิบเขา และเต็มไปด้วยพรรณไม้สำคัญมากมาย แหล่งท่องเที่ยวรางวัลอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทย รางวัลดีเด่น ประเภทแหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติ ปี พ.ศ. 2553 ไฮไลท์แห่งอุทยานฯ - น้ำตกโยง หรือน้ำตกโยงใสใหญ่ ที่นี่อยู่ห่างจากที่ทำการอุทยานฯ เพียง 300 เมตร

น้ำตกหนานสวรรค์ เป็นน้ำตกขนาดเล็กที่เกิดจากแหล่งน้ำซับเทือกเขาบรรทัด และเทือกเขาแดนตรังไหลลงสู่อ่างเก็บบน้ำห้วยน้ำใส ตั้งอยู่ในเขตอำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช หนึ่งในเขตของ อุทยานแห่งชาติเขาปู่-เขาย่า เป็นสถานที่ท่องเที่ยว พักผ่อน ชมธรรมชาติได้ตลอดปี ฝนตกหนักระหว่างเดือนตุลาคม-พฤศจิกายน

ประวัติความเป็นมา:

จังหวัดพัทลุงเป็นเมืองเก่าแก่เมืองหนึ่งในภาคใต้ของประเทศไทย. มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่บ่งชี้ว่ามีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์. ในสมัยศรีวิชัย (พุทธศตวรรษที่ 13-14) บริเวณพัทลุงเป็นแหล่งรับวัฒนธรรมอินเดียในด้านพระพุทธศาสนาลัทธิมหายาน. ต่อมา เมื่อมีการย้ายศูนย์กลางการปกครองมายังฝั่งตะวันตกของทะเลสาบสงขลา บริเวณบางแก้ว ก็ได้มีการเรียกชื่อเมืองใหม่ว่า "พัทลุง". พัทลุงมีความสำคัญในฐานะเป็นศูนย์กลางของพุทธศาสนาที่สำคัญแห่งหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. แม้จะมีความสัมพันธ์เป็นเมืองบริวารของนครศรีธรรมราชมาตลอด แต่พัทลุงก็มีบทบาทสำคัญในฐานะเป็นเมืองที่มีความเจริญรุ่งเรืองและมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว.

สัญลักษณ์ประจำจังหวัด:

คำขวัญ: "เมืองหนังโนราห์ อู่นาข้าว พราวน้ำตก แหล่งนกน้ำ ทะเลสาบงาม เขาอกทะลุ น้ำพุร้อน"

ตราประจำจังหวัด: รูปเขาอกทะลุและเจดีย์บนยอดเขา

สัตว์น้ำประจำจังหวัด: ปลากระแห (ปลา

ลำปำ)

ในอดีตอ่าวมะนาวเคยเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญเมื่อครั้งสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ระหว่างกองทัพไทยและกองทัพญี่ปุ่น ซึ่งปัจจุบันภายในกองบินจะเห็น "อนุสาวรีย์วีรชน" รูปทหารอากาศในชุดนักบินยืนอยู่บนใบพัดเครื่องบิน ถือธงหันหน้าออกทะเล โดยสร้างขึ้นเพื่อเป็นการเชิดชูเกียรติประวัติการต่อสู้อันกล้าหาญของนักรบแห่งกองบินน้อยที่ 5

ในอีก 5 ปีต่อมา กระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาเห็นว่า ท้องถิ่นบางส่วนของหมู่ที่ 9 บ้านคลองจันดี ตำบลฉวาง ซึ่งอยู่ในเขตขององค์การบริหารส่วนตำบลฉวาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช สามารถยกฐานะเป็นสุขาภิบาลได้ จึงให้ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลฉวาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช และยกฐานะท้องถิ่นบางส่วนของหมู่ที่ 9 บ้านคลองจันดี ตำบลฉวาง เป็น "สุขาภิบาลจันดี"[3] อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช" ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2506 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 19 กุมภาพันธ์ ปีเดียวกัน

ต่อมากระทรวงมหาดไทยได้ประกาศตั้งตำบลในอำเภอฉวาง โดยการนำพื้นที่หมู่ 4 บ้านท่าสะท้อน ของตำบลสวนขัน พื้นที่หมู่ 9 บ้านคลองจันดี ของตำบลฉวาง พื้นที่หมู่ 3 บ้านจันดี หมู่ 4 บ้านตลาดจันดี ของตำบลไสหร้า รวมตั้งเป็น "ตำบลจันดี"[4] ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 5 พฤศจิกายน พ.ศ. 2533 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 4 ธันวาคม ปีเดียวกัน ซึ่งเป็นตำบลสุดท้ายของอำเภอฉวาง ทำให้พื้นที่สุขาภิบาลจันดี โอนมาอยู่ในเขตของตำบลจันดี

ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 ได้มีพระราชบัญญัติเปลี่ยนแปลงฐานะสุขาภิบาลทั่วประเทศเป็นเทศบาลตำบล[5] ตามประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 9 ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2542 มีผลใช้บังคับ เมื่อวันที่ 25 พฤษภาคม 2542 สุขาภิบาลคลองจันดี จึงเปลี่ยนแปลงฐานะเป็นเทศบาลตำบลจันดี นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ซึ่งตามหลักการและเหตุผลการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ ก็เพื่อให้สอดคล้องกับบทบัญญัติของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 และเป็นการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น

และในปี พ.ศ. 2548 ได้มีการยุบรวมองค์การบริหารส่วนตำบลจันดี อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เข้ากับเทศบาลตำบลจันดี อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช[6] ตามเจตนารมณ์ของประชาชนในเขตตำบลนั้น ตามประกาศกระทรวงลงวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2548 โดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 25 มิถุนายน ปีเดียวกัน

ประวัติภูเขาไฟฟูจิ

ภูเขาไฟฟูจินั้นเกิดจากการปะทุในช่วงประมาณ 100,000 ปีที่แล้ว ปัจจุบันก็ยังถูกจัดอยู่ในกลุ่มภูเขาไฟที่โอกาสเกิดการประทุต่ำ บริเวณรอบข้างของภูเขาแห่งนี้รายล้อมไปด้วยพื้นที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติให้นักท่องเที่ยวได้มาพักผ่อน และสัมผัสวิถีชีวิตของคนญี่ปุ่นอย่างแท้จริง

หอไอเฟล

หอไอเฟลมีชื่อเล่นในภาษาฝรั่งเศสว่า "La dame de fer" (สตรีเหล็ก) หอไอเฟลสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นสัญลักษณ์ของงานแสดงสินค้าโลกใน ค.ศ. 1889 แม้ในช่วงแรกจะได้รับการวิจารณ์จากศิลปินและสถาปนิกชั้นนำของประเทศในด้านการออกแบบ แต่ในเวลาต่อมาหอไอเฟลได้กลายเป็นสัญลักษณ์แสดงความยิ่งใหญ่ของประเทศ ความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยี วิทยาศาสตร์ และความสวยทางศิลปะและสถาปัตยกรรม[6] มีนักท่องเที่ยวเข้ามาเยี่ยมชมหอไอเฟลมากถึง 5,889,000 คนใน ค.ศ. 2022[7] ถือเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีการเก็บค่าเข้าชมที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในโลก ได้รับการยกย่องให้เป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1964 และได้รับการเสนอชื่อเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกใน ค.ศ. 1991

วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลฉวาง สุขาภิบาลจันดี และสุขาภิบาลไม้เรียง เป็นเทศบาลตำบลฉวาง เทศบาลตำบลจันดี และเทศบาลตำบลไม้เรียง ตามลำดับ[26] ด้วยผลของกฎหมาย

วันที่ 24 มิถุนายน 2548 ยุบองค์การบริหารส่วนตำบลจันดี รวมกับเทศบาลตำบลจันดี[27]

วันที่ 8 กันยายน 2550 ยกฐานะจากกิ่งอำเภอช้างกลาง อำเภอฉวาง เป็น อำเภอช้างกลาง[4]

วันที่ 22 พฤษภาคม 2556 เปลี่ยนแปลงชื่อองค์การบริหารส่วนตำบลฉวาง อำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นองค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำฉวาง[28] และจัดตั้งองค์การบริหารส่วนตำบลปากน้ำฉวาง ขึ้นเป็น เทศบาลตำบลปากน้ำฉวาง[29]

ความหมายโดยละเอียด:

ในอดีต:

คำว่า "จังหวัด" (地区, dìqū) เคยเป็นเขตการปกครองที่พบได้ทั่วไปในประเทศจีน และอยู่ภายใต้มณฑล ทำหน้าที่เป็นเขตการปกครองระดับที่สอง.

