Ang Lakambini ay naganap noong panahon ni Pangulong Emilio Aguinaldo, sa loob ng isang silid. Upang ipakita ito, gumamit sila ng dalawang magkaibang upuang gawa sa kahoy, isang maliit na lugar para sa pagdarasal at isang lagayan ng amerikana. Ang dalawang aktor ( Gng. Oryang at Pangulo Emilio Aguinaldo) ay lumilipat ng lugar, sa kanilang pagtatalo. Minsan ang isa ay uupo, habang ang isa, ay nagsasalita ng malakas. Si Gng. Oryang ay nakasuot ng itim at pulang filipiniana. Samantala, si Emilio Aguinaldo ay nakasuot ng kapansin-pansing puting americana. Ipinapakita ang suot ni Aguinaldo kung gaano kalaki siya kumpara kay Oryang. Isinama din nila ang aspeto ni Aguinaldo (na kumakatawan sa gobyerno) na mas malaking presensya,dahil sa kanyang pagsasalita, at malakas na boses. Parehong mabagal gumalaw sina Aguinaldo and Gng. Oryang,  dahil tumanda sila. Madalas gumamit si Aguinaldo ng galaw ng kamay habang nagsasalita, parang nagbibigay ng talumpati bilang Pangulo. Samantala, napakaunting gumalaw si Oryang, gumamit ng tungkod at higit na umaasa sa kanyang boses. Sa musika, gumamit sila ng gitara, upang ipakita ang damdamin ng mga tauhan. Malakas itong tumugtog kapag galit sila, at mas mabagal kung kalmado ang mga aktor. Sa pag-iilaw, nanatili itong pareho para sa buong dula. Nagdidilim lang kapag may paglipas ng panahon o kapag patapos na and dula. Dahil sa mga ito, nagkaroon ako ng magandang karanasan sa panonood. Sa aking opinyon, ito ay isang napakahusay na dula. May maraming merito, dahil sa mga aspeto na aking nabanggit.

Maraming pagkakatulad ang Lakambini sa dulang "The Impossible Dream,”  mula rin sa trilohiya ng Kumprontasyon. "The Impossible Dream" ay tungkol sa isang pagpupulong nina Senador Aquino at Pangulong Marcos Sr. Dito, pareho nilang tinutukoy sa isa't isa bilang "brad.” Habang nag-uusap sila, lumilipat mula sa pakikipag-usap bilang matandang magkaibigan tungo sa magkaribal sa pulitika. Hinimok ni Pangulong Marcos Sr. si Senador Aquino na "magtapat" kapalit ng kalayaan. Parehong magkatulad ang Lakambini at The Impossible Dream sa diwa na pareho silang may dalawang pangunahing tauhan lamang, ang isa ay sumisimbolo sa pamahalaan habang kinakatawan naman ng isa pa ang karaniwang tao. Sa kanilang pagkakaiba, the Impossible Dream ay nagpapaliwanag kung paano hindi nakikita ng Pilipinas ang sarili nitong kasaysayan nang hindi naaalala sina Marcos Sr. at Aquino, at ito ay may ilang katotohanan. May-katuturan ito sa kasalukuyan. Ito ay dahil sa kung paano ito nagbibigay sa atin ng malawak na bintana kung paano umaalingawngaw ang kasaysayan hanggang ngayon.

Inirerekumenda kong panoorin ang dulang ito, para rin sa mga kaedad ko. Mahusay itong nagpapadala ang mensahe nito sa pamamagitan ng banayad na paggamit ng mga props, damit, kilos at boses. Bilang mensahe, tinatanong kung ang gobyerno ay dapat walang limitasyon para sa higit na kabutihan, o kung ang ilang paraan ay hindi nagbibigay-katwiran sa wakas. Sa dula, inakusahan ni Oryang si Aguinaldo na pinatay si Andres Bonifacio, na itinanggi niya. Ipinahihiwatig ng dula na ginawa niya, nang tumanggi siyang magtapat sa altar. Inspirasyon ito para sa akin, dahil ginamit ang kanilang boses bilang tutok para sa emosyon at balangkas.