มลพิษทางน้ำ

แม่น้ำชิกในกรุงมะนิลาหนึ่งของแม่น้ำปนเปื้อนมากที่สุดในโลก ^[1]

แม้ว่าแหล่งน้ำจะขาดแคลนในบางภูมิภาคและบางฤดูกาล แต่โดยรวมแล้วฟิลิปปินส์มีน้ำผิวดินและใต้ดินเพียงพอ อย่างไรก็ตาม การละเลยที่จะมีนโยบายด้านสิ่งแวดล้อมที่สอดคล้องกันได้นำไปสู่การปนเปื้อนของน้ำใต้ดินถึง 58% ในฟิลิปปินส์^[2]แหล่งที่มาหลักของมลพิษคือน้ำเสียในครัวเรือนและอุตสาหกรรมที่ไม่ผ่านการบำบัด^[1]มีเพียงหนึ่งในสามของฟิลิปปินส์ระบบแม่น้ำได้รับการพิจารณาที่เหมาะสมสำหรับประชาชนน้ำประปา ^[2]

คาดว่าในปี พ.ศ. 2568 ความพร้อมใช้ของน้ำจะลดลงเล็กน้อยในเมืองใหญ่ๆ ส่วนใหญ่ และในลุ่มน้ำหลัก 8 แห่งจากทั้งหมด 19 แห่ง^[3]นอกจากปัญหาสุขภาพที่รุนแรงแล้ว มลพิษทางน้ำยังนำไปสู่ปัญหาในอุตสาหกรรมการประมงและการท่องเที่ยวอีกด้วย^[4]รัฐบาลแห่งชาติตระหนักถึงปัญหาและตั้งแต่ปี 2547 ได้พยายามแนะนำการจัดการการพัฒนาทรัพยากรน้ำอย่างยั่งยืน (ดูด้านล่าง) ^[5]

มีเพียง 5% ของประชากรทั้งหมดเท่านั้นที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายท่อระบายน้ำ ส่วนใหญ่ใช้ห้องน้ำชักโครกที่เชื่อมต่อกับถังบำบัดน้ำเสีย เนื่องจากสิ่งอำนวยความสะดวกในการบำบัดและกำจัดตะกอนนั้นหายาก น้ำเสียส่วนใหญ่จึงถูกระบายออกโดยไม่ผ่านการบำบัด^[6]ตามรายงานของธนาคารเพื่อการพัฒนาแห่งเอเชียแม่น้ำปาซิกเป็นแม่น้ำที่มีมลพิษมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก ซึ่งไหลผ่านเมืองหลวงของกรุงมะนิลา^[1]ในเดือนมีนาคมปี 2008 มะนิลาน้ำประกาศว่าระบบบำบัดน้ำเสียโรงงานจะถูกสร้างขึ้นในควิค ^[7]ฟิลิปปินส์สร้างพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งแรกที่ให้บริการประมาณ 700 ครัวเรือน แล้วเสร็จในปี 2549 ในเขตชานเมืองของเมืองบายาวันซึ่งเคยใช้ในการตั้งถิ่นฐานใหม่ของครอบครัวที่อาศัยอยู่ตามชายฝั่งในการตั้งถิ่นฐานที่ไม่เป็นทางการและไม่สามารถเข้าถึงแหล่งน้ำและสุขาภิบาลที่ปลอดภัย ^[8]

ประเทศเมียนมาร์นั้นมีสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่สวยงามและหลากหลาย ทั้งกลุ่มเกาะมะริด พื้นที่สงวนชีวมณฑลทะเลสาปอินเล รวมถึงแนวเทือกเขาหิมาลัยทางตอนเหนือของประเทศ นอกจากนี้ประเทศเมียนมาร์ยังมีสถานที่ท่องเที่ยวอันงดงาม ซึ่งถือเป็นแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมอีกมากมาย ได้แก่ อาณาจักรพุกามเมืองมรดกโลก เมืองแห่งทะเลเจดีย์ และเมืองเมียวอู หรือมรัคอู เมืองสำคัญทางโบราณคดี รวมไปถึงกลุ่มเมืองโบราณอาณาจักรพยู