-สมัยพระเจ้าติโลกราชทรงส่งคณะสงฆ์ไปศึกษาพระพุทธศาสนาในประเทศศรีลังกา พระองค์ทรงอุปถัมภ์การทำสังคายนาที่วัดเจ็ดยอด

-สมัยพระเมืองแก้ว พ.ศ.2038-2063 เป็นยุครุ่งเรืองด้านวรรณคดี มีพระสงฆ์นักปราชญ์แต่งตำราคัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาเป็นภาษาบาลีจำนวนมาก เช่นพระสิริมังคลาจารย์ แต่งหนังสือเรื่องมังคลัตถทีปนี เวสสันตรทีปนี

เมื่อสิ้นสุดการทำสังคายนาแล้ว พระเจ้าอโศกมหาราชทรงส่งคณะสมทูต 9 สาย ออกเดินทางสู่แดนต่างๆ พระสมทูตสำคัญที่เข้ามาเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศไทย สมทูตสายที่ 8 โดยมีพระโสณเถระ และ พระอุตตรเถระ เป็นประธานเดินทางมาเผยแผ่พระพุทธศาสนาในสุวรรณภูมิ และ สายสมทูตที่ 9 มีพระมหินทเถระ เป็นประธานเดินทางเข้ามาเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศศรีลังกา จนพระพุทธศาสนาเจริญรุ่งขึ้น สมัยนั้นการเผยแผ่ของสมทูตทั้งสองสายนี้มีความเกี่ยวข้องกับพระพุทธศาสนาในประเทศไทย

พระอานนท์เป็นผู้ตอบข้อชักถามทางพระธรรม

พระอุบาลีเป็นผู้ตอบข้อชักถามทางพระธรรมวินัย

การสังคายนาครั้งนี้เกิดขึ้นที่ ถ้ำสัตตบรรณ เชิงเขาเวภาระ กรุงราชคฤห์ แคว้นมคธ โดยมี พระเจ้าอชานศัตรู ทรงเป็นองค์อุปถัมภ์มีพระอรหันต์เข้าร่วมการสังคายนา 500 องค์ ใช้เวลาทำ 7 เดือน

สมัยพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศ กษัตริย์ลังกาทรงฑูตมาขอพระสงฆ์จากประประเทศไทย เพื่อไปฟื้นฟูพระพุทธศาสนาในศรีลังกา พระเจ้าอยู่หัวบรมโกศทรงส่งพระสงฆ์มีพระอุบาลีและพระอริยะมุนี พร้อมคณะสงฆ์จำนวน12รูป ไปลังกาเพื่อสืบต่อพระพุทธศาสนาแบบสยามวงศ์

พ.ศ.1300 กษัตริย์ศรีวิชัย ได้ขยายอำนาจเข้าดินแดนไทยตอนใต้ มีหลักฐานเป็นพระพุทธรูป และพิมพ์ต่างๆ

ระหว่าง พ.ศ.1454-1725 ขอมนับถือพระพุทธศาสนานิกายมหายาน มีอำนาจครองแผ่นดินไทยทุกวันนี้ไว้ เมื่อมีอาจทำให้นิกายมหายานขยาย คนไทยจหันไปนับถือพระพุทธศาสนานิกายมหายานเช่นเดียวกับขอม จึงทำให้พระพุทธศาสนาในยุคนั้นเจริญขึ้น

โดยมอบหน้าที่ให้พระเรวตเถระ เป็นผู้ซักถามพระธรรมวินัยและมีพระสัพพกามีเถระเป็นผู้ตอบคำถาม เกี่ยวกับพระวินัยทั้งหมด มีพระสงฆ์เข้าร่วมทำสังคายนาครั้งนี้ ๗๐๐ รูป การสังคายนาจัดขึ้นที่วาลิการามเมืองเวสาลี (ไพศาลี) แคว้นวัชชี โดยได้รับความอุปถัมภ์จากพระเจ้า กาลาโศกราช การทำสังคายนาครั้งนี้เป็นสาเหตุให้พระสงฆ์แตกแยกออกเป็น ๒ นิกายใหญ่ ๆ คือ

๑. นิกายเถรวาท เป็นหมู่พระสงฆ์ที่ถือปฏิบัติตามคำสอนที่พระอรหันต์ ๕๐๐ องค์ ได้รวบรวม ไว้ในการทำสังคายนาครั้งที่ ๑ และทบทวนตรวจสอบอีกครั้งที่ ๒

๒. นิกายมหาสังฆิกะ เป็นหมู่พระสงฆ์ที่มีพวกมาก มีพระสงฆ์กลุ่มวัชชีบุตรที่ปฏิบัติผิดพระวินัย เป็นผู้นำ

พระไตรปิฎกจำนวน ๒๑๘ รูป กับราชบัณฑิต ๓๒ คน ทำการสังคายนาพระไตรปิฎกขึ้นที่วัดมหาธาตุ กรุงเทพมหานคร

สมัยรัชกาลที่2 ให้อัญเชิญพระบรม

สารีริกธาตุกับต้นพระศรีมหาโพธิ์จากประเทศศรีลังกา มาประดิษฐานที่ประเทศไทย

สมัยรัชกาลที่3 ให้รวบรวมพระไตรปิฎก

ฉบับต่าง ๆ เพื่อนำมาเปรียบเทียบ และตรวจสอบกับฉบับของไทย

สมัยรัชกาลที่4 ทรงส่งเสริมพระวินัยและส่งเสริมการศึกษาของคณะสงฆ์ด้วยการส่งเสริมการศึกษาด้านปริยัติธรรมทำให้การปกครองคณะสงฆ์มีความเจริญรุ่งเรือง มากยิ่งขึ้น

สมัยรัชกาลที่5 ทรงมีพระราชศรัทธาใน พระพุทธศาสนาเป็นอย่างมาก พระองค์ทรงพระผนวช ในขณะครองราชย์ ทรงบริจาคพระราชทรัพย์ ให้จัดพิมพ์พระไตรปิฎกฉบับภาษาบาลีแปลเป็น อักษรไทยเป็นครั้งแรกพระองค์ทรงสถาปนามหาวิทยาลัยสงฆ์ขึ้น ๒ แห่ง คือ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัยและมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลง กรณราชวิทยาลัย

สมัยรัชกาลที่6 ทรงส่งเสริมให้พุทธศาสนิกชนสนใจ พระพุทธศาสนา ด้วยการพระราชนิพนธ์หนังสือ เช่น พระพุทธเจ้าตรัสรู้อะไร และเทศนาเสือป่า

สมัยรัชกาลที่7 ทรงมีพระราชศรัทธาบริจาคทรัพย์เพื่อ จัดพิมพ์พระไตรปิฎกฉบับบาลีเป็นอักษรไทยจัดให้มีการประกวดการแต่งหนังสือ สอนพระพุทธศาสนาสำหรับเด็ก โดยหนังสือ ศาสนคุณ ของหม่อมเจ้าหญิงพูนพิสมัย ดิศกุล เป็นหนังสือ ที่ได้รับรางวัลนอกจากนั้นพระองค์ยังโปรดเกล้าฯ ให้จัดพิมพ์พระไตรปิฎกเป็นชุด ๔๕ เล่ม เรียกว่า “พระไตรปิฎกสยามรัฐ” ขึ้นอีกด้วย

สมัยรัชกาลที่8 โปรดเกล้าฯ ให้แยกการแปลหนังสือ พระไตรปิฎกออกเป็น ๒ ประเภท คือ แปลโดยอรรถ เรียกว่า พระไตรปิฎกภาษาไทย แปลโดยสำนวน เทศนา เรียกว่า พระไตรปิฎกเทศนาฉบับหลวง มีการออกพระราช บัญญัติของคณะสงฆ์ฉบับ พ.ศ. ๒๔๘๔ เช่นเดียวกับรูปแบบ การปกครองระบอบประชาธิปไตยของฝ่ายอาณาจักร

สมัยรัชกาลที่9 ทรงมีพระราชศรัทธา ในพระพุทธศาสนามาก ทรงเป็นศาสนูปถัมภกของพระพุทธศาสนา และทรงพระผนวชที่วัดพระศรีรัตนศาสดาราม ก่อนจะเสด็จมาประทับ ที่วัดบวรนิเวศวิหาร พระองค์พระราชนิพนธ์หนังสือเรื่อง พระมหาชนก ซึ่งเป็นหนังสืออิงธรรมะ ว่าด้วยเรื่องของความเพียรหรือวิริยบารมี ของพระมหาชนก

สมัยรัชกาลที่10 ทรงเลื่อมใสศรัทธาในพระพุทธศาสนา ทรงปฏิบัติพระราชกรณียกิจ เนื่องในพระพุทธศาสนาทุกโอกาส และทรงพระผนวช เมื่อ พ.ศ. ๒๕๒๑