I det ho lyfta handa
 for å ta tekanna
 kom eit blindande ljos –

var ikkje meir
 alt var borte
dei var borte
omlaga til damp og sky,
gåtefullt, oppstigande og stumt.
Rop var ikkje rop i dette.
Men jorda slo høgt og vilt
ein knyttneve mot himmelen
ved mishandling,
– ved det attlevande veit
verda rundt
men ikkje orkar fatte:
Hiroshima –

Stigande milevide slør,
dei var i det,
gått attende til ei urform.
Ein skjerm av damp
over ei pint jord.
Vera eit grann av dette.

Vera i det bortdragande –
Men ikkje lenge.
Det drog snart meir frå kaos.
Sløret vart dropar tett i tett,
i dropens evige skapnad
utan byrjing eller slutt.

Dei fall,
svalande, utalde,
i tungt regn nedover –
(1947)

Gud, hvis du ennå ser:
 det er ingen hverdag mer.

 Det er bare stumme skrik,
 det er bare sorte lik

 som henger i røde trær!
 Hør hvor stille det er.

 Vi vender oss for å gå hjem,
 men alltid møter vi dem.

 Alt vi fornemmer en dag
 er de dreptes åndedrag!

 Om vi i glemsel går:
 det er asken deres vi trår.

 Gud, hvis du ennå ser:
 det er ingen hverdag mer.

fra Jeg vil hjem til menneskene (1946