เรามนุษย์ทุกคนมีคุณค่า

ได้เกิดมาทั้งทีมันต้องสู้

คนทุกคนไม่มีใครไม่มีครู

ใจกายรู้กำหนดทิศทางเอง

นะคะนะคะนะฟ้ารัก พ่อ

ย่อมเกิดก่อนิยามความสด ใส

แล้วจะเก็บความช้ำไป ทำไม

ถนอมหัวใจปลอบตนนั่นแหละ ดี

บ้านน้อยอบอุ่นที่ฉันเคย คุ้น

สะสมบุญกายใจกันดีกว่า

เพียงเห็นหน้านวลน้องล่องลอยมา

รัก

ขณะนี้นั่งอยู่ยามมืดค่ำ

สำเนียงนำเรื่องราวน้าวสดับ

บอกความนัยให้น้องรู้ว่าคอยรับรับ

หากเธอหลับให้ฝันดีมีฉันเคียง

อันคนเรามีทั้งสุขและทุกข์

เปี่ยมความสุขสดชื่นกว่าวัน ไหน

ดั่งสายลมพัดผ่านสะท้านใจ

จงอภัยไม่ถือโทษโกรธเคืองกัน

โลกยังคงเคลื่อนไปไม่หยุดนิ่ง

สรรพสิ่งเวียนวนว่ายไม่หยุดเฉย

อย่าทิ้งขว้างวันเวลาให้ล่วงเลย

เมื่อไม่เคยได้ทำต้องลองมา

เราลุกขึ้น ตากผ้า เสื้อสีขาว

ตาลุกวาวแผ่นดินไหวในช่วงบ่าย

วาสนามิใช่แข่งเรือพาย

รู้