การเปลี่ยนแปลง:

ตั้งแต่ปี 1983 เป็นต้นมา จังหวัดหลายแห่งได้ถูกเปลี่ยนสถานะเป็น "นครระดับจังหวัด" (地级市, dìjíshì) ซึ่งมีลักษณะเป็นศูนย์กลางเมืองขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่โดยรอบ.

ปัจจุบัน:

จังหวัด (地区, dìqū) ยังคงมีอยู่ในบางพื้นที่ของจีน เช่น มณฑลเฮย์หลงเจียง เขตปกครองตนเองทิเบต และเขตปกครองตนเองซินเจียง.

ความแตกต่าง:

คำว่า "จังหวัด" ในภาษาจีน (地区, dìqū) ไม่ได้มีความหมายเหมือนกับ "จังหวัด" ในภาษาไทยเสมอไป เพราะในบริบทของจีน "จังหวัด" (地区, dìqū) อาจหมายถึงเขตการปกครองที่มีลักษณะเป็นพื้นที่ชนบทหรือพื้นที่กึ่งเมืองมากกว่าตัวเมืองหลัก.

ความสับสน:

เพื่อลดความสับสนกับ "นครระดับจังหวัด" (地级市, dìjíshì) ในจีนมีการใช้คำว่า "เขตเมือง" (市区, shìqū) เพื่ออ้างอิงถึงพื้นที่ใจกลางเมืองของนครระดับจังหวั

ดโดยเฉพาะ.

โตเกียว (ญี่ปุ่น: 東京; โรมาจิ: Tōkyō; ทับศัพท์: โทเกียว) หรือชื่ออย่างเป็นทางการว่า มหานครโตเกียว (ญี่ปุ่น: 東京都; โรมาจิ: Tōkyō-to; ทับศัพท์: โทเกียว-โตะ; อังกฤษ: Tokyo Metropolis) เป็นเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่น ตั้งอยู่บริเวณส่วนหัวของอ่าวโตเกียว โดยเป็นส่วนหนึ่งของภูมิภาคคันโตบนชายฝั่งตอนกลางของเกาะฮนชู เกาะที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น มีระบบการปกครองแบบพิเศษซึ่งรวมการปกครองในรูปแบบจังหวัดและเทศบาลนครไว้ด้วยกัน ทั้งนี้ เขตอภิมหานครโตเกียวจัดว่าเป็นเขตเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลก โดยหากนับรวมประชากรทั้งหมดในเขตอภิมหานครโตเกียวแล้วจะมีประชากรมากถึง 41 ล้านคน (ค.ศ. 2024) [8] โดยอาศัยในเขตเมืองประมาณ 14 ล้านคน[9] ถือเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในโลกเมืองหนึ่ง คำว่า "โตเกียว" หมายถึง "นครหลวงตะวันออก" โตเกียวได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งใน "สี่นครเอกของโลก" ร่วมกับลอนดอน ปารีส และนิวยอร์ก ได้รับการจัดอันดับตามดัชนีชี้ความน่าอยู่ทั่วโลก (Global Liveability Index) ให้เป็น 1 ใน 4 เมืองที่น่าอยู่ที่สุดในโลกใน ค.ศ. 2021

หนึ่งในสัญลักษณ์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของสิงคโปร์ก็คือ รูปปั้นที่ตั้งอยู่ที่ Merlion Park (เมอร์ไลออน พาร์ค) โดยตั้งอยู่ใกล้ปากแม่น้ำสิงคโปร์

ก่อนที่คุณจะแวะไปเยี่ยมชมสถานที่อันงดงามนี้ คุณอาจจะต้องการเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับความหมายเบื้องหลังสัญลักษณ์ของเมอร์ไลออน และความเกี่ยวพันกับประวัติศาสตร์ของสิงคโปร์

เดิมที คำว่า "จังหวัด" (地区, dìqū) เคยเป็นชื่อเรียกเขตการปกครองระดับที่สองที่พบได้ทั่วไป แต่ต่อมาได้ถูกแทนที่ด้วย "นครระดับจังหวัด" (地级市, dìjíshì) เป็นส่วนใหญ่ อย่างไรก็ตาม ยังคงมี "จังหวัด" (地区, dìqū) เหลืออยู่บ้างในบางพื้นที่ โดยเฉพาะในมณฑลเฮย์หลงเจียง เขตปกครองตนเองทิเบต และเขตปกครองตนเองซินเจียง

ความหมายโดยละเอียด:

ระดับการปกครอง:

จังหวัดเป็นเขตการปกครองระดับที่สอง รองจากมณฑล (省, shěng) หรือเขตปกครองตนเอง (自治区, zìzhìqū)

โครงสร้างภายใน:

จังหวัดอาจประกอบไปด้วยนครระดับอำเภอ (县级市, xiànjíshì), อำเภอ (县, xiàn), เขต (区, qū), และอื่นๆ

ความแตกต่างจากนครระดับจังหวัด:

แม้ว่าคำว่า "จังหวัด" จะถูกแทนที่ด้วย "นครระดับจังหวัด" เป็นส่วนใหญ่ แต่ก็ยังมีความหมายที่แตกต่างกันอยู่บ้าง โดย "จังหวัด" มักจะมีความเป็นชนบทมากกว่า และอาจมีขนาดพื้นที่ใหญ่กว่า

ตัวอย่าง:

จังหวัดต้าซิงอันหลิ่ง (大兴安岭地区) ในมณฑลเฮย์หลงเจียง เป็นหนึ่งในตัวอย่างของ "จังหวัด" ที่ยังคงหลงเหลืออยู่

ดังนั้น "จังหวัด" ในบริบทของจีนจึงมีความหมายเฉพาะเจาะจงที่แตกต่างจากความเข้าใจทั่วไปของคำว่า "จังหวัด" ในภาษาไทย

JNTO

HOME

สถานที่ท่องเที่ยว

กิจกรรมน่าทำ

วางแผนการเดินทางของคุณ

จดหมายข่าว

พาร์ทเนอร์ธุรกิจ

ประวัติ

ปราสาทฟุคุโอกะ (สวนสาธารณะไมซูรุ)

福岡城跡 - 舞鶴公園

Fukuoka Castle-Maizuru Park

1 Jonai, Chuo-ku, Fukuoka-shi, Fukuoka-ken

ดูบน Google Maps

ดูข้อมูลการต่อเครื่องบิน

คำสำคัญ

แผนที่

ซากปรักหักพังอันยิ่งใหญ่ของปราสาทสมัยเอโดะทิวทัศน์ตระการตา

หากคุณเดินจากสถานีเทนจินไปทางฝั่งตะวันตกของเมืองฟุกุโอกะ ประมาณ 20 นาที เสียงจอแจจะค่อย ๆ เบาลง และแสดงว่าคุณได้มาถึงริมสวนสาธารณะไมซูรุแล้ว สิ่งที่ตั้งอยู่ในสวนและเลยคูน้ำออกไปคือกำแพงปราสาทฟุกุโอกะ

วิธีการเดินทาง

สามารถเดินทางไปยังปราสาทฟุกุโอกะได้ด้วยรถไฟ รถไฟใต้ดิน หรือรถบัส แล้วเดินต่อไปอีกนิดหน่อย

พื้นที่ปราสาทตั้งอยู่ห่างจากสถานีเทนจินโดยใช้เวลาเดินเพียง 20 นาที รถบัสท้องถิ่นหลายสายก็มักจะจอดที่ปราสาทเช่นกัน สถานีรถไฟใต้ดินที่อยู่ใกล้ที่สุด คือ โอโฮริโคเอ็น ซึ่งเป็นสถานีของรถไฟใต้ดินสายคุโกะ

