1: รู้สึกอย่างไร

รู้สึกดีใจและภูมิใจที่ได้มีโอกาสร่วมกิจกรรมจิตอาสาในโรงพยาบาล การได้ช่วยเหลือผู้ป่วยและเจ้าหน้าที่แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย เช่น การพาผู้ป่วยไปห้องตรวจ ทำให้รู้สึกว่าตนเองมีคุณค่า ได้เป็นส่วนหนึ่งในการสร้างบรรยากาศที่ดีในโรงพยาบาล และเกิดแรงบันดาลใจในการทำความดีอย่างต่อเนื่อง

ได้เรียนรู้ว่า “ความช่วยเหลือแม้เพียงเล็กน้อย ก็สามารถสร้างรอยยิ้มและกำลังใจให้กับผู้ป่วยและเจ้าหน้าที่ได้” นอกจากนี้ยังได้ฝึกทักษะการสื่อสารกับผู้ป่วย ญาติ และเจ้าหน้าที่ ได้เรียนรู้มารยาทในสถานพยาบาล รวมถึงการทำงานร่วมกับผู้อื่นอย่างมีความรับผิดชอบและเสียสละ

-ได้ซักประวัติ วัดความดัน และสอบถามอาการทั่วไป

-ได้เรียนรู้การลงชุมชนไปให้ความรู้เรื่องมะเร็งลำไส้ใหญ่และการส่งตรวจอุจจาระ

-ได้เรียนรู้การใช้อุปกรณ์และวิธีการเก็บทำความสะอาด

-ได้รู้ระบบการทำงนของรพสต.

-เรียนรู้การทำหัตถในห้องฉุกเฉิน มีเทคนิคที่รวดเร็วและไม่ contaminated เนื่องจากว่าต้องทำอะไรที่ว่องไวตลอดเวลา

-เรียนรู้การทำหัตถการใหม่ๆบนวอร์ด เช่นการติด EKG หรือการให้ยาแบบใหม่

จะนำประสบการณ์ครั้งนี้ไปใช้ในการเรียนและการฝึกปฏิบัติ โดยรักษาน้ำใจและจิตสาธารณะไว้เสมอ จะตั้งใจเรียนรู้ทั้งทักษะวิชาชีพและทักษะการอยู่ร่วมกับผู้อื่น พร้อมทั้งทำจิตอาสาในโอกาสต่าง ๆ ต่อไป เพื่อพัฒนาตนเองให้เป็นพยาบาลที่เปี่ยมด้วยทั้งความรู้ ความสามารถ และคุณธรรม

การติด EKG monitors

การเตรียมยา และผสมยาที่มีความเร็วและมีความแม่นยำ ถูกต้อง

การช่วยเหลือและประเมินผู้ป่วยเบื้องต้น

2.รู้สิกดีใจภูมิใจในตัวเองที่สามารถ ฝึกประสบการณ์ในครั้งนี้ได้ลุล่วง

3.รู้สึกมีกำลังใจที่จะอยากจะดูแลและช่วยเหลือผู้ป่วยคนอื่นๆอีกมากมาย

ล้างแผล การวัดความดันดูค่าความ

ดัน การฉีดยา และหัตถการที่มักไม่ได้เจอบ่อยโรงพยาบาล

2.ได้สานสัมพันธ์กับบุคลากรและผู้ป่วยเป็นการฝึกการเข้าสังคมก่อนที่จะได้ทำงานต่อไปในภายภาคหน้า

ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไร อยู่จุดไหนช่วยพี่ๆ กลัวบอกผู้มารับบริการรพ.ดอกคำใต้ไม่ถูกเนื่องจากพึ่งเคยไปรพ.ดอกคำใต้ครั้งแรก กลัวเกะกะพี่

