Laporan Barnes 1951

Laporan Fenn-Wu 1951

Ordinan Pelajaran 1952

Penyata Razak 1956

Perkembangan Bahasa Melayu Moden

Kronologi Perkembangan Bahasa Melayu Moden

Perkataan Baharu

Tokoh

Cabaran generasi hari ini dan masa depan dalam pendidikan

Usaha kerajaan

Pengaruh Bahasa Di Media Sosial

Tulisan Pallava merupakan suatu sistem tulisan abjad suku kata yang berasal daripada tulisan Brahmi dari Indo-Aryan Lembah Idrus-Kush. Tulisan ini juga dikenali ''tulisan bulat''. Tulisan Pallawa dan Pallava adalah sama

Nama aksara Pallawa ini berasal dari Dinasti Pallava yang yang pernah berkuasa di selatan India antara abad ke-9 Masihi. Dinasti Pallava merupakan sebuah dinasti yang memeluk aliran Jainisme.

Tulisan Pallawa merupakan sistem tulisan yang terawal digunakan di kawasan Kepulauan Melayu. Tulisan ini mula bertapak di Pulau Java dan digunakan untuk menulis dalam bahasa Sanskrit. Terdiri daripada 46 abjad.

Bahasa Sanskrit merupakan bahasa pentadbiran dan ilmu pengetahuan. Penyebaran tulisan dan bahasa Hindu ini adalah terhad. Hanya disebar di kalangan golongan istana sahaja kerana tiada kemudahan asas untuk mengajar orang yang banyak untuk membaca dan menulis.

Tulisan Pallava juga merupakan sistem tulisan paling awal yang digunakan untuk menulis dalam Bahasa Melayu Kuno. Juga banyak menerima pengaruh daripada Sanskrit. Selain itu, merupaknsistem tulisan yang menjadi asas kepada sistem tulisan Kawi

Aksara Pallawa juga digunakan di dalam dokumen Tarumanegara yang berasal dari pertengahan abad ke-5. Dokumen inilah yang merupakan bukti penggunaan aksara Pallawa serta sebagai tanda aksara ini telah berkembang di Nusantara.

Tulisan Kawi ialah sistem tulisan yang wujud awal di Kepulauan Melayu iaitu merupakan tulisan yang digunakan oleh orang Melayu sejak abad ke-8 Masihi lagi. Tulisan Kawi berasal dari Jawa dan digunakan di Kerajaan Singhasari di Jawa.

Telah merebak ke seluruh Wilayah Asia Tenggara dan digunakan sehingga abad ke-16 Masihi terutama sekali di Borneo, Jawa, Bali dan Sumatera. Tulisan Kawi merupakan tulisan yang dikembangkan dari tulisan Pallawa dan digunakan untuk menulis Bahasa Sanskrit dan Jawa Kuno.

Huruf-huruf Kawi digunakan oleh orang-orang Melayu Kuno dengan menulisnya di atas kulit kayu, daun lontar, kepingan logam dan pada batu bersurat. Aksara Kawi ialah sebuah huruf yang digubah dari huruf India Selatan.

Aksara Kawi ditulis secara tanpa jarak antara kata-kata lengkap. Memiliki sekitar 47 huruf, namun terdapat sejumlah huruf yang bentuk dan penggunaannya tidak diketahui kerana contohnya yang sedikit ditemukan dalam mempraktikkan sistem tulisan Kawi

Menurut Kamus Dewan (2017) tulisan Jawi merupakan tulisaan yang menggunakan huruf Jawi yang digunakan untuk menulis dalam Bahasa Melayu.

Tulisan Jawi juga merupakan antara tulisan terawal yang pernah ditemui. Tulisan Jawi berasal daripada Arab dan wujud di kepulauan Melayu selepas kedatangan Islam. Tulisan Jawi telah wujud sejak sekitar tahun 1300M di Kepulauan Melayu.

Tulisan Jawi berpunca daripada tulisan Arab yang diperkenalkan oleh orang Parsi kepada Kerajaan Melayu Jambi yang terletak di utara Palembang, Sumatera, Indonesia, dan bertutur dalam bahasa Melayu klasik.

Mula berkembang sejak zaman Kerajaan Parsi. Tulisan Jawi digunakan dalam urusan pentadbiran dan adat istiadat. Tulisan Jawi merupakan tulisan yang membangunkan tamadun Melayu ke ambang tamadun Melayu Moden.

Menurut Kang(1993) tulisan rumi hanya wujud dalam tamadun melayu selepas perang dunia kedua sahaja. Merupakan karya yang telah ditulis dengan tangan dalam tulisan Jawi yang telah dihasilkan dalam lingkungan abad ke-15 Masihi hingga awal abad ke-20 Masihi.

Tulisan Jawi merupakan 36 aksara iaitu aksara yang dipinjam dari Arab dan 6 akasara dari abjad tambahan. Mempunyai huruf bersambung dan berbaris serta mempunyai titik. Tulisan Jawi bersifat ligatur.

