Σύμφωνα με την παράδοση, το καράβι στολιζόταν επειδή οι Έλληνες είχαν ανέκαθεν δεσμούς με τη θάλασσα, ήδη από τα αρχαία χρόνια. Ακόμη, πολλοί ενήλικες και παιδιά εργάζονταν στα πλοία για να φέρουν χρήματα και ψωμί στις οικογένειές τους, ακόμη και τις αργίες. Το καραβάκι συμβόλιζε, όχι μόνο την προσμονή των παιδιών για αντάμωση με τους συγγενείς τους, αλλά και τη δική τους αγάπη για τη θάλασσα. Παράλληλα, μικρά καραβάκια είχαν τον ρόλο και ενός τιμητικού καλωσορίσματος για τους Έλληνες θαλασσοπόρους που επέστρεφαν στα σπίτια και στις οικογένειές τους, καθώς και τάματος για να είναι ασφαλείς στα άγρια κύματα. Συχνά τα παιδιά που πήγαιναν να πουν τα κάλαντα κρατούσαν μια μινιατούρα- στολισμένο καράβι. Στολισμένο με χρωματιστά χαρτιά και σχοινιά, γέμιζε από γλυκά και χριστόψωμα από τους γείτονες. Αν και το έθιμο αυτό έχει ατονίσει, κρατάει ακόμα στα νησιά, από όπου και προέρχεται.

Το 1833 στολίστηκε το πρώτο χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Ελλάδα, από τον βασιλιά Όθωνα, στα ανάκτορα του Ναυπλίου. Μέχρι το 1950, το χριστουγεννιάτικο δέντρο είχε επικρατήσει στα ελληνικά σπίτια.

Παρ' όλα αυτά, την 6η του Δεκέμβρη στολίζονται καράβια προς τιμή του Αγίου Νικολάου, προστάτη των ναυτικών, ο οποίος ούτως ή άλλως είναι ο πρόδρομος του Σάντα Κλάους.

Από τη Βικιπαίδεια,

Από τη Βικιπαίδεια

Το στόλισμα του καραβιού , που τηρείται ακόμη κ σήμερα...

ΝΑΞΟ

Οι Καλικάντζαροι μπαίνουν στα σπίτια από τις καμινάδες, γιατί τους προσελκύει η μυρωδιά του λαδιού από τις τηγανίδες (μανιάτικα λαλάγγια), που φτιάχνουν στη Μάνη παραμονή Χριστουγέννων και ανήμερα των Φώτων.

Οι τηγανίδες φτιάχνονται από ζύμη, που πλάθεται σαν χοντρό μακαρόνι πάχους περίπου του μικρού δακτύλου και μήκους μισού μέτρου, τυλίγεται με κέντρο τη μια άκρη και κατόπιν τις τηγανίζεται». Η πρώτη έχει το σχήμα σταυρού. Η νοικοκυρά ρίχνοντάς την μέσα στο καυτό λάδι κάνει το σταυρό της και εύχεται: «να σταυρωθούν τα κακά και του χρόνου». Οι άλλες τηγανίδες έχουν ποικίλα σχήματα.

Στη Μάνη ακούγονται και στην εποχή μας κάποια λαϊκά στιχουργήματα για τους Καλικάντζαρους:

Αρορίτες είμαστε,

αραρά γυρεύουμε

τηγανίδες θέλομε

τα παιδιά τα παίρνουμε

ή το (γ)κούρο ή τη (γ)κότα

ή θα σπάσαμε τη (μ)πόρτα.

Φοβούνται τον αγιασμό, γιατί, όποιος βραχεί με αγιασμένο νερό, αφανίζεται. Όταν βλέπουν τον παπά που αγιάζει, τρέχουν φωνάζοντας:

Φεύγετε να φεύγουμε

τι έφτασε ο σκυλόπαπας

με την αγιαστούρα του

ΣΥΝΤΑΓΗ

Υλικά:

1 κιλό αλεύρι

1 ποτηράκι ελαιόλαδο

10 γρ. αλάτι

Ξύσμα ενός πορτοκαλιού

80-100γρ. προζύμι ή 20 γρ. μαγιά

Εκτέλεση:

Βάζουμε το αλεύρι σε μια λεκάνη, το περιχύνουμε με το ελαιόλαδο και το τρίβουμε για 5 λεπτά με τα χέρια μας μέχρι να υγρανθεί όλο.

Προς το τέλος προσθέτουμε το ξύσμα και το αλάτι.

Ανοίγουμε μια λακουβίτσα στη μέση του αλευριού, βάζουμε το προζύμι σε μια λεκανίτσα, προσθέτουμε λίγο χλιαρό νερό και το λιώνουμε μέχρι να πάρει τη μορφή πυκνόρρευστου χυλού.

Προσθέτουμε σιγά-σιγά όσο χλιαρό νερό πάρει και ζυμώνουμε καλά μέχρι να πετύχουμε μια μέτριας σκληρότητας ζύμη.

Αφήνουμε τη ζύμη σκεπασμένη μέχρι να διπλασιαστεί σε όγκο και έπειτα την κόβουμε κομμάτια βάρους 50 γρ. πλάθουμε σε μακρόστενα κορδόνια μήκους 50 εκ. και τα τυλίγουμε ελαφρά γύρω από την παλάμη μας ή τους δίνουμε διάφορα άλλα παραδοσιακά σχήματα και τα τηγανίζουμε σε άφθονο καυτό ελαιόλαδο.

Τρώγονται κυρίως με τυρί.

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!!

Σοφία Μπολιώτη