ปราสาทโบราณที่ระบุเขตแดนด้วยกำแพง

กำแพงปราสาทฟุกุโอกะมีขนาดใหญ่โตมาก และกำแพงบางส่วนก็มีจุดศูนย์กลางร่วมกัน กำแพงแต่ละชั้นพาขึ้นไปยังตำแหน่งที่สูงจากเมืองขึ้นเรื่อย ๆ และที่จุดศูนย์กลางทุกจุดที่ตัวอาคารหลักเคยตั้งอยู่จะมีแท่นชมทิวทัศน์ มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองได้ 360 องศา และแสดงให้เห็นความสำคัญทางยุทธศาสตร์ของปราสาทด้วย

ปราสาทสร้างขึ้นสำหรับไดเมียว คุโรดะ นางามาซะ โดยเป็นคฤหาสน์ของขุนนางผู้ปกครองฟุกุโอกะจนถึงปีค.ศ. 1868 ในช่วงต้นสมัยเมจิ

เมื่อตัวปราสาทภายในได้กำหนดให้เป็นแหล่งประวัติศาสตร์ของชาติในปีค.ศ. 1957 ตัวอาคารดั้งเดิมส่วนมากก็ผุพัง ถูกทำลาย หรือถูกไฟไหม้ไปแล้ว

คนพลุกพลานในช่วงฤดูดอกซากุระบาน

พื้นที่ปราสาทมีต้นซากุระหลายร้อยต้น และจะมีเทศกาลจัดขึ้นในช่วงฤดูซากุระบานของทุกปี เป็นช่วงที่มีนักท่องเที่ยวมากที่สุด แต่ตลอดช่วงเวลาส่วนมากของทั้งปีนั้น คุณสามารถดื่มด่ำเดินเที่ยวในอาณาเขตปราสาทได้โดยไม่ต้องเผชิญผู้คนนับพันที่มาชมดอกซากุระ

สวนสาธารณะไมซูรุ

ซากปรักหักพังของโคโรกัง บ้านพักรับรองโบราณสำหรับทูตชาวต่างชาติถูกค้นพบในสวนสาธารณะไมซูรุในปีค.ศ. 1987 พิสูจน์ให้เห็นความสำคัญของฟุกุโอกะในฐานะเมืองท่าผ่านเข้าสู่ประญี่ปุ่นในช่วงสมัยเฮอัน (ค.ศ. 794 - ค.ศ. 1185) โคโรกังแห่งนี้แตกต่างจากสถานที่แบบเดียวกันที่ค้นพบในพื้นที่อื่น ๆ ทั่วญี่ปุ่น และคุณสามารถชมบ้านพักได้ฟรีที่นี่

สวนสาธารณะไมซูรุเป็นที่ตั้งสนามกีฬาหลายชนิด และทางฝั่งตะวันตกของสวนสาธารณะแห่งนี้ก็อยู่ติดกับสวนสาธารณะโอโฮริด้วย

คำอธิบายเพิ่มเติม:

จังหวัด (Provincias):

เป็นหน่วยการปกครองที่อยู่ภายใต้ภูมิภาค (Regiones) และมีขนาดเล็กกว่าภูมิภาค

เมืองหลวง (Capital):

แต่ละจังหวัดจะมีเมืองหลักที่เป็นศูนย์กลางการบริหารและการปกครอง

อำนาจหน้าที่:

จังหวัดมีอำนาจหน้าที่ในการบริหารจัดการกิจการภายในจังหวัด เช่น การศึกษา สาธารณสุข โครงสร้างพื้นฐาน และการพัฒนาเศรษฐกิจ

ความสัมพันธ์กับส่วนกลาง:

จังหวัดมีหน้าที่รายงานและปฏิบัติตามนโยบายของรัฐบาลกลาง

ความหมายในบริบทของเปรู:

ดังนั้น คำว่า "จังหวัดเปรู" ในที่นี้หมายถึง เขตการปกครองระดับจังหวัดที่มีอยู่ในประเทศเปรู ซึ่งมีทั้งหมด 25 จังหวัด แต่ละจังหวัดก็จะมีลักษณะเฉพาะของตนเอง ทั้งในแง่ของภูมิประเทศ วัฒนธรรม ประชากร แ

ละเศรษฐกิจ

พระราชวังเคียงบกกุง (Gyeongbokgung Palace) เป็นพระราชวังที่ใหญ่ที่สุดและเก่าแก่ที่สุดในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1395 ในสมัยราชวงศ์โชซอน ชื่อ "เคียงบกกุง" มีความหมายว่า "พระราชวังแห่งพรที่ส่องสว่าง" หรือ "พระราชวังแห่งความสุขและความเจริญรุ่งเรือง" เป็นสัญลักษณ์ของความรุ่งเรืองของราชวงศ์โชซอน และเป็นศูนย์รวมจิตใจของทั้งกษัตริย์และประชาชน

ประวัติ:

สร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1395 โดยพระเจ้าแทโจ (Taejo) ซึ่งเป็นปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์โชซอน

เป็นพระราชวังหลักที่ใช้เป็นที่ประทับและว่าราชการของกษัตริย์และเชื้อพระวงศ์

ในช่วงสงครามเกาหลี-ญี่ปุ่น พระราชวังได้รับความเสียหายอย่างหนัก

มีการบูรณะและซ่อมแซมในเวลาต่อมา โดยยังคงรูปแบบสถาปัตยกรรมดั้งเดิมไว้

ในปัจจุบัน พระราชวังเคียงบกกุงได้รับการอนุรักษ์และเป็นแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมที่สำคัญของ

เลขที่ 103 หมู่ที่ 7 ตำบลฉลอง สิชล, นครศรีธรรมราช

ซ่อน

วัดเจดีย์ เป็นวัดที่มีชื่อเสียงของอำเภอสิชล จังหวัดนครศรีธรรมราช โดยมีชื่อเสียงโด่งดังเกี่ยวกับ “ไอ้ไข่” เด็กวัดที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ผู้ที่มาเยือนวัดเจดีย์มักบนบานขานกล่าวกับ “ไอ้ไข่” ขอให้ตัวเองสมปรารถนาในสิ่งหนึ่งสิ่งใดส่วนใหญ่เชื่อว่า “ไอ้ไข่” สามารถดลบันดาลให้เป็นอย่างใจนึก มีผู้คนเลื่อมใสศรัทธามากมายและมักได้ตามที่บนบานไว้

ความหมายโดยละเอียด:

เขตการปกครองระดับแรก:

จังหวัดเป็นหน่วยการปกครองที่ใหญ่ที่สุดในโครงสร้างการบริหารของอินโดนีเซีย รองจากรัฐบาลกลาง

รัฐบาลท้องถิ่น:

แต่ละจังหวัดมีรัฐบาลท้องถิ่นของตนเอง ซึ่งประกอบด้วยผู้ว่าราชการจังหวัด (Gubernur) และสภานิติบัญญัติระดับภูมิภาค (Dewan Perwakilan Rakyat Daerah Provinsi)

การแบ่งย่อย:

จังหวัดถูกแบ่งออกเป็นอำเภอ (Kabupaten) และนคร (Kota) ซึ่งเป็นหน่วยการปกครองระดับที่สอง

การบริหาร:

รัฐบาลจังหวัดมีอำนาจในการบริหารจัดการกิจการของจังหวัดภายใต้ขอบเขตของรัฐบาลกลาง

จำนวนจังหวัด:

ปัจจุบันมี

38 จังหวัด

แหล่งโบราณคดีที่เก่าแก่ที่สุดในโอกินาวาคือถ้ำยามาชิตะไดอิจิ (Yamashita Daiichi Cave) ในเมืองนาฮะ ซึ่งมีอายุประมาณ 32,000 ปี ในยุคโจมง (縄文時代) ผู้คนได้เริ่มใช้เรือไม้ในการเดินทางทางทะเล มีการค้นพบออบซิเดียนและเครื่องปั้นดินเผาจากจังหวัดซะงะของเกาะคิวชูในแหล่งโบราณคดีของเกาะโอกินาวาและหมู่เกาะอามามิ ในทางกลับกัน เครื่องปั้นดินเผาสไตล์เมนโนะนิชิโด (面縄西洞式土器) จากโอกินาวาก็ถูกพบในแหล่งโบราณคดีของคาบสมุทรซัตสึมะ แสดงให้เห็นถึงการค้าขายที่ใกล้ชิดกับแผ่นดินใหญ่ของญี่ปุ่นตั้งแต่ช่วงเวลานั้น[3]

ในช่วงศตวรรษที่ 1 ถึง 10 ซึ่งตรงกับยุคหอยเปลือก (貝塚時代) ในภูมิภาคโอกินาวา ยังไม่มีการทำเกษตรกรรม ผู้คนดำรงชีวิตด้วยการประมง การล่าสัตว์ และการเก็บของป่า ยุคนี้โดยทั่วไปถือว่าเริ่มต้นตั้งแต่ราวช่วงต้นคริสต์ศักราชจนถึงประมาณศตวรรษที่ 7 และในทางโบราณคดีจัดอยู่ในช่วงปลายของยุคหอยเปลือก ที่อยู่อาศัยมีทั้งบ้านแบบหลุมที่ขุดลึกลงไปในดินและบ้านที่ตั้งอยู่บนพื้นราบ ซึ่งพบได้เช่นเดียวกับในแหล่งโบราณคดีของญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่ ซากเปลือกหอยและกระดูกสัตว์ที่ถูกค้นพบเผยให้เห็นถึงวิถีชีวิตของผู้คนในช่วงเวลาดังกล่าว[4]

ตั้งแต่ศตวรรษที่ 7 ถึง 10 ถือเป็นช่วงปลายของยุคหอยเปลือก และเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านไปสู่ยุคกุสุกุ (グスク時代初期) การใช้เครื่องมือเหล็กเริ่มแพร่หลาย มีการเปลี่ยนแปลงในพิธีกรรมฝังศพ การก่อตัวของหมู่บ้าน และการปรากฏของความแตกต่างทางสังคม ซึ่งเชื่อว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการมีลำดับชั้นทางสังคม[5][6]

ในช่วงเวลานี้ โอกินาวายังไม่มีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร และไม่ได้อยู่ภายใต้การปกครองของรัฐใด ๆ เป็นเขตวัฒนธรรมที่เป็นเอกเทศ แม้ว่าจะมีการค้าขายขนาดเล็กกับภาคใต้ของคิวชูและหมู่เกาะอามามิ แต่ยังไม่มีอิทธิพลหรือการควบคุมจากรัฐภายนอก โครงสร้างทางภาษาและชาติพันธุ์มีความเฉพาะตัว แตกต่างจากญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้[5][6]

ยุคสามอาณาจักรและการรวมเป็นราชอาณาจักรริวกิว

ในยุคสามอาณาจักร (三山時代) เกาะโอกินาวามีสามอาณาจักร ได้แก่ โฮะคุซัน (北山), ชูซัน (中山), และนันซัน (南山) ที่แข่งขันและต่อสู้กันเอง ในปี 1429 โช ฮะชิ (尚巴志) กษัตริย์แห่งชูซัน ได้พิชิตโฮะคุซันและนันซัน รวมโอกินาวาเป็นหนึ่งเดียว และเริ่มต้นราชวงศ์โชชุดแรก (第一尚氏王統) นับเป็นจุดเริ่มต้นของยุคราชอาณาจักรริวกิวอย่างเป็นทางการ ในช่วงนี้มีการค้าขายกับจีน และเริ่มมีการนำเข้าตัวอักษรจีน ราชอาณาจักรริวกิวมีศูนย์กลางที่นาฮะ ทำหน้าที่เป็นรัฐการค้าระหว่างเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และพัฒนาวัฒนธรรมราชสำนักที่เป็นเอกลักษณ์ โดยได้รับอิทธิพลจากญี่ปุ่น จีน เกาหลี และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้[6]

การปกครองของซัตสึมะและยุคสมัยใหม่

ในปี 1609 แคว้นซัตสึมะได้ส่งกองทัพไปยังริวกิวเป็นส่วนหนึ่งของนโยบายต่างประเทศ ทำให้ราชอาณาจักรริวกิวอยู่ภายใต้การควบคุมของซัตสึมะ อย่างไรก็ตาม ริวกิวยังคงรักษาระบบบรรณาการกับจีน และมีความสัมพันธ์กับญี่ปุ่น ทำให้มีสถานะทางการทูตที่พิเศษในประวัติศาสตร์ ในช่วงนี้ ราชอาณาจักรริวกิวมีการปรับปรุงระบบการปกครอง การแพร่หลายของการศึกษา และการซึมซับวัฒนธรรมขงจื๊อ ความสัมพันธ์กับซัตสึมะมีอิทธิพลต่อระบบและเศรษฐกิจของราชอาณาจักร ในขณะที่ภายในริวกิวมีการพัฒนาภาษา ศิลปะ และความเชื่อที่เป็นเอกลักษณ์[7][8]

ในปี 1872 ในยุคเมจิ ราชอาณาจักรริวกิวถูกผนวกเข้ากับญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการ และจัดตั้งเป็นแคว้นริวกิว (琉球藩) โช ไท (尚泰) กษัตริย์แห่งริวกิว ได้เดินทางไปยังเอโดะ และได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าแคว้นริวกิว และเป็นขุนนาง ในปี 1879 ภายใต้การปฏิรูปการปกครองทั่วประเทศญี่ปุ่น แคว้นริวกิวถูกยกเลิก และจัดตั้งเป็นจังหวัดโอกินาวา[8]

สงครามโลกครั้งที่สองและการปกครองของสหรัฐอเมริกา

ในสงครามโลกครั้งที่สอง โอกินาวาเป็นพื้นที่เดียวในญี่ปุ่นที่มีการรบภาคพื้นดิน กองทัพสหรัฐฯ ได้ดำเนินการปฏิบัติการไอซ์เบิร์ก (Operation Iceberg) และขึ้นบกที่โอกินาวา การรบในโอกินาวาทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 200,000 คน ในจำนวนนั้น ทหารญี่ปุ่นเสียชีวิตประมาณ 66,000 คน ทหารอเมริกันเสียชีวิตประมาณ 12,500 คน พลเรือนโอกินาวาเสียชีวิตประมาณ 94,000 คน และทหารและเจ้าหน้าที่จากโอกินาวาเสียชีวิตประมาณ 28,000 คน รวมทั้งสิ้นประมาณ 122,000 คน กองทัพสหรัฐฯ ใช้อาวุธหลากหลายในการโจมตี เช่น ปืนใหญ่จากเรือรบ การทิ้งระเบิด และเครื่องพ่นไฟ ทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก รวมถึงการโจมตีหลุมหลบภัยที่มีทหารและพลเรือนซ่อนอยู่[9]

หลังสงครามโลกครั้งที่สอง โอกินาวาอยู่ภายใต้การปกครองของกองทัพสหรัฐฯ ชาวโอกินาวาได้ฟื้นฟูชีวิตภายใต้รัฐบาลทหารสหรัฐฯ มีการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน และการปรับปรุงระบบการศึกษา ในด้านเศรษฐกิจ มีการนำเงิน B เยน และดอลลาร์สหรัฐฯ มาใช้แทนเงินเยนญี่ปุ่น ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในระบบการเมือง เศรษฐกิจ และสังคม วัฒนธรรมอเมริกันบางส่วนได้เข้ามาในช่วงนี้ เช่น ทาโก้และทาโก้ไรซ์ ซึ่งยังคงเป็นอาหารยอดนิยมในโอกินาวา[10]

การคืนสู่ญี่ปุ่นและสถานการณ์ปัจจุบัน

เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม 1972 โอกินาวาได้กลับคืนสู่ญี่ปุ่นอย่างเป็นทางการ และกลายเป็นจังหวัดโอกินาวา ระบบการปกครอง การศึกษา และเศรษฐกิจ ได้ถูกรวมเข้ากับญี่ปุ่นแผ่นดินใหญ่ อย่างไรก็ตาม ฐานทัพสหรัฐฯ ส่วนใหญ่ยังคงอยู่ ซึ่งยังคงเป็นประเด็นสำคัญในระดับภูมิภาค