Merupakan sistem ejaan pertama dalam sistem ejaan rumi Bahasa Melayu yang disusun oleh orang yang berbangsa Melayu pada tahun 1933 iaitu sebelum Perang Dunia Kedua dan telah tersiar dalam Sistem Ejaan Melayu Jawi-Rumi 1949.

Sistem ejaan ini telah dijadikan sebagai sistem ejaan rasmi dalam kerajaan Malaysia. Sekolah-sekolah dan institusi pengajian tinggi sehingga tahun 50-an sebelum digantikan dengan sistem Ejaan Baharu Bahasa Malaysia pada 16 Ogos 1972.

Sistem ejaan telah dihasilkan di SITC iaitu Maktab Perguruan Sultan Idris dan juga merupakan sistem rumi yang terkenal sebelum kewujudan Sistem Ejaan Baharu.

Sistem Ejaan Za`ba tidak menggunakan teori dan teknik linguistik kerana ianya hanya melambangkan bunyi-bunyi bahasa Melayu melalui huruf-huruf rumi yang digunakan dalam Bahasa Melayu.

Sistem Ejaan Rumi Kongres wujud selapas Ejaan Rumi Za`ba. Diwujudklan dengan persetujuan Kongres Bahasa Melayu dan Persuratan Melayu III pada 16 hingga 21 September.

Terdapat 16 ketetapan dalam ejaan bahasa Melayu iaitu dua daripada itu mengenai bunyi bahasa dan Tulisan Jawi. Terdapat 17 konsonan asli dan lima konsonan pinjaman

Satu daripada prinsip ejaan yang ditetapkan ialah dengan menggunakan sistem fonologi dan bukan fonetik iaitu melambangkan satu fonem dengan satu grafem atau huruf sahaja.

Tanda sempang dihapuskan penggunaannya kecuali pada kes-kes tertentu. Terdapat juga pembaharuan dari segi perbezaan mengeja beberapa perkataan tertentu kerana ejaan kongres menetapkan agar perkataan yang dieja berdasarkan sebutannya yang asal.

Ditubuhkan pada tahun 1924

Penubuhan ini bertujuan untuk menghasilkan penerbitan ilmiah dalam bahasa Melayu dan bahasa Inggeris serta memperbanyakkan sumber rujukan kepada semua golongan masyrakat.

Menerbitkan hasil penyelidikan warga akademik dalam bentuk buku, jurnal dan lain-lain

Menganjurkan bengkel-bengkel penulisan serta kursus penterjemahan

Membuka peluang kepada warga akademik menyebar luaskan kepakaran mereka dalam bidang yang diceburi

Dapat mengimarahkan budaya penulisan dalam karangan warga universiti.

Memperluaskan dan mempertinggikan martabat kesusasteraan dan kebudayaan Melayu.

Melindungi hak-hak muslihat seluruh ahli dan pengarangnya

Kerja-kerja penerbitan seakan-akan terhenti sama sekali

Pejabat ini terpacah kepada dua bahagian, iaitu satu di Tanjung Malim dan satu lagi berpusat di Jabatan Pelajaran Kuala Lumpur

Peranannya semakin mengecil dan akhirnya dibubar terus pada tahun 1957 apabila Dewan Bahasa dan Pustakan dipindahkan dari Johor Bahru ke Kuala Lumpur.

Perkembangan dan penerbitan buku bahasa Melayu diambil alih oleh DBP.

Sehingga tahun 1957, sebanyak 44 buah buku telah diterbitkan dan daripada jumlah itu 34 buah diterbitkan sebelum tahun sebelum tahun 1936.

Tujuh daripadanya adalah cerita kanak-kanak

Selepas perang sebanyak 24 buah telah diterbitkan, empat buah daripadanya adalah hasil daripada perpaduan mengarang anjuran pejabat pelajaran.

Merupakan salah sebuah badan perbadanan dan pengembangan bahasa Melayu sebelum merdeka.

Ditubuhkan di Johor Bahru pada tahun 1888 untuk memajukan Bahasa Melayu secara berkumpulan

Pengasas persatuan ini ialah Dato` Seri Amar Diraja Abdul Rahman Andak dan Dato` Muhammad Ibrahim Munsyi.

Untuk mengendalikan perbincangan tentang Bahasa Melayu

Memelihara, memperlengkap dan mempermoden tulisan jawi

Mememelihara tulisan jawi

Menstandardkan ejaan dan perkataan

Mencipta perkataan baharu

Mengembangkan pengetahuan melalui ceramah dan penyelidikan

mewujudkan perpustakaan

Mengeluarkan Peredar @ Jurnal enam bulan sekali

Menghasilkan buku

Membentuk istilah

Menganjurkan ceramah-ceramah bahasa

34 buku telah berjaya diterbitkan

Pembentukan istilah:

• Setiausaha

• Jadual Waktu

Za`ba

Dato`Onn Jaafar

Ibu Zain

Rahim Kajai

Menerbitkan buku-buku tentang bahasa Melayu, nahu Melayu, sejarah dan lain-lain cabang ilmu pengetahuan

Menerbitkan majalah berjudul Peredar, Buku Peribahasa, Jalan Bahasa Melayu dan lain-lain lagi.

