Ja, plassn, legg så høgt, høgt oppi i ei ur ahlt under berg-mur, og det e itj meir ennj at vi på simpelt vis kanj mat to kyr og ein gris!

Og heile daln sher vi der oppå te oss gått, men allj teng e så smått, fer følka dæm e slett itj stør ennj som så – der neppå vi kan sjå.

Om såmmårn e det arti å gå å sammel ber i munnj og næverkopp; på stutaket væks det to unge hæggkjærr, som jeita et opp.

Og vintern kan jævnt itj vårrå oss ferr gått med frost og skåddj og snø. Da kan det oft over dæm fjortn daga gå som vi itj følk får sjå 

Ja, plassen min ligger så høyt, høyt oppe i en ur alt under berge-mur; og det er ikke mer enn at vi på et simpel vis kan mate to kuer og en gris!

Og hele dalen ser vi der oppe hos oss godt, men alle ting er så smått, for folkene de er slett ikke større enn som så – der nede vi kan se. 

Om sommeren er det moro å gå og sanke bær i munn og neve; på stuetaket vokser det to unge hegge-kjerr, som gjeiten spiser opp. 

 

Og vinteren kan jevnt ikke være oss for god med frost og tåke og snø. Da kan det ofte gå over 14 dager før man ser folk. 

Og plassen heter Uren, Luren, Himmelturen, Steinrøys, Steinrøys, sulter ihjel!

 

Ja, plassen ligger så høyt, høyt oppe i en ur alt under berge-mur: og det er ikke mer enn at vi enkelt kan fø to kyr og en gris. 

 

Og vi kan se hele dalen der oppe hos oss, men alt er så smått, for folka ekke større enn som så – der nede vi kan se.

 

Om sommer’n er det moro å gå og sanke bær i munnen og kopp av never: på stuetaket vokser det to unge busker av hegg, som geita spiser opp. 

 

Og vinter’n kanke gjøre oss så godt, med frost, tåke, og snø. Da kan det over de fjorten dagene gå hvor vi ikke ser folk. 

- Helene

Ja, plassn legg så høgt, høgt opp i ei ur alljt under berg-mur; og det e itj mær ennj at oss på simpelt vis kan fø to kyr og en gris. 

Og hele daln sjer oss oppå sjå oss godt, men allj teng e så smått, for fælket dæm e slett itj stær enn som så – der ne åss kan sjå.

Om såmmårn e det moro å ga og sank bær i moinnj og næverkopp; på stuggutaket væks det to unge hegge-kjærr; som jeita et opp.

Og vintern kan jamt itj vårrå oss for god med fråst og fåkk og snø. Da kanj det ofte over fjorten dåggå ga som vi itj fælk får sjå. 

Ja, plassen legg så høgt, høgt oppe i ei ur alt under æn bergmur; og de e ikkje mær enn at vi på simpelt vis kan fø to kyr og æn gris!

Og hæle daarn ser vi godt der oppe mæ oss, men all ting e så smått, for folka dem e ikkje større enn som så – der vi kan sjå nede.

Om sommar´n e d arti å gå og samle bær i munn og neverkopp; på stue-taket veks det to onge hegge-kjerr, som geita et opp.

Og om vinter´n kan jamt ikkje vere oss fær god med frost og skodje og snø. Da kan de ofte over dei fjortn dagan gå som vi ikkje folk fer sjå. 

Og hele dalen ser vi godt der oppe oss åss, men alle ting e så smått, førr folkan di e slætt ikke større enn som så – der nede vi kan se.

Om såmmer’n e det moro å gå og sanke bærr i munn og næverkopp; på stutaket væks det to onge hegge-kjerr, som geita et opp.

Og vinter’n kan kan javnt ikke være åss for go’ me fråst og fåkk og snø. Da kan det ofte gå over fjort’n daga kor vi ikke ser fålk. 

Truls e brorn min. Vi bor oppå en plass, dær

som ingen skulle tru at noe kunne bo. Og

plassen hete Urn, Lurn, Himmelturn,

Steinrøys, Steinrøys, sult i hjæl!