ปัจจุบัน จังหวัดโอกินาวายังคงส่งเสริมวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ที่เป็นเอกลักษณ์ เช่น ดนตรีริวกิว เครื่องดนตรีซันชิน การเต้นรำเออิซะ และอาหารโอกินาวา ซึ่งได้รับความนิยมทั่วประเทศญี่ปุ่น และปรากฏในอนิเมะหรือเพลง J-POP[11][12]

การสืบสานวัฒนธรรมทางภาษา รวมถึงภาษาท้องถิ่นของโอกินาวา (ภาษาริวกิว) ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลญี่ปุ่น หน่วยงานท้องถิ่น และองค์กรชุมชน มีการจัดการเรียนการสอนภาษาท้องถิ่นในโรงเรียน และกิจกรรมสืบสานเพลงพื้นบ้านและศิลปะดั้งเดิม เพื่อส่งต่อให้กับคนรุ่นใหม่

ในขณะเดียวกัน ปัญหาการกระจุกตัวของฐานทัพสหรัฐฯ ยังคงเป็นประเด็นที่ต้องพิจารณา การพัฒนาภูมิภาคและนโยบายความมั่นคงจำเป็นต้องดำเนินไปควบคู่กัน โอกินาวาในฐานะภูมิภาคที่มีวัฒนธรรมและภาษาหลากหลาย และ[12]

เมื่อประมาณ 2,000 ปีก่อน ก็ได้มีการนำการปลูกข้าวขึ้นมาเผยแพร่จากฝั่งตะวันตกของประเทศ พร้อมทั้งยังมีการนำวัฒนธรรมการใช้วัสดุทองเหลืองต่าง ๆ ขึ้นมาเผยแพร่พร้อมกันอีกด้วย นอกจากนี้ยังมีการสร้างเครื่องใช้ไม้สอยในสมัยยาโยอิขึ้นในช่วงนี้ด้วย

และเมื่อประมาณ 1,600 ปีก่อน ก็ได้เริ่มมีการสร้างหลุมศพแบบสมัยโบราณขึ้นมา ซึ่งมีหลุมศพขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นมา 9 แห่ง และ 1 ในนั้นก็มีความสำคัญต่อการศึกษาวัฒนธรรมในสมัยนั้นอย่างมาก หลุมศพสมัยโบราณที่ถูกสร้างขึ้นในเมืองไซตามะ

เมื่อถึงสมัยนาระ ได้มีการร่างกฎหมายและมีการทำสำมะโนประชากรขึ้น มีการมอบพื้นที่ในการทำกสิกรรมให้กับพลเรือนและมีการเก็บภาษีจากพลเมืองอีกด้วย ในสมัยเฮอันที่พวกราชวงศ์และขุนนางอาศัยกันอยู่อย่างหรูหราในเมืองหลวง พื้นที่ห่างไกลอย่างไซตามะก็มีพวกนักรบขึ้นมาครองอำนาจครอบครองและมีบทบาทอย่างมาก สมัยคามากูระนั้น ก็มีนักรบหลายคนขึ้นครองอำนาจในเขตต่าง ๆ ของเมืองไซตามะด้วย

เมื่อถึงสมัยเอโดะ มีการพัฒนาเมืองเอโดะขนานใหญ่ ทำให้จังหวัดไซตามะได้รับการพัฒนาขึ้น มีถนนใหญ่หลายสายตัดผ่านมาและมีการวางท่อชลประทานขนาดใหญ่มากมายด้วย โดยในสมัยนั้นได้พัฒนาพื้นที่เขตคันโตโดยยึดไซตามะเป็นแกนกลางสำคัญในการพัฒนา

จนเมื่อรัฐบาลโทกูงาวะล่มสลายลง การปกครองภายในจังหวัดก็เกิดการเปลี่ยนแปลง จนมีการจัดตั้ง "จังหวัดไซตามะ" ขึ้นเมื่อปีเมจิที่ 4 แต่ก็มีเมืองที่ขึ้นอยู่กับจังหวัดไม่มาก จนในช่วงหลังสงครามโลกก็ได้รวบรวมเมืองต่าง ๆ ขึ้นมาจนเป็นจังหวัดในปัจจุบันได้

หอนาฬิกาตรังมีความสำคัญในฐานะ:

สัญลักษณ์ของจังหวัด:

เป็นภาพจำและเป็นที่รู้จักในฐานะสัญลักษณ์ของเมืองตรัง

แลนด์มาร์ค:

เป็นจุดที่นักท่องเที่ยวและชาวบ้านนิยมมาถ่ายรูปและเยี่ยมชม

จุดนัดพบ:

เป็นสถานที่ที่ผู้คนใช้เป็นจุดนัดพบและรวมตัวกัน

ความภาคภูมิใจของชาวตรัง:

เป็นสิ่งที่ชาวตรังภาคภูมิใจและเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์เมือง

นอกจากนี้ หอนาฬิกาตรังยังเป็นส่วนหนึ่งของภูมิทัศน์และประวัติศาสตร์ของเมืองตรัง และเป็นจุดที่สะท้อนถึงความเจริ

ญของเมือง

ดังนั้น คำว่า "จังหวัด" ในภาษาญี่ปุ่น สามารถใช้ได้ทั้งคำว่า 都 (to), 道 (dō), 府 (fu) และ 県 (ken) ขึ้นอยู่กับประเภทของพื้นที่นั้นๆ.

นิวยอร์ก" หมายถึง นครนิวยอร์ก (New York City) หรือ รัฐนิวยอร์ก (New York State) ในสหรัฐอเมริกา นิวยอร์กซิตีเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา และเป็นหนึ่งในศูนย์กลางสำคัญของโลกในด้านต่างๆ เช่น เศรษฐกิจ การเงิน วัฒนธรรม และการท่องเที่ยว ส่วนรัฐนิวยอร์กเป็นรัฐหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐอเมริกา

ความหมายโดยละเอียด:

นครนิวยอร์ก (New York City):

เป็นเมืองใหญ่ที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของรัฐนิวยอร์ก มีชื่อเสียงจากสัญลักษณ์ต่างๆ เช่น ตึกระฟ้า, ไทม์สแควร์, เทพีเสรีภาพ และเซ็นทรัลพาร์ค

รัฐนิวยอร์ก (New York State):

เป็นรัฐที่ตั้งอยู่ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐอเมริกา มีเมืองหลวงชื่อออลบานี (Albany) นครนิวยอร์กเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐ นอกจากนี้ยังมีสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ เช่น น้ำตกไนแอการา

ดังนั้น เมื่อพูดถึง "นิวยอร์ก" อาจหมายถึงตัวเมือง หรือทั้งรัฐ ขึ้นอยู่กับ

บริบท

หอไอเฟล

หอไอเฟลมีชื่อเล่นในภาษาฝรั่งเศสว่า "La dame de fer" (สตรีเหล็ก) หอไอเฟลสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นสัญลักษณ์ของงานแสดงสินค้าโลกใน ค.ศ. 1889 แม้ในช่วงแรกจะได้รับการวิจารณ์จากศิลปินและสถาปนิกชั้นนำของประเทศในด้านการออกแบบ แต่ในเวลาต่อมาหอไอเฟลได้กลายเป็นสัญลักษณ์แสดงความยิ่งใหญ่ของประเทศ ความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยี วิทยาศาสตร์ และความสวยทางศิลปะและสถาปัตยกรรม[6] มีนักท่องเที่ยวเข้ามาเยี่ยมชมหอไอเฟลมากถึง 5,889,000 คนใน ค.ศ. 2022[7] ถือเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีการเก็บค่าเข้าชมที่มีผู้เยี่ยมชมมากที่สุดในโลก ได้รับการยกย่องให้เป็นอนุสรณ์สถานทางประวัติศาสตร์แห่งฝรั่งเศสใน ค.ศ. 1964 และได้รับการเสนอชื่อเป็นแหล่งมรดกโลกโดยยูเนสโกใน ค.ศ. 1991

