Je kunt het maar één keer doen is een persoonlijke zoektocht waarin Van Beukering op haar bekende luchtige en integere toon aanzet tot nadenken over de manier waarop we sterven. Er bestaat geen blauwdruk voor een goed sterfbed, maar je kunt je er wel degelijk op voorbereiden.

Menig lezer pinkte een traantje weg bij de indrukwekkende gesprekken die ze met nabestaanden voerde over het stervensproces van hun dierbaren. Een bundeling van verdrietige, maar vaak ook heel ontroerende, intieme en troostrijke verhalen kan dan ook niet uitblijven. Het slotakkoord op de eerste reeks van wat Van Beukering zelf haar meest dankbare werk ooit noemt, en dat haar van haar eigen doodsangst af hielp.

Dertig jaar later gaat Fiona in Parijs op zoek naar haar dochter die haar niet meer wil spreken. Daar logeert ze bij een vriend, die fotograaf was in Chicago in de jaren 80 en wordt zo opnieuw geconfronteerd met de verwoestende effecten die de aidscrisis heeft gehad op haar leven. De verhalen van Yale en Fiona komen op verrassende en ontroerende wijze samen in een onvergetelijk slot.

Sam en Tusker zijn al 20 jaar samen en trekken in een camper door Engeland. Ze bezoeken familie, vrienden en plaatsen uit hun verleden, maar het is geen gewone vakantie. Deze tijd die ze samen hebben, is het belangrijkste in hun leven geworden. Tusker’s dementie is de laatste jaren erger geworden en de reis door het verleden moet ruimte maken voor een onzekere toekomst. Geheimen worden onthuld, plannen vallen in duigen en hun liefde biedt geen vanzelfsprekende oplossing meer. Ze moeten zich afvragen wat het betekent lief te hebben in de schaduw van een ingrijpende ziekte.

Het Expertisecentrum Euthanasie, vroeger de Levenseindekliniek genoemd, bestaat tien jaar. Jaarlijks kloppen er zo’n drieduizend mensen aan die met hun euthanasiewens niet bij hun behandelend arts terechtkunnen. Vier van hen lieten het afgelopen jaar de Volkskrant toe. ‘Je wordt gedwongen er al heel vroeg uit te stappen als je alzheimer hebt.’

‘Daar sta je dan, op de crematie van je pa.’ Geen knotsgekke teksten dit keer, maar een meer dan oprechte inkijk in de ziel van Joost Klein. Begeleid door rakende minimale synths en een bescheiden engelenkoortje vertelt hij over alles wat hij mist en nooit meer terug zal krijgen, alles wat hij nog zeggen wilde, maar nooit nog zal kunnen. Alles komt recht uit het hart en dat voel je ongelofelijk hard. ‘Ik mis ons en ik mis thuis’, klinkt het terwijl hij iets later de liefde voor zijn moeder uitdrukt. Joost Klein heeft prachtige herinneringen aan Florida in 2009 en heeft met dit gelijknamige nummer alle pijn en emoties die daarmee in verbinding staan omgezet in woorden. Bloedmooi, goudeerlijk. (Nieuwe single Joost - “Florida 2009” (dansendeberen.be))

Het origineel werd in 2011 uitgebracht door Sef en was de titelsong van de eveneens in dat jaar verschenen film Rabat. In het nummer zingt de zanger en rapper dat hij elke dag van het leven geniet, nu het nog kan.

Het idee voor de remake ontstond nadat er bij de manager van Joep kanker werd vastgesteld en hij daardoor gedwongen werd na te denken over muziek voor een komend afscheid. "De remake van S10 en Joep zorgt ervoor dat je weer met veel aandacht naar de mooie woorden van Sef kunt luisteren", zegt hij. "Ik hoop dat mensen de track net zo mooi en waardevol vinden als wij." (Joep Beving en S10 maken nieuwe versie van De Leven | RTL.nl)