Κύρια κατηγορία για την καταδίκη του Γαλιλαίου το 1633 ήταν η αθέτηση του Διατάγματος του Καταλόγου Απαγορευμένων. Σύμφωνα με αυτό, δόθηκε εντολή στον Γαλιλαίο να μην υποστηρίξει, ούτε να υπερασπιστεί, ούτε να διδάξει με οποιονδήποτε τρόπο την άποψη της ακινησίας του Ήλιου και της κίνησης της Γης. Έχοντας τότε, χωρίς δεύτερη σκέψη, υποσχεθεί να υπακούσει, αφέθηκε ελεύθερος και απέφυγε τον κίνδυνο να λογοκριθεί ή να απαγορευτεί κάποιο από τα βιβλία του.
     Μέχρι τότε, είχε δώσει μεγάλο αγώνα , ώστε να πείσει για την εγκυρότητα του Κοπερνίκιου δόγματος (του ότι ο Ήλιος στέκει ακίνητος, έχοντας τη Γη να περιστρέφεται γύρω του εκτελώντας διπλή κίνηση). Το αμέλημα όμως που έφερε στο προσκήνιο το Διάταγμα του 1616 ήταν η δημοσίευση του Διαλόγου περί των δύο Μεγίστων Συστημάτων του Κόσμου το 1632, το οποίο σύμφωνα με τους αρμόδιους του Ιεροδικείου παραβαίνει ρητά την παραπάνω εντολή (Διάταγμα του 1616).
     Ο Γαλιλαίος κλήθηκε στο Ιεροδικείο στη Ρώμη το 1633, φυλακίστηκε τυπικά, και αφού αρνήθηκε πως μέσα από τον Διάλογο κηρύσσει το δόγμα του Κοπέρνικου ως αστρονομική αλήθεια, κάτι το οποίο δεν γίνεται δεκτό από τους δικαστές, τελικά αποκηρύσσει τις ιδέες του όσον αφορά την κίνηση της Γης.Αυτουργός της απόφασης των δικαστών φαίνεται να είναι ο Πάπας Ουρβανός Η΄, ο οποίος ενοχλήθηκε που, κατά τη γνώμη του, ο Διάλογος δεν αναδείκνυε τη θεία παντοδυναμία έναντι της επιστημονικής-φυσικής αλήθειας, όπως ο ίδιος είχε συμφωνήσει με τον Γαλιλαίο.

Σύμφωνα με τον μύθο, ο Γαλιλαίος φεύγοντας από την Ιερά Εξέταση επέμεινε στην άποψή του, αναφωνώντας «Και όμως κινείται» (E pur si muove). Την 1η Δεκεμβρίου το Ιεροδικείο έδωσε την άδεια στον Γαλιλαίο να επιστρέψει στη Φλωρεντία, όπου έμενε πριν την κλήση του Ιεροδικείου, και να εγκατασταθεί στο Αρτσέτρι, όπου πέθανε τη νύχτα μεταξύ 8ης και 9ης Ιανουαρίου 1642 όσο διαρκούσε η σωφρονιστική ποινή του.
   Ο Γαλιλαίος έμεινε γνωστός στην ιστορία για την τόλμη του να αντιπαραταχθεί σε διαδεδομένες και παραδεκτές διδασκαλίες της εποχής του, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να θεωρηθεί από πολλούς αιρετικό. Συγκρούστηκε με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και αυτό προβάλλεται συχνά ως παράδειγμα εναντίωσης της ελευθερίας της σκέψης και της επιστημονικής έρευνας με την εξουσία.

 
Κατερίνα Κα.🎵

Σύμφωνα με τον πρώτο νόμο του Νεύτωνα αδράνεια είναι η τάση των σωμάτων αντιστέκονται στη μεταβολή της κινητικής τους κατάσταση [ταχύτητα]
Εβελίνα     

Ο Άντερς Κέλσιος γεννήθηκε στην Ουψάλα της Σουηδίας στις 27 Νοεμβρίου 1701. Ήταν γιος του καθηγητή της Αστρονομίας Νιλς Κέλσιου και εγγονός του μαθηματικού Μάγκνους Κέλσιου και ενός αστρονόμου, του Άντερς Σπολ. Ο Κέλσιος επέλεξε μια σταδιοδρομία στο χώρο της επιστήμης.^[6] Η οικογένειά του προερχόταν από το Οβανάκερ της περιφέρειας του Χελσινγκλάντ. Το οικογενειακό τους όνομα είναι μια εκδοχή στα λατινικά της λέξεως για την κατοικία ή το αξίωμα του εφημέριου πάστορα (Högen). Ο πατέρας του, Νιλς Κέλσιος, ήταν επίσης ταλαντούχος μαθηματικός από νεαρή ηλικία, και διορίστηκε το 1730 σε θέση επιστήμονα της Αστρονομίας. Το 1725 έγινε γραμματέας της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών στην Ουψάλα, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το θάνατό του.