วิกิพีเดีย

Wikipedia

ในยุคนาระและยุคเฮอันนั้น ท่าเรือในบริเวณนี้ก็เป็นที่รู้จักในชื่อท่าจอดเรือแห่งโอวาดะ (โอวาดะ โนะ โทมาริ) เป็นจุดที่เริ่มต้นของการเดินทางเจริญสัมพันธไมตรีกับจีน[5] เมืองโคเบะเคยเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่นเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ เมื่อปี ค.ศ. 1180 เมื่อซามูไรไทระ โนะ คิโยโมริสั่งให้พระจักรพรรดิอันโตกุย้ายไปอยู่ที่เขตฟูกูฮาระในเขตเมืองโคเบะ[5] แต่หลังจากนั้น 5 เดือน พระจักรพรรดิก็ย้ายกลับไปเคียวโตะอีกครั้ง[6] ในช่วงปลายของยุคเฮอัง โคเบะเป็นสมรภูมิของสงครามเก็มเป อันเป็นเป็นเส้นแบ่งระหว่างยุคเฮอังและยุคคามากูระ

หลังจากยุคคามากูระ โคเบะกลายเป็นศูนย์กลางการค้าขายกับจีนและต่างประเทศ และในคริสต์ศตวรรษที่ 13 โคเบะเริ่มเป็นที่รู้จักในชื่อ ท่าเรือเฮียวโงะ (兵庫津 เฮียวงตสึ) เป็นท่าเรือสำคัญเคียงคู่กับท่าเรือของเมืองโอซากะ

หลังจากนั้น เมื่อเข้าสู่ยุคเอโดะ พื้นที่ทางตะวันออกของโคเบะอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลอะมะงะซะกิและพื้นที่ทางตะวันออกอยู่ภายใต้การปกครองของมณฑลอะกะชิ ส่วนพื้นที่ตอนกลางของเมืองถูกปกครองโดยรัฐบาลโชกุนโทกูงาวะ[7][8] จนกระทั่งมีการยกเลิกไปเมื่อมีการยกเลิกระบบศักดินาในปี ค.ศ. 1871 เมื่อล่วงเข้าสู่ยุคเมจิ และมีการใช้ระบบการปกครองแบบจังหวัด ดังเช่นที่ใช้กันในทุกวันนี้

รัฐบาลบากูฟุเปิดท่าเรือโคเบะให้ค้าข่ายกับต่างประเทศได้พร้อมท่าเรือโอซากะเมื่อวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1868 ก่อนที่จะเกิดสงครามโบชิงและการปฏิรูปเมจิขึ้น จากนั้นพื้นที่ของโคเบะจึงเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น และมีชาวตะวันตกเริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานในบริเวณคิตาโนะทางตอนเหนือของโคเบะในปัจจุบัน

วิกิพีเดีย

ดูเพิ่มเติม

อยู่ในเขตรักษาพันธ์สัตว์ป่าเขาบรรทัด เป็นน้ำตกที่ตกจากหน้าผาสูง ประมาณ 100 เมตร ด้านล่างเป็นแหล่งน้ำ สามารถเล่นน้ำได้ มีน้ำตลอดทั้งปี บรรยากาศโดยรอบร่มรื่น เหมาะสำหรับการพักผ่อน และจะเป็นสายรุ้งเมื่อละอองน้ำกระทบกับแสงแด

ด

หมู่บ้านบุกชอนฮันอก (Bukchon Hanok Village, 북촌한옥마을) เป็นหมู่บ้านโบราณที่ตั้งอยู่ในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้ คำว่า "บุกชอน" (Bukchon, 북촌) หมายถึง "หมู่บ้านทางเหนือ" ซึ่งเป็นชื่อที่ได้มาจากตำแหน่งที่ตั้งของหมู่บ้านทางทิศเหนือของคลองชองกเยชอนและย่านจงโน ส่วน "ฮันอก" (Hanok, 한옥) หมายถึง บ้านเกาหลีแบบดั้งเดิม ดังนั้น "หมู่บ้านบุกชอนฮันอก" จึงหมายถึง "หมู่บ้านทางเหนือที่มีบ้านเกาหลีดั้งเดิม" หมู่บ้านแห่งนี้เป็นที่ตั้งของบ้านเรือนฮันอกกว่า 100 หลัง ซึ่งเคยเป็นที่อยู่อาศัยของขุนนางและชนชั้นสูงในสมัยราชวงศ์โชซอน ปัจจุบันบ้านเรือนหลายหลังได้ปรับเปลี่ยนเป็นศูนย์วัฒนธรรม, เกสต์เฮาส์, ร้านอาหาร และร้านน้ำชา เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้สัมผัส

เซลโควาญี่ปุ่น (Zelkova serrata)

• ดอกไม้

โคลเวอร์ญี่ปุ่น (Lespedeza)

เขตเวลา

UTC+09:00 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)

โทรศัพท์

022-261-1111

ที่อยู่

3-7-1 Kokubun-cho, Aoba-ku, Sendai-shi, Miyagi-ken 980-8671

เว็บไซต์

www.city.sendai.jp แก้ไขสิ่งนี้ที่วิกิสนเทศ

เซ็นได

ชื่อภาษาญี่ปุ่น

คันจิ

仙台

ฮิรางานะ

せんだい

คาตากานะ

センダイ

การถอดเสียง

ในฤดูร้อน มีการจัดเทศกาลทานาบาตะเซ็นได ซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ในฤดูหนาว ต้นไม้จะได้รับการตกแต่งด้วยแสงสว่างนับพันในงานเทศกาลที่เรียกว่า Pageant of Starlight (光のページェント) เกือบตลอดเดือนธันวาคม

วันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2554 เมืองและพื้นที่โดยรอบได้รับความเสียหายอย่างหนักจากเหตุแผ่นดินไหวขนาด 9.0-9.1 โมเมนต์แมกนิจูดนอกชายฝั่ง และคลื่นสึนามิสูง 10 เมตรซึ่งพัดเข้าถล่มเมือง เป็นที่คาดการณ์ว่าจะมีผู้เสียชีวิตนับหลายพันคน แต่เป็นการยากที่จะประมาณการเนื่องจากชัดเจนว่ามีร่างจำนวนมากถูกพัดพาลงไปในมหาสมุทรแปซิฟิก[2]

ฮิโรชิมะ

広島市

นครใหญ่ที่รัฐกำหนด

Hiroshima skyline within A-Bomb Dome

Hiroshima Castle

Hiroshima Peace Memorial Museum

Hiroshima Peace Memorial Park

Hiroshima trams in Kamiyacho–Hatchobori area

Shukkei-en Garden of Peace

จากบนซ้าย: ทิวทัศน์ฮิโรชิมะกับโดมปรมาณู, ปราสาทฮิโรชิมะ, พิพิธภัณฑ์อนุสรณ์สันติภาพฮิโรชิมะ, อุทยานอนุสรณ์สันติภาพฮิโรชิมะ, รถรางในพื้นที่คามิยาโจ–ฮัตโจโบริ, สวนสันติภาพชุกเกเอ็ง

ธงของฮิโรชิมะ

ธง ตราอย่างเป็นทางการของฮิโรชิมะ

ตรา

ที่ตั้งของฮิโรชิมะ (เน้นสีม่วง) ในจังหวัดฮิโรชิมะ

ที่ตั้งของฮิโรชิมะ (เน้นสีม่วง) ในจังหวัดฮิโรชิมะ

แผนที่

วิกิมีเดีย | © โอเพินสตรีตแมป

ฮิโรชิมะตั้งอยู่ในประเทศญี่ปุ่นฮิโรชิมะฮิโรชิมะ

ที่ตั้งในประเทศญี่ปุ่น

พิกัด: 34°23′29″N 132°27′07″E

ประเทศ

ญี่ปุ่น

ภูมิภาค

ชูโงกุ, ซังโย

จังหวัด

ฮิโรชิมะ

ก่อตั้ง

ค.ศ. 1589

จัดตั้งเทศบาลนคร

1 เมษายน ค.ศ. 1889

ผู้ก่อตั้ง

โมริ เทรูโมโตะ

การปกครอง

• ประเภท

เทศบาลนคร

• นายกเทศมนตรี

คาซูมิ มัตสึอิ (松井 一實)

พื้นที่

• นครใหญ่ที่รัฐกำหนด

906.69 ตร.กม. (350.07 ตร.ไมล์)

ประชากร (1 มิถุนายน ค.ศ. 2024)

• นครใหญ่ที่รัฐกำหนด

1,181,049 คน

• ความหนาแน่น

1,303 คน/ตร.กม. (3,370 คน/ตร.ไมล์)

