Om de buitenkern zit een dikke laag die we de aardmantel noemen. Deze laag bestaat uit vaste steen. Sommige delen van de aardmantel zijn door de hitte binnenin stroperig en vloeibaar geworden. Het vloeibare gesteente noemen we magma. De buitenste laag is de aardkorst. Dat is de laag waarop wij wonen. Op sommige plaatsen is hij maar een paar kilometer dik, maar op andere plaatsen is hij wel 75 kilometer dik. 

De aardkorst is niet één mooie schil om de Aarde. Hij is gebroken en bestaat uit een aantal stukken die heel dicht tegen elkaar aan liggen. Die stukken noemen we aardplaten. In het boek worden ze schollen genoemd maar onthoud de naam aardplaten. Er zijn continentale platen op het land en oceanische platen op de zeebodem. De aardplaten drijven op het stroperige gesteente in de aardmantel. Doordat de kern van de aarde zo heet is wordt het binnenste van de mantel ook heet. Het gesteente gaat smelten en het warme magma gaat omhoog, terwijl de koudere delen naar beneden zakken. Door de stroming beweegt de aardmantel en dus ook de aardplaten die erop drijven. Dat gaat heel langzaam en dat merk je bijna niet, maar in miljoenen jaren zie je dat wel.  

De aardkorst lijkt op de gebarsten schil van een ei of appel. Hij bestaat niet uit één stuk, maar uit een aantal grote platen die drijven op de laag eronder. Door die beweeglijke ondergrond kunnen de platen verschuiven; van elkaar af, naar elkaar toe of langs elkaar heen. Dit heet platentektoniek.

Er bestaan twee soorten aardkorst: continentale (de korst van continenten/landdelen) en oceanische (de korst onder oceanen). Onder oceanen is de korst maar vijf tot acht kilometer dik.

 

Wanneer twee platen op elkaar botsen worden de randen samengedrukt en deuken ze in. De gesteenten schuiven over elkaar. De randen worden uiteindelijk omhoog geperst. Zo’n botsing duurt miljoenen jaren. Door dat tegen elkaar aanduwen van de platen ontstaan uiteindelijk reusachtige gebergteketens, zoals de Himalaya en de Alpen.

 Onderwatergebergten ontstaan waar twee platen uit elkaar drijven. Dat gebeurt op verschillende plekken in de oceanen. Er komt magma (gesmolten gesteenten) omhoog, waardoor een nieuwe oceanische korst ontstaat. Zo is in de Atlantische Oceaan een onderwatergebergte ontstaan van wel drie kilometer hoog: de MID Atlantische rug. Die strekt zich onder water uit van het noord- naar het zuidpoolgebied. Alleen bij IJsland steekt hij boven het water uit.

Hoe sterker de aardbeving is, hoe verder weg van het epicentrum je de beving nog kunt voelen. Dat doen ze met een apparaat dat een seismograaf heet.

 Wat is nou een sterke beving? Meer dan 70 jaar geleden heeft iemand een indeling gemaakt om de sterkte van aardbevingen aan te geven.Die indeling is genoemd naar de bedenker ervan en heet de schaal van Richter. 

Hoe die schaal eruit ziet kun je zien op de afbeelding. Een aardbeving met een kracht van 1 op de schaal van Richter is zo zwak dat je er helemaal niets van merkt. Een aardbeving met een kracht van 9 op de schaal van Richter is heel erg krachtig. Een zware aardbeving is een enorme ramp voor de mensen waarbij huizen instorten en zelfs rotsen in stukken breken. Niet alleen alle spullen gaan kapot, er vallen ook vaak heel veel doden bij dit soort aardbevingen.

 

Een vulkaan kan ook ontstaan doordat 2 aardplaten over elkaar heen schuiven. De onderste plaat duikt daarbij naar beneden en een deel van het 

gesteente komt zo diep dat het gaat smelten. Door het schuiven kunnen er op sommige plaatsen zwakke plekken in de aardkorst ontstaan en door de druk binnenin de aarde kan het gesmolten gesteente daar weer naar boven komen. Het magma spuit dan met veel kracht naar boven.

 

De derde manier waarop een vulkaan kan ontstaan heeft te maken met de dikte van de aardkorst. Die is niet overal even dik. Op sommige plaatsen is hij wel 75 kilometer dik. Maar op andere plaatsen is hij zo dun dat het magma er makkelijk doorheen kan komen. Die dunne plekken noemen we met een Engels woord hot spots, wat hete plekken betekent. 

 

Als je een vulkaan doormidden zou kunnen snijden, dan zou je de binnenkant van een vulkaan kunnen zien. Deze bruine laag is de aardkorst. De laag daaronder is de aardmantel. In de aardmantel zit een magmakamer. Vanuit de magmakamer loopt de centrale kraterpijp omhoog. De centrale kraterpijp komt uit in de kratermond. Daar wordt een gas en aswolk uitgespuugd. Zodra de magma buiten komt heet het lava, die naar beneden stroomt. Naast de centrale kraterpijp kunnen er ook zijkraterpijpen zijn met aan het eind een zijkratermond. Het magma komt omhoog omdat de druk binnenin de aarde heel hoog is. In de loop der jaren wordt de vulkaan steeds hoger door oude lagen lava en as.