• maszerując, podrzucaj kulę,
• turlaj kulę stopą prawą,
• turlają kulę stopą lewą,
• maszerując i przerzucaj kulę z ręki do ręki,
• itp.
• kładąc kulę na podłodze dmuchaj na nią,
• czworakując, popychaj kulę ręką,
• maszerując, przekładaj kulę pod kolanami

     Noc była wyjątkowo mroźna. W pokoju spał mały chłopiec, któremu śniło się, że w domu grasują myszy i zjadają pierniczki upieczone przez mamę na święta. 
− A sio, gryzonie! − zawołał przez sen i się przebudził. Przez chwilę leżał cichutko, nasłuchując. Z salonu dobiegły go tajemnicze dźwięki kroków, skrzypienie podłogi, a na końcu głośne „bęc!”. To już nie był sen, to działo się naprawdę. Zaciekawiony chłopiec wstał i na paluszkach przebiegł przez korytarz prosto pod drzwi salonu. 
     „Uch! Do stu tysięcy reniferów!” − usłyszał czyjś szept. Delikatnie otworzył drzwi i stanął zdumiony. Pod choinką leżał Mikołaj, zaplątany w długi kabel od światełek. Chłopiec od razu rozpoznał go po czerwonym stroju. Na jednym uchu dyndała mu śmiesznie kolorowa bombka, a do mikołajowej brody przyczepiła się srebrna gwiazdka. Obok leżał wielki worek wypełniony prezentami. 
− Ech… − westchnął Mikołaj i spróbował wstać. – Ojojoj! Boli! – powiedział i zaczął rozmasowywać obolałe kolano. 
− Pomogę ci, Mikołaju – zaoferował się chłopiec. − A może chciałbyś się napić wody albo soku? − Później, skarbeńku. Najpierw muszę stanąć na nogi – odparł Mikołaj. 
     Chłopiec był bardzo sprytny i szybko udało mu się rozplątać kabel ze światełkami. Zdjął z ucha Mikołaja bombkę i zawiesił ją z powrotem na choince, a potem pomógł mu wstać. 
− Dziękuję ci, złotko. Uch, ależ się poobijałem. Tak bardzo bolą mnie plecy, że nie wiem, czy wsiądę do sań. Kto teraz porozwozi prezenty? – westchnął.
− Mogę obudzić tatę – zaproponował chłopiec. 
− Nie, dorośli nie mogą mnie tu zobaczyć. Przynieś mi, proszę, coś do picia i zmykaj do łóżka, bo dzieci potrzebują dużo snu. Ja sobie poradzę, w końcu jestem Mikołajem. 
     Chłopiec spełnił życzenie gościa, przyniósł mu szklankę soku jabłkowego, a potem wrócił do swojego pokoju i od razu zasnął. Tym razem nie śniły mu się myszy, tylko renifery skaczące przez obłoki. 
     Tymczasem Mikołaj próbował zarzucić sobie na plecy worek z prezentami, ale był tak obolały, że tylko stękał i sapał z bólu. 
− Aż mam gwiazdki przed oczami – mruczał sam do siebie. 
    Nagle w rogu pokoju pojawiła się tajemnicza postać. 
− Kiedy szukasz pomocnika, wzywaj szybko Supersmyka! – zaśpiewała i podeszła bliżej. Światło księżyca oświetlało jej uśmiechniętą buzię. 
– Jestem Pola. Zna mnie każdy przedszkolak! Pomogę ci dostarczyć prezenty gdziekolwiek zechcesz. I zrobię to szast-prast! 
− Spadłaś mi z nieba, Polu. Sam nie dałbym rady. Czy chcesz pożyczyć moje sanie? 
− Dziękuję. Ty i twój renifer potrzebujecie odpoczynku. − Przecież nie udźwigniesz tak ciężkiego worka – zaniepokoił się Mikołaj. – On waży tyle co traktor. 
− Każdy prezent dostarczę osobno, nie martw się – powiedziała wesoło Pola, chwyciła pierwszy z pakunków i w podskokach wybiegła z salonu. 
     Mikołaj ułożył się wygodnie w saniach, nakrył się wełnianym kocem i zasnął. Po chwili nie było wiadomo, kto głośniej chrapie: renifer czy jego pan. 
     Nim wzeszło słońce, Pola dostarczyła prezenty wszystkim dzieciom w okolicy. Zmęczona i pełna wrażeń zasnęła w bazie Supersmyków, w swoim bezpiecznym domku na drzewie. Obudziła się w samo południe i od razu zobaczyła przy łóżku kolorowy pakunek. „Czy to jest prezent dla mnie?” − pomyślała i odwiązała ozdobną wstążkę. Tak! Dostała to, o czym zawsze marzyła. Mikołaj ukradkiem obserwował tę scenę i był bardzo szczęśliwy, że mógł się odwdzięczyć za okazaną pomoc i wręczyć Poli niespodziankę. Uśmiechał się od ucha do ucha, podobnie jak chłopiec, który znalazł pod choinką wymarzone przybory do malowania.