Ja, plassen ligg så høyt, høyt oppe i en ur alt under 

berge-mur; og det e ikke mer enn at vi på enkelt 

vis kan fø to kyr og en gris!

Og hele dalen ser vi der oppe hos oss godt, men alle 

ting e så smått, for folkan de e slett ikke større

enn som så – dær nede vi kan se.

Om sommærn e det morsomt å gå og plukke bær

i munn og neverkopp; på stue-taket væks det to 

unge hegg-kjerr, som geita spis opp.

Og vinteren kan jevnt ikke være oss for god med

fråst og fåkk og snø. Da kan det ofte over de

fjorten daga gå som vi ikke folk få se. 

 

Ja, plassen ligge så høgt, høgt oppe i ei ur alt under berge-mur; og det er ikkje meir enn at me på enkelt vis kan mata to kyr og ein gris. 

 

Og heile dalen ser me der oppe hos oss godt, men alt er så smått, for folkene er ikkje større enn som så – der nede me kan sjå. 

 

Om sommaren er det kjekt å gå og sanke bær i munn og neverkopp: på stove-taket vokse det to unge hegge-kjerr som geite ete opp. 

 

Og vinteren kan ofte ikkje ve oss for god med frost og fokk og snø. Då kan det ofte øve dei fjorden dagar gå som me folk ikkje får sjå. 

 

Ja, plassn ligg så høgt, høgt oppe i ei ur alt under berge-mur; og det e ikkje meir enn at vi på simpelt vis kan fø to kyr og ein gris!

Og heile daln ser vi der oppe tel oss godt, men alle tengan e så små, før folkan dem e slætt ikkje større enn som så – der nede vi kan sjå.

Om sommarn e det arti å gå å sank bær i munn og i næverkopp; på stue-taket væks det to unge hegge-kjerr, som geita et opp.

Og vintern kan jamt ikkje va oss før god med frost og fåkk og sny. Då kan det ofte over dem fjortn dagan gå som vi ikkje fålk får sjå.

Himmelturen, Steinrøys, Steinrøys, sult ihjæl. 

Ja, plassn ligg så høgt, høgt opp i ei ur alt unner berg-mur; og det e ikkje meir enn at vi på simpelt vis kan gi mat te to kyr og ein gris! 

Og heile daln ser vi der opp hos oss godt, men alle ting e så lite, for folkan dem e slett ikkje større enn som så – nedi der kan vi se.

Om sommern e det morsomt å gå og plukk bær i munn og kopp : på stue-taket væks det to unge hegg-kjerr, som geita spise opp. 

Og vintern kan jævnt ikkje vær oss for god med frost og fokk og snø. Da kan det ofte over dem fjorten dagan gå som vi ikkje folk får sje. 

Vi bor oppå ein stan, der engen skollj tru at nån kanj bo. 

Og stan heiti oLa, (luren), Hemmeltur’n, SteinoL, SteinoL, sveLt ihel!

Ja, stan legg så høgt, høgt oppi ei oL aljt onnjer berg-mur; 

å det e itj meir ennj at vi på simpelt vis kanj fø to kyr å ein gris!

Og heile dal’n sjer vi der oppi ått oss godt, men aljt e så smått, 

fer folket dem e slætt itj stør ennj som så – neddi der vi kanj sjå

Om sommar’n e det artig å gå å sank bêr, i monnj og næverkopp; 

på stuataket væks det to onge hægg-kjærr, som geita et opp.

Og vinjtern kanj jamt itj værra oss fer god med frost å fåkk å snø. 

Da kanj det oft åver fjortendaga gå som vi itj folk får sjå.

E heita Anne Knutsdotter, Kari e mamman min, og Truls e brorn min. Vi bor på ein plass, der ingen sku tru at nån kunn bo. Og plassn heita Uren, Luren, Himmelturen, Steinrøys, steinrøys sult ihjæl!

 Ja, plassn ligg så høgt, høgt oppe i ei ur alt under berge-mur, og det e ikke meir enn at vi på simpelt vis kan fø to kyr og ein gris. 

 Og heile dalen ser vi godt der oppe hos oss, men alle ting e så smått, fordi folka dem e slett ikke større enn som så – der nede vi kan sjå.

Om sommern e det artig å gå å sank bær i munn og næverkopp, på stuetaket væks det to unge hegge-kjerr, som geita spis opp.

Og vintern kan jevnt ikke vær oss førr god med frost og fokk og snø. Da kan det ofte over de fjorten dagan gå som vi ikke folk får sjå

Ja, plassen ligger så høyt, høyt oppe i ura alt under berge-mur(a); og det er ikke mer enn at vi på simpelt vis kan fø to kyr og en gris!

Og hele dalen ser vi godt der oppe hos oss, men alle ting er så smått, for folka de er slett ikke større enn som så – der nede vi kan se.

Om sommærn er det morro å gå og sanke bær i munn og neverkopp; på stue-taket vokser det to unge hegg-kjerr, som geita spiser opp.

Og vinter’n kan ofte ikke være så god mot oss med frost og føyk og snø. Da kan det ofte gå fjorten dager før vi ser folk. 

Ja, stede ligger så høyt oppe i et ur alt under ær steinmur; og de ække mer enn at vi på simpelt vis kan mate to kyr og en gris.

Å hele dalen ser vi gått der åppe hos oss, men alle ting er så små, for fålka er slett ikke større enn såm så – der nere som vi ser

 

Om sommærn er det gøy å gå å sanke bær i henna og i kåpp: å på hyttetaket våkser det to onge hegge-kjerr som jæita spiser åpp

Å vintærn ær ofte ikke go´ med fråst å snø. Da kan det åfte gå åver fjorten dager uten at vi får-se no folk.

Vi bor på en plass, dær såm ingen skulle tro at noen kunne bo. 

Å plassen hetår Uren, Luren, Himmelturen, Steinrøys, Steinrøys, Sultår ihjel

Ja, plassen liggår så høyt, høyt åppe i en ur alt unnår bærge-mur

Å det æ ikke mer ænn at vi på simpelt vis kan fø to kuår å en gris

Å hele dalen ser vi dær åppe hos oss gått, men all ting æ så smått

Får fålka di æ slætt ikke større ænn såm så – dær nede vi kan se

Åm såmmåren æ det morro å gå å sanke bær i munn og nevårkåpp

På stue-taket våksår det to onge hægge-kjærr, såm jæita spisår åpp

Å vintåren kan jævnt ikke være åss får go med fråst å fåkk å snø

Da kan det åfte åvår di fjorten dagår gå som vi ikke fålk få se

 Ja, plassn ligg så høgt, høgt opp i ei ur alt unner berg-mur; og det e ikkje meir enn at vi på simpeltvis kan gi mat te to kyr og ein gris!

 Og heile daln ser vi der opp hos oss godt, men alle ting e så lite, for folkan dem e slett ikkje større enn som så – nedi der kan vi se. 

Om sommern e det morsomt å gå og plukk bær i munn og kopp : på stue-taket væks det to unge hegg-kjerr, som geita spise opp. 

 Og vintern kan jævnt ikkje vær oss for god med frost og fokk og snø. Da kan det ofte over dem fjorten dagan få som vi ikkje folk får sje.

Ja, plassen ligge så høgt, høgt oppe i ei ur alt under Berge-mur; og det e ikkje meir enn at oss på simpel vis kan mate to kue og en gris

Og heile dalen ser oss der oppe med oss godt, men all ting e så smått for folka dei e slett ikkje større enn som så – der nede kan oss sjå

Om sommern e det gøy å gå og sanke bær i munn og neverkopp; på stue-taket vekse det to unge hegge-kjerr, som geita spise opp

Og vintern kan jevnt ikkje ver oss for god med frost og fokk og snø. Då kan det ofte over dei fjorten daga gå som oss ikkje folk fer sjå

 
Ja, plassn ligg så høyt, høyt opp i ei ur alt under berge-mur; og det e itj meir enn at vi på simpel vis kan fø to kyr og en gris. 

 
Og heile daln sjer vi godt opp hos oss, men allj ting e så smått, for folka dem e slett itj stør enn som så – ned der vi kan sjå. 

 
Om sommarn e det arti å gå og sanke bær i monnj og næverkopp; på stue-taket væks det to unge hægg-kjærr, som geita spis opp. 

 
Og vintern kan ofte vær ækkel mot oss, med drittvær. Da kan det ofte gå 14 daga før vi sjer folk. 

Vi bur oppå en plass, der som ingen skulle tru at noken kunne bu.

Og plassen heite Uren, Luren, Himmelturen, 

Steinrøys, Steinrøys, svelte i hjel!

 

Ja plassen ligge så høgt, høgt oppe i ei ur alt under

berge-mur; og de ekje meir enn at vi på simpelt vis

kan mate to kyr og en gris!

ǀ…]

Og heile dalen ser vi oppe hos oss godt, men alt ting e så smått

for folka dei e slett ikkje større enn som så –

der nede kan vi sjå.

ǀ…]

Om sommaren e de kjekt å gå og sanke bær

i munn og i neverkopp; på stove-taket vekse de to unge

hegge-buske, som geita ete opp.

ǀ…]

Og vinteren kan jamt ikkje være oss for god med frost

og snøkave og snø. Då kan de ofte gå fjorten daga før vi

ser folk.

ǀ…]

Ja, plassen ligge så høgt, høgt oppe i ei ur under Berge-mur; og de e ikkje mær enn at oss på simpel vis kan få to kyr og en gris!

Og heile dalen ser oss der oppe hos oss godt, men all ting e så smått, for folka dei e slett ikkje større enn som så – der nede oss kan sjå

Om sommer’n e de morsomt å gå og sanke bær i munn og nevekopp; på stue-taket vekse det to unge hegge-kjerr, som geita ete opp-

Og vinteren kan jevnt ikkje vere oss for god med frost og fokk og snø. Da kan det ofte over dei fjorten dagene gå som oss ikkje folk fær sjå. 

Vi bor oppå en plass, der som ingen skulle tro at noen kunne bo.

 Og plassen hetar Uren, Luren, Himmelturen, Steinrøys, Steinrøys, sult i hjel. 

Ja, plassen liggar så høyt, høyt oppe i et ut alt under berge-mur; og det er ikke mer enn at vi på simpel vis kan føde to kuar og en gris.

 

Og hele dalen ser vi der oppe hos oss godt, men alle ting er så smått, for folkene de er slett ikke større enn som så – der nede vi kan se.

 

Om sommeren er det morsomt å gå og sanke bær i munn og neverkopp: på stue-taket vokser det to unge kjerrer av hegg, som geiten spiser opp. 

 

Og vinteren kan jevnt ikke være oss for god med frost og tåke og snø. Da kan det ofte over de fjorten dager gå som vi ikke folk får se. 
Alvilde

 

Ja, plassen liggar så høyt, høyt oppe i en ur  alt under berge-mur; og det e ikkje mer enn at vi på simpelt vis kan mate to kuar og en gris!

 

Og hele dalen ser vi der oppe hos oss gått, men alt er så smått, for folkene de er ikkje større enn som så – der nede kan vi se.

 

Om sommaren e det gøy å gå og sanke bær i munn og neverkopp; på stue-taket våksar det to onge buskar, som geitar spisar opp. 

 

Og vinteren kan det jevnt ikkje være for god med frost og tåke og snø. Då kan det ofte over de fjorten dagar gå som vi ikkje folk får se.

Tuva

 

Ja, plassn legg så høgt, høgt oppe i ei ur alt under berge-mur; og det e ikke meir enn at vi på simpel vis kan fø to kyr og ein gris. 

 

Å heile daln ser vi godt oppe te oss, men alle ting e så smått, for folkan dem e slett ikke større enn som så – der nede vi kanj sjå. 

 

Om sommer’n e det artig å gå å sank bær i munnj og næverkopp; på stue-taket væks det to onge buska av hegg som geita spis opp. 

 

Å vintern kan jamt ikke vær oss for god med frost og tåke og snø. Da kanj det ofte gå fjortn daga utn at vi ser folk.