Ο Άντερς φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα, όπου δίδασκε ο πατέρας του, και από το 1730 έγινε και ο ίδιος καθηγητής εκεί. Η πρώτη του έρευνα αφορούσε τη μελέτη του βόρειου σέλαος,^[7] και ήταν ο πρώτος που επισήμανε συσχετισμό μεταξύ των φώτων αυτών και τις αλλαγές στο μαγνητικό πεδίο της Γης. Μαζί με το μαθητή του Όλοφ Χιόρτερ μελέτησε το φαινόμενο του σέλαος. Παρατήρησε τις παραλλαγές μίας βελόνας πυξίδας και ανακάλυψε ότι μεγαλύτερες εκτροπές σχετίζονται με μεγαλύτερη δραστηριότητα του σέλαος. Το 1730 εξέδωσε το «Nova Methodus distantiam solis a terra determinandi».

Σταδιοδρομία

Ο Κέλσιος ήταν ο πρώτος που πραγματοποίησε και δημοσίευσε πειράματα με σκοπό τη θέσπιση μιας διεθνώς αποδεκτής κλίμακας θερμοκρασίας με επιστημονική βάση. Στη δημοσίευση του στα σουηδικά με τίτλο «Παρατηρήσεις δύο εξακολουθητικών βαθμών στο θερμόμετρο» αναφέρεται σε πειράματα που αποδεικνύουν ότι το σημείο πήξεως δεν εξαρτάται από το υψόμετρο ή την ατμοσφαιρική πίεση. Τεκμηρίωσε επίσης την εξάρτηση του σημείου βρασμού του νερού από την ατμοσφαιρική πίεση, μία ακριβής διαπίστωση ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα. Διατύπωσε επιπλέον έναν κανόνα για τον προσδιορισμό του
σημείου βρασμού, αν η βαρομετρική πίεση αποκλίνει από ένα ορισμένο επίπεδο πίεσης.^[9] Πρότεινε την υιοθέτηση της κλίμακάς του σε μία δημοσίευσή του προς τη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών, την παλαιότερη σουηδική επιστημονική κοινότητα, που ιδρύθηκε το 1710. Στο θερμόμετρό του το σημείο για την ψύξη του νερού ήταν το 100 και για τον βρασμό του το 0. Η κλίμακα αντιστράφηκε από τον Κάρολο Λινναίο το 1745, ένα χρόνο μετά το θάνατό του Κέλσιου, και έχει διατηρηθεί έτσι έως σήμερα.^[10] Ο Κέλσιος ονόμασε την κλίμακά του εκατοντάβαθμο. Για χρόνια την αποκαλούσαν απλά «σουηδικό θερμόμετρο».
Διεξήγαγε ακόμη πολλές γεωγραφικές μετρήσεις για το Σουηδικό Γενικό Χάρτη και ήταν ένας από τους πρώτους που διαπίστωσαν ότι μεγάλο μέρος της Σκανδιναβίας ανυψώνεται με αργό ρυθμό πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, μία συνεχόμενη διαδικασία η οποία ξεκίνησε με το λιώσιμο των πάγων μετά την τελευταία εποχή των παγετώνων. Ωστόσο διατύπωσε τη λανθασμένη παρατήρηση ότι το νερό εξατμιζόταν 