2.มีความรอบคอบมากขึ้นเมื่อต้อง ตัดสินใจอะไรเพราะวิชาชีพนี้ต้องมี

ความแม่นยำสูง

3.ต้องมีความตรงต่อเวลาและการให้ความเคารพผู้อวุโสกว่า

-ได้เรียนรู้การทำงานร่วมกับผู้อื่น

-ได้เรียนรู้การทำงานในโรงพยาบาลดอกคำใต้

-นำไปต่อยอดในการเรียนชั้นปีต่อไป

-สามารถนำความรู้ไปแบ่งปันผู้อื่นได้

น้อมถ่อมตนเมื่อเห็นว่า ยังมีสิ่งอีกมากมายที่เรายังไม่รู้ และยังไม่สามารถเข้าใจได้เพียงแค่จากมุมมองของนักศึกษา บางครั้งรู้สึก เศร้าและสะเทือนใจเมื่อพบเจอกับผู้ป่วยที่ต้องเผชิญกับความเจ็บปวด ความยากจน

หรือแม้แต่ความตาย แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึก อบอุ่นอุ่นใจและมีความหวัง เมื่อได้เห็นรอยยิ้มจากผู้ป่วยหลังการรักษา หรือได้รับคำขอบคุณจากครอบครัวของเขา

-เข้าใจถึงบทบาทสำคัญของบุคลากรสาธารณสุข และการทำงานแบบทีมสหวิชาชีพ ซึ่งมีผลต่อคุณภาพการรักษาอย่างมาก

-เรียนรู้การสื่อสารกับผู้ป่วยด้วยความเห็นอกเห็นใจ การรับฟังโดยไม่ตัดสิน และการปรับวิธีการสื่อสารให้เหมาะกับแต่ละบุคคล

-ตระหนักถึงข้อจำกัดของระบบสุขภาพไทย เช่น ความเหลื่อมล้ำในการเข้าถึงการรักษา ความจำกัดของทรัพยากรใน รพช. และปัญหาการส่งต่อผู้ป่วย

-ได้พัฒนาทักษะพื้นฐานในด้านการดูแล เช่น การช่วยเปลี่ยนทำ การทำแผล การเฝ้าระวังอาการผิดปกติของผู้ป่วย

นอกจากนี้ ดิฉันยังตระหนักถึงความสำคัญของการ ดูแลแบบองค์รวม ที่ไม่มองผู้ป่วยเป็นแค่ร่างกายที่ต้องรักษา แต่คือมนุษย์ที่มีจิตใจ มีความรู้สึก และมีบริบทชีวิตที่แตกต่างกัน การเรียนรู้จากประสบการณ์จริงนี้จะช่วยให้ข้าพเจ้ามีความเข้าใจในบทบาทของพยาบาลในฐานะ “ผู้ดูแลทั้งกายและใจ” ได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น

-ตั้งใจพัฒนาทักษะทั้งด้านวิชาการและด้านมนุยสัมพันธ์ เพื่อเป็นบุคลากรสุขภาพที่ "เข้าใจคน"ไม่ใช่แค่ "เข้าใจโรค"

-จะเป็นผู้ฟังที่ดีมากขึ้น กล้าเผชิญกับสถานการณ์ยากๆ เช่น ความสูญเสีย ความตาย ด้วยความเข้มแข็งแต่ยังคงความอ่อนโยน

-มีเป้าหมายในการผลักดันให้ระบบสุขภาพดีขึ้น แม้ในระดับเล็กๆ เช่น การสื่อสารกับชุมชน หรือการ

สร้างความเข้าใจเรื่องสุขภาพกับผู้ป่วยและครอบครัว

-ใช้บทเรียนเรื่องความเหลื่อมล้ำเป็นแรงผลักดันในการเลือกเส้นทางสายสุขภาพ เช่น การทำงานในพื้นที่ชนบทหรือกลุ่มเปราะบางในอนาคต

และน่าจดจำสำหรับหนูที่สุด หนูได้เรียนรู้ทั้งด้านวิชาการ การปฏิบัติจริง

และทักษะการสื่อสารกับผู้ป่วยและทีมสหวิชาชีพอย่างใกล้ชิด

การปฏิบัติงานจริงมีรายละเอียดมากกว่าทฤษฎีในห้องเรียน

ทั้งเรื่องของการสังเกตอาการ การวิเคราะห์อาการผู้ป่วย

และการให้การพยาบาลอย่างเหมาะสม

ได้ฝึกทักษะพื้นฐาน เช่น วัดสัญญาณชีพ การฉีดยา

เปิดเส้นให้ยา การดูแลแผล และการสื่อสารกับผู้ป่วย

-ได้เรียนรู้การพยาบาลผู้ป่วยที่บ้าน ที่ไม่ใช่แค่ในโรงพยาบาล

-ได้ช่วยเตรียมอุปกรณ์ในการล้างแผล

-ได้วัดความดันให้กับ

ผู้ป่วย

-ได้เตรียม heparin lock ฝึกการเตรียมแบบ Aseptic Technique

-ได้พ่นยาให้ผู้ป่วย

-มีความรอบคอบและระมัดระวังในการดูแล

ผู้ป่วย

ในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพส่วนตำบล

และผู้ป่วยที่มารับบริการในทุก ๆ วัน

ได้ฝึกทักษะการสื่อสารกับผู้ป่วยและญาติ

เรียนรู้การทำงานเป็นทีม และเห็นการประสานงานระหว่างเจ้าหน้าที่กับชุมชน

-ได้เรียนรู้การทำงานร่วมกับผู้อื่น

พัฒนาทักษะการทำงานร่วมกับผู้อื่น การสื่อสาร และความรับผิดชอบ

เป็นแรงบันดาลใจในการทำงานสายสุขภาพเพื่อชุมชนในอนาคต

ส่งเสริมให้มีจิตอาสาและความเห็นอกเห็นใจต่อผู้อื่น

- จะเป็นผู้ฟังที่ดี ใส่ใจความรู้สึกของผู้ป่วยมากขึ้นในทุกสถานการณ์

- จะรักษาความรับผิดชอบ ความตรงต่อเวลา และความใส่ใจในรายละเอียดเสมอ

-นำความรู้ที่ได้ไปพัฒนาตนเองต่อไป

ใช้ความรู้จากการอบรมให้ความรู้แก่
ชุมชนในหัวข้อโรคที่พบบ่อย

ปรับทัศนคต์ในการดูแลผู้ป่วยให้มองเห็นคุณค่าความเป็นมนุษย์

วางแผนพัฒนาตนเองด้านการสื่อสารและการประเมินสภาพผู้ป่วยให้แม่นยำ
ยิ่งขึ้น

ได้เรียนรู้การทำงานร่วมกับบุคลากรทางการแพทย์

นำความรู้ที่ได้ไปใช้ในชีวิตประจำวัน เช่น การวัดความดัน การประเมินผู้ป่วยที่จุดคัดกรอง

เรียนรู้การใช้เครื่องมือวัดความดันและแปลผลเบื้องต้น

ได้ฝึกทักษะการทำแผลอย่างปลอดเชื้อ

เรียนรู้ขั้นสอนการดูแลแผล การสังเกตอาการผิดปกติ และการวางแผนการ ดูแลต่อเนือง

เข้าใจระบบส่งต่อผลแล็บและการประสานงานกับหน่วยงานอื่น

ตระหนักถึงบทบาทของการเยี่ยมบ้านในผู้ป่วยติดเตียง โดยคำนึงถึงสิ่งแวดล้อมและบริบทของครอบครัว