• รวมปริมณฑล[1] (ค.ศ. 2015)

1,431,634 คน

สัญลักษณ์

• ต้นไม้

การบูร

• ดอกไม้

ยี่โถ

เขตเวลา

UTC+9 (เวลามาตรฐานญี่ปุ่น)

รหัสท้องถิ่น

34100-2

โทรศัพท์

082-245-2111

ที่อยู่ศาลาว่าการ

1-6-34 โคกูไตจิ เขตนากะ นครฮิโรชิมะ 730-8586

เว็บไซต์

www.city.hiroshima.lg.jp

ฮิโรชิมะ

"ฮิโรชิมะ" เมื่อเขียนด้วยคันจิแบบชินจิไต

ชื่อภาษาญี่ปุ่น

ชินจิไต

広島

คีวจิไต

廣島

การถอดเสียง

ฮิโรชิมะก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1589 ในฐานะเมืองปราสาทบนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโอตะ หลังจากการปฏิรูปเมจิใน ค.ศ. 1868 ฮิโรชิมะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นศูนย์กลางเมืองและศูนย์กลางอุตสาหกรรมที่สำคัญ ฮิโรชิมะได้รับการจัดตั้งเป็นเทศบาลนครอย่างเป็นทางการเมื่อ ค.ศ. 1889 เมืองนี้เป็นศูนย์กลางทางการทหารของญี่ปุ่นในยุคจักรวรรดิ โดยมีบทบาทสำคัญในสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง สงครามรัสเซีย–ญี่ปุ่น และสงครามโลกทั้งสองครั้ง

ฮิโรชิมะเป็นเมืองแรกของโลกที่ถูกโจมตีด้วยอาวุธนิวเคลียร์ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ในพื้นที่แปซิฟิกของสงครามโลกครั้งที่สอง เวลา 8:15 น. เมื่อกองทัพอากาศทหารบกสหรัฐ (USAAF) ทิ้งระเบิดปรมาณู "ลิตเติลบอย" ใส่เมืองฮิโรชิมะ[2] ส่วนใหญ่ของเมืองถูกทำลาย และเมื่อสิ้นปีมีผู้เสียชีวิตจากการระเบิดและผลกระทบหลังจากการระเบิดดังกล่าวราว 90,000 ถึง 166,000 คน จึงมีการตั้งอนุสรณ์สันติภาพฮิโรชิมะ (แหล่งมรดกโลกยูเนสโก) เพื่อเป็นอนุสรณ์ถึงการทิ้งระเบิดดังกล่าว และอนุสาวรีย์ของเด็กหญิงซาดาโกะผู้ทำให้เกิดประเพณีการพับนกกระเรียนกระดาษพันตัว เพื่อภาวนาให้หายป่วยจากโรคภัยไข้เจ็บ

ประวัติศาสตร์

แก้

ยุคเซ็งโงกุ (ค.ศ. 1589–1871)

แก้

บทความหลัก: ยุคเซ็งโงกุ

ค.ศ. 1589 ก่อนการจัดตั้งรัฐบาลเอโดะเพียงไม่นาน ฮิโรชิมะจัดตั้งขึ้นบนชายฝั่งสามเหลี่ยมปากแม่น้ำของ ทะเลในเซโตะ ด้วยบัญชาของขุนพล โมริ เทรูโมโตะ เขาสร้างนครฮิโรชิมะ เพื่อเป็นเมืองหลวงของดินแดนในอิทธิพลของเขา ภายหลังจากที่เขาย้ายออกมาจากปราสาทโคริยามะในเขตอากิ ในการขึ้นเมืองใหม่นี้ ปราสาทฮิโรชิมะถูกบัญชาให้สร้างขึ้นจนแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 1592 และในอีก 8 ปีต่อมาในยุทธการที่เซกิงาฮาระ ขุนพลเทรูโมโตะได้พ่ายแพ้ต่อกองทัพของโทกูงาวะ อิเอยาซุ ทำให้เขา ต้องสูญเสียหัวเมืองต่าง ๆ จำนวนมาก[3]ตลอดจนนครฮิโรชิมะ

ยุคจักรวรรดิ (ค.ศ. 1871–1939)

แก้

บทความหลัก: จักรวรรดิญี่ปุ่น

ภายหลัง ระบอบเจ้าขุนมูลนายที่เรียกว่า ฮัง (藩) ได้ถูกล้มเลิกลงในยุคเมจิในปี ค.ศ. 1871 นครฮิโรชิมะได้กลายเป็นเมืองเอกของจังหวัดฮิโรชิมะ ตลอดจนกลายเป็นเมืองศูนย์กลางที่สำคัญในช่วงเวลาที่เศรษฐกิจญี่ปุ่นเปลี่ยนจากวิถีชนบทเป็นวิถีอุตสาหกรรมในตัวเมือง ระหว่างทศวรรษที่ 1870 หนึ่งในเจ็ดของโรงเรียนรัฐบาลภาคภาษาอังกฤษได้ถูกจัดตั้งขึ้นในนครฮิโรชิมะ[4] ในทศวรรษที่ 1880 มีการก่อสร้างท่าเรืออูจินะขึ้นจากความพยายามของผู้ว่าราชการ ซากาอากิ เซ็นดะ ซึ่งได้ทำให้ฮิโรชิมะกลายเป็นเมืองท่าที่สำคัญ

ทางรถไฟได้ขยายมาถึงฮิโรชิมะ ในปี ค.ศ. 1894 นอกจากนี้ทางรถไฟจากสถานีฮิโรชิมะไปยังท่าเรืออูจินะ ก็ถูกสร้างขึ้นเพื่อการทหารในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง ในช่วงสงคราม รัฐบาลญี่ปุ่น ต้องย้ายที่ทำการเป็นการชั่วคราวมายังฮิโรชิมะ และจักรพรรดิเมจิ ก็ทรงย้ายมาประทับที่ปราสาทฮิโรชิมะ ตั้งแต่กันยายน ค.ศ. 1894 ถึง เมษายน ค.ศ. 1895[5] ความสำคัญของนครฮิโรชิมะที่มีต่อรัฐบาลญี่ปุ่นนั้น เราสามารถเห็นได้จากข้อเท็จจริงที่ว่า การเจรจาสงบศึกระหว่างผู้แทนของจีนและญี่ปุ่นครั้งแรก ก็ถูกจัดขึ้นที่ฮิโรชิมะ ในต้นเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1895

โรงงานอุตสาหกรรมยุคใหม่ อาทิโรงงานฝ้ายถูกจัดตั้งขึ้นในฮิโรชิมะในปลายศตวรรษที่ 19[6] และยังมีการกำเนิดขึ้นของอุตสาหกรรมมากมายอีกในฮิโรชิมะ ในระหว่างสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น ในปี ค.ศ. 1904 ซึ่งญี่ปุ่นจำเป็นต้องพัฒนาและเพิ่มการผลิตยุทธภัณฑ์ นอกจากนี้ ศูนย์แสดงสินค้าการพาณิชย์ประจำจังหวัดฮิโรชิมะ ก็ถูกก้อสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1915 เพื่อเป็นศูนย์กลางการค้าขายตลอดจนการจัดแสดงสินค้าใหม่ ๆ ซึ่งปัจจุบันได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น ศูนย์ส่งเสริมอุตสาหกรรมประจำจังหวัดฮิโรชิมะ (Hiroshima Prefectural Industrial Promotion Hall) [7]

สงครามโลกครั้งที่สองและการทิ้งระเบิดปรมาณู (ค.ศ. 1939–1945)

แก้

บทความหลัก: การทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ที่ฮิโรชิมะและนางาซากิ

ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง กองพลทหารราบที่ 2 และ กองทัพภาคชูโงกุ ได้ตั้งฐานทัพในฮิโรชิมะ ในขณะที่กองทัพเรือก็ตั้งฐานทัพที่ท่าเรืออูจินะเช่นเดียวกัน ในตัวเมืองยังมีแหล่งยุทธปัจจัยมากมาย ถือได้ว่า เป็นศูนย์กลางทางการลำเลียงที่สำคัญ