Nικος

Μεταξύ του 1886 και του 1889 ο Χερτζ διεξήγαγε μια σειρά πειραμάτων που θα αποδείκνυαν ότι τα φαινόμενα που παρατηρούσε ήταν αποτελέσματα των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων που προέβλεψε ο Μάξγουελ. Ξεκινώντας τον Νοέμβριο του 1887 με την εργασία του “On Electromagnetic Effects Produced by Electrical Disturbances in Insulators”, ο Χερτζ έστειλε μια σειρά εγγράφων στον Χέλμολτς στην Ακαδημία του Βερολίνου, συμπεριλαμβανομένων εγγράφων το 1888 που έδειχναν εγκάρσια ηλεκτρομαγνητικά κύματα ελεύθερου χώρου που ταξίδευαν με πεπερασμένη ταχύτητα σε μια απόσταση. Στη συσκευή που χρησιμοποίησε ο Hertz, τα ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία ακτινοβολούνταν μακριά από τα σύρματα ως εγκάρσια κύματα. Ο Hertz είχε τοποθετήσει τον ταλαντωτή σε απόσταση περίπου 12 μέτρων από μια ανακλαστική πλάκα ψευδαργύρου για να παράγει στάσιμα κύματα. Ȁάθε κύμα είχε μήκος περίπου 4 μέτρα. Χρησιμοποιώντας τον ανιχνευτή δακτυλίου, κατέγραψε πώς μεταβαλλόταν το μέγεθος του κύματος και η κατεύθυνση των συνιστωσών του. Ο Hertz μέτρησε τα κύματα του Maxwell και απέδειξε ότι η ταχύτητα αυτών των κυμάτων ήταν ίση με την ταχύτητα του φωτός. Η ένταση του ηλεκτρικού πεδίου, η πόλωση και η ανάκλαση των κυμάτων μετρήθηκαν επίσης από τον Hertz. Τα πειράματα αυτά τεκμηρίωσαν ότι το φως και τα κύματα αυτά ήταν και τα δύο μια μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας που υπακούει στις εξισώσεις του Μάξγουελ.

Φωτοηλεκτρικό φαινόμενο

Ο Χερτζ συνέβαλε στην εμπέδωση του φωτοηλεκτρικού φαινομένου (το οποίο εξηγήθηκε από άλλους αργότερα) όταν πρόσεξε ότι ένα φορτισμένο αντικείμενο χάνει το φορτίο του πιο εύκολα όταν φωτίζεται με υπεριώδες φως. Το 1887, έκανε παρατηρήσεις πάνω στο φωτοηλεκτρικό φαινόμενο και στην εκπομπή και λήψη ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, τις οποίες δημοσίευσε στην επιστημονική εφημερίδα Annalen der Physik. Ο δέκτης του αποτελείτο από ένα πηνίο με διάκενο ηλεκτρικού σπινθήρα. Την ανίχνευση ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων θα σηματοδοτούσε ένας σπινθήρας. Τοποθέτησε τη συσκευή σε ένα σκοτεινό κουτί, προκειμένου να δει τον σπινθήρα καλύτερα. Παρατήρησε, ωστόσο, ότι το μήκος του σπινθήρα μειωνόταν όταν ήταν μέσα στο κουτί. Ένα γυάλινο έλασμα τοποθετημένο ανάμεσα στον πομπό των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων και τον δέκτη, απορροφούσε την υπεριώδη ακτινοβολία που βοηθούσε τα ηλεκτρόνια να περάσουν το διάκενο. Εκτός κουτιού, το μήκος του σπινθήρα αυξανόταν. Δεν παρατήρησε καμία μείωση στο μήκος του σπινθήρα όταν αντικατέστησε το γυαλί με χαλαζία, καθώς ο τελευταίος δεν απορροφά την ακτινοβολία UV. Ο Χερτζ συγκέντρωσε τα συμπεράσματα των ερευνών του και τα δημοσίευσε. Δεν συνέχισε τη διερεύνηση του φαινομένου, ούτε έκανε κάποια απόπειρα να ερμηνεύσει τα αποτελέσματα των παρατηρήσεών του.

Θάνατος

Το 1892 διαγνώσθηκε στον Χερτς μια μόλυνση (μετά από εξετάσεις που έκανε εξαιτίας ημικρανιών που είχε) και χειρουργήθηκε για τη θεραπεία του. Πέθανε από κοκκιωματώδη αγγειίτιδα σε ηλικία 36 ετών στη Βόννη, και τάφηκε στο Κοιμητήριο Όλσντορφ του Αμβούργου.

Αντώνης Έξαρχος

Ο Πασκάλ γεννήθηκε στο Κλερμόν-Φεράν. Έχασε τη μητέρα του, Αντουανέτα Μπέγκον, σε ηλικία τριών ετών.  Ο πατέρας του, Étienne Pascal (1588–1651), ο οποίος είχε επίσης ενδιαφέρον για τις επιστήμες και τα μαθηματικά, ήταν τοπικός δικαστής. Ο Πασκάλ είχε δύο αδερφές, τη μικρότερη Ζακλίν και τη μεγαλύτερη Ζιλμπέρ.
Το 1631, πέντε χρόνια μετά το θάνατο της συζύγου του, ο Ετιέν Πασκάλ μετακόμισε με τα παιδιά του στο Παρίσι. Η νεοφερμένη οικογένεια προσέλαβε σύντομα τη Louise Delfault, μια υπηρέτρια που τελικά έγινε βασικό μέλος της οικογένειας. Ο Pascal , που δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ, αποφάσισε ότι μόνος του θα εκπαιδεύσει τα παιδιά του, γιατί όλα έδειχναν εξαιρετική πνευματική ικανότητα, ιδιαίτερα ο γιος του Μπλεζ. Ο νεαρός Πασκάλ έδειξε εκπληκτική ικανότητα στα μαθηματικά και τις επιστήμες.

Πασκαλίνη

Το 1642, σε μια προσπάθεια να διευκολυνθούν οι ατελείωτοι, εξαντλητικοί υπολογισμοί και οι επανυπολογισμοί του πατέρα του για τους οφειλόμενους και καταβληθέντες φόρους (στο οποίο είχε στρατολογηθεί ο νεαρός Πασκάλ), ο Πασκάλ, όχι ακόμη 19 ετών, κατασκεύασε μια μηχανική αριθμομηχανή ικανή να προσθέτει και να αφαιρεί ,που ονομάστηκε Pascal's calculator ή Pascaline . Από τις οκτώ Πασκαλίνες που είναι γνωστό ότι έχουν επιζήσει, οι τέσσερις βρίσκονται στο Musée des Arts et Métiers στο Παρίσι και ένας ακόμη στο μουσείο Zwinger στη Δρέσδη της Γερμανίας, εκθέτοντας δύο από τις αυθεντικές μηχανικές αριθμομηχανές του.
Αν και αυτές οι μηχανές είναι πρωτοπόροι για περαιτέρω 400 χρόνια ανάπτυξης μηχανικών μεθόδων υπολογισμού, η αριθμομηχανή απέτυχε να είναι μεγάλη εμπορική επιτυχία. Ο Πασκάλ συνέχισε να κάνει βελτιώσεις στο σχέδιό του την επόμενη δεκαετία και αναφέρεται σε περίπου 50 μηχανές που κατασκευάστηκαν σύμφωνα με το σχέδιό του.  Κατασκεύασε 20 τελειωμένες μηχανές τα επόμενα 10 χρόνια.  

Η φυσική

Ο Πασκάλ συνέβαλε σε πολλά πεδία της φυσικής, κυρίως στα πεδία της μηχανικής των ρευστών και της πίεσης. Προς τιμήν των επιστημονικών του συνεισφορών, το όνομα Pascal δόθηκε στη μονάδα πίεσης SI και στον νόμο του Pascal (μια σημαντική αρχή της υδροστατικής). Εισήγαγε μια πρωτόγονη μορφή ρουλέτας και τον τροχό της ρουλέτας στην αναζήτησή του για μια μηχανή αέναης κίνησης .

Θάνατος
Καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Pascal ήταν σε αδύναμη υγεία, ειδικά μετά την ηλικία των 18 ετών. Πέθανε μόλις δύο μήνες μετά τα 39α γενέθλιά του.
 
Βασιλική

 

Διετέλεσε διαδοχικά καθηγητής της Φυσικής και της Χημείας στη Κεντρική Σχολή (1801), καθηγητής του Λυκείου της Λυών (1804) και επιμελητής της Πολυτεχνικής Σχολής (1804), μέλος του συμβουλευτικού γραφείου των τεχνών, γενικός επιθεωρητής του Πανεπιστημίου (1808), καθηγητής ανάλυσης στο Πολυτεχνείο (1809) καθώς και μέλος πολλών ξένων Ακαδημιών.

Η συμβολή του στην επιστήμη είναι μεγάλη.Είναι θεμελιωτής της άποψης ότι οι μαγνητικές δυνάμεις προκαλούνται από το κινούμενο και όχι από το ακίνητο ηλεκτρικό φορτίο. Εξήγησε το μαγνητισμό των υλικών. Προς τιμήν του πήρε το όνομα η μονάδα μέτρησης της έντασης του ηλεκτρικού ρεύματος.Ασχολήθηκε επίσης με θέματα ολοκλήρωσης,διαφορικών εξισώσεων και μερικών παραγώγων.

Ιουλία Κρικώνη