ได้เห็นการทำงานของแพทย์ การตรวจช่องคลอด

หัตถการ ทำแผล ฉีดยา

•รู้สึกประทับใจที่พี่ๆบุคลากรใจดี

ไม่กดดัน ไม่ทำให้เกรง

•รู้สึกสนุกที่ได้ฝึกประสบการณ์

เรียนรู้ทักษะต่างๆในการทำหัตถการ ทำแผล ฉีดยา การให้บริการแพทย์แผนไทย/การนวดเพื่อสุขภาพ

จากการช่วยเหลือผู้อื่นในโรงพยาบาลชุมชน ทำให้รู้สึกภูมิใจในตัวเองที่สามารถเป็นประโยชน์กับคนอื่น แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย เช่น การพาคนไข้ไปห้องตรวจ หรือช่วยอธิบายข้อมูลเบื้องต้น ก็ทำให้รู้ว่าตัวเองมีคุณค่าและมีความสามารถที่จะสร้างความสุขให้กับผู้อื่นได้

รู้สึกดีใจที่พี่ๆพยาบาลในโรงพยาบาลมีความเป็นกันเอง คอยสอนและให้คำแนะนำ และรู้สึกมีความสุขเมื่อได้ทำหัตถการต่างๆ

2.ได้เรียนรู้ความสำคัญของการสื่อสารกับผู้ป่วย ทั้งน้ำเสียง สีหน้า และภาษากาย มีผลต่อความร่วมมือในการรักษา

3.ได้เรียนรู้ระบบรับส่งเวรและการบันทึกข้อมูลผู้ป่วย ซึ่งมีความสำคัญต่อความต่อเนื่องในการดูแล

4.ได้เห็นภาพรวมการทำงานของโรงพยาบาลชุมชน ว่าต้องใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่าและพยาบาลต้องมีความเชี่ยวชาญ และมีความรับผิดชอบสูง

5.ได้เรียนรู้จากการสังเกตการณ์พยาบาลจริง

6.ได้ฝึกวินัยและความรับผิดชอบ เพราะต้องจัดการงานหลายอย่างในเวลาจำกัด

2.จะพัฒนาการสื่อสารกับผู้ป่วยให้ดีขึ้น โดยใช้คำพูดที่ให้กำลังใจและแสดงความเข้าใจในความรู้สึกของผู้ป่วย

-รู้สึกอุ่นใจที่มีพี่ๆพยาบาลต้อนรับเป็นที่ปรึกษาช่วยดูแลและช่วยสอนทำหัตถการต่างๆเป็นอย่างดี

-รู้สึกได้รับประสบการณ์ที่ได้ลองทำอะไรใหม่ๆที่ยังไม่เคยทำ

-ได้เรียนรู้เกี่ยวกับการทำงานร่วมกันเป็นทีมว่าควรมีการพูคุยและวางแผนกันก่อนลงพื้นที่ปฏิบัติจริง

-ได้เรียนรู้เกี่ยวกับการบริการให้กับผู้ป่วย

-ได้เรียนรู้วิธีป้องกันการแพร่เชื้อ การแยกขยะในโรงพยาบาล

เรียนรู้ว่าการฉีดยาเข้ากล้ามเนื้อและทางชั้นไขมัน

มือเท้าปากที่พบในเด็ก

-ได้เรียนรู้วิธีการล้างแผล และการถอดไหม

ซักประวัติแผนก NCD

การเจาะ LAB

เรียนรู้การทำงานในแผนก ER ที่ต้องใช้ความแม่นยำและรวดเร็วสูง

เรียนรู้การทำงานใน รพช มากขึ้น

รู้สึกมีความสุขและตื่นเต้น

รู้สึกดีใจที่ได้มีโอกาสไปฝึกงานที่โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชเชียงของและรู้สึกขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนที่ดูแลมาอย่างดีตลอด 2 อาทิตย์

ได้เรียนรู้เกี่ยวกับการทำงานร่วมกันและการทำงานเป็นทีมของพี่ๆพยาบาล

ได้เรียนรู้เกี่ยวกับการมีความรับผิดชอบ การมีสติและมีความมั่นใจในการทำหัตถการต่างๆอยู่ตลอด