การทิ้งระเบิดโตเกียวและเมืองอื่น ๆ ของญี่ปุ่นระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ได้ทำลายล้างพื้นที่ไปอย่างกว้างขวางและมีผู้เสียชีวิตหลายหมื่นคน เช่นที่ เมืองโทยามะ บ้านเรือนกว่า 128,000 หลังคาเรือนได้ถูกทำลายจนสิ้น และการทิ้งระเบิดที่โตเกียวได้คร่าชีวิตผู้คนไปมากกว่าหนึ่งแสนคน อย่างไรก็ตาม ไม่ได้มีการทิ้งระเบิดเพลิงในฮิโรชิมะ ถึงกระนั้น ฮิโรชิมะก็มีการป้องกันภัยจากระเบิดเพลิงเป็นอย่างดี มีการระดมนักเรียนอายุระหว่าง 11–14 ปีมาช่วยรื้อถอนบ้านและสร้างแนวกันไฟขึ้น

ในเช้าวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1945 ระเบิดนิวเคลียร์ "ลิตเติลบอย" ได้ถูกทิ้งสู่ฮิโรชิมะ โดยเครื่องบินทิ้งระเบิด บี-29 ซึ่งขับโดย พันเอกพอล ทิบเบ็ตส์ การระเบิดได้คร่าชีวิตชาวเมืองไปในทันทีกว่า 80,000 คน และสถิติในสิ้นปีเดียวกันได้บันทึกไว้ว่า มีผู้ได้รับบาดเจ็บและผู้ได้รับผลข้างเคียงจากกัมมันตรังสีกว่า 90,000–140,000 คน จากประชากรของเมืองก่อนการระเบิด อยู่ที่ราว 340,000 คน อาคารบ้านเรือนราว 69% ของเมือง ถูกทำลายลงอย่างราบคาบ ในขณะที่ 7% ได้รับความเสียหายอย่างหนัก

นครฮิโรชิมะ ภายหลังการทิ้งระเบิด

นครฮิโรชิมะ ภายหลังการทิ้งระเบิด

สภาพของเมืองหลังโดนระเบิด

สภาพของเมืองหลังโดนระเบิด

กองบิน 5 ประจวบ (Wing 5 Prachuap) เป็นหน่วยทหารอากาศของกองทัพอากาศไทย ตั้งอยู่ที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ มีภารกิจหลักในการรักษาความปลอดภัยและป้องกันฐานบิน รวมถึงมีส่วนร่วมในกิจกรรมต่างๆ ของกองทัพอากาศและประเทศชาติ

ความหมายและบทบาทของกองบิน 5:

ฐานบิน:

กองบิน 5 เป็นที่ตั้งของฐานบินประจวบคีรีขันธ์ ซึ่งเป็นฐานปฏิบัติการทางอากาศที่สำคัญ.

การรักษาความปลอดภัย:

กองพันทหารอากาศโยธิน กองบิน 5 มีหน้าที่หลักในการรักษาความปลอดภัยและป้องกันฐานบิน.

วีรกรรม:

กองบิน 5 มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการต่อสู้กับกองทัพญี่ปุ่นที่ยกพลขึ้นบกที่อ่าวมะนาว ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2.

การสดุดีวีรชน:

กองทัพอากาศจัดงานสดุดีวีรชน 8 ธันวาคม 2484 เป็นประจำทุกปี เพื่อรำลึกถึงความกล้าหาญของทหารอากาศและผู้เสียสละชีวิตในเหตุการณ์

ต้นไม้ Elaeocarpus sylvestris

ใจกลางเมืองโออิตะ

ความหมายและลักษณะ:

ฟยอร์ด:

มิลฟอร์ดซาวด์เป็นฟยอร์ด ซึ่งเป็นลักษณะทางภูมิประเทศที่เกิดจากการกัดเซาะของธารน้ำแข็งที่ยาวและลึกเข้าไปในแผ่นดิน เมื่อธารน้ำแข็งละลาย น้ำทะเลจะไหลเข้ามาแทนที่ ทำให้เกิดเป็นอ่าวหรือเวิ้งน้ำที่ล้อมรอบด้วยหน้าผาสูง

ในภาษาจีนกลาง คำว่า ปักกิ่ง เขียนว่า 北京 (Běijīng) ซึ่งประกอบด้วยคำว่า 北 (Běi) ที่แปลว่า "ทิศเหนือ" และ 京 (jīng) ที่แปลว่า "เมืองหลวง" รวมกันจึงมีความหมายว่า "เมืองหลวงทางเหนือ" การใช้ชื่อนี้เริ่มขึ้นในสมัยราชวงศ์หมิง เพื่อแยกความแตกต่างจากหนานจิง (Nanjing) ซึ่งเป็นเมืองหลวงอีกแห่งหนึ่ง

กำแพงเมืองจีน (จีน: 长城; พินอิน: Chángchéng) หรือที่รู้จักในชื่อ "กำแพงหมื่นลี้" เป็นโครงสร้างป้องกันทางทหารที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องอาณาจักรจีนจากการรุกรานจากชนเผ่าต่างๆ ทางตอนเหนือ กำแพงเมืองจีนไม่ได้เป็นเพียงกำแพงเดียว แต่เป็นโครงสร้างที่ต่อเนื่องกันมาหลายยุคสมัย โดยมีการก่อสร้างและต่อเติมมานานหลายศตวรรษ กำแพงเมืองจีนจึงเป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่งทางทหาร ความพยายาม และความสามัคคีของชาวจีน

ความหมายและความสำคัญของกำแพงเมืองจีน:

ป้องกันการรุกราน:

กำแพงเมืองจีนถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันการรุกรานจากชนเผ่าเร่ร่อนทางตอนเหนือ เช่น ซยงหนู

รายละเอียดเพิ่มเติม:

เกาะ:

ฮอกไกโดเป็นเกาะที่ใหญ่เป็นอันดับสองของญี่ปุ่น รองจากเกาะฮอนชู

ภูมิภาค:

ฮอกไกโดเป็นหนึ่งในภูมิภาคของญี่ปุ่น

เกียวโต (Kyoto: 京都) มีความหมายว่า "เมืองหลวง" ในภาษาญี่ปุ่น. เดิมทีเกียวโตเป็นเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่นมานานกว่า 1,000 ปี โดยมีชื่อเดิมว่า เฮอันเกียว. คำว่า "เกียวโต" ประกอบด้วยตัวอักษรคันจิ 2 ตัว คือ "京" (เคียว) ซึ่งหมายถึง "เมืองหลวง" หรือ "เมืองใหญ่" และ "都" (โต) ซึ่งมีความหมายว่า "เมือง" หรือ "เมืองหลวง". แม้ว่าปัจจุบันเมืองหลวงของญี่ปุ่นจะย้ายไปที่โตเกียวแล้ว แต่เกียวโตยังคงเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ที่สำคัญของประเทศ.

ป่ากรุงโซล" หรือที่รู้จักในชื่อ "Seoul Forest (서울숲)" เป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ในกรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้. "ป่ากรุงโซล" เป็นมากกว่าสวนสาธารณะทั่วไป เพราะมีพื้นที่สีเขียวขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยธรรมชาติ เหมาะสำหรับการพักผ่อนหย่อนใจ ออกกำลังกาย หรือเรียนรู้เกี่ยวกับธรรมชาติ.

ความหมายและที่มา:

Seoul Forest (서울숲):

ชื่อนี้เป็นภาษาเกาหลี ซึ่งแปลว่า "สวนสาธารณะป่ากรุงโซล" หรือ "สวนป่าโซล".

พื้นที่สีเขียวใจกลางเมือง:

Seoul Forest ได้รับการขนานนามว่าเป็น "ป่าใจกลางเมือง" เนื่องจากมีพื้นที่กว้างใหญ่และเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า ซึ่งเป็นแหล่งพักผ่อนหย่อนใจของคนเมือง.

พื้นที่พักผ่อนและเรียนรู้:

สวนแห่งนี้มีทั้งพื้นที่สำหรับการพักผ่อนหย่อนใจ เช่น ปิกนิก, พื้นที่สำหรับเด็กเล่น, สวนพฤกษศาสตร์, และพื้นที่สำหรับทำกิจกรรมต่างๆ.

อดีตพื้นที่ล่าสัตว์: