2. Grany przeze mnie wnuk – postać ze świata „realnego”, obserwator historii to zwykły 10 letni chłopiec. Można przypuszczać, że lubi fantastykę. Jest inteligentny, o czym świadczą wygłaszane przez niego komentarze.

3. Najpierw w parze dwie osoby opowiadają sobie nawzajem co przeskrobały w dzieciństwie. Potem Każda z nich tworzy nową parę i opowiada usłyszaną od osoby z poprzedniej pary historię. W ten sposób moja opowieść raz do mnie wróciła. Dla aktora ćwiczenie takie jest ważne ponieważ daje mu zdolność wczuwania się w sytuację innych osób, a także ćwiczy pamięć. W przygotowaniu do pracy w grupie ćwiczenie to staje się skuteczne w momencie powrócenia do nas naszej historii. Jest tak ponieważ możemy wtedy dostrzec ile rzeczy zostaje zapomnianych w komunikacji ustnej oraz jak bardzo różni się sposób opowiadania o tym samym wydarzeniu.  Z tego samego powodu ćwiczenie to jest cenne w ogólnym doświadczeniu życiowym. Pozwala ono także na opanowanie sztuki improwizowanych przemówień.