Penerbitan buku-buku bahasa dan bacaan umum kemudiannya menjadi batu asas bagi meneruskan aktiviti sastera oleh PBmPB.

Definisi Asas 50 ialah Pergerakan Penulis Singapura 50 (Angkatan Sasterawan 50) atau lebih dikenali sebagai Asas 50 merupakan persatuan sastera yang pertama dan tertua di Tanah Melayu selepas perang.

Pada tarikh 6.8.1950 ditubuhkan di Singapura

Persatuan itu telah diasaskan oleh beberapa orang penulis Melayu Singapura dan sebahagian besarnya merupakan penulis-penulis dan pengarang-pengarang Tanah Melayu terpaksa berhijrah ke Singapura akibat tekanan penjajah Inggeris terhadap kegiatan politik dan kreativiti mereka.

Kamaluddin Muhammad atau Kris Mas, Usman Awang atau Tongkat Waran, Masuri S.N., Mohd. Arif Ahmad atau MAS, Abdul Wahab Muhammad atau Awamil Sarkam, Asraf dan Hamzah

Memperluas dan mempertinggikan mutu Sastera Melayu

Melindungi hak-hak dan kepentingan para penulis dan para pengarang

Mengadakan pembaharuan dalam sastera

Kerajaan Persekutuan pada Ogos 1950

Dipengerusikan oleh L.J. Barnes dari Universiti Oxford

Sekolah-sekolah vernakular mengutamakan pelajaran mengikut kaum digantikan dengan satu jenis sekolah rendah iaitu sekolah kebangsaan

Dibuka kepada semua kaum dan diajar oleh guru-guru daripada pelbagai kaum

Menggunakan 2 bahasa: Bahasa Melayu & Bahasa Inggeris

Tentangan yang diterima terhadap asal-usul yang dikemukan oleh Penyata Barnes telah membawa kepada terbentuknya Jawatankuasa Fenn-Wu

Untuk mengkaji kedudukan sekolah-sekolah Cina

Diketuai oleh Dr.W.P.Fenn ( Pakar Pendidikan Amerika) dan Dr. Wu Teh-Yao ( Pegawai Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu)

Sekolah Cina dikekalkan tetapi kurikulumnya harus berdasarkan latar belakang tempatan

Menyokong 3 bahasa : Bahasa Melayu

Bahasa Inggeris

Bahasa Cina

Ditolak oleh UMNO kerana tidak menguntungkan orang-orang Melayu

Satu jawatankuasa Penasihat Pusat ditubuhkan - September 1951

Penubuhan 2 jenis sistem persekolahan : Bahasa Melayu & Bahasa Inggeris

Kemudahan pelajaran Bahasa Cina dan Bahasa Tamil disediakan

Sekolah Kebangsaan untuk kanak-kanak semua kaum yang dicadangkan oleh Barnes dilaksanakan dan diluluskan oleh Ordinan Pelajaran

Tetapi, tidak dapat dilaksanakan sepenuhya kerana masalah kewangan dan politik terganggu akibat perisytiharan darurat

Laporan Razak ditubuhkan apabila Parti Perikatan memenangi pilihan raya yang pertama kali diadakan di Persekutuan Tanah Melayu.

Tugas utama kerajaan baru itu ialah menubuhkan sebuah jawatankuasa pendidikan untuk mengkaji semula dasar pendidikan negara.

Dipengerusikan oleh Allahyarham Tun Hj. Abdul Razak yang merupakan Menteri Pelajaran pada ketika itu.

Membentuk satu sistem pendidikan kebangsaan yang bersesuaian dengan aspirasi menyatupadukan penduduk berbilang bangsa

Menjadikan bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan

Menjaga perkembangan bahasa dan kebudayaan kaum lain

Mengkaji Ordinan Pelajaran 1952 dan membuat pindaan yang perlu.

Dikatakan bermula pada abad ke-19 menerusi Abdullah Munshi dalam karyanya berjudul Hikayat Abdullah (1849).

Dalam karya ini, Abdullah menyatakan kekesalannya terhadap sikap orang Melayu yang tidak mahu mempelajari bahasa sendiri hasil pemerhatian beliau terhadap orang-orang Melayu yang tinggal di Negeri-negeri Selat.

Ahli-ahli bahasa dan sejarah berpendapat bahawa, bahasa Melayu moden berasal daripada bahasa Melayu klasik. Bahasa Melayu Klasik pula berasal daripada bahasa Melayu Kuno.

SETIAUSAHA

PEJABAT

KERJA RAYA

WARTA

JURUCAKAP

JADUAL WAKTU

TIMBALAN

Sebelum penjajahan British, bahasa Melayu mencapai kedudukan yang tinggi, berfungsi sebagai bahasa perantaraan, pentadbiran, kesusasteraan, dan bahasa pengantar di pusat pendidikan Islam.

Selepas Perang Dunia Kedua, British merubah dasar menjadikan bahasa Inggeris sebagai pengantar dalam sistem pendidikan.

Semasa Malaysia mencapai kemerdekaan, Perlembagaan Persekutuan Perkara 152 menetapkan bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan.