·         Ditulis dalam Bahasa Melayu, bertulisan Jawi

·         Ditemui oleh Sayid Husim bin Ghulam al-Bokhari

·         Ditemui di tebing Sungai Tara, Kampung Buluh di Kuala Berang

·         Bukti kedatangan Islam di negeri Terengganu pada 1303 sebelum Masihi

Hal ini kerana, antara isi kandungan yang diukir pada batu tersebut mengandungi beberapa undang-undang Syariah. Tulisan pada batu ini ada menyebut bahawa Islam merupakan agama rasmi. Ia juga mengandungi hokum-hukum Islam mengenai perbuatan maksiat, dan balasan terhadap sesuatu kemungkaran. Selain itu, hukum hudud dan hukuman terhadap penzina juga dinyatakan.

Batu bersurat ini juga menerangkan uundang-undang seorang raja. Antara isi yang terpahat adalah mengenai peranan wakil raja iaitu Raja Mandalika dalam melaksanakan syariat Islam.

Antara bukti yang diambil daripada batu bersurat yang menunjukkan bahawa Islam sudah bertapak di negeri Terengganu ialah penggunaan tulisan jawi, terpahatnya undang-undang Islam dan penggunaan Bahasa arab istilah “sharatan” yang merujuk kepada sekumpulan bintang.

Di samping itu, teori yang dikemukan oleh Emanuel Gadinho Eredia dan S.Q. Fatimi menyatakan bahawa penemuan batu bersurat membuktikan kedatangan Islam dari negera Cina. Mereka berpendapat bahawa pedagang Islam yang tinggal di Canton atau Amoy telah berpindah beramai-ramai ke Asia Tenggara pada 876 Masihi. Ini menunjukkan bahawa aktiviti perdagangan di negeri Terengganu pada ketika itu mempunyai hubung kait dengan pedagang dari negara Cina.

Selain itu, teori kedatangan Islam ke nusantara dikaitkan dengan penyebaran Islam oleh pedagang-pedagang dari Tanah Arab, India dan Cina. Telah jelas bahawa Islam telah bertapak di negeri Terengganu berdasarkan isi kandungan Batu Bersurat, maka boleh disimpulkan bahawa negeri Terengganu juga mempunyai hubungan diplomatik dengan negara Arab dan India, yang membolehkan pedagang-pedagang ini berniaga sambil menyebarkan ajaran Islam.