นำความรู้ที่ได้มาปรับใช้ในการดำเนินชีวิตประจำวัน

นำความรู้ที่ได้มาปรับใช้ในการเรียนและการประกอบอาชีพพยาบาลในอนาคต

2.รู้สึกตื่เต้นและท้าทายกับการทำงานในพื้นที่ห่างไกลที่มีข้อจำกัดด้านภาษา

3.รู้สึกซาบซึ้งในความร่วมมือของเจ้าหน้าที่และชาวบ้านที่ให้การสนับสนุนและเปิดใจรับการทำ หัตถการต่างๆ

2.เรีรู้กาปรับตัวรับมือเมื่อต้องทำงานกับผู้ป่วยที่มีปัญหาด้านภาษาและการสื่อสาร

3.เรียนรู้บทบาทพยาบาลที่ครอบคลุมทั้งงานด้านการรักษา การส่งเสริมสุขภาพ และการดูแลแบบเชิงรุก

เชิงรุก

รู้สึกสนุกที่ได้ไปฝึกในแผนกฉุกเฉิน เปิดประสบการณ์ใหม่ๆ

-ได้เรียนรู้เกี่ยวกับอุปกรณ์ วิธีการ ลักษณะการใช้งาน

การทําหัตถการ ICD การเย็บแผล การกรีดแผล

ความชํานาญบ้าง หรือต้องละเอียดรอบคอบ

การทํางานร่วมกับผู้อื่น ให้เกียรติผู้ป่วยและญาติ บริการด้วยความ

สุภาพอ่อนน้อมถ่อมตน

การดูแลแผลต่างๆ รวมถึงการทำงานร่วมกับทีมสุขภาพ

ได้เห็นถึงความแตกต่างในการทำงานระหว่างโรงพยาบาลกับชุมชน

• รู้สึกตื่นเต้น เนื่องจากเป็นประสบการณ์ใหม่ที่มีโอกาสได้พบกับสถานการณ์หลากหลาย

ที่ไม่เคยเจอมาก่อน

• ภูมิใจ ที่ได้มีโอกาสช่วยเหลือผู้อื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่ต้องการการดูแลทางสุขภาพ

ต่อผู้ป่วยในภาวะฉุกเฉิน ทำให้นักศึกษาเข้าใจ , การสื่อสารกับผู้ป่วย การพูดคุยและให้กำลังใจผู้ป่วยด้วยความเข้าใจและเคารพ ,การทำงานร่วมกับทีม ฝึกการสื่อสารที่ชัดเจนและสร้างสรรค์กับทีมแพทย์ พยาบาล และบุคลากรอื่น ๆ

การได้ลงมือทำจริง ทำให้ชำนาญขึ้น และภูมิใจที่ได้ช่วยเหลือในการให้คำแนะนำด้านสุขภาพให้กับคนในชุมชน

-เรียนรู้ในเรื่องระบบการทำงานในรพสต.มากขึ้น

-การเข้าอกเข้าใจผู้อื่นและการสื่อสารที่ดี

-ลงมือล้างแผล ตัดไหม ฉีดยา เจาะเลือด ทำให้คล่องขึ้นและได้เทคนิคจากพี่ๆ

-การซักประวัติ วัดความดัน สอบถามอาการ เเละการลงพื้นที่ไปให้ความรู้เรื่องโรคต่างๆ  การดูเเลตนเอง รวมไปถึงการไปเยี่ยมผู้ป่วยติดเตียง

นำประสบการณ์จิตอาสา ความรู้ใหม่ และเทคนิคต่างๆจากพี่ไปใช้ในการขึ้นฝึกปฏิบัติบนวอร์ด หมั่นฝึกฝนหาความรู้ และฝึกปฏิบัติในการทำหัตถการให้ชำนาญขึ้น